Αναφορικά με την αίτηση της Ρωσίας για την έκδοση του FEDYUNIN DMITRY SERGUEYEVICH από τη Ρωσία, Αρ. Αίτησης: 3/18, 25/4/2018

(1)του Ν.97/70. Σύμφωνα με τον κύριο Αλεξάνδρου, ο διαχωρισμός των περιπτώσεων εξέτασης του ενδεχομένου έκδοσης εντάλματος σύλληψης με και δίχως γραπτή εξουσιοδότηση από τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως σε ξεχωριστά εδάφια, φανερώνει ότι σκοπός του νομοθέτη ήταν ως είναι η εισήγηση του. Ενισχύοντας την άποψη του ο εν λόγω συνήγορος παρέπεμψε στις αποφάσεις Αίτηση Τζένναρο Περρέλλα (Αρ.1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 344 και Αίτηση Τζένναρο Περρέλλα (Αρ.2)

(1995)1 Α.Α.Δ.

1. Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία της ευπαιδεύτου συνηγόρου της Δημοκρατίας, η οποία ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι η εν λόγω θέση του Καθ' ου η αίτηση δεν ευσταθεί. Όπως η κυρία Σπηλιωτοπούλου ανάφερε με παραπομπή και αυτή σε νομολογία, εφόσον στην προκειμένη περίπτωση ο επαρχιακός δικαστής έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί του ζητήματος είναι αυτονόητο ότι την ίδια δικαιοδοσία διαθέτει και ο πρόεδρος επαρχιακού δικαστηρίου. Σύμφωνα με την ίδια, η προκειμένη περίπτωση είναι φαινομενικά ευκολότερη γι' αυτό ο νομοθέτης δεν απαιτεί άσκηση ελέγχου από δικαστή σε βαθμό προέδρου, εκφράζοντας την πρόθεση του αυτή με το διαχωρισμό εδαφίων στο άρθρο 8 του Ν.97/
2. Για σκοπούς εξέτασης του ζητήματος θεωρώ δόκιμο να παραθέσω αυτούσια τις πρόνοιες των εδαφίων (α) και (β) του άρθρου 8

(1)του Ν.97/70: " 8.—

(1)Δύναται να εκδοθή ένταλμα συλλήψεως προσώπου διωκομένου δι' αδίκημα, δι' ο δύναται να χωρήση έκδοσις, ή προσώπου καταζητουμένου προς έκτισιν ποινής επιβληθείσης αυτώ μετά καταδίκην αυτού διά τοιούτον αδίκημα— (α) άμα τη λήψει εξουσιοδοτήσεως διά την έναρξιν της διαδικασίας της εκδόσεως, υπό δικαστού του Επαρχιακού Δικαστηρίου, εν τη δικαιοδοσία του οποίου ευρίσκεται ή πιστεύεται ότι ευρίσκεται το ως άνω πρόσωπον. (β) άνευ τοιαύτης εξουσιοδοτήσεως, υπό του Προέδρου τοιούτου Επαρχιακού Δικαστηρίου, άμα ως ήθελε ληφθή καταγγελία ότι το ως είρηται πρόσωπον ευρίσκεται εν τη Δημοκρατία ή πιστεύεται ότι ευρίσκεται εν τη Δημοκρατία ή καθ' οδόν προς την Δημοκρατίαν, ....." [η έμφαση και η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου]. Μελέτη των πιο πάνω διατάξεων με προσοχή καθιστά αντιληπτό ότι το εδάφιο (α) αφορά τη δική μας περίπτωση αφού εφαρμόζεται όταν εξετάζεται η έκδοση εντάλματος σύλληψης εναντίον του Καθ' ου η αίτηση μετά που υπογράφτηκε γραπτή εξουσιοδότηση από τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως. Μέσα από το εν λόγω εδάφιο χρησιμοποιείται η φράση 'υπό δικαστού του Επαρχιακού Δικαστηρίου'. Πρόκειται για φράση με ευρεία έννοια, χωρίς να προσδιορίζει βαθμό δικαστή. Αυτό που ο νομοθέτης διατυπώνει είναι ότι στην περίπτωση που υπάρχει εκδομένη γραπτή εξουσιοδότηση από τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως, το ένταλμα σύλληψης εκδίδεται από ένα δικαστή του επαρχιακού δικαστηρίου, στην επαρχία του οποίου βρίσκεται ο Καθ' ου η αίτηση. Δικαστής επαρχιακού δικαστηρίου είναι αυτός με βαθμό επαρχιακού, αυτός με βαθμό ανώτερου επαρχιακού και αυτός με βαθμό προέδρου. Όλοι οι δικαστές που είναι τοποθετημένοι σε ένα επαρχιακό δικαστήριο, ανεξαρτήτου βαθμού, είναι δικαστές εκείνου του επαρχιακού δικαστηρίου που είναι τοποθετημένοι για να υπηρετούν. Συνεπώς η διατύπωση που χρησιμοποιείται για τη σύνταξη των διατάξεων του εδαφίου (α) φανερώνει ότι δικαιοδοσία και κατ' επέκταση εξουσία να επιληφθεί ζητήματος έκδοσης εντάλματος σύλληψης έχει οποιοσδήποτε δικαστής επαρχιακού δικαστηρίου. Στην παρούσα περίπτωση τέτοια δικαιοδοσία και κατ' επέκταση εξουσία είχε δικαστής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, περιλαμβανομένου της Έντιμης Προέδρου που το επιλήφθηκε. Εάν σκοπός του νομοθέτη ήταν να αποκλείσει δικαιοδοσία από πρόεδρο και ανώτερο επαρχιακό δικαστή το λεκτικό που θα χρησιμοποιείτο θα ήταν κατά τέτοιο τρόπο σαφή έτσι ώστε να αποδίδεται το νόημα αυτό με ακρίβεια. Το πιο πάνω σκεπτικό βρίσκει έρεισμα στο εδάφιο (β) του άρθρου 8

(1)του Ν.97/70, το οποίο αφορά την περίπτωση που εξετάζεται το ενδεχόμενο έκδοσης εντάλματος σύλληψης χωρίς να υπάρχει γραπτή εξουσιοδότηση από τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως. Από το λεκτικό που χρησιμοποιείται γίνεται αντιληπτός ο σκοπός του νομοθέτη να περιορίσει τον βαθμό του εμπλεκόμενου δικαστή σ' αυτό του προέδρου αναφέροντας κατά τρόπο σαφή και συγκεκριμένο ότι το ένταλμα σύλληψης επιλαμβάνεται μόνο πρόεδρος επαρχιακού δικαστηρίου. Η χρήση της φράσης 'υπό του Προέδρου τοιούτου Επαρχιακού Δικαστηρίου' είναι περιοριστική και έκδηλα προσδίδει δικαιοδοσία να εξετάζεται τέτοιο θέμα μόνο σε επίπεδο προέδρου επαρχιακού δικαστηρίου. Σε ότι αφορά τη νομολογία που ο συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση ευγενικά παρέπεμψε το Δικαστήριο, με κάθε σεβασμό προς το πρόσωπο του, δεν υποστηρίζει τη θέση που προώθησε. Τα νομικά ζητήματα που εγείρονται στις εν λόγω αποφάσεις δεν σχετίζονται με το θέμα που προβλήθηκε εδώ. Κάτω από αυτά τα δεδομένα η θέση του Καθ' ου η αίτηση περί άκυρης διαδικασίας στη βάση του επιχειρήματος που προώθησε δεν ευσταθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Ανεξάρτητα της πιο πάνω κατάληξης του Δικαστηρίου, αν το Καθ' ου η αίτηση θεωρεί ότι το ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε εναντίον του είναι αποτέλεσμα άσκησης ανύπαρκτης εξουσίας από το δικαστήριο που δεν είχε δικαιοδοσία για κάτι τέτοιο, θέση που παραπέμπει ευθέως σε ισχυρισμό παράνομης και αδικαιολόγητης κράτησης του, τότε έχει κάθε δικαίωμα εάν επιθυμεί να προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο καταχωρώντας αίτηση για έκδοση προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus ad subjiciendum με σκοπό την αποφυλάκιση του. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση είναι γνώστης του αντικειμένου και έτσι δεν χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο. Το δεύτερο προδικαστικό ζήτημα που ο Καθ' ου η αίτηση εγείρει είναι κατάχρηση της παρούσας διαδικασίας. Εξ' όσον μπορεί να γίνει αντιληπτό, η αγόρευση του συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση στο θέμα της κατάχρησης που προβάλλεται ως θέση του πελάτη του, εδράζεται σε τρεις άξονες. Πρώτος άξονας της αγόρευσης του κυρίου Αλεξάνδρου είναι ο ισχυρισμός ότι ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η δικαστική διαδικασία στην αίτηση υπ' αριθμό 1/17, τροχιοδρομήθηκε μία νέα διαδικασία έκδοσης του Καθ' ου η αίτηση με τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως να εξουσιοδοτεί την έναρξη της υπογράφοντας σχετικό έντυπο στις 02.04.18. Δεύτερος άξονας της αγόρευσης του συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση είναι ο ισχυρισμός ότι η Ρωσική Ομοσπονδία μη αποκλειόμενης της Κυπριακής Δημοκρατίας επέδειξαν ολιγωρία (αδράνεια) αφού από τις 13.02.18 που ακυρώθηκε το ένταλμα σύλληψης από το αρμόδιο δικαστήριο στη Μόσχα, το οποίο είχε εκδοθεί από τις ρωσικές αρχές εναντίον του Καθ' ου η αίτηση, μέχρι τις 16.04.18 που ζητήθηκε η απόσυρση της αίτησης υπ' αριθμό 1/17, στα πλαίσια της οποίας ήταν το επίμαχο ένταλμα σύλληψης, κύλησε χρονικό διάστημα πέραν των δύο μηνών. Τρίτος άξονας της αγόρευσης του συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση είναι ο ισχυρισμός ότι τόσο η Ρωσική Ομοσπονδία όσο και η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ενέργησαν με καλή πίστη ακολουθώντας διαδικασία που έχει καταστεί καταπιεστική προς το εκζητούμενο πρόσωπο. Σύμφωνα με τον κύριο Αλεξάνδρου σκοπός που αφέθηκε η κατάσταση να εξελιχτεί με τον τρόπο που έχει κυλήσει ήταν για να τροχιοδρομηθεί η εκ νέου σύλληψη του Καθ' ου η αίτηση. Αυτό το κατά τη γνώμη του εν λόγω συνηγόρου μολύνει την παρούσα διαδικασία σε τέτοιο βαθμό που η αίτηση αυτή πρέπει να απορριφθεί. Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία της συνηγόρου της Δημοκρατίας σε όλους τους πυλώνες της θέσης του συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση, το περιεχόμενο της οποίας είναι καταγραμμένο στα πρακτικά του Δικαστηρίου και έτσι δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί. Απόρροια της κυριαρχίας των δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης είναι η σύμφυτη εξουσία τους να ελέγχουν κατάχρηση των δικαστικών διαδικασιών με τη λήψη πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση της. Η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές χωρίς να υπάρχουν εκ προοιμίου συμπεριφορές που μπορεί να καταταχθούν ως καταχρηστικές. Το ζήτημα αυτό εξετάζεται υπό το φως των συγκεκριμένων γεγονότων (Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας αναφορικά με την Luchian Marina Tudor

(2011)1 Α.Α.Δ. 1176). Ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της (Constantinides v. Vima

(1983)1 C.L.R. 348). Μία μορφή κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας είναι η χρήση διαδικασιών που οδηγούν σε καταπίεση επειδή το αποτέλεσμα οποιασδήποτε από αυτές παύει να είναι καθοριστικό για τα δικαιώματα του διαδίκου γενικά και την ελευθερία του ειδικά. Η αναγκαιότητα υπεράσπισης της ελευθερίας υποδίκου σε περισσότερες της μία διαδικασίες συνιστά καταπίεση και κατ' επέκταση κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Στην αγγλική υπόθεση Mills v. Cooper [1967] 2 All E.R. 100 ο λόρδος αρχιδικαστής Πάρκερ σημείωσε, ανάμεσα σ' άλλα, τα εξής: "... every court has undoubtedly a right in its discretion to decline to hear proceedings on the ground that they are oppressive and an abuse of the process of the court..." Κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας μπορεί ακόμη να υπάρξει όταν η διαδικασία καταστρατηγεί την καλή πίστη, είναι άσχετη, εκδικητική ή καταπιεστική (Scattergood v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(2005)1 Α.Α.Δ. 142). Επίσης μία άλλη μορφή κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας είναι η υιοθέτηση παράλληλων ενδίκων μέσων που επιδιώκουν την επίτευξη ιδίου στόχου όπως και η πολλαπλότητα διαδικασιών με σχέδιο την πραγματοποίηση του ιδίου σκοπού. Στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών v. Τζένναρο Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217 αποφασίστηκε ότι αποτελούσε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας από μέρους του Διευθυντή των Φυλακών η καταχώρηση της πολιτικής έφεσης 9173 και παράλληλα η καταχώρηση νέας αίτησης υπ' αριθμό 1/94 για έκδοση του φυγοδίκου. Αυτό που λέχθηκε είναι ότι επρόκειτο για δύο δικαστικές διαδικασίες που προωθούνταν παράλληλα, οι οποίες είχαν τον ίδιο σκοπό που ήταν η έκδοση του φυγοδίκου, ο οποίος αντιμετώπιζε δύο παράλληλες διαδικασίες, ανεξάρτητες δικονομικά αλλά όμοιες ως προς το αντικείμενο τους που ήταν η έκδοση του εκζητουμένου προσώπου. Την ίδια στιγμή η έκδοση νέας εξουσιοδότησης από τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως χωρίς να συνοδεύεται από τη λήψη ενδίκου μέσου δεν συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Ούτε η έκδοση τέτοιας νέας εξουσιοδότησης που συνοδεύεται από καινούργιο ένδικο μέσο αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας όταν συναρτάται με την απόσυρση του αρχικού ενδίκου μέσου και κατ' επέκταση την εγκατάλειψη της πρώτης εξουσιοδότησης. Συνεπώς, στη βάση των πιο πάνω παραμέτρων, παρέχεται η δυνατότητα έκδοσης δεύτερης εξουσιοδότησης από τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως για την ενεργοποίηση της διαδικασίας έκδοσης του ιδίου φυγοδίκου, χωρίς κάτι τέτοιο να αποτελεί κώλυμα. Η κυπριακή νομολογία είναι ευθυγραμμισμένη με την αγγλική νομολογία στο συγκεκριμένο ζήτημα. Επ' αυτού παραπέμπω στην κυπριακή υπόθεση Αίτηση Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (Αρ.3)

(1995)1 Α.Α.Δ. 361 καθώς επίσης στις αγγλικές υποθέσεις Rees v. Secretary of State [1986] 2 All E.R. 321 και US Government v. Bowe [1989] 3 All E.R.

1. Στην παρούσα υπόθεση είναι γεγονός ότι όταν στις 02.04.18 ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως υπέγραφε τη νέα γραπτή εξουσιοδότηση η αίτηση υπ' αριθμό 1/17 για την έκδοση του Καθ' ου η αίτηση εκκρεμούσε ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου. Αυτό αποτελεί κοινό έδαφος των διαδίκων. Ωστόσο δεν πρόκειται για περίπτωση στην οποίαν προωθούνται παράλληλα ένδικα μέσα που αποσκοπούν στον ίδιο στόχο, ο οποίος λογικά είναι η έκδοση του Καθ' ου η αίτηση. Ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου στις 02.04.18 υπήρχε μόνο μία δικαστική διαδικασία που εκκρεμούσε και ήταν αυτή της αίτησης υπ' αριθμό 1/
2. Το γεγονός της υπογραφής νέας γραπτής εξουσιοδότησης από τον αρμόδιο υπουργό από μόνη της δεν αποτελεί προώθηση παράλληλου ένδικου μέσου. Η καταχώρηση της παρούσας αίτησης που σχετίζεται με το ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε ως προνοεί το άρθρο 8

(1)(α) του Ν.97/70 δυνάμει της νέας γραπτής εξουσιοδότησης, αποτελεί νέο ένδικο μέσο επειδή η προσκόμιση της σηματοδοτεί την έναρξη νέας δικαστικής διαδικασίας που στόχο έχει την εξέταση ενδεχομένου έκδοσης ή όχι του Καθ' ου η αίτηση στη Ρωσική Ομοσπονδία (άρθρο 7 του Ν.97/70). Ωστόσο η παρούσα αίτηση (αίτηση υπ' αριθμό 3/18), η καταχώρηση της οποίας συνιστά νέο ένδικο μέσο, προωθήθηκε μετά που αποσύρθηκε η αίτηση υπ' αριθμό 1/17 στις 16.04.18. Ομοίως ο Καθ' ου η αίτηση συνελήφθηκε μετά την απόσυρση της αίτησης υπ' αριθμό 1/17 και αφού πρώτα το παρόν δικαστήριο είχε διατάξει την αποφυλάκιση του. Στην Αίτηση του Παναγιώτη Λιάκου Μελά

(1998)1 Α.Α.Δ. 2261 τονίστηκε ότι η εγκατάλειψη αίτησης για έκδοση φυγοδίκου και η συνακόλουθη απόρριψη της δεν δημιουργούν κώλυμα για την έγερση δεύτερης αίτησης για την έκδοση του ιδίου ατόμου, αρχή η οποία τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση. Συνεπώς η καταχώρηση της παρούσας αίτησης αποτελεί το μόνο ένδικο μέσο που προωθείται εναντίον του Καθ' ου η αίτηση. Περαιτέρω θα έλεγα ότι η έκδοση της συγκεκριμένης νέας γραπτής εξουσιοδότησης, δεδομένης της μετέπειτα απόσυρσης της αίτησης υπ' αριθμό 1/17, βαίνει προς το συμφέρον του Καθ' ου η αίτηση επειδή με αυτό τον τρόπο αποφεύγεται η αχρείαστη δαπάνη χρόνου που θα αναλωνόταν για την εξασφάλιση της αφού η επισύναψη της στην παρούσα αίτηση σηματοδοτεί την έναρξη της δικαστικής διαδικασίας, πράγμα που επιτρέπει αμέσως τον ορισμό της αίτησης αυτής για ακρόαση και συνεπώς επιταχύνει την εκδίκαση της. Στη βάση των πιο πάνω δεδομένων, κρίνω ότι η θέση του συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση που αποτελεί τον πρώτο πυλώνα της αγόρευσης του, ήτοι ότι η υπογραφή της νέας γραπτής εξουσιοδότησης από τον αρμόδιο υπουργό τη στιγμή που εκκρεμούσε η δικαστική διαδικασία στην αίτηση υπ' αριθμό 1/17, συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, δεν ευσταθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Περαιτέρω αποτελεί ισχυρισμό του Καθ' ου η αίτηση ότι η Ρωσική Ομοσπονδία με τη βοήθεια της Κυπριακής Δημοκρατίας αδράνησε στην απόσυρση της αίτησης υπ' αριθμό 1/17 με αποτέλεσμα αυτός να παραμείνει υπό κράτηση από τις 13.02.18 που ακυρώθηκε το ένταλμα σύλληψης από το αρμόδιο δικαστήριο στη Μόσχα το οποίο είχε εκδοθεί από τις ρωσικές αρχές εναντίον του Καθ' ου η αίτηση μέχρι τις 16.04.18 που αυτή τελικά εγκαταλείφθηκε. Αυτός είναι ο δεύτερος πυλώνας επί του οποίου εδράζεται η θέση για κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Εάν υπήρχε ή όχι ολιγωρία από μέρους των ρωσικών αρχών είναι ζήτημα που δεν μπορεί να ελεγχθεί από το παρόν Δικαστήριο επειδή δεν έχουν τεθεί ενώπιον μου τα δεδομένα στη βάση των οποίων αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εκδηλώθηκε η αντίδραση τους. Εκείνο που μπορεί να ελεγχτεί είναι τυχόν επίδειξη αδράνειας από την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία μέσω του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως και του Γενικού Εισαγγελέα ενεργοποίησαν τη δικαστική διαδικασία έκδοσης του Καθ' ου η αίτηση. Προς εξέταση της πτυχής αυτής έχω ανατρέξει στο δικαστηριακό φάκελο της αίτησης υπ' αριθμό 1/

1. Από το φάκελο προκύπτει ότι στις 20.02.18 διαβιβάστηκε στον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου ηλεκτρονικό μήνυμα από άτομο που επικαλείτο ότι ήταν δικηγόρος του Καθ' ου η αίτηση στη Ρωσία με το οποίο πληροφορούσε ότι το ένταλμα σύλληψης που εξέδωσαν οι ρωσικές αρχές είχε ακυρωθεί ως παράνομο. Στο μήνυμα ήταν επισυνημμένο έγγραφο σε ξένη για το Δικαστήριο γλώσσα. Προφανώς θα ήταν σε ρωσική γλώσσα. Στις 28.02.18 που η αίτηση ήταν ορισμένη, το Δικαστήριο έφερε εις γνώση αμφοτέρων πλευρών το πιο πάνω ηλεκτρονικό μήνυμα μαζί με το επισυνημμένο έγγραφο και η συνήγορος της Δημοκρατίας, κατόπιν ενημέρωσης που είχε από την άλλη πλευρά, ανέλαβε την υποχρέωση να αποστείλει τα επίμαχα έγγραφα με σκοπό να διαπιστωθεί η γνησιότητα και αλήθεια του περιεχομένου τους. Με βάση την αναφορά της κυρίας Σπηλιωτοπούλου, η οποία δεν έχει αμφισβητηθεί, αυτό έγινε είτε την ίδια ημέρα είτε την επόμενη. Παράλληλα το Δικαστήριο όρισε την υπόθεση για προγραμματισμό στις 26.03.18 έτσι ώστε αν ήταν εφικτό να υπήρχε απάντηση στο ερώτημα και επιπλέον στις 16.04.18 για συνέχιση της ακρόασης της αίτησης υπ' αριθμό 1/
2. Στις 26.03.18 η ευπαίδευτη συνήγορος της Δημοκρατίας ζήτησε επιπρόσθετο χρόνο για εξέταση του εν λόγω θέματος αφού δεν είχε οποιαδήποτε ενημέρωση από τις ρωσικές αρχές και δεσμεύτηκε όπως εξασφαλίσει την απάντηση μέχρι τις 16.04.18 που η αίτηση υπ' αριθμό 1/17 ήταν ορισμένη για συνέχιση της εκδίκασης της. Τελικά, όπως ανάφερε η κυρία Σπηλιωτοπούλου και δεν αμφισβητήθηκε, η Κυπριακή Δημοκρατία ενημερώθηκε από τις ρωσικές αρχές για τη γνησιότητα του επίμαχου εγγράφου στις 02.04.18 και ευθύς προέβηκε σε όλα τα διαβήματα για την εξασφάλιση των αναγκαίων εγγράφων που θα της επέτρεπαν να αποταθεί στον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως για την έκδοση νέας γραπτής εξουσιοδότησης. Είναι κοινό έδαφος των διαδίκων ότι τέτοια γραπτή εξουσιοδότηση υπογράφτηκε από τον αρμόδιο υπουργό στις 11.04.
3. Στις 16.04.18 αποσύρθηκε η αίτηση υπ' αριθμό 1/17 και στη συνέχεια αφού ο Καθ' ου η αίτηση συνελήφθηκε εκ νέου οδηγήθηκε στο δικαστήριο δυνάμει της παρούσας αίτησης που καταχωρήθηκε την ίδια ημέρα. Προηγουμένως και συγκεκριμένα από τις 04.08.17 που ο Καθ' ου η αίτηση οδηγήθηκε για πρώτη φορά στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου μέχρι τις 26.02.18 τα πρακτικά του Δικαστηρίου επισημαίνουν ότι ο χρόνος αναλώθηκε στο να κριθεί ζήτημα κράτησης του Καθ' ου η αίτηση που υπεβλήθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία κατόπιν ένστασης από τον ίδιο μέσα από προσκόμιση μαρτυρίας, σε χρόνο που αμφότερα μέρη είχαν ζητήσει για την προετοιμασία της ακρόασης της αίτησης υπ' αριθμό 1/17, σε μερική ακρόαση της υπόθεσης με την κατάθεση ένορκης μαρτυρίας δύο μαρτύρων και προσκόμιση σωρεία εγγράφων ως τεκμηρίων καθώς και λόγω του θανάτου του δικηγόρου του Καθ' ου η αίτηση που χειριζόταν την εκδίκαση της υπόθεσης, ενός από τους συνολικά επτά που κατά διαστήματα εμφανίστηκαν εκπροσωπώντας τον Καθ' ου η αίτηση. Από το πιο πάνω πραγματικό υπόβαθρο δεν διαπιστώνω οποιαδήποτε ολιγωρία ή αδράνεια από μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Λήφθηκαν ενέργειες που αξιοποιούσαν το χρόνο προς την οδό της εκδίκασης της υπόθεσης. Όταν έγινε αντιληπτό ότι η αίτηση υπ' αριθμό 1/17 δεν είχε προοπτική επιτυχίας αποσύρθηκε ενώ παράλληλα στο μεσοδιάστημα έγιναν διαβήματα που προετοίμασαν το έδαφος για σύντομη εκδίκαση νέας αίτησης που καταχωρήθηκε. Ως εκ τούτου ο εν λόγω ισχυρισμός του Καθ' ου η αίτηση απορρίπτεται ως ανεδαφικός. Επιπλέον αποτελεί ισχυρισμό του Καθ' ου η αίτηση ότι τόσο η Ρωσική Ομοσπονδία όσο και η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ενέργησαν με καλή πίστη ακολουθώντας διαδικασία που έχει καταστεί καταπιεστική προς το εκζητούμενο πρόσωπο αφού σύμφωνα με τον συνήγορο του σκοπός που αφέθηκε η κατάσταση να εξελιχτεί με τον τρόπο που έχει κυλήσει ήταν για να τροχιοδρομηθεί η εκ νέου σύλληψη του. Αυτός είναι ο τρίτος πυλώνας επί του οποίου εδράζεται η θέση για κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Για τον ίδιο λόγο όπως και πιο πάνω εάν υπήρχε ή όχι κακοπιστία από μέρους των ρωσικών αρχών είναι ζήτημα που δεν μπορεί να ελεγχθεί από το παρόν Δικαστήριο. Αυτό που μπορεί να εξεταστεί είναι ενδεχόμενη κακοπιστία από την Κυπριακή Δημοκρατία. Όπως σημειώθηκε στην ενδιάμεση απόφαση του παρόντος δικαστηρίου ημερομηνίας 30.03.18, στο αίτημα της συνηγόρου της Δημοκρατίας να δοθεί στις ρωσικές αρχές περισσότερος χρόνος για να εξετάσουν το επίμαχο έγγραφο που υπεβλήθηκε στις 26.03.18 ουδεμία ένσταση υπήρξε από την πλευρά του Καθ' ου η αίτηση. Αυτό σημαίνει ότι ο Καθ' ου η αίτηση έχει συναινέσει στην ανάγκη παροχής επιπλέον χρόνου στην άλλη πλευρά να ολοκληρώσει τις προσπάθειες της που άπτονταν της εξέτασης του επίμαχου εγγράφου και συνάμα αποδεχτεί τη δέσμευση αυτής να τοποθετηθεί επί του εγγράφου αυτού την επόμενη φορά που ήταν η 16η Απριλίου 2018, ημερομηνία κατά την οποίαν η υπόθεση ήταν ορισμένη για συνέχιση της ακρόασης. Την ίδια στιγμή η αξιοποίηση του χρόνου όταν ξεκαθάρισε το θέμα του επίμαχου εγγράφου με τη λήψη ενεργειών που οδήγησαν στην υπογραφή νέας γραπτής εξουσιοδότησης στις 11.04.18 αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Ειδικότερα φανερώνει πρόθεση για απόσυρση της αίτησης υπ' αριθμό 1/17 στις 16.04.18 που ήταν ορισμένη η συνέχιση της εκδίκασης της και παράλληλα καταχώρηση νέας αίτησης, ήτοι της παρούσας, με προοπτική σύντομης εκδίκασης ένεκα της ήδη εξασφαλισμένης νέας γραπτής εξουσιοδότησης. Αυτό που αποφεύχθηκε είναι μία σκόπιμη καθυστέρηση στην εκδίκαση της νέας δικαστικής διαδικασίας που μπορούσε να είχε τη μορφή μιας εκ νέου σύλληψης του Καθ' ου η αίτηση ανά πάσα στιγμή δυνάμει προσωρινού εντάλματος σύλληψης (άρθρα 8

(1)(β) και 8

(2)του Ν.97/70) και ακολούθως χρόνο που θα ζητείτο και θα διδόταν για να εξασφαλιστεί η νέα γραπτή εξουσιοδότηση από τον αρμόδιο υπουργό, προτού η υπόθεση βαδίσει στην οδό της ακρόασης. Συνεπώς η θέση του συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση ότι ο σκοπός που αφέθηκε η κατάσταση να εξελιχτεί με τον τρόπο που έχει κυλήσει ήταν για να τροχιοδρομηθεί η εκ νέου σύλληψη του Καθ' ου η αίτηση, με κάθε σεβασμό προς τον ίδιο, δεν έχει έρεισμα. Ζήτημα κακοπιστίας δεν εντοπίζεται. Ουδεμία καταπιεστική διαδικασία ακολουθείται προς το πρόσωπο του Καθ' ου η αίτηση και τίποτα δεν έχει τεθεί ενώπιον μου που να αποδεικνύει ότι η παρούσα δικαστική διαδικασία έχει μολυνθεί. Τα πιο πάνω στοιχεία και δεδομένα καθιστούν τον εν λόγω ισχυρισμό του Καθ' ου η αίτηση αβάσιμο και κατ' επέκταση έκθετο σε απόρριψη. Υπό το φως των πιο πάνω και για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί τα προδικαστικά ζητήματα δεν έχουν προοπτική επιτυχίας και συνακόλουθα απορρίπτονται. Η απόφαση να κοινοποιηθεί αμελλητί στον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης. (Υπ) ........... Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: General/Extradition/Abuse of the process/Void procedure/Internal Judgment (Αναφορά: Διαδικασία φυγοδίκου /Κατάχρηση και ακυρότητα δικαστικής διαδικασίας/ Ενδιάμεση Απόφαση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο