ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΜΙΧΑΛΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 14549/2013, 30/4/2018

(1)(στ)

(2)-

(5), 126 και 129 του Περί Δήμων Νόμου, Ν.111/1985, όπως τροποποιήθηκε των Δημοτικών Κανονισμών του Δήμου Πάφου, άρθρα 147, 147 (Β), 147 (Γ)

(2), 292 (α) και (β), του περί Εξωδίκων Ρυθμίσεως Αδικημάτων 47 (I)/1997 και τις τροποποιήσεις αυτού, άρθρα 2 έως 6 και του Πίνακα IV και του άρθρου 4 του Περί Αυξήσεως Χρηματικών Ποινών Νόμου του

1. 2 Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων ο κατηγορούμενος, στις 05.06.2013 και περί ώρα 12:00 (1η κατηγορία), στις 05.06.2013 και περί ώρα 18:35 (2η κατηγορία), στις 06.06.2013 και περί ώρα 18:50 (3η κατηγορία), στις 06.06.2013 και περί ώρα 10:20 (4η κατηγορία) και στις 19.07.2013 και περί ώρα 18:35 (5η κατηγορία) στη Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου αρ.140 μέσα στα δημοτικά όρια του Δήμου Πάφου, όπου διατηρεί επιχείρηση και ή άλλως πως, παράνομα τοποθέτησε τραπέζια και καρέκλες και/ή άλλα έπιπλα και ή αντικείμενα και/ή εξουσιοδότησε την τοποθέτηση αυτών και/ή άλλως πως σε παρακείμενο δημόσιο χώρο χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής ήτοι τον Δήμο Πάφου. Για τις πιο πάνω παραβάσεις επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο εξώδικα ύψους €85,43 το κάθε ένα πλέον επιβάρυνση €42,72 λόγω της παράλειψης του να τα πληρώσει εντός 15 ημερών. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε έντεκα μάρτυρες, το Σοφοκλή Σοφοκλέους (Μ.Κ.1), τον Ευαγόρα Οδυσσέως (Μ.Κ.2), τον Χρυσόστομο Χριστοδούλου (Μ.Κ.3), τη Ζαχαρούλα Κωνσταντίνου (Μ.Κ.4), το Νίκο Βρυώνη (Μ.Κ.5), το Φίλιππο Χατζηλούκα (Μ.Κ.6), τον Αντώνη Σεργίου (Μ.Κ.7), το Γιώργο Ανδρέου (Μ.Κ.8), το Γιαννάκη Κωμοδρόμο (Μ.Κ.9), τον Πέτρο Κουάλη (Μ.Κ.10) και την Αναστασία Ρούτη Ελευθεριάδη (Μ.Κ.11). Ο Μ.Κ.1, στη γραπτή του δήλωση (Έγγραφο Α), την οποία κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του και την δια ζώσης μαρτυρία του αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι είναι απόφοιτος του Ανώτερου Τεχνολογικού Ινστιτούτου Λευκωσίας, στον Κλάδο της Πολιτικής Μηχανικής και ότι από το 1983 εργάζεται στον Δήμο Πάφου. Ο κατηγορούμενος είναι υπεύθυνος και διαχειριστής της καφετέριας με την επωνυμία «DELICIOUS CAFÉ» που βρίσκεται στην οδό Αποστόλου Παύλου στην Κάτω Πάφο εντός της επαρχίας Πάφο και μέσα στα δημοτικά όρια του Δήμου Πάφου. Ο μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 χάρτη στον οποίο εμφαίνονται τα δημοτικά όρια 3 του Δήμου Πάφου και εξήγησε ότι δημοτικά όρια βρίσκονται στην αριστερά μεριά της μαύρης διακεκομμένης γραμμής. Απ' ότι πληροφορήθηκε από τους τροχονόμους του Δήμου Πάφου, Μ.Κ. 6, 7, 8, 9 και 10, αυτοί κατά τις επίδικες ημερομηνίες εξέδωσαν και παρέδωσαν στον κατηγορούμενο ειδοποιήσεις εξώδικων προστίμων, για το αδίκημα της τοποθέτησης επίπλων σε δημόσιο χώρο, οι οποίες μέχρι σήμερα δεν εξοφλήθηκαν. Όταν οι εν λόγω τροχονόμοι τον ενημέρωσαν ότι ο κατηγορούμενος τοποθέτησε παράνομα έπιπλα σε δημόσιο χώρο, επισκέφθηκε με τους τροχονόμους το χώρο όπου του έδειξαν επιτόπου το εν λόγω μέρος, για τον οποίο εξέδωσαν τα εξώδικα. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, ο εν λόγω χώρος βρισκόταν, κατά μήκος της οδού Αποστόλου Παύλου, εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου. Για τον εν λόγω χώρο δεν δόθηκε, εξ όσων γνωρίζει, οποιαδήποτε άδεια από το Δήμο Πάφου προς τον κατηγορούμενο για να τοποθετεί έπιπλα. Ανέφερε επίσης, ότι ο Δήμος Πάφου ανέθεσε σε ιδιώτη τοπογράφο μηχανικό, Ε. Οδυσσέως (Μ.Κ.2), την οριοθέτηση μέρους του δημόσιου δρόμου. Μετά την ετοιμασία του φακέλου από το Κτηματολόγιο Πάφου, ο Μ.Κ.2 στην παρουσία του ίδιου και του κατηγορούμενου οριοθέτησε στις 24.06.2016 το τμήμα του δρόμου. Μετά την τοποθέτηση των οροσήμων από τον Μ.Κ.2 διαφάνηκε πως τα έπιπλα που είχε τοποθετήσει ο κατηγορούμενος, κατά τις επίδικες ημερομηνίες, ήταν τοποθετημένα εντός του δημόσιου δρόμου. Το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου εξέδωσε Πιστοποιητικό Οριοθέτησης ημερομηνίας 12.10.2016 με επισυνημμένο το τοπογραφικό Σχέδιο, το οποίο κατέθεσε ως Τεκμήριο
2. Σε σχετικές ερωτήσεις, ο μάρτυρας ανέφερε ότι η Λεωφόρος Αποστόλου Παύλου, την σημείωσε με το γράμμα Α επί του Τεκμηρίου 1, βρίσκεται εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου. Επίσης, ο μάρτυρας τοποθέτησε σε κύκλο τα τρία ορόσημα που εμφαίνονται στο σχέδιο που είναι επισυνημμένο στο Τεκμήριο 2 και χρωμάτισε με μολύβι τον επίδικο χώρο που ο κατηγορούμενος τοποθέτησε τα έπιπλα. 4 Αντεξεταζόμενος, ανέφερε πως γνωρίζει ότι ο κατηγορούμενος ενοικιάζει από την Αρχή Λιμένων 82 τ.μ. Δυνάμει της μεταξύ τους συμφωνίας την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο Α προς αναγνώριση, ο ενοικιαζόμενος χώρος είναι αυτός που απεικονίζεται ως διαγραμμισμένος στο επισυνημμένο σχέδιο του εν λόγω Τεκμηρίου. Θέση του ήταν, ότι κατά τις επίδικες ημερομηνίες ο κατηγορούμενος τοποθέτησε τα έπιπλα έξω από τον εν λόγω χώρο. Όσον αφορά τη συμφωνία για τη διαχείριση των υπαίθριων χώρων στο λιμανάκι, την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο Β προς αναγνώριση, ο μάρτυρας ανέφερε πως δεν γνωρίζει οτιδήποτε σε σχέση με αυτή. Σε σχετική ερώτηση, απάντησε ότι από μέτρηση την οποία έκανε, διαπίστωσε ότι ο χώρος της αποβάθρας είναι 73 τ.μ. Ως δεύτερος μάρτυρας κατηγορίας κατέθεσε ο Ευαγόρας Οδυσσέως (M.K.2), ο οποίος στη γραπτή του δήλωση (Έγγραφο Β) αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι, είναι απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου της Αθήνας και ότι από το 2001 ασκεί το επάγγελμα του αγρονόμου-τοπογράφου-μηχανικού στον ιδιωτικό τομέα. Ανάμεσα στις εργασίες που αναλαμβάνει είναι και οι οριοθετήσεις. Από το 2007 είναι εγγεγραμμένος στο μητρώο του Κτηματολογίου, ως ιδιώτης αρμόδιος χωρομέτρης με αρ. εγγραφής 020/
3. Κατά την 22.06.2016, ο Δήμος Πάφου του ανέθεσε να προβεί σε επίσημη οριοθέτηση τμήματος δημόσιου δρόμου στην Κάτω Πάφο, που βρίσκεται στο τοπογραφικό σχέδιο, Φ/Σχ. 51/180201 με αριθμό ιδιοκτησίας
4. Κατά την εν λόγω ημερομηνία υπέβαλε στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου την αίτηση οριοθέτησης δρόμου με αριθμό ΑΧ880/
5. Η επίσημη οριοθέτηση έγινε προς επιβεβαίωση ότι ο κατηγορούμενος τοποθετούσε έπιπλα σε μέρος του δημόσιου δρόμου. Στις 24.06.2016 επισκέφθηκε, μαζί με το Μ.Κ.1, το χώρο με σκοπό την επιτόπια οριοθέτηση του δρόμου. Σχετικά με την εργασία που διενήργησε, ετοίμασε Τεχνική Έκθεση την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο
6. Για τον προσδιορισμό των ορίων επιτόπου μετέφερε στον ηλεκτρονικό του υπολογιστή και στη συνέχεια στο 5 GPS τις μετρήσεις που έγιναν από υπαλλήλους του Κτηματολογίου, σε προγενέστερο χρόνο, οι οποίοι καθόρισαν με ακρίβεια τα όρια του δημόσιου δρόμου και της θάλασσας. Οι εν λόγω μετρήσεις φαίνονται στη 4η σελίδα του Τεκμηρίου 4 και με βάση αυτές σχεδιάστηκε το επίσημο Τοπογραφικό σχέδιο (ΣΧ1), το οποίο περιλαμβάνεται στη 3η σελίδα του εν λόγω Τεκμηρίου. Ως αποτέλεσμα αυτής της εφαρμογής τοποθέτησε επιτόπου τα τρία ορόσημα τα οποία φαίνονται με κόκκινους κύκλους στο Τοπογραφικό Σχέδιο (ΣΧ1) και απεικονίζονται στις φωτογραφίες 1, 2 και 3 που περιλαμβάνονται στη 5η και 6η σελίδα του Τεκμηρίου
7. Αυτά τα ορόσημα καθορίζουν το σύνορο του δημόσιου δρόμου με τη θάλασσα. Σύμφωνα με το μάρτυρα, με την επιτόπια τοποθέτηση των οροσήμων, η οποία έγινε στην παρουσία του κατηγορούμενου, διαφάνηκε με σαφήνεια ότι εντός του προαναφερόμενου δημόσιου δρόμου, βρίσκονταν τοποθετημένα 4 τραπεζάκια και 8 καρέκλες που απεικονίζονται στις προαναφερόμενες φωτογραφίες, τις οποίες έβγαλε ο ίδιος στις 24.06.
8. Το Κτηματολόγιο, αφού διαπίστωσε μετά από έλεγχο που διενήργησε στο φάκελο που του παρέδωσε ότι, η χωρομετρική του εργασία ήταν ορθή, εξέδωσε στις 12.10.2016 το Πιστοποιητικό Οριοθέτησης (Τεκμήριο 2). Ανέφερε επίσης, ότι στο φάκελο που παρέδωσε στο Κτηματολόγιο, περιλαμβάνονταν τα σχέδια που ετοίμασε ο ίδιος και όλες οι απαραίτητες μετρήσεις. Αντεξεταζόμενος, συμφώνησε με τη θέση του κατηγορούμενου ότι η Λεωφόρος Παύλου η οποία εμφαίνεται στο Τεκμήριο 1, είναι δημόσιος δρόμος. Σε σχετική ερώτηση, απάντησε ότι για σκοπούς οριοθέτησης χρησιμοποιείται το επίσημο κτηματικό σχέδιο, το οποίο περιλαμβάνεται στην 3η σελίδα του Τεκμηρίου 3 και όχι ο χάρτης, Τεκμήριο
9. Όταν ρωτήθηκε κατά πόσο είναι δημόσιος ο δρόμος από τη θάλασσα μέχρι και τα κτίρια που βρίσκονται απέναντι της, ο μάρτυρας απάντησε καταφατικά. Ανέφερε επίσης ότι τα ορόσημα που τοποθέτησε, ήταν πάνω στο μπετόν. 6 Ως Μ.Κ.3, κατέθεσε ο Χ. Χριστοδούλου ο οποίος στη γραπτή του δήλωση (Έγγραφο Γ) αναφέρει, ότι εργάζεται στην Αρχή Λιμένων και ότι από το 2004 είναι υπεύθυνος λειτουργός στην Πάφο. Ανάμεσα στα καθήκοντα του είναι ο έλεγχος των χώρων που ανήκουν στην Αρχή Λιμένων, η έκδοση αδειών σε σκάφη και οι εισπράξεις σε σχέση με τη περιουσία της Αρχής Λιμένων. Γνωρίζει προσωπικά τον κατηγορούμενο ο οποίος είναι ο υπεύθυνος και διαχειριστής της καφετέριας «DELICIOUS CAFÉ», η οποία ανήκει στην εταιρεία N & S Café Ltd. Ο κατηγορούμενος επισκέπτεται, όπως περαιτέρω ανέφερε, το γραφείο της Αρχής Λιμένων στην Πάφο για πληρωμές που αφορούν τις υποχρεώσεις της καφετέριας. Ακολούθως ανέφερε, ότι η Αρχή Λιμένων δυνάμει της συμφωνίας Τεκμήριο Α προς αναγνώριση, την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο 4, παραχώρησε στην πιο πάνω εταιρεία άδεια χρήσης της αποβάθρας, ώστε να μπορεί ο κατηγορούμενος να τοποθετεί σε αυτή τραπεζοκαθίσματα. Στο επισυνημμένο σε αυτή σχέδιο με τον τίτλο «Διάταξη Καταστρώματος Χώρου Εστίασης Λιμάνι Πάφου», σκιαγραφείται ο χώρος για τον οποίο δόθηκε άδεια. Ο εν λόγω χώρος είναι ξύλινη αποβάθρα και διαχωρίζεται από το δημόσιο δρόμο με διαχωριστικό τοιχαράκι, που δεν είναι σκιαγραφημένο. Για το χώρο μπροστά από την αποβάθρα, όπως εξήγησε, δεν δόθηκε άδεια χρήσης. Ανέφερε επίσης, ότι η εν λόγω άδεια χρήσης ανανεώθηκε στις 08.01.2016 (Τεκμήριο 5). Ο μάρτυρας στη συνέχεια, κατέθεσε ως Τεκμήριο 6 (1-8), οκτώ αντίγραφα τίτλων ιδιοκτησίας της Αρχής Λιμένων με χάρτη που φαίνεται το Λιμανάκι Πάφου, τα κτίρια της Αρχής Λιμένων και την αποβάθρα. Στην περιοχή λιμανάκι της Πάφου υπάρχουν χώροι ιδιοκτησίας της Αρχής Λιμένων και χώροι τους οποίους διαχειρίζεται ο Δήμος Πάφου. Ανέφερε ακόμη, ότι στις 28.07.2009 υπογράφηκε συμφωνία μεταξύ της Αρχής Λιμένων Κύπρου και του Δήμου Πάφου, με σκοπό την κοινή διαχείριση της περιοχής. 7 Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι τα σκιάδια που εμφαίνονται στο σχέδιο του Τεκμηρίου Β προς αναγνώριση, βρίσκονται σε υπαίθριο χώρο. Επόμενη μάρτυρας ήταν η Ζ. Κωνσταντίνου (Μ.Κ.4) η οποία, όπως ανέφερε, από το 1991 εργάζεται στον Κλάδο Χωρομετρίας του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου. Ανάμεσα στα καθήκοντα της είναι και η έκδοση Πιστοποιητικών οριοθέτησης. Αναγνώρισε στο Τεκμήριο 2 την υπογραφή της και εξήγησε τη διαδικασία έκδοσης του και τη σημασία που αυτό έχει. Ανέφερε επίσης, ότι εάν ήταν λανθασμένη η οριοθέτηση, δεν θα εκδιδόταν το Τεκμήριο 2 και η υπόθεση θα επιστρεφόταν στον χωρομέτρη για να διεξάγει εκ νέου τη διαδικασία. Όταν κατά την αντεξέταση της ρωτήθηκε κατά πόσο το τεμάχιο 304 (Τεκμήριο 6

(6)) είναι ιδιοκτησίας της Αρχής Λιμένων, απάντησε καταφατικά. Ο Μ.Κ.5, Ν. Βρυώνης, ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση του, ότι από το 2007 εργάζεται στον Κλάδο Διαχείρισης Κρατικής γης. Αναφερόμενος στο Τεκμήριο 2, εξήγησε τη διαδικασία που ακολουθήθηκε για την έκδοση του μετά τη χωρομετρική εργασία που διεξήγαγε ο Μ.Κ.

1. Τα τρία ορόσημα (ip), η ορθότητα των οποίων ελέγχθηκε από το Κτηματολόγιο, καθορίζουν, όπως εξήγησε, τον δημόσιο δρόμο και αυτό δεικνύεται στο εν χρήση σχέδιο του Τεκμηρίου
2. Ο εν λόγω δρόμος είναι καταχωρημένος, ως δημόσιος, στο σύστημα πληροφοριών γης του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι οι διακεκομμένες γραμμές που εμφαίνονται στο σχέδιο του Τεκμηρίου 2, είναι μέρος του δημόσιου δρόμου και γι' αυτό το λόγο έχουν το σύμβολο «s» το οποίο ενώνει το συγκεκριμένο χώρο. Ο δημόσιος δρόμος, όπως ανέφερε, είναι κρατικής ιδιοκτησίας. Ο επίδικος δρόμος ήταν πάντοτε δημόσιος και δεν απαλλοτριώθηκε γη για να γίνει δημόσιος δρόμος. Από τα τρία σημεία «ip» μέχρι και τα απέναντι κτίρια ο δρόμος είναι δημόσιος και εκτίνεται ανατολικά και δυτικά. 8 Οι Μ.Κ.6, 7, 8, 9 και 10 στις γραπτές τους δηλώσεις (Έγγραφα Δ, Ε, ΣΤ, Ζ και Η, αντίστοιχα) και στη δια ζώσης μαρτυρία τους ανέφεραν, μεταξύ άλλων, ότι κατά τις επίδικες ημερομηνίες εργάζονταν ως τροχονόμοι στο Δήμο Πάφου. Ανάμεσα στα καθήκοντα τους ήταν να περιπολούν και να ελέγχουν στα δημοτικά όρια του Δήμου Πάφου την τήρηση και εφαρμογή της νομοθεσίας και των κανονισμών. Ανέφεραν ακόμη, ότι κατά τις επίδικες ημερομηνίες ενώ βρίσκονταν σε περιπολία στην οδό Αποστόλου Παύλου, η οποία βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου, διαπίστωσαν ότι υπήρχαν τραπέζια και καρέκλες στον τσιμεντένιο πεζόδρομο, δηλαδή σε δημόσιο χώρο, μπροστά από το υποστατικό «DELICIOUS CAFÉ» και συγκεκριμένα στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Διαχειριστής και υπεύθυνος της εν λόγω καφετερίας είναι ο κατηγορούμενος, τον οποίων γνωρίζουν. Ο κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο βρισκόταν έξω από το υποστατικό και τους ανέφερε ότι ο ίδιος τοποθέτησε τα έπιπλα. Οι μάρτυρες αναφέρθηκαν επίσης, στις ειδοποιήσεις επιβολής εξώδικων προστίμων τις οποίες εξέδωσαν και παρέδωσαν την ίδια ώρα στον κατηγορούμενο, οι οποίες δεν ξοφλήθηκαν. Πιο συγκεκριμένα, στις 19.07.2013 και περί ώρα 18:35 ο Μ.Κ.6 εξέδωσε το εξώδικο με αριθμό 1634 (Τεκμήριο 7), στις 05.06.2013 και περί ώρα 18:35 ο Μ.Κ.7 εξέδωσε το εξώδικο με αριθμό 1580 (Τεκμήριο 8), στις 06.06.2013 και περί ώρα 10:20 ο Μ.Κ.8 εξέδωσε το εξώδικο με αριθμό 2007 (Τεκμήριο 9), στις 06.06.2013 και περί ώρα 18:50 ο Μ.Κ.9 εξέδωσε το εξώδικο με αριθμό 1678 (Τεκμήριο 10) και στις 05.06.2013 και περί ώρα 12:00 ο Μ.Κ.10 εξέδωσε το εξώδικο με αριθμό 1868 (Τεκμήριο 11). Αντεξεταζόμενος ο Μ.Κ.6, ανέφερε ότι δεν θυμόταν κατά πόσο ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι είχε άδεια από την Αρχή Λιμένων για 82 τ.μ. 9 Αντεξεταζόμενος ο Μ.Κ.7, ανέφερε ότι δεν θυμόταν κατά πόσο ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι είχε άδεια από την Αρχή Λιμένων για 82 τ.μ. και ότι είναι εντός του χώρου αυτού που τοποθετούσε τα έπιπλα. Σε σχετική ερώτηση, απάντησε ότι ο χώρος που έγινε η καταγγελία ήταν υπαίθριος. Αντεξεταζόμενος ο Μ.Κ.8, αρνήθηκε ότι ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι είχε άδεια από την Αρχή Λιμένων για 82 τ.μ. και ότι είναι εντός του χώρου αυτού που τοποθετούσε τα έπιπλα. Ο χώρος για τον οποίο έγινε η σχετική καταγγελία ήταν υπαίθριος. Ο Μ.Κ.9, δέχθηκε κατά την αντεξέταση του ότι ο κατηγορούμενος του είχε αναφέρει ότι είχε άδεια από την Αρχή Λιμένων για 82 τ.μ., όμως οι οδηγίες που είχε από τις Τεχνικές Υπηρεσίες ήταν διαφορετικές. Κατά την ημέρα που τον κατήγγειλε τα τραπεζάκια ήταν τοποθετημένα σε υπαίθριο χώρο. Τα όρια, όπως περαιτέρω ανέφερε, του τα έδειξαν οι Τεχνικές Υπηρεσίες σε άλλες ημερομηνίες και όταν εντόπιζαν ότι υπήρχαν τοποθετημένα τραπεζάκια εκτός των ορίων προχωρούσαν σε καταγγελίες. Αναγνώρισε το χώρο που απεικονίζεται στη φωτογραφία που κατέθεσε ως Τεκμήριο Γ προς αναγνώριση. Αντεξεταζόμενος ο Μ.Κ.10 ανέφερε, ότι όταν ο κατηγορούμενος έλεγε πως είχε άδεια από την Αρχή Λιμένων και ότι δικαιούτο να τοποθετεί τα έπιπλα στο χώρο εκείνο, του απαντούσε ότι θα μπορούσε να έκανε σχετικό παράπονο στο Δήμο και ότι δεν γνώριζε για το συμβόλαιο που υπέγραψε με την Αρχή Λιμένων. Ο μάρτυρας ανέφερε επίσης ότι, σύμφωνα με τις οδηγίες που είχε θα έπρεπε να προβαίνει σε καταγγελίες στη περίπτωση που τοποθετούνταν έπιπλα εκτός από το «deck». Ο μάρτυρας αναγνώρισε ότι στη φωτογραφία, Τεκμήριο Γ προς αναγνώριση, απεικονίζεται το παραλιακό μέτωπο της Κάτω Πάφου. 10 Τελευταία μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή, κατέθεσε η Αναστασία Ελευθεριάδη (Μ.Κ.11). Στη γραπτή της δήλωση της (Έγγραφο Θ), μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι από το 2000 εργάζεται στο Δήμο Πάφου ως λειτουργός δημοτικής υπηρεσίας (Δ). Ανάμεσα στα καθήκοντα και αρμοδιότητες της είναι το τμήμα δικαστικών υποθέσεων του Δήμου Πάφου, του οποίου είναι υπεύθυνη. Όπως έχει πληροφορηθεί από τους τροχονόμους, Μ.Κ.6 έως 10, αυτοί εξέδωσαν νομότυπα και επέδωσαν προσωπικά στον κατηγορούμενο τις προαναφερόμενες ειδοποιήσεις επιβολής εξώδικου προστίμου (Τεκμήρια 7 έως 11), οι οποίες δεν ξοφλήθηκαν από τον κατηγορούμενο. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 12 σχετικές εξουσιοδοτήσεις και πρακτικά του Δημοτικού Συμβουλίου Πάφου. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, καμία άδεια δεν δόθηκε στον κατηγορούμενο, είτε από το Δήμο Πάφου είτε από οποιαδήποτε άλλη Αρχή, για να τοποθετεί έπιπλα στο χώρο για τον οποίο οι τροχονόμοι εξέδωσαν τα προαναφερόμενα εξώδικα. Ο χώρος αυτός, όπως περαιτέρω ανέφερε, είναι δημόσιος δρόμος και ο Δήμος Πάφου δεν εισπράττει οποιοδήποτε ποσό για τον χώρο αυτό. Στην περιοχή του Λιμανιού της Πάφου υπάρχουν χώροι και κτίρια που τα διαχειρίζονται η Αρχή Λιμένων και ο Δήμος Πάφου και ότι για την ομαλή λειτουργία της περιοχής υπογράφηκε στις 28.07.2009 η συμφωνία Τεκμήριο Β προς αναγνώριση, την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο 13, για τη διαχείριση των υπαίθριων χώρων. Αντεξεταζόμενη, ανέφερε πως ο χώρος που ο κατηγορούμενος δικαιούται να χρησιμοποιεί, δυνάμει της συμφωνίας Τεκμήριο 4, είναι η ξύλινη αποβάθρα. Επίσης του παραχωρήθηκε άδεια από το Δήμο Πάφου για το χώρο από την πάνω πλευρά, τον οποίο ο Δήμος συνδιαχειρίζεται με την Αρχή Λιμένων. Η μάρτυρας διαφώνησε με τη θέση του κατηγορούμενου ότι «είναι λίγο συγχυσμένο το καθεστώς στο λιμανάκι» λέγοντας πως πριν την κατασκευή των ξύλινων αποβάθρων, οι καταστηματάρχες είχαν το δικαίωμα να τοποθετούν τραπέζια προς την πλευρά της θάλασσας. Με την κατασκευή 11 των ξύλινων αποβάθρων απαγορεύτηκε η χρήση του υπαίθριου χώρου προς την πλευρά της θάλασσας. Είναι ξεκάθαρο, όπως ανέφερε η μάρτυρας ότι η συμφωνία του 2009 (εννοώντας, προφανώς, το Τεκμήριο 13) δεν θα μπορούσε να αναφέρεται στο χώρο για τον οποίο γίνεται αναφορά στη δεύτερη συμφωνία (εννοώντας, προφανώς, το Τεκμήριο 4). Ο κατηγορούμενος καταγγέλθηκε για την τοποθέτηση των επίπλων στον υπαίθριο χώρο, από την πλευρά της θάλασσας. Η μάρτυρας επανέλαβε τη θέση της ότι για τον επίδικο χώρο δεν παραχωρήθηκε άδεια στον κατηγορούμενο και δεν εισπράττει ο Δήμος Πάφου οποιοδήποτε ποσό. Σε σχετικές ερωτήσεις, απάντησε ότι ο χώρος που παραχωρήθηκε στον κατηγορούμενο από τον Δήμο Πάφου, ο οποίος βρίσκεται έξω από τα κτίρια της Αρχής Λιμένων, σηματοδοτήθηκε επιτόπου και ότι ο κατηγορούμενος πληρώνει δικαιώματα που υπολογίζονται με βάση την επιτόπου κατάσταση. Κατά την αντεξέταση της η μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήριο Δ προς αναγνώριση, την επιστολή ημερομηνίας 20.10.
3. Μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου και αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματά του σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε, ο κατηγορούμενος επέλεξε να καταθέσει ενόρκως και δεν κάλεσε μάρτυρες προς υπεράσπιση του. Ο κατηγορούμενος, ανέφερε ότι όταν την 01.12.2012 ανέλαβε ως υπεύθυνος την καφετέρια, υπήρχαν τραπεζάκια μπροστά από την εξέδρα, δηλαδή, στο χώρο των 3 τ.μ. για τα οποία εκδόθηκαν τα εξώδικα. Όταν τον κατάγγελλαν οι τροχονόμοι τους έλεγε ότι είχε άδεια χρήσης 82 τ.μ.. Από μέτρηση την οποία ο ίδιος διενήργησε διαπίστωσε ότι τα 82 τ.μ. κάλυπταν χώρο και μπροστά στην «κούγκρινη» αποβάθρα. Με επιστολή του, Τεκμήριο 14, ζήτησε από το Δήμο Πάφου να του υποδείξουν τα 82 τ.μ. Σε 12 επιτόπου επίσκεψη του χωρομέτρη με τον Μ.Κ.1, ο τελευταίος διαπίστωσε ότι τα τετραγωνικά μέτρα ήταν

1. Ανέφερε επίσης, πως εάν θεωρούσε ότι η τοποθέτηση των επίπλων ήταν παράνομη θα πλήρωνε τα εξώδικα, αφού η καφετέρια του βρίσκεται σε προνομιούχα θέση. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, είναι φανερό από τις δύο συμφωνίες, ότι και οι δύο Αρχές του παρέχουν χώρο 126 τ.μ., δηλαδή, 82 τ.μ. η Αρχή Λιμένων και 44 τ.μ. ο Δήμος Πάφου. Ισχυρίστηκε ακόμη, ότι ο Δήμος Πάφου δεν ήλθε ενώπιον του Δικαστηρίου με «καθαρά χέρια», αφού μόνο μετά από δική του ερώτηση αποκαλύφθηκε ότι του ενοικιάζει 44 τ.μ. Ο κατηγορούμενος κατέθεσε ως Τεκμήριο 15, την επιστολή ημερομηνίας 20.10.2017 (Τεκμήριο Δ προς αναγνώριση). Αντεξεταζόμενος, ανέφερε πως όταν διαπίστωσε ότι ο χώρος που του παραχωρήθηκε από την Αρχή Λιμένων ήταν λιγότερος από 82 τ.μ., απέστειλε επιστολή στον Δήμο Πάφου και το ανέφερε και στον υπεύθυνο της Αρχής Λιμένων. Ο τελευταίος του ανέφερε ότι θα έφερνε τις Τεχνικές Υπηρεσίες να το εξετάσουν. Επίσης, επικοινώνησε πρόσφατα με τη διευθύντρια της Αρχής Λιμένων. Διαφώνησε με την υποβληθείσα θέση, ότι δεν επικοινώνησε με την τελευταία και ότι δεν έπραξε τίποτε με σκοπό να εκμεταλλευθεί «τη διαφορά που έχει προκύψει», επαναλαμβάνοντας τη θέση του για την ύπαρξη των συμφωνιών. Διαφώνησε επίσης με τη θέση που του υποβλήθηκε, ότι τα 44 τ.μ. που του παραχωρεί ο Δήμος Πάφου δεν έχουν καμία σχέση με τον επίδικο χώρο, λέγοντας ότι μέσα στα 82 τ.μ. που δικαιούται με βάση τη συμφωνία με την Αρχή Λιμένων, περιλαμβάνεται και ο χώρος που τοποθετούσε τα έπιπλα. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας, η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανέπτυξε τις θέσεις της μέσα από τη γραπτή της αγόρευση, υποστηρίζοντας ότι με βάση την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από την Κατηγορούσα Αρχή, έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας η ενοχή του κατηγορούμενου σε όλες τις κατηγορίες. 13 Ο κατηγορούμενος με τη δική του σειρά, υποστήριξε πως οι Αρχές, (εννοώντας, προφανώς, τον Δήμο Πάφου και την Αρχή Λιμένων), θα έπρεπε να του υποδείξουν τα τετραγωνικά μέτρα και σε περίπτωση που υπήρχε λάθος στη συμφωνία, Τεκμήριο 4, να τη διορθώσουν. Αντ' αυτού τον άφησαν με την πεποίθηση ότι δικαιούται 82 τ.μ. και η Αρχή Λιμένων του ανανέωσε την ίδια συμφωνία μέχρι το
2. Θα μπορούσαν, όπως περαιτέρω ανέφερε, να βρουν κάποια λύση για τα 3 τ.μ., ώστε να μην αντιμετωπίζει σωρεία υποθέσεων στο Δικαστήριο. Ανέφερε επίσης, ότι αυτό που επιδίωξε ήταν να αποδείξει στο Δικαστήριο ότι δεν το έκανε «ξεπίτηδες» αλλά γιατί νόμιζε ότι του το επέτρεπε η συμφωνία με την Αρχή Λιμένων. Αυτό φάνηκε, όπως ανέφερε, και από την αντεξέταση που έκανε στους μάρτυρες. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες να δίνουν δια ζώσης τη μαρτυρία τους στο εδώλιο του μάρτυρα και να αξιολογήσω τη συνολική εμφάνιση και συμπεριφορά τους. Αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία στη βάση των εγγενών χαρακτηριστικών της μαρτυρίας τους όπως η πηγή της γνώσης τους, η μνήμη τους, η ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τυχόν προκατάληψη, ανιδιοτέλεια και η αληθοφάνεια. Έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως επίσης και τη δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλ. Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256 Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266, 268 και Ιωσηφίδη ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 243/12 ημερομηνίας 02.05.2014), προχωρώ να αξιολογήσω την ενώπιον μου τεθείσα μαρτυρία. 14 Θετική είναι η εντύπωση που αποκόμισα από το Μ.Κ.1, ο οποίος μέσα από τον τρόπο και το ύφος με το οποίο απαντούσε με έπεισε για την αλήθεια των ισχυρισμών του. Ήταν θετικός στην μαρτυρία του και δεν μου άφησε καμία αμφιβολία για την αλήθεια των όσων κατέθεσε. Απαντούσε με ευθύτητα, αμεσότητα και δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις. Η ειλικρίνεια του καταδεικνύεται και από την αναφορά του ότι, με βάση τις μετρήσεις που διενήργησε, το εμβαδό της ξύλινης αποβάθρας ήταν μικρότερο από 82 τ.μ. Θεωρώ σκόπιμο, στο σημείο αυτό, να αναφέρω πως η μαρτυρία του, ουσιαστικά, δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο. Ενδεικτικά αναφέρομαι στο μέρος εκείνο της μαρτυρίας του σχετικά με τις επιτόπιες επισκέψεις του με τους Μ.Κ.6 έως 10, οι οποίοι του υπέδειξαν τον επίδικο χώρο που ο κατηγορούμενος τοποθέτησε τα έπιπλα κατά τις επίδικες ημερομηνίες ως επίσης και τη μαρτυρία του σχετικά με την επίσκεψη του στον επίδικο χώρο με το Μ.Κ.2 κατά την ημερομηνία που ο τελευταίος διενήργησε την οριοθέτηση που του ανατέθηκε, στην παρουσία και του κατηγορούμενου. Η αναφορά επίσης, ότι μετά τη διενέργεια της οριοθέτησης διαφάνηκε ότι ο χώρος που ο κατηγορούμενος τοποθέτησε τα έπιπλα κατά τις επίδικες ημερομηνίες, ήταν εντός του δημόσιου δρόμου παρέμεινε αναντίλεκτη. Επιπλέον, αναφέρω πως η πιο πάνω μαρτυρία του βρίσκεται σε συνοχή με τη μαρτυρία των Μ.Κ.2 και Μ.Κ.6 έως 10, την οποία για τους λόγους που εξηγώ πιο κάτω την αποδέχομαι ως αξιόπιστη. Η μαρτυρία του επίσης, ότι η Λεωφόρος Αποστόλου Παύλου, την οποία σημείωσε με το γράμμα Α στο Τεκμήριο 1, βρίσκεται εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου ως επίσης, ότι ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι είναι ο υπεύθυνος της προαναφερόμενης καφετέριας, δεν αμφισβητήθηκε. Όσον αφορά τη θέση του ότι για τον επίδικο χώρο δεν παραχωρήθηκε στον κατηγορούμενο άδεια από το Δήμο Πάφου, σημειώνεται πως αυτή υποστηρίζεται από τη μαρτυρία της Μ.Κ.11, την οποία για τους λόγους που εξηγώ κατωτέρω, αποδέχομαι ως αξιόπιστη μάρτυρα. 15 Συνακόλουθα, αποδέχομαι τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 στην ολότητα της ως αληθή και αξιόπιστη. Η μαρτυρία του Μ.Κ.2 κατατάσσεται στην κατηγορία της μαρτυρίας εμπειρογνώμονα, αφού κλήθηκε να καταθέσει σε σχέση με τη χωρομετρική εργασία η οποία του ανατέθηκε για την επίσημη οριοθέτηση τμήματος του δρόμου. Το θέμα επομένως για το οποίο κλήθηκε να καταθέσει είναι εξειδικευμένο για το οποίο απαιτείται ειδική γνώση. Ο Μ.Κ.2 κατέθεσε για τα ακαδημαϊκά του προσόντα και την πείρα του και αυτό το σκέλος της μαρτυρίας του δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο. Δεδομένης της εν λόγω μη αμφισβήτησης και καθοδηγούμενη από τις αρχές που τέθηκαν στην απόφαση Θεοσκέπαστη Φαρμ v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1990)1 Α.Α.Δ. 534, τον αποδέχομαι ως εμπειρογνώμονα. Θα πρέπει, ωστόσο να σημειωθεί, ότι η αποδοχή του ως ειδικού δεν σημαίνει και αυτόματη αποδοχή των όσων ισχυρίστηκε στο Δικαστήριο. Αναφορικά με τον τρόπο προσέγγισης από το Δικαστήριο μαρτυρίας εμπειρογνώμονα, καθοδηγητική είναι η απόφαση Yiannis N. Erimoudis Estates Ltd v. Χριστοδουλίδου

(1995)1 Α.Α.Δ. 926, όπου στη σελίδα 930 λέχθηκε ότι: «Στην ίδια υπόθεση είχε λεχθεί ότι η εκτίμηση της μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων δεν διαφέρει από την αντιμετώπιση άλλων μαρτυριών, εκτός του ότι η στάση των συγκεκριμένων μαρτύρων στο εδώλιο δεν έχει τόση σημασία για τη διαπίστωση της αξιοπιστίας τους όσο με τους μάρτυρες επί των γεγονότων, παρόλο που παραμένει ένα από τα στοιχεία για να κριθεί η αξία της γνώμης τους.» Η μαρτυρία του αποσκοπούσε στο να επιβεβαιώσει ότι ο χώρος που ο κατηγορούμενος τοποθετούσε κατά τις επίδικες ημέρες τα έπιπλα, βρισκόταν εντός του δημόσιου δρόμου. Για το σκοπό αυτό του ανατέθηκε η επίσημη οριοθέτηση μέρος του τμήματος του δημόσιου δρόμου. Η όλη παρουσία του στο εδώλιο του μάρτυρα ήταν θετική και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι επρόκειτο για ένα ειλικρινή μάρτυρα. Κατέθεσε με αμεσότητα και πειστικότητα τόσο σε σχέση με τον τρόπο διεξαγωγής της 16 εργασίας του όσο και σε σχέση με τις διαπιστώσεις του για την επιτόπου κατάσταση που υπήρχε στο συγκεκριμένο χώρο μετά την οριοθέτηση που έκανε. Ο μάρτυρας επεξήγησε με λεπτομέρεια τον τρόπο που διεξήγαγε την εργασία που του ανατέθηκε και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε, όπως αυτά τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω της μαρτυρίας του και της Έκθεσης του, Τεκμήριο

1. Δεν έχει καταδειχθεί οποιοδήποτε σφάλμα στα ευρήματα του αναφορικά με την οριοθέτηση που διενήργησε. Από την προφορική του μαρτυρία αλλά και την Τεχνική του Έκθεση (Τεκμήριο 3), προκύπτει ότι, τα δεδομένα στα οποία βασίστηκε για την οριοθέτηση του τμήματος του δημοσίου δρόμου είναι οι συντεταγμένες των Χωρομετρικών Σημείων και η χωρομετρική σελίδα του Χωρομετρικού Βιβλίου 10509, τα οποία του δόθηκαν από το Κτηματολόγιο. Η ορθότητα των εν λόγω στοιχείων, τα οποία τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω της Τεχνικής του Έκθεσης, δεν αμφισβητήθηκε. Η αναφορά του επίσης, ότι το Επαρχιακό Κτηματολόγιο εξέδωσε το Πιστοποιητικό Οριοθέτησης (Τεκμήριο 2), αφού ικανοποιήθηκε μετά από έλεγχο που διενήργησε για την ορθότητα της χωρομετρικής του εργασίας, δεν αμφισβητήθηκε. Πέραν αυτού η μαρτυρία του επί του σημείου αυτού επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία των Μ.Κ.4 και
2. Πέραν των πιο πάνω σημειώνω πως η μαρτυρία του ότι το συγκεκριμένο τμήμα του δρόμου, στο οποίο κλήθηκε να τοποθετήσει τα όρια, ήταν δημόσιος δρόμος που βρίσκεται στο τοπογραφικό σχέδιο με Φ/Σχ. 51/180201, δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο. Σημειώνω επίσης, ότι κατά την αντεξέταση του δεν τέθηκε οτιδήποτε το συγκεκριμένο το οποίο να αμφισβητεί ή να θέτει ερωτηματικά σε σχέση με την ποιότητα και την επάρκεια της χωρομετρικής εργασίας την οποία διενήργησε. 17 Συνακόλουθα κρίνω τον μάρτυρα αξιόπιστο και αποδέχομαι στην ολότητα της τη μαρτυρία του και το Τεκμήριο 3 η ύπαρξη και το περιεχόμενο του οποίου δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο. Ο Μ.Κ.3 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Όπως διαφάνηκε δεν είχε προσωπικό συμφέρον στην υπόθεση ενώ η αξιοπιστία του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του. Η μαρτυρία του ότι ο χώρος που ενοικιαζόταν και εξακολουθεί να ενοικιάζεται από την Αρχή Λιμένων είναι μόνο η ξύλινη αποβάθρα και όχι ο χώρος μπροστά από αυτή, στον οποίο τοποθετούνταν τα έπιπλα, δεν αμφισβητήθηκε. Η μαρτυρία του επίσης ότι ο επίδικος χώρος δεν είναι ιδιοκτησίας της Αρχής Λιμένων, πέραν του ότι παράμεινε αναντίλεκτη, υποστηρίζεται τόσο από το Τεκμήριο 6

(1)-

(6), όσο και από τη μαρτυρία των Μ.Κ.2 και 5, σύμφωνα με την οποία ο συγκεκριμένος χώρος είναι δημόσιος. Αναντίλεκτη επίσης, παρέμεινε και η μαρτυρία του ότι για το χώρο μπροστά από την αποβάθρα δεν δόθηκε άδεια χρήσης. Πέραν των πιο πάνω, οι εξηγήσεις που έδωσε στο Δικαστήριο προς υποστήριξη της θέσης του ότι, ο χώρος που τοποθετούσε τα έπιπλα ο κατηγορούμενος δεν βρισκόταν εντός του ενοικιαζόμενου χώρου των 82 τ.μ., ήταν καθόλα διαφωτιστικές, πειστικές και γίνονται αποδεκτές. Λαμβανομένων υπόψη μου όλων των ανωτέρω αποδέχομαι στην ολότητα της τη μαρτυρία του. Οι Μ.Κ.4 και 5 μου έκαναν καλή εντύπωση και από την όλη παρουσία τους στο εδώλιο του μάρτυρα, σχημάτισα την εντύπωση ότι προσήλθαν στο Δικαστήριο για να καταθέσουν την αλήθεια. Απαντούσαν με ευθύτητα και φυσικότητα τις ερωτήσεις που τους υποβλήθηκαν και δεν διαπίστωσα ότι η μαρτυρία τους υποκινήθηκε από αλλότρια κίνητρα. Άλλωστε οι μάρτυρες δεν αμφισβητήθηκαν επί των θεμάτων που κατέθεσαν, αλλά η αντεξέταση του περιστράφηκε κυρίως στην υποβολή διευκρινιστικών ερωτήσεων. 18 Ενόψει των πιο πάνω η μαρτυρία των Μ.Κ.4 και 5 γίνεται αποδεκτή. Οι Μ.Κ.6, 7, 8, 9 και 10 μου έκαναν καλή εντύπωση και θεωρώ ότι προσήλθαν στο Δικαστήριο για να καταθέσουν την αλήθεια. Ήταν θετικοί στη μαρτυρία τους και παρέθεσαν τα γεγονότα που περιήλθαν στη γνώση τους μέσα από την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Δεν διέκρινα ότι είχαν οποιοδήποτε λόγο να πουν ψέματα ή να κινηθούν εκδικητικά εναντίον του κατηγορούμενου και ούτε τους υποβλήθηκε κάτι τέτοιο. Η μαρτυρία τους, ότι κατά τις επίδικες ημερομηνίες διαπίστωσαν ότι στο συγκεκριμένο χώρο είχαν τοποθετηθεί τα έπιπλα, ότι σε συνομιλία που είχαν με τον κατηγορούμενο αυτός τους ανέφερε ότι είναι ο ίδιος που τα τοποθέτησε και ότι προχώρησαν στην έκδοση των προαναφερόμενων εξωδίκων τα οποία του παρέδωσαν και τα οποία δεν ξοφλήθηκαν, δεν αμφισβητήθηκε. Αναφορικά με το έγγραφο που παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο Γ για σκοπούς αναγνώρισης, σημειώνω πως αυτό δεν μετατράπηκε σε κανονικό τεκμήριο και ως εκ τούτου το εν λόγω έγγραφο και η όποια μαρτυρία δόθηκε σε σχέση με αυτό από τους Μ.Κ.9 και 10, παρέμεινε ανενεργή και δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος του μαρτυρικού υλικού (βλ. Δήμος Λευκωσίας v. ELK Trading Ltd

(2003)2 Α.Α.Δ.120). Συνακόλουθα, εκτός του πιο πάνω μέρους της μαρτυρίας των Μ.Κ.9 και 10, κρίνω ότι οι Μ.Κ.6 έως και 10, κατέθεσαν την αλήθεια στο Δικαστήριο και ως εκ τούτου αποδέχομαι ως αξιόπιστη τη μαρτυρία τους. Έχει κριθεί νομολογιακά ότι όταν ένας μάρτυρας κριθεί αξιόπιστος, το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του και να απορρίψει άλλο (βλ. Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266, 268 και Ιωσηφίδη ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 243/12 ημερομηνίας 02.05.14). 19 Η Μ.Κ.11 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μου δημιούργησε την εντύπωση ενός αντικειμενικού και αμερόληπτου μάρτυρα, που προσήλθε στο Δικαστήριο για να καταθέσει την αλήθεια. Η όλη παρουσία της στο εδώλιο του μάρτυρα ήταν θετική και μέσα από τον τρόπο και το ύφος με το οποίο απαντούσε, με έπεισε για την αλήθεια των θέσεων της. Ήταν σταθερή και συνεπής στη μαρτυρία της καθόλη τη διάρκεια της εξέτασης της ενώπιον του Δικαστηρίου και η μαρτυρία της δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση της. Πιο συγκεκριμένα, παρέμεινε σταθερή στις θέσεις της ότι ο χώρος που ενοικιαζόταν και εξακολουθεί να ενοικιάζεται από την Αρχή Λιμένων στον κατηγορούμενο είναι μόνο η αποβάθρα και όχι ο χώρος μπροστά από αυτή, εκεί, δηλαδή, που τοποθετούνταν τα έπιπλα ως επίσης και ότι ο εν λόγω χώρος δεν είναι ιδιοκτησίας της Αρχής Λιμένων. Πέραν αυτού, η μαρτυρία της αυτή συνάδει και με τη μαρτυρία του Μ.Κ.3, η οποία κρίθηκε ως αξιόπιστη. Επιπλέον, η θέση της ότι ο επίδικος χώρος δεν ανήκει στην Αρχή Λιμένων αλλά είναι δημόσιος δρόμος υποστηρίζεται από τα Τεκμήρια 6

(1)-

(6)και 3. Επίσης, οι εξηγήσεις που έδωσε η μάρτυρας, με αναφορά στα Τεκμήρια 4 και 13, προς υποστήριξη των θέσεων της ότι ο Δήμος Πάφου δεν παραχώρησε στον κατηγορούμενο άδεια για τοποθέτηση επίπλων στο συγκεκριμένο χώρο, ότι ο Δήμος Πάφου δεν εισπράττει οποιοδήποτε ποσό από την Αρχή Λιμένων για την ενοικίαση της ξύλινης αποβάθρας ως επίσης ότι ο Δήμος Πάφου δεν εισπράττει οποιοδήποτε ποσό για τον επίδικο χώρο, ήταν διαφωτιστικές και πειστικές και η μαρτυρία της επί των σημείων αυτών δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση της. Πλήρως διαφωτιστική και σαφής ήταν και η μαρτυρία της σχετικά με την παραχώρηση άδειας στον κατηγορούμενο για 44 τ.μ. και οι εξηγήσεις που έδωσε στο Δικαστήριο προς υποστήριξη της θέσης της ότι, δηλαδή, ο επίδικος χώρος δεν περιλαμβάνεται στα 44 τ.μ. Αναφορικά με τη μαρτυρία της σχετικά με το Τεκμήριο Γ προς αναγνώριση σημειώνω πως δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος του μαρτυρικού υλικού, για 20 τον ίδιο λόγο που ανέφερα πιο πάνω κατά την αξιολόγηση των Μ.Κ.9 και 10 (βλ. ανωτέρω Δήμος Λευκωσίας v. ELK Trading Ltd). Συνακόλουθα, εκτός του πιο πάνω μέρους της μαρτυρίας της κρίνω ότι η Μ.Κ.11 κατέθεσε την αλήθεια στο Δικαστήριο και ως εκ τούτου αποδέχομαι ως αξιόπιστη τη μαρτυρία της. (βλ. Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας και Ιωσηφίδη ν. Αστυνομίας). Η εκδοχή του κατηγορούμενου ότι, ο χώρος εντός του οποίου τοποθέτησε τα έπιπλα κατά τους επίδικους χρόνους, περιλαμβανόταν σε αυτόν που κατά τους ισχυρισμούς του δικαιούτο, σύμφωνα με το Τεκμήριο 4, δεν μπορεί, για τους λόγους που εξηγώ κατωτέρω, να γίνει αποδεκτή. Καταρχάς, ο κατηγορούμενος δεν έθεσε στο Μ.Κ.3 τη θέση του, ότι ο επίδικος χώρος περιλαμβανόταν στο χώρο που η Αρχή Λιμένων παραχώρησε άδεια για χρήση χώρου στην αποβάθρα, δυνάμει της προαναφερόμενης συμφωνίας (βλ. Tekinder Pal v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ., 551, σελίδα 590). Πέραν αυτού σημειώνω, πως ο κατηγορούμενος ουδόλως αμφισβήτησε τη μαρτυρία του Μ.Κ.3, σύμφωνα με την οποία, ουδεμία άδεια χρήσης δόθηκε από την Αρχή Λιμένων σχετικά με το χώρο μπροστά από την αποβάθρα, όπου ο κατηγορούμενος τοποθετούσε τα έπιπλα κατά τον επίδικο χρόνο. Αυτά και σε συνδυασμό με την αποδεκτή μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, ότι, δηλαδή, ο επίδικος χώρος δεν ανήκει στην Αρχή Λιμένων και ότι ο Δήμος Πάφου δεν του παραχώρησε οποιαδήποτε άδεια για το συγκεκριμένο χώρο, αναπόφευκτα με οδηγούν στη μη αποδοχή της εκδοχής του κατηγορούμενου. Ερχόμενη τώρα στη μαρτυρία του σχετικά με τα 44 τ.μ. που του παραχώρησε ο Δήμος Πάφου, θα περιοριστώ να αναφέρω ότι η προσπάθεια του να συνδέσει τον εν λόγω χώρο με τον επίδικο, ήταν ανεπιτυχής και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη του με σκοπό να 21 πείσει το Δικαστήριο ότι δικαιολογημένα τελούσε σε κατάσταση σύγχυσης, γιατί δεν του καθορίστηκε επακριβώς ο χώρος που δικαιούτο. Η μαρτυρία της Μ.Κ.11 ότι ο χώρος των 44 τ.μ. βρίσκεται απέναντι από τον επίδικο χώρο και συνεπώς καμία σχέση δεν έχει με τον επίδικο, ήταν ξεκάθαρη και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι ο χώρος αυτός βρίσκεται έξω από τα υποστατικά του και όχι από την απέναντι μεριά του δρόμου που βρίσκεται ο επίδικος χώρος. Υπενθυμίζω στο σημείο αυτό πως σύμφωνα με τη μαρτυρία της Μ.Κ.11, ο χώρος των 44 τ.μ. σηματοδοτήθηκε επιτόπου και ο κατηγορούμενος πληρώνει σε σχέση με το χώρο αυτό δικαιώματα που υπολογίζονται με βάση την επιτόπου κατάσταση. Συνακόλουθα η μαρτυρία του σε σχέση με τα αμφισβητούμενα γεγονότα της υπόθεσης, δεν γίνεται αποδεκτή και απορρίπτεται. Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου καθώς και τα Τεκμήρια που κατατέθηκαν καταλήγω στα πιο κάτω ευρήματα: Στις 05.06.2013 και περί ώρα 12:00, στις 05.06.2013 και περί ώρα 18:35, στις 06.06.2013 και περί ώρα 10:20, στις 06.06.2013 και περί ώρα 18:50 και στις 19.07.2013 και περί ώρα 18:35, στη Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου οι τροχονόμοι του Δήμου Πάφου, (Μ.Κ. 6 έως και 10), διαπίστωσαν ότι στην αριστερή πλευρά της εν λόγω οδού βρίσκονταν τοποθετημένα τραπέζια και καρέκλες (έπιπλα). Αυτά τοποθετήθηκαν κατά τις ως άνω ημερομηνίες και ώρες από τον κατηγορούμενο, ο οποίος ήταν ο υπεύθυνος και διαχειριστής της καφετέριας «DELICIOUS CAFÉ». Οι πιο πάνω τροχονόμοι, εξέδωσαν και παρέδωσαν στον κατηγορούμενο τις ειδοποιήσεις επιβολής εξώδικου, Τεκμήρια 7 έως 11, οι οποίες δεν ξοφλήθηκαν. Η Λεωφόρος Αποστόλου Παύλου βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου. Σύμφωνα με την οριοθέτηση του τμήματος του δημόσιου δρόμου που βρίσκεται στο τοπογραφικό Σχέδιο Φ/Σχ. 51/180201, η οποία έγινε στις 24.06.2016, επιβεβαιώθηκε ότι ο χώρος που τοποθέτησε ο κατηγορούμενος τα έπιπλα 22 κατά τους επίδικους χρόνους, ήταν εντός του δημόσιου δρόμου, κρατικής ιδιοκτησίας με αριθμό ιδιοκτησίας 308. Ο εν λόγω δρόμος ο οποίος είναι καταχωρημένος, ως δημόσιος, στο σύστημα πληροφοριών γης του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ήταν πάντοτε δημόσιος. Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλ. Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (βλ. Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στη Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 Α.Α.Δ. 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου (βλέπε πιο πάνω), επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής.» 23 Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος αφορούν την τοποθέτηση επίπλων σε δημόσιο χώρο κατά παράβαση του άρθρου 124

(1)(στ)(ii) του Περί Δήμων Νόμου, Ν.111/1985το οποίο προβλέπει τα εξής: «124. ‒

(1)Πάς όστις επι οιασδήποτε οδού εντός οιωνδήποτε δημοτικών ορίων‒ (α)............................................................................................. (στ)(i)......................................................................................... (ii) τοποθετεί η αφήνει, ουχί αναγκαίως οιαδήποτε έπιπλα, αγαθά, εμπορεύματα η εμπόρευμα ,η οιονδήποτε βαρέλιον, σκάφην, κάλαθον η κάδον, η τοποθετεί η χρησιμοποιεί οιονδήποτε βάθρον, κάθισμα, έδραν, στασίδιον, διαφημιστικήν πινακίδα η άλλο πράγμα, η τοποθετεί οιονδήποτε πτυσσόμενον παραθυρόφυλλον η σκίαστρον, κάλυμμα η άλλην προεξοχήν άνωθεν η κατά μήκος οιασδήποτε τοιαύτης οδού, εκτός εάν εκάστη πλευρά αυτού έχει ύψος τουλάχιστον δέκα ποδών εκ του εδάφους˙ η (η).............................................................................................είναι ένοχο αδικήματος.....................» Στο δε ερμηνευτικό άρθρο 2 του Περί Δήμων Νόμου, Ν.111/1985η «οδός» περιλαμβάvει «oιαvδήπoτε πλατείαv, oδόv, ατραπόv διελεύσεως ζώωv, ατραπόv, αδιέξoδov δρόμov, δίoδov, πεζόδρoμov, πεζoδρόμιov ή δημόσιov χώρov»· 24 Από το λεκτικό των πιο πάνω διατάξεων συνάγεται, ότι το υπό αναφορά αδίκημα διαπράττεται όταν πρόσωπο: α) σε οδό β) που βρίσκεται εντός δημοτικών ορίων γ) τοποθετηθεί έπιπλα. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, δηλαδή τη μαρτυρία που έχω κρίνει ως αποδεκτή, το βάρος απόδειξης, τη νομική πτυχή και τα ευρήματα του Δικαστηρίου, καταλήγω ότι έχουν αποδειχθεί, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, τα συστατικά στοιχεία των επίδικων αδικημάτων. Πιο συγκεκριμένα έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος, στις επίδικες ημερομηνίες και ώρες, τοποθέτησε έπιπλα, δηλαδή τραπεζάκια και καρέκλες σε οδό, δηλαδή, στη Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου, η οποία βρίσκεται εντός των Δημοτικών ορίων της Κατηγορούσας Αρχής. Έχοντας υπόψη μου ότι η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει επιτύχει να αποδείξει την υπόθεσή της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας εναντίον του κατηγορούμενου, σε σχέση με τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει και ως εκ τούτου κρίνεται ένοχος σε αυτές. (Υπ.) .................. Ε. Χατζήπαπα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο