Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Αρτέμη, Αρ. Υπόθεσης: 8665/14, 12/10/2018

(1)(β)

(2)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (κατηγορία 2) και πώλησης οινοπνευματωδών ποτών χωρίς άδεια, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3

(1)(α) και 23 του περί Πωλήσεως Οινοπνευματωδών Ποτών Νόμου, Κεφ. 144 (κατηγορία 3). Κατά το κλείσιμο της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής ο ευπαίδευτος συνήγορος αυτής καταχώρησε προφορικά αναστολή ποινικής δίωξης όσον αφορά την κατηγορία 2 καθότι, ως ανέφερε και πράγματι ίσχυε, αυτή δεν στοιχειοθετείτο με βάση την μαρτυρία που προσκομίσθηκε. Έτσι ο κατηγορούμενος απαλλάχθηκε στην εν λόγω κατηγορία. Στην συνέχεια αφού το Δικαστήριο άκουσε τις θέσεις των συνηγόρων επί της εισήγησης της υπεράσπισης για μη απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, έκρινε ότι αποδείχθηκε τέτοια για τις λοιπές κατηγορίες και κάλεσε τον κατηγορούμενο σε απολογία. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικημάτων των εναπομεινασών κατηγοριών, ο κατηγορούμενος στις 14.5.14, στην οδό Αποστόλου Παύλου στην Κάτω Πάφο:

1. Λειτουργούσε το υποστατικό με την ονομασία «Kings Cafe Restaurant», χωρίς άδεια λειτουργίας από τον Κυπριακό Οργανισμό Τουρισμού (κατηγορία 1).
2. Πωλούσε λιανικώς οινοπνευματώδη ποτά, στον εν λόγω υποστατικό, χωρίς την άδεια του Δημοτικού Συμβουλίου Πάφου (κατηγορία 3). Μαρτυρία Για την απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής κατέθεσε στο Δικαστήριο ένας μάρτυρας. Μετά την κλήση του σε απολογία ο κατηγορούμενος προέβη σε ανώμοτη δήλωση και δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες. Ως Μ.Κ.1 κατέθεσε ο Αστ.ΧΧΧΧ Ιεροκηπιώτης, ο οποίος υπηρετεί στον Ο.Π.Ε. Πάφου. Ο μάρτυρας κατάθεσε ως τεκμήριο 1, αντίγραφο του ανακριτικού φακέλου της υπόθεσης και υιοθέτησε το περιεχόμενο του. Εκεί αναγράφεται ότι στις 14.5.14 και ώρα 10:50 κατήγγειλε τον κατηγορούμενο «ιδιοκτήτη του κέντρου αναψυχής με την ονομασία «Kings Cafe Restaurant», που βρίσκεται στην οδό Αποστόλου Παύλου στην Κάτω Πάφο» ότι:

(1)λειτουργούσε κέντρο αναψυχής χωρίς άδεια και .

(3)πωλούσε οινοπνευματώδη ποτά χωρίς άδεια. Τον πληροφόρησε για τα αδικήματα που διέπραξε και αφού του επέστησε την προσοχή στο νόμο απάντησε «Θα βγάλω τις άδειες το συντομότερο». Ακολούθως τον πληροφόρησε ότι θα καταγγελθεί και αφού του επέστησε την προσοχή στο νόμο απάντησε «Εντάξει». Στις παρατηρήσεις του στο τεκμήριο 1 ο Μ.Κ.1 γράφει περαιτέρω ότι κατά την ώρα της καταγγελίας στο εν λόγω υποστατικό υπήρχαν περίπου 30 άτομα, τα οποία έτρωγαν φαγητό ακούγοντας μουσική και καταναλώνοντας οινοπνευματώδη δηλ. κρασί, μπύρες. Περαιτέρω κατά την μαρτυρία του στο Δικαστήριο ανέφερε τα ακόλουθα: Μετέβηκε στο προαναφερόμενο υποστατικό για έλεγχο, μετά από λίστα που λήφθηκε από τον Κ.Ο.Τ. για υποστατικά που δεν είχαν εξασφαλίσει άδεια λειτουργίας, μεταξύ των οποίων και το επίδικο. Με την άφιξη του εκεί, ρώτησε το πρόσωπο που βρισκόταν πίσω από το μπαρ, ποιος ήταν ο υπεύθυνος εκείνη την ώρα και του υποδείχθηκε ο κατηγορούμενος. Ο κατηγορούμενος καθόταν σε ένα τραπέζι. Δεν τον είδε να δίδει οδηγίες σε οποιονδήποτε για να σερβιριστούν ποτά ή για την μουσική. Στην συνέχεια ο μάρτυρας προσέγγισε τον κατηγορούμενο και του ζήτησε τις άδειες. Ο κατηγορούμενος του είπε ότι δεν είχαν εκδοθεί και ο μάρτυρας τον πληροφόρησε ότι θα καταγγελθεί και εκείνος του είπε «Εντάξει». Σε κανένα σημείο ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ότι ήταν ο υπεύθυνος, ούτε ανέφερε κάτι άλλο. Στον χώρο του υποστατικού ο μάρτυρας εντόπισε και ψυγείο όπου υπήρχαν οινοπνευματώδη ποτά. Δεν έκανε έρευνα κατά πόσο ο κατηγορούμενος ήταν ή ποιος ήταν ο ιδιοκτήτης του υποστατικού ούτε εάν υπήρχαν άδειες. Εξήγησε δε ουσιαστικά ότι στα πλαίσια τέτοιων ελέγχων το ουσιώδες είναι ποιος είναι ο «κατά νόμο υπεύθυνος» κατά τον χρόνο του ελέγχου. Ως διευκρίνισε «κατά νόμο υπεύθυνο» εννοεί τον υπεύθυνο με βάση την σχετική νομολογία και έδωσε ως παράδειγμα ότι αυτός μπορεί να είναι είτε ο ιδιοκτήτης είτε ο διευθυντής είτε ακόμη και ο «head waiter». Είπε επίσης ότι ο ίδιος μετέβηκε στο συγκεκριμένο υποστατικό για έλεγχο και στο παρελθόν και όσες φορές πήγε εκεί είδε και τον κατηγορούμενο. Έγιναν δε και σχετικές καταγγελίες. Ο κατηγορούμενος στην ανώμοτη του δήλωση ανέφερε τα εξής: «Η μόνη μου σχέση με το μαγαζί κάτω είναι ότι είμαι νυμφευμένος με την κόρη του ιδιοκτήτη. Έτυχε να κάθομαι εκεί. Ήξερα ορισμένα πράγματα για την άδεια, ξέρω γω και είπα του αστυνομικού ότι σύντομα θα εκδοθούν. Είναι μέσα τα σχέδια και περιμένουμε. Αυτά είπα». Αξιολόγηση μαρτυρίας Ο Μ.Κ.1 πρέπει να λεχθεί ότι μου έκανε καλή εντύπωση. Απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα, δίδοντας πειστικές εξηγήσεις σε όλα τα ερωτήματα που του τέθηκαν και εν γένει η μαρτυρία του χαρακτηριζόταν από συνέπεια, λογική και δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση του. Περιέγραψε με ειλικρίνεια όσα είδε και διαπίστωσε κατά τον επίδικο χρόνο στο υποστατικό καθώς και όσα του ανέφερε ο κατηγορούμενος, τον οποίο να σημειωθεί ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε εκεί αλλά τον είδε και σε άλλους παρόμοιους ελέγχους που έκανε στο παρελθόν. Ως εκ των άνω η μαρτυρία του γίνεται δεκτή. Ο κατηγορούμενος, ως έχει προαναφερθεί, δεν προσήγαγε καμία μαρτυρία. Περιορίστηκε σε ανώμοτη δήλωση. Όσον αφορά την επιλογή του αυτή κατ' αρχήν πρέπει να λεχθεί ότι αποτελεί απόλυτο δικαίωμα του και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη εναντίον του. Όσον αφορά τη βαρύτητα και την αξία ανώμοτης δήλωσης είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι αυτή εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα. Το Δικαστήριο έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να τη λάβει υπόψη του πριν φτάσει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση (βλ. R v. Frost

(1964)64 Cr. App. R. 284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται δηλ. με ένορκη μαρτυρία, η οποία υπόκειται σε έλεγχο δηλ. η οποία δοκιμάζεται από αντεξέταση (βλ. Vrakas v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200 και Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Μπορεί όμως να βοηθήσει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως (R v. Coughlan

(1976)64 Cr. App. R. 11). Αφού έλαβα λοιπόν υπόψη μου το περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης του κατηγορούμενου, σε συνάρτηση με την δοθείσα μαρτυρία του Μ.Κ.1, την οποία έχω κάνει δεκτή μετά από την σχετική αξιολόγηση καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να δοθεί στη δήλωση αυτή, στο μέτρο που είναι αντίθετη με την τεθείσα μαρτυρία και αναφέρεται σε γεγονότα που δεν έχουν τεθεί ενώπιον μου με άλλη μαρτυρία, οποιαδήποτε βαρύτητα. Νομική πτυχή Η κατηγορία 1 στηρίζεται στο άρθρο 18

(1)(β) του περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου 29/

1. Από την ανάγνωση του πιο πάνω άρθρου προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι τα ακόλουθα:
2. Ο κατηγορούμενος να λειτουργεί κέντρο, εν τη εννοία του Νόμου.
3. Αυτό να γίνεται χωρίς να υπάρχει άδεια λειτουργίας. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Νόμου 29/85: «κέντρον» σηµαίνει κατάστηµα— (α) λειτουργούν εντός των περιοχών των πόλεων, κωµοπόλεων, συµβουλίων βελτιώσεως και παραλιακών περιοχών˙ ή (β) λειτουργούν εκτός των ως άνω περιοχών και το οποίον το Διοικητικόν Συµβούλιον θέλει ορίσει ονοµαστικώς λόγω της µορφής των υπ' αυτού προσφεροµένων υπηρεσιών ή λόγω τοποθεσίας, συγκεντρώσεως ή κινήσεως πελατών, ταξιδιωτών, περιηγητών ή παραθεριστών, εν τω οποίω παρέχονται επί πληρωµή εστίασις, ή πάσης φύσεως φαγητά, ποτά ή γλυκίσµατα, ανεξαρτήτως του εάν εις το κατάστηµα προσφέρεται µουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραµµα:». Για να αποδειχθεί λοιπόν ότι ένα υποστατικό αποτελεί κέντρο εν τη εννοία του υπό αναφορά Νόμου, θα πρέπει να αποδειχθεί ότι εκεί, όχι μόνο παρέχονταν τα πιο πάνω ή κάποια εξ αυτών, αλλά και ότι αυτά παρέχονταν επί πληρωμή. Μάλιστα αυτό ανεξάρτητα του εάν εκεί προσφέρεται µουσική ή καλλιτεχνικό πρόγραµµα. Σύμφωνα με το άρθρο 5 του ίδιου Νόμου, κάθε κέντρο, εξαιρουμένων των λειτουργούντων εντός αδειούχων ξενοδοχειακών επιχειρήσεων, κατατάσσεται από το Διοικητικό Συμβούλιο, ανάλογα με την φύση των υπ' αυτού παρεχόμενων υπηρεσιών, σε μια ή περισσότερες κατηγορίες, ανάμεσα στις οποίες και αυτή των μουσικοχορευτικών. Για να εμπίπτει όμως στην εν λόγω κατηγορία θα πρέπει να αποτελεί «κέντρο» εν τη προαναφερόμενη εννοία και όχι απλά να προσφέρεται εκεί μουσική και χορός χωρίς δηλ. πληρωμή. Όσον αφορά την άδεια λειτουργίας, σύμφωνα με το άρθρο 2 του Νόμου, τέτοια είναι η άδεια που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου 6 του Νόμου, το οποίο προβλέπει και την σχετική διαδικασία έκδοσης της. Επίσης στο άρθρο 6 αναφέρεται ότι η άδεια αυτή εκδίδεται από το Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο σύμφωνα με το άρθρο 2 είναι αυτό του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού. Στην υπόθεση Στυλιανού ν. Κ.Ο.Τ.

(1999)2 Α.Α.Δ. 47 αποφασίσθηκε ότι το άρθρο 18

(1)(β) του Νόμου 29/85 «δεν συναρτά την ποινική ευθύνη του παραβάτη με την ιδιοκτησία του κέντρου, αλλά με τις πράξεις λειτουργίας του, έννοια συνυφασμένη με τη συμμετοχή στη λειτουργία του κέντρου» (βλ. επίσης Κ.Ο.Τ. ν. Χάρη Βασιλείου & Σια Λτδ κ.α.

(2001)2 Α.Α.Δ. 399). Έτσι επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση στην οποία η καταδίκη δεν είχε στηριχθεί στη σχέση του εφεσείοντα με την ιδιοκτήτρια του κέντρου εταιρεία αλλά στο γεγονός της λειτουργίας του κέντρου από τον ίδιο. Η κατηγορία 3 στηρίζεται στο άρθρο 3

(1)(α) σε συνδυασμό με το άρθρο 23 του περί Πώλησης Οινοπνευματωδών Ποτών Νόμου, Κεφ.

1. Από την ανάγνωση των πιο πάνω άρθρων σε συνδυασμό με τις λεπτομέρειες αδικήματος στην παρούσα προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία αυτού είναι τα ακόλουθα:
2. Ο κατηγορούμενος να πωλεί λιανικώς οινοπνευματώδη ποτά,
3. Αυτό να γίνεται σε υποστατικό ή τόπο,
4. Αυτό να γίνεται χωρίς άδεια από την αρχή αδειών που μεταξύ άλλων περιλαμβάνεται και το Συμβούλιο του Δήμου εντός των ορίων του οποίου βρίσκεται το υποστατικό. Το ερμηνευτικό άρθρο 2 του πιο πάνω Νόμου ορίζει ότι:- «"οινοπνευματώδη ποτά" σημαίνει οινοπνεύματα και οινοπνευματούχα ποτά οποιασδήποτε περιγραφής τα οποία είναι κατάλληλα ή προτίθενται ή τα οποία μπορούν με οποιοδήποτε τρόπο να μετατραπούν προς χρήση ως ποτά και περιλαμβάνει οινοπνεύματα, οινοπνευματούχα ποτά, οίνους, ελαφρόν ξανθό ζύθο, ζύθο, ισχυρό μαύρο ζύθο, μελαψό ζύθο και μηλίτην οίνον αλλά δεν περιλαμβάνει μεθυλικά οινοπνεύματα·». Ως συνάγεται από την υπόθεση Hossain v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 71/2015, ημερ. 17.12.15, το νομικό βάρος (legal burden) απόδειξης το έχει μέχρι τέλους η κατηγορούσα αρχή για να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Όταν όμως αυτή αποσείσει το συγκεκριμένο βάρος, παρουσιάζοντας μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος πωλούσε λιανικώς οινοπνευματώδη ποτά τότε, μεταφέρεται στον κατηγορούμενο το μαρτυρικό βάρος (evidential burden) δηλ. έχει δικαίωμα να προσκομίσει μαρτυρία για να αποδείξει ότι ένα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος δεν ευσταθούσε όπως για παράδειγμα ότι δεν πωλούσε τέτοια ποτά ή ότι τα ποτά που πωλούσε δεν ήταν οινοπνευματώδη. Το βάρος δε αυτό δεν αποσείεται μόνο με υποβολές κατά την αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας. Τέτοιες είναι μεν αναγκαίες ώστε να δοθεί η ευκαιρία στο μάρτυρα να απαντήσει και περαιτέρω να τεθεί η υπόθεση της άλλης πλευράς, αλλά χωρίς να ακολουθήσει αποδεκτή μαρτυρία που να αποδεικνύει του λόγου το αληθές, οι υποβολές μένουν μετέωρες. Όσον δε αφορά τις απαιτούμενες από το Νόμο άδειες για τα επίδικα αδικήματα, θα πρέπει να λεχθεί ότι την ύπαρξη τους δεν οφείλει να την αποδείξει η κατηγορούσα αρχή αλλά εφόσον αποδειχθούν τα άλλα συστατικά στοιχεία, μετατίθεται στους ώμους του κατηγορούμενου το μαρτυρικό βάρος, να αποδείξει στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, ότι είχε τέτοιες άδειες από τις αρμόδιες κατά Νόμο αρχές (βλ. Ζυπιτής ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 220 και το σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη, Το Δίκαιο της Απόδειξης σελ. 72). Ευρήματα Με βάση τη μαρτυρία την οποία έχω κάνει δεκτή καταλήγω στα ακόλουθα: Στις 14.5.14 και ώρα 10:50, στα πλαίσια ελέγχου, μετά από σχετική λίστα που λήφθηκε από τον Κ.Ο.Τ. για υποστατικά που δεν είχαν εξασφαλίσει άδεια λειτουργίας, ο Μ.Κ.1 μετέβηκε στο υποστατικό με την ονομασία «Kings Cafe Restaurant», που βρίσκεται στην οδό Αποστόλου Παύλου στην Κάτω Πάφο. Εκεί βρίσκονταν περίπου 30 άτομα, τα οποία έτρωγαν φαγητό ακούγοντας μουσική και καταναλώνοντας οινοπνευματώδη ποτά δηλ. κρασί και μπύρες. Με την άφιξη του ο Μ.Κ.1 ρώτησε το πρόσωπο που βρισκόταν πίσω από το μπαρ, ποιος ήταν ο υπεύθυνος εκείνη την ώρα και αυτός του υπέδειξε τον κατηγορούμενο, ο οποίος καθόταν σε ένα τραπέζι. Ο Μ.Κ.1 δεν είδε τον κατηγορούμενο να δίδει οδηγίες σε οποιονδήποτε για να σερβιριστούν ποτά ή για την μουσική. Στην συνέχεια ο Μ.Κ.1 προσέγγισε τον κατηγορούμενο και του ζήτησε τις άδειες και εκείνος του είπε ότι δεν είχαν εκδοθεί. Πληροφόρησε δε τον κατηγορούμενο ότι διέπραττε τα αδικήματα της χωρίς άδεια λειτουργίας κέντρου αναψυχής και της χωρίς άδεια πώλησης οινοπνευματωδών ποτών και αφού του επέστησε την προσοχή στο Νόμο εκείνος απάντησε «Θα βγάλω τις άδειες το συντομότερο». Ακολούθως ο Μ.Κ.1 πληροφόρησε τον κατηγορούμενο ότι θα καταγγελθεί και αφού του επέστησε την προσοχή στο νόμο εκείνος απάντησε «Εντάξει». Σε κανένα σημείο ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ότι ήταν ο υπεύθυνος του υποστατικού, ούτε ανέφερε κάτι άλλο. Στον χώρο του υποστατικού ο Μ.Κ.1 εντόπισε και ψυγείο όπου υπήρχαν οινοπνευματώδη ποτά. Ο Μ.Κ.1 είχε μεταβεί στο συγκεκριμένο υποστατικό για έλεγχο και στο παρελθόν και όσες φορές πήγε εκεί και έγιναν σχετικές καταγγελίες είδε και τον κατηγορούμενο. Συμπεράσματα Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι στο εν λόγω υποστατικό κατά τον επίδικο χρόνο βρίσκονταν περί τα 30 άτομα τα οποία έτρωγαν φαγητό ακούγοντας μουσική και καταναλώνοντας οινοπνευματώδη ποτά καθώς και ότι ο κατηγορούμενος, υποδείχθηκε από εργαζόμενο εκεί ότι ήταν ο υπεύθυνος του υποστατικού εκείνη την ώρα και όταν τον προσέγγισε ο Μ.Κ.1 και του ζήτησε τις άδειες αλλά και πληροφορήθηκε για τα αδικήματα και ότι θα καταγγελλόταν δεν αρνήθηκε ότι ήταν ο υπεύθυνος και δεν ανέφερε κάτι αντίθετο. Από τα εκτεθέντα στην νομική πτυχή, προκύπτει όμως, όσον αφορά την στοιχειοθέτηση των αδικημάτων των κατηγοριών 1 και 3, ότι θα πρέπει να αποδειχθεί ότι η προσφορά των οινοπνευματωδών ποτών και των φαγητών γινόταν επί πληρωμή. Αυτό προς απόδειξη του ότι αποτελεί κέντρο εν τη εννοία του Νόμου 29/85 αλλά και της λιανικής πώλησης τέτοιων ποτών, ως απαιτούν οι σχετικές διατάξεις του Κεφ. 144. Η μόνη σχετική επ' αυτού μαρτυρία είναι ότι τα φαγητά και τα οινοπνευματώδη ποτά καταναλώνονταν από τους θαμώνες, ότι υπήρχε ψυγείο με τέτοια ποτά καθώς και μπαρ πίσω από το οποίο βρισκόταν το πρόσωπο που υπέδειξε τον κατηγορούμενο ως τον υπεύθυνο. Η μαρτυρία αυτή κρίνεται όμως ως μη δυνάμενη να οδηγήσει σε αναμφίβολο συμπέρασμα ότι τα ποτά και τα φαγητά πωλούνταν στους θαμώνες και ότι γινόταν οποιαδήποτε σχετική πληρωμή. Για να κατέληγε το Δικαστήριο σε κάτι τέτοιο, ουσιαστικά θα προέβαινε σε υπόθεση με βάση τα πιο πάνω. Η απόδειξη όμως της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά βαρύνει εξ ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή, η οποία θα πρέπει να προσκομίσει αποδεκτή και επαρκή μαρτυρία ώστε να αποδείξει εν έκαστο των συστατικών στοιχείων αυτής, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Συναφώς κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη ενώ δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Δεν μου διαφεύγει ότι ο κατηγορούμενος όταν υποδείχθηκε ως υπεύθυνος του υποστατικού και πληροφορήθηκε για τα επίδικα αδικήματα δεν αρνήθηκε ότι ήταν υπεύθυνος, ούτε ανέφερε κάτι αντίθετο και απάντησε «Θα βγάλω τις άδειες το συντομότερο». Περαιτέρω δεν μου διαφεύγουν ούτε τα όσα είπε σχετικά στην ανώμοτη του δήλωση. Η εν λόγω απάντηση του καθώς και τα αναφερθέντα στην χωρίς όρκο δήλωση του δεν μπορούν όμως, κατά την κρίση μου, να καλύψουν το προαναφερθέν κενό στην μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής. Αυτό καθότι εκ της απάντησης του μπορεί μεν να συναχθεί ότι δεν υπήρχαν άδειες όχι όμως και ότι αυτές ήταν αναγκαίες ενώ από τα αναφερθέντα στην ανώμοτη του δήλωση μπορεί να συναχθεί ότι λόγω της ιδιότητας του ως γαμπρός του ιδιοκτήτη γνώριζε «ορισμένα πράγματα για την άδεια» και για αυτό, ως είπε, ανέφερε στον αστυνομικό ότι σύντομα θα εκδοθούν. Με άλλα λόγια δεν κρίνεται ασφαλές υπό τις περιστάσεις, το Δικαστήριο να στηριχθεί στα πιο πάνω ώστε να οδηγηθεί σε αναμφίβολο συμπέρασμα ότι στο υποστατικό πωλούνταν λιανικώς φαγητά και οινοπνευματώδη ποτά και ότι ως εξ αυτών επιβαλλόταν εκ του νόμου υποχρέωση να εξασφαλισθούν οι επίδικες άδειες. Ως εκ των άνω κρίνεται ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά στοιχεία των κατηγοριών 1 και 3 και συναφώς ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στις εν λόγω κατηγορίες. (Υπ.) ............................................ Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Λειτουργία κέντρου αναψυχής χωρίς άδεια - Λιανική πώληση οινοπνευματωδών ποτών χωρίς άδεια) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο