Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΑΡΤΕΜΗ, Αρ. Υπόθεσης: 7242/16, 26/10/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2018:B80 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 7242/16 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου v. ΧΧΧΧΧ ΑΡΤΕΜΗ Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 26 Οκτωβρίου, 2018. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Η κα Περγαντή. Για τον Κατηγορούμενο: Ο κ.Φωτίου. Κατηγορούμενος: Παρών. Α Π Ο Φ Α Σ Η (Ex-Tempore) Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει τρεις κατηγορίες σύμφωνα με το κατηγορητήριο που αφορούν τα αδικήματα της Λειτουργίας Κέντρου Αναψυχής χωρίς άδεια λειτουργίας από τον Κυπριακό Οργανισμό Τουρισμού (κατηγορία αρ. 1), της Χρήσης Οργάνων που ενισχύουν τον ήχο σε δημόσιους χώρους ή σε οποιοδήποτε άλλο χώρο κοντά σε δημόσιους χώρους, χωρίς άδεια (κατηγορία αρ. 2) και της Απαγόρευσης Πώλησης Οινοπνευματωδών ποτών, χωρίς άδεια λιανικής πώλησης (κατηγορία αρ. 3). Ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε και τις τρεις κατηγορίες που αντιμετωπίζει και η Κατηγορούσα Αρχή για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της κάλεσε ένα μάρτυρα κατηγορίας και συγκεκριμένα τον Αστ. ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ Ιεροκηπιώτη (Μ.Κ.1) ο οποίος ανέφερε τα γεγονότα που υποστηρίζουν την υπόθεση της αστυνομίας. Συνοπτικά, ο μάρτυρας ανέφερε ότι στις 10/5/2016 επισκέφθηκε το ΧΧΧΧ CAFÉ RESTAURANT το οποίο βρίσκεται στην Λεωφόρο Αποστόλου Πάφου στην Κάτω Πάφο και κατάγγειλε τον υπεύθυνο του υποστατικού επί το ότι το λειτουργούσε χωρίς άδεια του Κ.Ο.Τ. και χωρίς άδεια πώλησης οινοπνευματωδών ποτών. Του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο για τα αδικήματα αυτά και του απάντησε ότι «έχω αίτηση μέσα και εκκρεμεί». Ο μάρτυρας ανέφερε ότι στο εν λόγω υποστατικό υπήρχε αριθμός πελατών οι οποίοι κατανάλωναν αλκοολούχα ποτά, καφέδες και φαγητό. Επίσης, πάνω στα τραπέζια υπήρχαν τοποθετημένα μενού με αναγραφόμενες τιμές πωλήσεων. Ζητώντας η Κατηγορούσα Αρχή από το μάρτυρα να διευκρινίσει κατά πόσον γίνονταν εισπράξεις ή πληρωμές, ανέφερε ότι δεν πρόσεξε να υπήρχε ταμειακή μηχανή, ούτε είδε τον Κατηγορούμενο ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να προβαίνει σε οποιαδήποτε είσπραξη χρημάτων. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή ο συνήγορος του Κατηγορουμένου ήγειρε ζήτημα μη απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης για τον λόγο ότι δεν έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία των κατηγοριών που ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, θέση με την οποία συμφώνησε η Κατηγορούσα Αρχή. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσον έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση ώστε να χρειάζεται να καλέσει τον Κατηγορούμενο σε απολογία. Είναι πολύ καλά γνωστές οι αρχές που διέπουν το στάδιο αυτό και δεν χρειάζεται να αναφερθώ λεπτομερώς σε αυτές. Ενδεικτικά παραπέμπω στη Δικαστική Πρακτική του 1962, [1962] 1 All E.R. 448 η οποία υιοθετήθηκε στην Azinas v. Αστυνομίας
(1981)2 Α.Α.Δ. 9 και στην Γενικός Εισαγγελέας v. Στέφανου Χριστοδούλου
(1990)2 Α.Α.Δ. 133. Περαιτέρω αναφορά θα πρέπει να γίνει και στα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει. Σε σχέση με το αδίκημα της 1ης κατηγορίας, το άρθρο 18
(1)(β) του Περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου Ν.29/85προνοεί τα ακόλουθα: «18.-
(1)Παν πρόσωπο το οποίον - (α)............ (β) διατηρεί ή λειτουργεί κέντρον άνευ άδειας λειτουργίας (γ)............ (δ)............ είναι ένοχον αδικήματος και, εν περιπτώσει καταδίκης, υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας πεντακόσιας λίρας ή εις φυλάκισιν μη υπερβαίνουσαν τους εξ μήνας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς ταύτας, εάν δε η παράβασις συνεχισθή μετά τη καταδίκην του, τούτο είναι ένοχον περαιτέρω αδικήματος και υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσα τας πεντήκοντα λίρας δι' εκάστην ημέραν καθ' ήν συνεχίζεται η παράβασις.» Στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του πιο πάνω Νόμου, «κέντρον» σημαίνει κατάστημα - (α) λειτουργούν εντός των περιοχών των πόλεων, κωμοπόλεων, συμβουλίων βελτιώσεως και παραλιακών περιοχών ή (β)................... εν τω οποίω παρέχονται επί πληρωμή εστίασις, ή πάσης φύσεως φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα, ανεξαρτήτως του εάν εις το κατάστημα προσφέρεται μουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραμμα:» Όπως προκύπτει από τον πιο πάνω ορισμό για να ταξινομηθεί ένα κατάστημα ως κέντρο αναψυχής και να εμπίπτει στις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας, θα πρέπει να παρέχεται σε αυτό, εστίαση, φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα επί πληρωμή. Πέραν των πιο πάνω, έχει λεχθεί στην Στέλιος Στυλιανού v. Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού
(1999)2 Α.Α.Δ. 47, ότι η ποινική ευθύνη του παραβάτη δε συναρτάται με την ιδιοκτησία του κέντρου αλλά με τις πράξεις λειτουργίας του, έννοια συνυφασμένη με τη συμμετοχή στη λειτουργία του κέντρου (βλ. επίσης Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού v. Χάρη Βασιλείου & Σια Λτδ κ.α.
(2001)2 Α.Α.Δ. 399). Όσον αφορά την 3η κατηγορία που αφορά την πώληση οινοπνευματωδών ποτών χωρίς άδεια λιανικής πώλησης, το άρθρο 3
(1)(α) του Περί Πωλήσεων Οινοπνευματωδών Ποτών Νόμου Κεφ. 144 προνοεί τα ακόλουθα: «3.
(1)Τηρουμένων των διατάξεων των εδαφίων 2 & 3 του άρθρου αυτού, κανένα πρόσωπο δεν πωλεί ή προσφέρει προς πώληση ή επιτρέπει να πωλούνται ή να προσφέρονται προς πώληση ή κατέχει προς πώληση οιαδήποτε οινοπνευματώδη ποτά μόνο δυνάμει και σύμφωνα με - (α) άδεια προς πώληση οινοπνευματωδών ποτών λιανικώς σε τέτοια υποστατικά ή τόπο όπως δύναται να οριστεί σε αυτή για κατανάλωση εντός ή εκτός τέτοιων υποστατικών ή τόπου (η οποία στον Νόμο αυτόν αναφέρεται ως άδεια λιανικής πώλησης)». Αναφορικά με την 2η κατηγορία που αφορά τη χρήση οργάνων που ενισχύουν τον ήχο σε δημόσιους χώρους ή σε οποιοδήποτε άλλο χώρο κοντά σε δημόσιους χώρους χωρίς άδεια, το άρθρο 187
(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 προνοεί τα ακόλουθα: «187.—
(1)Κανένας δεν χρησιµοποιεί ή θέτει σε λειτουργία ή προκαλεί ή επιτρέπει τη χρήση από άλλο ή τη λειτουργία τηλεβόα, µεγαφώνου, ενισχυτή ήχου ή άλλου οργάνου που αυτόµατα, µηχανικά ή ηλεκτρικά ενισχύει ή µεταδίδει ενισχυµένο ήχο— (α) σε δηµόσιο χώρο· ή (β) σε οποιοδήποτε άλλο χώρο µε τέτοιο τρόπο ή κάτω από περιστάσεις ώστε ο ενισχυµένος ήχος µε αυτό τον τρόπο, να προκαλεί οχληρία σε οποιοδήποτε δηµόσιο ή άλλο χώρο, παρά µόνο δυνάµει άδειας που εκδίδεται από τον Έπαρχο ή απο πρόσωπο που εξουσιοδοτεί ο Έπαρχος για αυτό, και σύµφωνα µε τους τυχόν συνηµµένους όρους σε τέτοια άδεια:» Στην Ανδρέας Ευθυμιάδης v. Της Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 25 ερμηνεύτηκε ο όρος «δημόσιος χώρος» και το συστατικό στοιχείο αυτό του αδικήματος με αναφορά και στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, όπου λέχθηκε ότι ένας τόπος μπορεί να αποτελεί δημόσιο χώρο παρά το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης του έχει δικαίωμα να αποκλείσει την ελεύθερη είσοδο σε αυτόν μεμονωμένων ατόμων ή ακόμα ομάδων ατόμων. Στην πιο πάνω υπόθεση αποφασίστηκε ότι μπυραρία αποτελεί δημόσιο χώρο εν τη έννοια του Νόμου. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου. Θα ξεκινήσω από την 2η κατηγορία που αφορά τη χρήση οργάνων που ενισχύουν τον ήχο για να πω ότι ουδεμία μαρτυρία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από τον Μ.Κ.1 ότι κατά την επίσκεψη του στο συγκεκριμένο υποστατικό διαπίστωσε να υπήρχαν οποιαδήποτε όργανα ή μεγάφωνα από τα οποία να μεταδίδονταν οποιοιδήποτε ήχοι. Ο μάρτυρας περιορίστηκε στο να αναφέρει ότι κατάγγειλε τον κατηγορούμενο για το ότι λειτουργούσε κέντρο αναψυχής χωρίς άδεια και ότι πωλούσε οινοπνευματώδη ποτά. Ως εκ τούτου δεν έχει τεθεί οποιαδήποτε μαρτυρία για την κατηγορία αυτή που να στοιχειοθετεί τα συστατικά της στοιχεία. Προχωρώντας, θα εξετάσω τις κατηγορίες 1 και
- Έχοντας υπόψη μου τις πρόνοιες της Νομοθεσίας και της σχετικής Νομολογίας, εκείνο το οποίο αναφύεται είναι ότι, σε σχέση με την κατηγορία 1, θα πρέπει να αποδειχθεί ότι επρόκειτο για κέντρο αναψυχής εν τη έννοια του Νόμου. Για να αποδειχθεί κάτι τέτοιο τα ποτά, οι καφέδες και τα φαγητά που σερβίρονταν ήταν επί πληρωμή. Μία τέτοια μαρτυρία δεν τέθηκε ενώπιον μου από τον μάρτυρα. Αντίθετα μετά από διευκρινιστική ερώτηση της κατηγορούσας αρχής, ήταν κατηγορηματικός ότι δεν είδε οποιονδήποτε να εισπράττει χρήματα ούτε και εντόπισε οποιαδήποτε ταμειακή μηχανή στο μέρος. Επίσης συνυφασμένη με το ζήτημα αυτό είναι η κατηγορία 3 που εκείνο που απαγορεύεται είναι η πώληση οινοπνευματωδών ποτών. Επομένως για να υπάρχει πώληση πρέπει να υπάρχει και είσπραξη χρημάτων. Κάτι τέτοιο δεν τέθηκε ενώπιον μου από τη μαρτυρία του Μ.Κ.
- Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω κρίνω ότι δεν έχουν αποδειχθεί όλα τα συστατικά στοιχεία ούτε των κατηγοριών 1 και 3 που ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει. Συνεκτιμώντας όλα τα ανωτέρω η κατάληξη είναι ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου για καμία από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Ως εκ τούτου ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από τις τρεις κατηγορίες που αντιμετωπίζει από το στάδιο αυτό. Έξοδα €15 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) ............. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΜΠ Subject: Criminal/Final (Αναφορά: Λειτουργία κέντρου αναψυχής χωρίς άδεια λειτουργίας, κ.α.) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο