Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΑΡΤΕΜΗ, Αρ. Υπόθεσης: 9212/15, 26/10/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2018:B81 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 9212/15 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου v. ΧΧΧΧΧ ΑΡΤΕΜΗ Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 26 Οκτωβρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Η κα Περγαντή. Για τον Κατηγορούμενο: Ο κ.Φωτίου. Κατηγορούμενος: Παρών. Α Π Ο Φ Α Σ Η (Ex-Tempore) Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μία κατηγορία, αυτή της Λειτουργίας Κέντρου Αναψυχής χωρίς άδεια, κατά παράβαση των άρθρων 2, 5, 6 και 18 του Νόμου 29/
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο κατηγορούμενος στις 5/5/2015 στην Πάφο, ενώ ήταν υπεύθυνος του κέντρου αναψυχής με την ονομασία «ΧΧΧΧX CAFE» που βρίσκεται στη Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου ΧΧXXX, το λειτουργούσε χωρίς άδεια λειτουργίας από τον Κυπριακό Οργανισμό Τουρισμού. Ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε την κατηγορία που αντιμετωπίζει και για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της, η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε ένα μάρτυρα κατηγορίας και συγκεκριμένα τον Αστ. ΧΧXΧΧ ΧΧXΧΧ Ιεροκηπιώτη (Μ.Κ.1). Ο εν λόγω μάρτυρας στη μαρτυρία του, ανέφερε ότι εργάζεται στο Ο.Π.Ε. Πάφου και κατά τον ουσιώδη χρόνο και συγκεκριμένα στις 5/5/2015 επισκέφθηκε το ΧΧΧXΧ CAFE που βρίσκεται στη Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου στην Πάφο και αναζήτησε τον υπεύθυνο του υποστατικού. Συναντήθηκε με τον Κατηγορούμενο, όπως ανέφερε, ο οποίος του παρουσιάστηκε ως ο υπεύθυνος του χώρου. Το συγκεκριμένο υποστατικό είπε ότι ήταν καφετερία και ζητήθηκαν οι άδειες λειτουργίας, πλην όμως αυτές δεν παρουσιάστηκαν και ο Κατηγορούμενος του ανέφερε ότι «είναι υπό αίτηση». Επίσης, ανέφερε ότι στο κέντρο υπήρχαν θαμώνες στους οποίους σερβίρονταν καφέδες και άλλα αλκοολούχα ποτά καθώς επίσης είχε και φαγητό. Ανέφερε ότι υπήρχε μενού και στο πίσω μέρος αυτού τιμές. Μέχρι σήμερα είπε ότι δεν του έχει παρουσιαστεί οποιαδήποτε άδεια λειτουργίας του συγκεκριμένου υποστατικού. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή, ο συνήγορος του Κατηγορουμένου εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, λέγοντας ότι δεν στοιχειοθετούνται τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος με την μαρτυρία που προσκομίστηκε. Συγκεκριμένα, είπε ότι δεν έχει αποκαλυφθεί από την μαρτυρία ότι πρόκειται περί κέντρου αναψυχής με την έννοια του Νόμου καθ΄ ότι ουδεμία μαρτυρία δόθηκε για την πληρωμή οποιωνδήποτε ποσών έναντι των συγκεκριμένων ποτών ή καφέδων ή φαγητών που ο μάρτυρας ανέφερε ότι σερβίρονταν στους θαμώνες. Αντίθετη ήταν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής η οποία ανέφερε ότι από την μαρτυρία προκύπτει τέτοια μαρτυρία, εφόσον υπήρχε τιμοκατάλογος και σερβίρονταν τα συγκεκριμένα ποτά. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσον έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση ώστε να χρειάζεται να καλέσει τον Κατηγορούμενο σε απολογία. Στην Δικαστική Πρακτική του 1962, [1962]
(1)All E.R. 448 η οποία υιοθετήθηκε στην Azinas v. Αστυνομίας
(1981)2 Α.Α.Δ. 9, ο όρος εκ πρώτης όψεως υπόθεση υποδηλώνει μία προκαταρκτική θεώρηση των γεγονότων σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή την απόδειξη του πέραν πάσης αμφιβολίας. Παραπέμπω επίσης στην Γενικός Εισαγγελέας v. Στέφανου Χριστοδούλου
(1990)2 Α.Α.Δ. 133 όπου λέχθηκε ότι η απαλλαγή του κατηγορουμένου στο στάδιο αυτό δικαιολογείται όταν (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής λόγω απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του εγκλήματος και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική και στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του Κατηγορουμένου. Είναι πολύ καλά γνωστές οι αρχές που διέπουν το στάδιο αυτό και δεν χρειάζεται να αναφερθώ περαιτέρω σε αυτές. Αναφορά θα πρέπει να γίνει και στο σχετικό άρθρο της νομοθεσίας επί του οποίου εδράζεται η κατηγορία. Το άρθρο 18
(1)(β) του Περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου Ν.29/85προνοεί τα ακόλουθα: «18.-
(1)Παν πρόσωπο το οποίον - (α)............ (β) διατηρεί ή λειτουργεί κέντρον άνευ άδειας λειτουργίας (γ)............ (δ)............ είναι ένοχον αδικήματος και, εν περιπτώσει καταδίκης, υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας πεντακόσιας λίρας ή εις φυλάκισιν μη υπερβαίνουσαν τους εξ μήνας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς ταύτας, εάν δε η παράβασις συνεχισθή μετά τη καταδίκην του, τούτο είναι ένοχον περαιτέρω αδικήματος και υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσα τας πεντήκοντα λίρας δι' εκάστην ημέραν καθ' ήν συνεχίζεται η παράβασις.» Στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του πιο πάνω Νόμου, «κέντρον» σημαίνει κατάστημα - (α) λειτουργούν εντός των περιοχών των πόλεων, κωμοπόλεων, συμβουλίων βελτιώσεως και παραλιακών περιοχών ή (β)................... εν τω οποίω παρέχονται επί πληρωμή εστίασις, ή πάσης φύσεως φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα, ανεξαρτήτως του εάν εις το κατάστημα προσφέρεται μουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραμμα:» Όπως προκύπτει από τον πιο πάνω ορισμό για να ταξινομηθεί ένα κατάστημα ως κέντρο αναψυχής και να εμπίπτει στις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας, θα πρέπει να παρέχεται σε αυτό, εστίαση, φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα επί πληρωμή. Πέραν των πιο πάνω, έχει λεχθεί στην Στέλιος Στυλιανού v. Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού
(1999)2 Α.Α.Δ. 47, ότι η ποινική ευθύνη του παραβάτη δε συναρτάται με την ιδιοκτησία του κέντρου αλλά με τις πράξεις λειτουργίας του, έννοια συνυφασμένη με τη συμμετοχή στη λειτουργία του κέντρου (βλ. επίσης Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού v. Χάρη Βασιλείου & Σια Λτδ κ.α.
(2001)2 Α.Α.Δ. 399). Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, τη νομική πτυχή και τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, χωρίς να προβαίνω σε αξιολόγηση αυτής, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσον η Κατηγορούσα Αρχή απόδειξε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου. Η εισήγηση της υπεράσπισης επί τούτου ήταν ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι επρόκειτο για κέντρο αναψυχής ουσιαστικά εν τη έννοια του Νόμου γιατί ουδεμία μαρτυρία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου που να καταδεικνύει ότι σερβίρονταν ποτά, φαγητά και καφέδες επί πληρωμή. Είναι γεγονός ότι στη μαρτυρία του ο Μ.Κ.1 ουδεμία αναφορά έκαμε σε σχέση με το ζήτημα αυτό. Δεν παραγνωρίζω ότι ενώπιον μου τέθηκε μαρτυρία για την ύπαρξη τιμοκαταλόγων αλλά και για το γεγονός ότι υπήρχαν θαμώνες στο υποστατικό στους οποίους σερβίρονταν καφέδες, ποτά και φαγητά. Παρά ταύτα ουδεμία μαρτυρία τέθηκε ενώπιον μου που να καταδεικνύει ότι όλα τα πιο πάνω σερβίρονταν έναντι πληρωμής ή γεγονότα τέτοιας φύσεως που θα μπορούσε να συναχθεί ένα τέτοιο συμπέρασμα όπως π.χ. κατά πόσο υπήρχαν αποδείξεις πληρωμής στα τραπέζια, ταμειακή μηχανή στο κατάστημα ή οτιδήποτε άλλο σχετικό. Θεωρώ ότι τέτοια μαρτυρία ήταν απαραίτητη μαρτυρία με σκοπό να καταδειχθεί ότι επρόκειτο για κέντρο αναψυχής που λειτουργούσε τη συγκεκριμένη ώρα κατά τον τρόπο αυτό. Εν όψει λοιπόν της έλλειψης τέτοιας μαρτυρίας, δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί, έστω και για σκοπούς του σταδίου αυτού, ότι επρόκειτο για κέντρο εν τη έννοια του Νόμου ούτως ώστε να μπορεί να κληθεί σε απολογία ο κατηγορούμενος. Δεδομένων των πιο πάνω, η κατάληξη είναι ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση για το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται ο Κατηγορούμενος και ως εκ τούτου αυτός δικαιούται σε αθώωση και απαλλαγή από αυτό το στάδιο. Επομένως ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από το στάδιο αυτό στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. €20 έξοδα να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) ............... Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΜΠ Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Λειτουργία κέντρου αναψυχής χωρίς άδεια λειτουργίας). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο