Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. VLADIMIROV ANDZHIEV, Αρ. Υπόθεσης: 7881/15, 28/11/2018

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός προέβη σε ανώμοτη δήλωση και δεν κάλεσε μάρτυρες. Ως Μ.Κ.1 κατάθεσε ο Αστ.ΧΧΧΧ Τρύφωνος, ειδικός φωτογράφος και ειδικός στη διερεύνηση σκηνής εγκλήματος του Τ.Α.Ε. Πάφου. Ο μάρτυρας εξήγησε τι δείχνουν οι φωτογραφίες (τεκμήριο 8) που ο ίδιος έλαβε στην σκηνή κατά την επίδικη ημερομηνία. Ανέφερε επίσης και υπέδειξε στις εν λόγω φωτογραφίες τα σημεία στα οποία εντοπίσθηκαν και παραλήφθηκαν τα τεκμήρια 10-

1. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι όταν εντοπίσθηκε η μπουκάλα τεκμήριο 15 αυτός δεν βρισκόταν στην σκηνή. Όταν ο ίδιος την είδε το περιεχόμενο της ήταν όπως φαίνεται στις φωτογραφίες (τεκμήριο 8) και στην συνέχεια αφαίρεσε από την μπουκάλα την ποσότητα υγρού που στάληκε για επιστημονικές εξετάσεις. Δεν γνωρίζει όμως εάν πριν πάει αυτός στην σκηνή αφαιρέθηκε υγρό από την μπουκάλα. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο εξεταστής της υπόθεσης Λοχ.ΧΧΧΧ Χαραλάμπους. Ο μάρτυρας κατέθεσε ως τεκμήριο 17 έγγραφο με τίτλο «ΓΡΑΠΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑ DNA». Εξήγησε δε ότι αυτό είναι η συγκατάθεση που λήφθηκε στις 16.6.15, από τον κατηγορούμενο με την βοήθεια διερμηνέα για να ληφθούν τα παρειακά του επιχρίσματα για την παρούσα υπόθεση, τα οποία έλαβε στην συνέχεια ο ίδιος ο μάρτυρας. Ερωτώμενος που φαίνεται ότι το τεκμήριο 17 αφορά την παρούσα είπε ότι δεν υπάρχει γραμμένο από την διερμηνέα ότι ο κατηγορούμενος πληροφορήθηκε ότι ο μάρτυρας διερευνούσε την υπόθεση αυτή. Ανέφερε όμως ότι επί του τεκμηρίου ο ίδιος ανέγραψε πάνω αριστερά «Σταθμός Πέγειας Μητρώο Εγκλημάτων Σ24/15» που είναι χαρακτηριστικό της υπόθεσης. Αναφορικά με το πώς κατέληξε να πάρει τα εν λόγω παρειακά επιχρίσματα από τον κατηγορούμενο είπε ότι στα πλαίσια της διερεύνησης οποιασδήποτε υπόθεσης μπορεί να καλέσει οποιοδήποτε άτομο, το οποίο είτε απασχόλησε την Αστυνομία στο παρελθόν για παρόμοιας φύσης υποθέσεις είτε υπάρχει κάποια μαρτυρία εναντίον του για να λάβει παρειακά επιχρίσματα με την συγκατάθεση του. Στην προκειμένη πληροφορήθηκε ότι πάνω στο τεκμήριο 15 εντοπίσθηκε γενετικό υλικό στην βάση της πρώτης έκθεσης του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής, η οποία φέρει ημερομηνία 12.5.
2. Η αλληλογραφία αυτή λήφθηκε από την Αστυνομία στις 16.6.
3. Εναντίον του κατηγορούμενου δεν είχαν μέχρι τότε οποιαδήποτε γραπτή μαρτυρία για να αποταθούν προς έκδοση εντάλματος σύλληψης του ή έρευνας. Είχαν όμως πληροφορία ότι ο κατηγορούμενος, ο οποίος κρατείτο στον Σταθμό Πόλης Χρυσοχούς για υπόθεση διάρρηξης, θεωρήθηκε ύποπτος στο παρελθόν για άλλη υπόθεση εμπρησμού στην οποία δεν υπήρχαν ικανοποιητικά στοιχεία για να στοιχειοθετηθεί. Έτσι θεώρησε σκόπιμο πάει με διερμηνέα της βουλγάρικης γλώσσας στον εν λόγω Σταθμό, ζήτησε να δει τον κατηγορούμενο, τον πληροφόρησε για τον λόγο που βρισκόταν εκεί μέσω της διερμηνέως και νοουμένου ότι θα του έδιδε την γραπτή του συγκατάθεση θα λάμβανε δύο παρειακά επιχρίσματα. Στην αντεξέταση του όταν ρωτήθηκε γιατί δεν συμπληρώθηκε ορθά το έντυπο τεκμήριο 17 είπε ότι τώρα το βλέπει και ο ίδιος και ότι μπορεί να είναι παράλειψη της διερμηνέως ή και δική του που δεν της υπαγόρευσε να το γράψει. Δεν ενήργησε όμως κακοπροαίρετα. Όταν πήγε στον Σταθμό Πόλης Χρυσοχούς ζήτησε να δει τον κατηγορούμενο και είπε στην διερμηνέα να τον πληροφορήσει ότι ο λόγος που ο μάρτυρας ήταν εκεί ήταν για μια υπόθεση αυτοκινήτου στην Πέγεια, κάποιου ομοεθνή του. Ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι δεν γνώριζε τίποτε και ο μάρτυρας τον ρώτησε εάν υπάρχει πρόβλημα να πάρει τα παρειακά επιχρίσματα του για να τα στείλει για εξετάσεις. Ο κατηγορούμενος του απάντησε ότι δεν υπήρχε πρόβλημα και υπέγραψε το τεκμήριο
4. Σε υποβολή ότι έλαβε τα παρειακά επιχρίσματα του κατηγορούμενου χωρίς να τον πληροφορήσει για ποια υπόθεση τα παίρνει και χωρίς να τον πληροφορήσει για τα δικαιώματα του, απάντησε ότι τον πληροφόρησε και ότι το ίδιο λέει και η διερμηνέας, την οποία δεν θα έπαιρνε μαζί του χωρίς να πληροφορήσει τον κατηγορούμενο ποια υπόθεση διερευνά. Όσον αφορά το πρόσωπο που ο παραπονούμενος ανέφερε στην κατάθεση του ότι υποψιάζεται για τον εμπρησμό του οχήματος του, είπε ότι εναντίον του εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης και τοποθετήθηκε στον κατάλογο stop list στον οποίο βρίσκεται μέχρι σήμερα. Συμφώνησε δε ότι από τις εξετάσεις που έγιναν πέραν του γενετικού υλικού του κατηγορούμενου που εντοπίσθηκε στην μπουκάλα τεκμήριο 15 κανένα άλλο στοιχείο εντοπίσθηκε που να τον συνδέει με το επίδικο αδίκημα. Ο κατηγορούμενος στην ανώμοτη του δήλωση ανέφερε ότι δεν έχει καμία σχέση με αυτήν την υπόθεση. Αξιολόγηση της μαρτυρίας Η μαρτυρία του Μ.Κ.1 έγινε στο μεγαλύτερο μέρος της παραδεκτή ενώ και ως προς το μέρος που κατέθεσε στο Δικαστήριο δεν αμφισβητήθηκε. Ως εκ τούτου γίνεται δεκτή. Όσον αφορά τον Μ.Κ.2 θα πρέπει να λεχθεί ότι το μόνο μέρος της μαρτυρίας του που αμφισβητήθηκε ήταν βασικά, όχι το κατά πόσο ο κατηγορούμενος του έδωσε την συγκατάθεση του για την λήψη παρειακών επιχρισμάτων αλλά το κατά πόσο αυτή δόθηκε για σκοπούς της παρούσας υπόθεσης. Σε σχέση με το θέμα αυτό θα πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Δεν αμφισβητήθηκε η ύπαρξη της συγκατάθεσης του κατηγορούμενου αλλά μόνο ο λόγος για τον οποίο δόθηκε και συγκεκριμένα ότι δόθηκε αφού ενημερώθηκε ότι ο σκοπός ήταν η διερεύνηση της παρούσας. Πράγματι στο τεκμήριο 17 ούτε στο μέρος που σύμφωνα με τον μάρτυρα αποτελεί την μετάφραση στα βουλγαρικά (κάτι που διαπιστώνεται εάν εξετασθεί το ελληνικό κείμενο που παρατίθεται αμέσως πιο κάτω) αναγράφεται οτιδήποτε στο σημείο «. σχετι­κά με υπόθεση(εις) . που διαπράχθηκε(αν) στις .. , στη .» (παραθέτω το αντίστοιχο μέρος στο ελληνικό κείμενο). Παρά ταύτα ο μάρτυρας επέμενε και δεν κλονίσθηκε εντέλει η θέση του ότι μέσω της διερμηνέως πληροφόρησε τον κατηγορούμενο ότι διερευνούσε την παρούσα και ότι τα παρειακά επιχρίσματα θα χρησιμοποιούνταν για αυτήν και ήταν λογική αλλά και πειστική η θέση του ότι δεν υπήρχε λόγος να πάρει μαζί του διερμηνέα της βουλγαρικής γλώσσας εάν δεν θα πληροφορούσε τον κατηγορούμενο για τα πιο πάνω και ότι η μη συμπλήρωση του εν λόγω μέρους του τεκμηρίου 17 δεν ήταν σκόπιμη παράλειψη. Να λεχθεί δε στο σημείο αυτό ότι πουθενά στην νομοθεσία δεν προβλέπεται ότι τέτοια συγκατάθεση πρέπει να δίδεται γραπτώς, οπόταν η έλλειψη τέτοιας ή η έλλειψη πλήρους συμπλήρωσης του σχετικού εγγράφου θα καταδείκνυε ότι τέτοια συγκατάθεση δεν δόθηκε. Ως εκ των άνω γίνεται δεκτή η θέση του Μ.Κ.2 ότι στις 16.6.15 έλαβε τα παρειακά επιχρίσματα του κατηγορούμενου κατόπιν συγκατάθεσης του τελευταίου, η οποία δόθηκε αφού πληροφορήθηκε από τον μάρτυρα ότι διερευνούσε την παρούσα υπόθεση και ότι αυτά θα στέλλονταν για επιστημονικές εξετάσεις για την ίδια υπόθεση. Ο κατηγορούμενος, ως προαναφέρθηκε, προέβη σε ανώμοτη δήλωση. Όσον αφορά την επιλογή του αυτή κατ' αρχάς πρέπει να λεχθεί ότι αποτελεί απόλυτο δικαίωμα του και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη εναντίον του. Όσον αφορά τη βαρύτητα και την αξία ανώμοτης δήλωσης είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι αυτή εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στην συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα. Το Δικαστήριο έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να την λάβει υπόψη του πριν φτάσει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση (βλ. R v. Frost

(1964)64 Cr. App. R. 284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται δηλ. με ένορκη μαρτυρία η οποία υπόκειται σε έλεγχο δηλ. η οποία δοκιμάζεται από αντεξέταση (βλ. Vrakas v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200, Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Τα πιο πάνω επαναλαμβάνονται βασικά στην Α.Δ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 91/2014, ημερ. 22.6.16, στην οποία γίνεται περαιτέρω αναφορά ως προς το πώς θα πρέπει να προσεγγίζεται τέτοια δήλωση. Τα πάντα εξαρτώνται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και τι ακριβώς προβάλλει ο κατηγορούμενος. Η κάθε περίπτωση χρήζει διαφορετικής προσέγγισης (βλ. DPP v.Walker [1974] 1 WLR 1090). Όποιο λεκτικό και να χρησιμοποιηθεί στην εξέταση ανώμοτης δήλωσης, πρέπει να έχει σαν βάση την κοινή λογική και τα ελάχιστα προαπαιτούμενα τα οποία συνιστούν την κοινή συνισταμένη της νομολογίας. Θα πρέπει να δοθεί κάποια ένδειξη, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, για τον τρόπο που προσέγγισε την ανώμοτη δήλωση. Περισσότερο θα πρέπει να καθοδηγήσει τον εαυτό του σύμφωνα με τη νομολογία ότι η αποδεικτική αξία μιας ανώμοτης δήλωσης είναι μάλλον πειστική παρά αποδεικτική. Γι' αυτό εξετάζοντας την βαρύτητα που θα δώσει θα πρέπει να έχει υπόψη το σύνολο των γεγονότων και ιδιαίτερα εκείνα τα στοιχεία μαρτυρίας που είναι αναντίλεκτα ή δεν χωρούν αμφισβήτηση (βλ. επίσης Ιωάννου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195, Κόλιας ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφέσεις Αρ. 106, 126, 127/15, ημερ. 17.5.18 και Ευθυμίου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 191/16, ημερ. 6.11.18). Ερχόμενος τώρα στην ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου, θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτή δεν αναφέρεται καν σε γεγονότα που σχετίζονται με την υπόθεση ώστε να αξιολογηθεί ανάλογα, στην βάση που καθορίζουν οι προαναφερόμενες αρχές. Πρόκειται απλά για μια δήλωση του ότι δεν έχει σχέση με την υπόθεση που ισοδυναμεί στην ουσία με την θέση του ότι δεν έχει οποιαδήποτε συμμετοχή στην διάπραξη του αδικήματος. Δεν μπορεί λοιπόν να της δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα. Ευρήματα Με βάση τα παραδεκτά γεγονότα και την μαρτυρία που έχω κάνει δεκτή καταλήγω στα ακόλουθα: Ο ΧΧΧΧ ZAKIRSKI (στο εξής ο «παραπονούμενος») κατάγεται από την Βουλγαρία και κατά τον επίδικο για την παρούσα χρόνο διέμενε με την σύζυγο του σε πολυκατοικία στην Πέγεια της Επαρχίας Πάφου. Ήταν δε ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του οχήματος με αρ. εγγραφής ΧΧΧX92, το οποίο αγόρασε δύο μήνες προηγουμένως από πρόσωπο από την Βουλγαρία, έναντι τιμήματος €2.

1. Στις 7.3.15 και περί ώρα 18:30 στάθμευσε το όχημα του στον ισόγειο χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας όπου διέμενε, έκλεισε τα παράθυρα και το κλείδωσε. Ακολούθως έμεινε στο σπίτι με την σύζυγο του και η ώρα 22:30 πήγαν για ύπνο. Ενώ κοιμόταν, περί η ώρα 01:30 της 8.3.15 άκουσε χτυπήματα στην πόρτα του διαμερίσματος του και ξύπνησε. Αφού άνοιξε διαπίστωσε ότι ήταν ο EUGENI από την Βουλγαρία, ο οποίος διέμενε στην ίδια πολυκατοικία και ακούγοντας λίγο πριν θόρυβο είχε κατεβεί στο ισόγειο και είδε το αυτοκίνητο του παραπονούμενου να καίγεται. Ο EUGENI του ανάφερε το συμβάν και αμέσως ειδοποίησε την Αστυνομία ενώ ο παραπονούμενος αμέσως έτρεξε κάτω, διαπίστωσε ότι καιγόταν το αυτοκίνητο του και αφού άνοιξε την βρύση, με το λάστιχο που υπήρχε στον χώρο έσβησε την φωτιά από το αυτοκίνητο. Αμέσως μόλις ειδοποιήθηκε για την υπόθεση ο Αστυνομικός Σταθμός Πέγειας, επισκέφτηκε την σκηνή ο Μ.Κ.2 με μέλη της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Πάφου. Η σκηνή αποκλείστηκε και διενεργήθηκαν επιτόπιες εξετάσεις. Το αυτοκίνητο εξέτασε την ίδια ημέρα επί τόπου και ο ΧΧΧΧ Χαραλάμπους, Τεχνίτης Οχημάτων / Μηχανημάτων του Επαρχιακού Γραφείου Ηλεκτρομηχανολογικών Υπηρεσιών Πάφου, ο οποίος από την έρευνα που έκανε και τις πληροφορίες που έλαβε, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η φωτιά δεν οφειλόταν σε βλάβη της ηλεκτρικής ή της μηχανολογικής εγκατάστασης του οχήματος. Αντίθετα από τις εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι η φωτιά στο όχημα τέθηκε κακόβουλα εφόσον εντοπίστηκαν δύο ξεχωριστές εστίες φωτιάς πάνω στο όχημα και συγκεκριμένα μία πάνω στο κάτω δεξιό μέρος του μπροστινού ανεμοθώρακα και χώρου της μηχανής και η άλλη πάνω στο πισινό μέρος του οχήματος (προφυλακτήρας και εξωτερικός χώρος αποσκευών). Το όχημα ήταν δε περιλουσμένο με εύφλεκτο υγρό που ανέδιδε έντονη οσμή πετρελαιοειδών. Διαπιστώθηκε επίσης ότι το αυτοκίνητο καταστράφηκε ολοσχερώς με το ύψος της ζημιάς να ανέρχεται στα €2.
2. Δεν υπήρχε δε ασφαλιστική κάλυψη. Ο Μ.Κ.1 μετέβηκε για εξετάσεις στην σκηνή στις 8.3.15 και ώρα 07:
3. Μεταξύ των ωρών 08:08-08:28 έλαβε φωτογραφίες της σκηνής (τεκμήριο 8) και στην συνέχεια, μεταξύ των ωρών 08:30-09:00, παρέλαβε, έδωσε διακριτικά και συσκεύασε κατάλληλα τα ακόλουθα:
4. Τσιμέντο από έδαφος στο σημείο υπ' αρ. 2 (βλ. φωτογραφίες 3, 4, 12 και 13) (τεκμήριο 10 - διακριτικά Τ.Τ.1).
5. Δειγματοληψία από οροφή του οχήματος (βλ. φωτογραφία 9) (τεκμήριο 11 - Τ.Τ.2).
6. Δειγματοληψία από τον μπροστινό υαλοθώρακα του οχήματος (βλ. φωτογραφίες 10-11) (τεκμήριο 12 - Τ.Τ.3)
7. Άσπρη νάιλον τσάντα με την επιγραφή SOFIA AIRPORT, η οποία εντοπίσθηκε σε χωράφι, σε απόστασης 16 μέτρων από το όχημα (βλ. φωτογραφίες 14-17) (τεκμήριο 13 - Τ.Τ.4).
8. Μπουκάλα με την επιγραφή Άγιος Νικόλαος, η οποία βρισκόταν εντός της τσάντας τεκμήριο 13 (βλ. φωτογραφίες 17-20) (τεκμήριο 15 - Τ.Τ.6).
9. Άγνωστο υγρό το οποίο αφαιρέθηκε από την πιο πάνω μπουκάλα (τεκμήριο 14 - Τ.Τ.5). Όλα τα πιο πάνω τεκμήρια ο Μ.Κ.1 τα μετέφερε στα γραφεία του Τ.Α.Ε. Πάφου όπου τα είχε υπό την ασφαλή του φύλαξη και στις 9.3.15 τα παρέδωσε στον Μ.Κ.2 για να σταλούν για επιστημονικές εξετάσεις. Στις 11.3.15 ο Μ.Κ.2 παρέδωσε στον Α./Αστ.ΧΧΧΧ τα πιο πάνω τεκμήρια, ο οποίος τα μετέφερε, τα μεν τεκμήρια 10-12 και 14 στο Γενικό Χημείο του Κράτους Κυβερνητικό Χημείο τα τεκμήρια 13 και 15 στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής. Στις 16.6.15 ο Μ.Κ.2 έλαβε τα αποτελέσματα της έκθεσης του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής, σύμφωνα με τα οποία στην μπουκάλα τεκμήριο 15 εντοπίσθηκε γενετικό υλικό. Την ίδια ημέρα κατόπιν πληροφορίας που έλαβε ότι ο κατηγορούμενος, ο οποίος κρατείτο στον Σταθμό Πόλης Χρυσοχούς για υπόθεση διάρρηξης, θεωρήθηκε ύποπτος στο παρελθόν για άλλη υπόθεση εμπρησμού στην οποία δεν υπήρχαν ικανοποιητικά στοιχεία για να στοιχειοθετηθεί, ο Μ.Κ.2 μετέβηκε στον εν λόγω Σταθμό με διερμηνέα της βουλγαρικής γλώσσας. Εκεί ζήτησε να δει τον κατηγορούμενο, τον πληροφόρησε μέσω της διερμηνέως για τον λόγο που βρισκόταν εκεί και συγκεκριμένα ότι ήταν στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης. Ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι δεν γνώριζε τίποτε για την υπόθεση και ο Μ.Κ.2 τον ρώτησε εάν υπήρχε πρόβλημα να πάρει τα παρειακά επιχρίσματα του για να τα στείλει για εξετάσεις. Ο κατηγορούμενος συγκατατέθηκε και υπέγραψε το τεκμήριο 17 οπόταν στην συνέχεια ο Μ.Κ.2 του έλαβε δύο παρειακά επιχρίσματα (τεκμήριο 16). Στις 18.6.15 ο Μ.Κ.2 παρέδωσε τα παρειακά επιχρίσματα στον Α/Αστ.ΧΧΧΧ, ο οποίος την ίδια μέρα τα μετέφερε και τα παρέδωσε στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής. Οι επιστημονικές εξετάσεις που έγιναν από το Γενικό Χημείο του Κράτους στα τεκμήρια 10-12 και 14, για διαπίστωση εύφλεκτης ύλης κατέδειξαν ότι στα τεκμήρια 10-12 υπήρχε βενζίνη και το υγρό στο τεκμήριο 14 ήταν επίσης βενζίνη. Επιστημονικές εξετάσεις στο επίπεδο του γενετικού υλικού έγιναν από Εργαστήριο Δικανικής Γενετικής του Ινστιτούτου Νευρολογίας & Γενετικής Κύπρου στα τεκμήρια 15 και 16 με τα ακόλουθα αποτελέσματα:
10. Από το επίχρισμα που λήφθηκε από το εσωτερικό του πώματος και το στόμιο της μπουκάλας τεκμήριο 15 απομονώθηκε μικρή ποσότητα μικτού γενετικού υλικού. Η κύρια συνεισφορά του πλήρους ανδρικού γενετικού προφίλ που προέκυψε ταυτίστηκε με το γενετικό προφίλ που απομονώθηκε από παρειακό επίχρισμα του κατηγορούμενου. Για τις χρωμοσωμικές θέσεις που συγκρίθηκαν, εκτιμάται ότι η πιθανότητα εντοπισμού του πιο πάνω γενετικού προφίλ στον Ελληνοκυπριακού πληθυσμό είναι περίπου 1:22.000.000.000.000.000.
12. Από επίχρισμα από την εξωτερική πλευρά της ίδιας μπουκάλας απομονώθηκε μικρή ποσότητα μονού γενετικού υλικού. Το πλήρες ανδρικό γενετικό προφίλ που προέκυψε ταυτίστηκε με το γενετικό προφίλ που απομονώθηκε από παρειακό επίχρισμα του κατηγορούμενου. Για τις χρωμοσωμικές θέσεις που συγκρίθηκαν εκτιμάται ότι η πιθανότητα εντοπισμού του γενετικού αυτού προφίλ στον Ελληνοκυπριακό πληθυσμό είναι περίπου 1:22.000.000.000.000.000.
13. Στην κατάθεση του στην Αστυνομία, ο παραπονούμενος ανέφερε ότι για την φωτιά στο αυτοκίνητο του υποψιάζεται τον ZLATOMIR από την Βουλγαρία γιατί ήταν το μόνο άτομο το οποίο τον είχε απειλήσει στο παρελθόν και είχε διαφορές μαζί του. Συγκεκριμένα ως ανέφερε το 2013 δούλευε με την γυναίκα του σε ξενοδοχείο στην Πέγεια. Τότε η Αστυνομία βρήκε κλοπιμαία στο σπίτι του ZLATOMIR στην Πέγεια και του έκανε υπόθεση, με αποτέλεσμα εκείνος να πιστεύει ότι τον κάρφωσε ο παραπονούμενος στην Αστυνομία. Ακολούθως τον Σεπτέμβριο του 2013 ο ZLATOMIR τον βρήκε στην Πέγεια, τον απείλησε ότι θα τον κάψει και τον εξύβρισε, γιατί τον κάρφωσε στην Αστυνομία. Ως επίσης ανέφερε, γνώριζε ότι τον ίδιο μήνα δηλαδή τον Σεπτέμβριο του 2013 ο ZLATOMIR έφυγε από την Κύπρο. Κατά τον Ιανουάριο του 2014 δέχθηκε κλήση στο τηλέφωνο του από Γερμανικό νούμερο και ήταν ο ZLATOMIR, ο οποίος του είπε ότι δεν ξέχασε και τον απείλησε πάλι ότι θα τον κάψει και τον εξύβρισε. Έκτοτε και μέχρι την ημέρα του εμπρησμού του αυτοκινήτου του δεν δέχτηκε άλλη απειλή. Νομική πτυχή Το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος εδράζεται στο άρθρο 315(α) του Ποινικού Κώδικα, το οποίο κατά τον επίδικο χρόνο προέβλεπε τα ακόλουθα: «
14. Όποιος εσκεµµένα και παράνοµα θέτει φωτιά— (α) σε οποιοδήποτε µηχανοκίνητο όχηµα, κτίριο ή οικοδοµή, αποπερατωµένο ή όχι· ή ................................... είναι ένοχος κακουργήµατος και υπόκειται σε φυλάκιση δεκατεσσάρων χρόνων». Ως δε προκύπτει από την εν λόγω διάταξη σε συνδυασμό με τις λεπτομέρειες της επίδικης κατηγορίας, τα συστατικά στοιχεία που πρέπει να αποδειχθούν είναι:
15. Ο κατηγορούμενος να θέτει φωτιά σε οποιοδήποτε μηχανοκίνητο όχημα.
16. Αυτό να γίνεται εσκεμμένα και παράνομα. Είναι δε προφανές ότι η μαρτυρία που τέθηκε στην παρούσα για το επίδικο αδίκημα είναι περιστατική και αφορά μαρτυρία γενετικού υλικού. Η περιστατική μαρτυρία, σύμφωνα με τη σχετική νομολογία, παρομοιάζεται με τους κρίκους αλυσίδας. Όπως οι κρίκοι της αλυσίδας πρέπει να είναι συνεκτικοί και αλληλένδετοι με τους υπόλοιπους κρίκους έτσι και τα ιδιαίτερα τμήματα της περιστατικής μαρτυρίας πρέπει να συναρτώνται μεταξύ τους ως θέμα λογικής συνέπειας ώστε να συγκροτούν ένα αδιάσπαστο σώμα (βλ. Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 C.L.R. 172). Η περιστατική μαρτυρία δεν πρέπει να συμβιβάζεται μόνο με την εκδοχή ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα αλλά περιπλέον πρέπει τα γεγονότα να μην συμβιβάζονται με οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα εκτός από το συμπέρασμα ενοχής του κατηγορουμένου (βλ. Vrakas v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Vouniotis v. Republic

(1975)2 C.L.R. 34 και Anastasiadis v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Όταν όλες οι σημαντικές πτυχές της περιστατικής μαρτυρίας δεν συμβιβάζονται με οτιδήποτε άλλο παρά με συμπέρασμα ενοχής η περιστατική μαρτυρία μπορεί να οδηγήσει στην καταδίκη του κατηγορούμενου. Όταν όμως βασικά σημεία της περιστατικής μαρτυρίας συμβιβάζονται όχι μόνο με την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα αλλά και με μια άλλη λογική εξήγηση που προκύπτει από τη μαρτυρία, τότε η περιστατική μαρτυρία από μόνη της δεν μπορεί να θεμελιώσει την ενοχή του κατηγορούμενου (βλ. επίσης το σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη, Το Δίκαιο της Απόδειξης σελ. 26-36). Ως έχει νομολογηθεί, σε υποθέσεις όπου η κατηγορούσα αρχή στηρίζεται σε περιστατική μαρτυρία, όσον αφορά τις διαζευκτικές πιθανότητες δηλ. αυτές που δίδουν μια άλλη, από αυτή της ενοχής, λογική εξήγηση, το Δικαστήριο δεν ασχολείται με απομακρυσμένες πιθανότητες, ούτε με σενάρια που ευφάνταστα μπορεί να προωθήσει η υπεράσπιση και τα οποία μένουν στην σφαίρα της εικασίας εφόσον δεν δίδεται κάποια μαρτυρία προς τούτο. Οι διαζευκτικές πιθανότητες πρέπει να είναι τέτοιες που να εξάγονται από την ολότητα της μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου, άλλως πως τα Δικαστήρια θα καλούνται να εξετάζουν πιθανότητες ή θεωρίες, ως προς συμβάντα τα οποία δεν μπορούν εύλογα να εξαχθούν από το υλικό ενώπιον τους και αυτό δεν είναι έργο του Δικαστηρίου (βλ. Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 41). Εκεί δε όπου χρειάζεται κάποια εξήγηση αυτή πρέπει να προκύπτει από την μαρτυρία και όχι από απλές υποθέσεις (βλ. R. v. Mary Ann Ash

(1911)6 Cr. App. Rep. 225). Στην Αθηνής λέχθηκε επίσης ότι η μαρτυρία πρέπει να εκτιμάται στο σύνολο της και όχι τεμαχισμένα. Έτσι κρίθηκε ότι το απόλυτο δικαίωμα του εφεσίβλητου να προβεί σε ανόμωτη δήλωση και να μην καλέσει μάρτυρες, άφησε τα πράγματα ως είχαν κατά το κλείσιμο της υπόθεσης από την κατηγορούσα αρχή και με την τεκμηριωμένη επιστημονική θέση αλώβητη. Το Δικαστήριο οφείλει λοιπόν να εξετάζει τη μαρτυρία στην ολότητα της και να την αξιολογεί με λογική προσέγγιση και στα πλαίσια της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας. Δεν είναι υποχρεωμένο να εξετάζει, πόσον μάλλον να αξιολογεί, διαζευκτικές εκδοχές, πιθανότητες ή θεωρίες που δεν στοιχειοθετούνται, στην απουσία μαρτυρικού υλικού, ως αναγκαίου υπαρκτού υπόβαθρου, στο οποίο να κτίζεται μια διαφορετική συλλογιστική (βλ. Σταυρινού ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 706). Σε σχέση με την αποδεικτική δύναμη μαρτυρίας από γενετικό υλικό, στην Ιωάννου κ.α. v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195 τονίστηκε ότι η επιστημονική μαρτυρία που προβάλλεται ως αποδεικτική ορισμένου γεγονότος είναι δυνατό να θεμελιώσει εκείνο το γεγονός σε βαθμό ο οποίος, σε κάθε περίπτωση, μπορεί να κυμαίνεται από την απλή πιθανότητα ως την ουσιαστική βεβαιότητα. Δεν υπάρχει οτιδήποτε το εγγενές στην φύση της μαρτυρίας από γενετικό υλικό που να το καθιστά μη αποδεκτό αφ' εαυτού ή που να δικαιολογεί ειδικό, ιδιαίτερο κανόνα, ότι μαρτυρία που εμπίπτει σ' αυτή την κατηγορία δεν είναι δυνατό να στηρίξει καταδίκη στην απουσία άλλης μαρτυρίας. Ως λέχθηκε στην Γενικός Εισαγγελέας v. Νικολάου (Αρ. 1)

(2010)2 Α.Α.Δ. 525, περιστατική μαρτυρία που προέρχεται από επιστημονικές εξετάσεις, όπως αυτές σε επίπεδο γενετικού υλικού είναι ιδιαίτερα σημαντική ως προς τη δυναμική που αναπτύσσει λόγω της φύσης της ώστε να επαρκεί στην κατάλληλη περίπτωση να θεμελιώσει ενοχή (γίνεται παραπομπή στις υποθέσεις R. v. Melias, The Times 14.11.87, Ιωάννου ανωτέρω και Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)

(2001)2 Α.Α.Δ. 571). Αναφέρεται όμως ότι παρά τη δυναμική της δεν έχει οποιοδήποτε εγγενές διαφοροποιητικό στοιχείο που να την διακρίνει από οποιαδήποτε άλλης φύσεως περιστατική μαρτυρία και κατά συνέπεια πρέπει, δίχως άλλο, να είναι δυνατή η σύνδεση της με την ενοχή του κατηγορουμένου κατά τρόπο άμεσο και ταυτόχρονα ασυμβίβαστο με άλλη λογική ερμηνεία επ' αυτής. Μαρτυρία γενετικού υλικού, η οποία συνιστά πάντοτε επιστημονική μαρτυρία, αξιολογείται λοιπόν και τυγχάνει εφαρμογής αναλόγως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης (βλ. Vedad v. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 1). Αυτό προκύπτει σαφώς και από τις πιο κάτω υποθέσεις στις οποίες η μόνη μαρτυρία σύνδεσης του κατηγορουμένου με την διάπραξη των αδικημάτων ήταν ο εντοπισμός του γενετικού του υλικού σε αντικείμενα. Έτσι στην Νικολάου (Αρ. 1) ανωτέρω, η καταδίκη βασίσθηκε στο ότι το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου που είχε βρεθεί στο μηχανισμό ανοίγματος του ίδιου του φορητού χρηματοκιβωτίου που βρισκόταν στον χώρο της διάρρηξης, ήταν σε βαθμό που στατιστικώς η πιθανότητα να μην ανήκε στον κατηγορούμενο ήταν μόνο μια στα 282 πεντάκις εκατομμύρια, δηλ. η πιθανότητα αυτή ήταν πρακτικώς και νομικώς μη συζητήσιμη, το γενετικό υλικό ήταν πολύ καλής ποιότητας και επαρκούς ποσότητας με ουσιαστικά αποκλειστικό δότη τον κατηγορούμενο, η εναπόθεση του ήταν άμεση, η έμμεση μεταφορά είχε πρακτικώς αμελητέες πιθανότητες, ο χρόνος που είχε μεσολαβήσει μεταξύ της εναπόθεσης και της επιστημονικής ανίχνευσης του γενετικού προφίλ του εφεσίβλητου ήταν σύντομος, δεν είχε μεσολαβήσει για την εναπόθεση αυτή άλλο πρόσωπο ή αντικείμενο, αλλά υπήρξε απευθείας επαφή χεριού με το αντικείμενο και κανένας άλλος από το προσωπικό της εταιρείας είχε αγγίξει οτιδήποτε ακολουθώντας τις σχετικές προς τούτο οδηγίες της Αστυνομίας. Στην Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 547, επιστρέφοντας η παραπονούμενη στο σπίτι της μετά από τρεις ώρες βρήκε μεταξύ άλλων, ένα τσαντάκι όπου φύλαγε χρήματα και χρυσαφικά όπως και κουτάκια φύλαξης χρυσαφικών, εκτός του ερμαριού, ανοικτά και τα χρυσαφικά να λείπουν. Το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου εντοπίσθηκε στα πιο πάνω αντικείμενα. Η παραπονούμενη δεν γνώριζε τον κατηγορούμενο, ούτε τον προσκάλεσε ποτέ στο σπίτι της. Τα πιο πάνω κρίθηκε ότι εύλογα δημιούργησαν ένα ισχυρό πλέγμα σύνδεσης του κατηγορούμενου με την σκηνή διάπραξης της διάρρηξης (έγινε δε παραπομπή στην Νικολάου (Αρ. 1) ανωτέρω). Περαιτέρω κρίθηκε ότι τα πιο πάνω σε συνδυασμό με την απόρριψη της αόριστης, αναληθούς και προκατασκευασμένης μαρτυρίας του κατηγορούμενου ορθά οδήγησαν στην κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου για την ενοχή του, με την παρατήρηση ότι οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα θα αντιστρατευόταν την κοινή λογική και την ανθρώπινη εμπειρία. Αντίθετα στην Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 428, ο δράστης της ληστείας σε τράπεζα, στο πάγκο του ταμείου της οποίας εντοπίστηκε γενετικό υλικό του εφεσείοντα, στην βάση της αποδεκτής μαρτυρίας έφερε μαύρη κουκούλα, φορούσε μεγάλα γυαλιά με φακούς καθρέφτη χρώματος μπλε βαθύ, καθώς και μαύρα γάντια. Ο εφεσείων, το γενετικό υλικό του οποίου ταυτίστηκε με αυτό στον πάγκο, ήταν αποδεδειγμένα πελάτης της τράπεζας, είχε κάμει την τελευταία του συναλλαγή εκεί προ πενταμήνου, ο πάγκος δεν καθαριζόταν κατ' ανάγκην από την καθαρίστρια καθ' ολοκληρίαν, ενώ η εναπόθεση του γενετικού υλικού ήταν δυνατή μόνο με έμμεση μεταφορά από τα επιμολυσμένα με το υλικό ρούχα ή γάντια του δράστη. Κρίθηκε λοιπόν ότι ενόψει των ανωτέρω δεδομένων, ενώ ήταν δυνατή η διασύνδεση του εφεσείοντα με το γενετικό υλικό που βρέθηκε στον πάγκο, δεν ήταν επιτρεπτό και το ταυτόχρονο συμπέρασμα ότι το υλικό εναποτέθηκε κατά την διάρκεια της ληστείας από τον εφεσείοντα ώστε αυτός να ταυτιζόταν με τον δράστη. Στην Γεωργίου ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 485, λέχθηκε ότι η περιστατική μαρτυρία πρέπει απαραιτήτως να συνδέει αιτιωδώς και άμεσα τον κατηγορούμενο όταν τεκμηριώνει, ως θέμα λογικής συνέπειας μέσα στα πλαίσια της ανθρώπινης εμπειρίας, την ενοχή του. Έτσι εκεί η ταύτιση γενετικού υλικού που βρέθηκε στο χερούλι της πόρτας οχήματος που παραβιάσθηκε, με τον εφεσείοντα, καθώς και η μικρή ποσότητα μεικτού γενετικού υλικού στην εσωτερική πλευρά άλλης πόρτας, για το οποίο δεν αποκλειόταν ο εφεσείων να ήταν δότης, δεν επαρκούσαν για να θεμελιώσουν καταδίκη. Αυτό γιατί πέραν της ταύτισης του και της ένδειξης παρουσίας του εφεσείοντα κοντά στο όχημα, δεν αποδείκνυε και τον τόπο και χρόνο της παρουσίας αυτής και δη ότι η εναπόθεση του γενετικού υλικού έγινε κατά την διάπραξη του αδικήματος εφόσον δεν υπήρχε περαιτέρω μαρτυρία, η οποία να δικαιολογεί μια τέτοια κατάληξη. Τέλος στην Vedad ανωτέρω, το γενετικό υλικό του εφεσείοντα δεν βρέθηκε στον χώρο της διάρρηξης, ώστε η εναπόθεσή του, αν ήταν άμεση, να συνδέετο με την παρουσία του εκεί, αλλά σε αντικείμενα που χρησιμοποιήθηκαν στην διάρρηξη. Αυτό σε συνδυασμό με το ότι τα εν λόγω αντικείμενα ήταν στην κατοχή άλλου προσώπου, ότι δεν μπορούσε να προσδιορισθεί ο χρόνος εναπόθεσης του γενετικού υλικού, ότι ο κατηγορούμενος δεν μπορούσε άλλως να συνδεθεί με την διάρρηξη και την εξήγηση που είχε δώσει, κρίθηκε ότι απέληγε στην δημιουργία υποβόσκουσας αμφιβολίας ως προς το κατά πόσο το συμπέρασμα ενοχής του ήταν το μόνο λογικό συμπέρασμα επί της περιστατικής μαρτυρίας. Από τα πιο πάνω συνάγεται λοιπόν ότι ακόμη και εάν η μόνη μαρτυρία σύνδεσης ενός κατηγορουμένου με ένα αδίκημα είναι από γενετικό υλικό, αυτή μπορεί να αποτελέσει βάση καταδίκης, όταν η ύπαρξη της, συνεκτιμούμενη με τα άλλα περιστατικά της υπόθεσης δεν αφήνει λογικά περιθώρια για άλλη ερμηνεία ή εξήγηση (βλ. Χαρίτου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 225). Ως δε φυσικά προκύπτει από την σχετική νομολογία είναι πιο πιθανή η καταδίκη εάν, πέραν της ανεύρεσης γενετικού υλικού του κατηγορούμενου πάνω ή γύρω από αντικείμενα μιας υπόθεση ή στην σκηνή, υπάρχει και πρόσθετη ενοχοποιητική μαρτυρία εναντίον του, η οποία θεμελιώνει σύνδεση μεταξύ αυτού και του εγκλήματος (βλ. Παντελή ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 216/2013, ημερ. 20.1.16, στην οποία γίνεται παραπομπή στις R. v. Ogden

(2013)EWCA Crim 1294 και Doheny and Adams

(1997)1 Cr. App. R. 369 καθώς και Ξυδάς ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 807 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 231). Συμπεράσματα Ως προκύπτει από τα ως άνω ευρήματα η μόνη μαρτυρία που συνδέει τον κατηγορούμενο με την υπόθεση είναι αυτή του γενετικού υλικού και συγκεκριμένα: · Από επίχρισμα που λήφθηκε από το εσωτερικό του πώματος και το στόμιο της μπουκάλας τεκμήριο 15, εντοπίσθηκε μικρή ποσότητα μικτού γενετικού υλικού, στο οποίο η κύρια συνεισφορά του πλήρους ανδρικού γενετικού προφίλ ταυτίστηκε με το γενετικό προφίλ του κατηγορούμενου, και · Από επίχρισμα από την εξωτερική πλευρά της ίδιας μπουκάλας απομονώθηκε μικρή ποσότητα μονού γενετικού υλικού, το γενετικό προφίλ του οποίου ταυτίστηκε με αυτό του κατηγορούμενου. Δεν μου διαφεύγει ότι, ως προκύπτει από την σχετική νομολογία, ακόμη και εάν η μόνη μαρτυρία σύνδεσης ενός κατηγορουμένου με ένα αδίκημα είναι από γενετικό υλικό, αυτή μπορεί να αποτελέσει βάση καταδίκης. Αυτό όμως όταν η ύπαρξη της, συνεκτιμούμενη με τα άλλα περιστατικά της υπόθεσης, δεν αφήνει λογικά περιθώρια για άλλη ερμηνεία ή εξήγηση. Με άλλα λόγια πρέπει να συνδέει αιτιωδώς και άμεσα τον κατηγορούμενο, όταν τεκμηριώνει, ως θέμα λογικής συνέπειας μέσα στα πλαίσια της ανθρώπινης εμπειρίας, την ενοχή του. Ως προς τούτο σε σχέση με την παρούσα θα πρέπει να ληφθούν υπόψην τα ακόλουθα:

1. Δεν φαίνεται να εντοπίσθηκε οποιοδήποτε γενετικό υλικό στην τσάντα (τεκμήριο 13) εντός της οποίας βρέθηκε η μπουκάλα.
2. Το γενετικό υλικό στο εσωτερικό του πώματος και στο στόμιο της μπουκάλας, ήταν μεικτό.
3. Τέτοιες πλαστικές μπουκάλες είναι κοινό της πάση ότι μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν πολλές φορές για μεταφορά διαφόρων υγρών.
4. Ο εντοπισμός του γενετικού υλικού στην μπουκάλα, στην καλύτερη περίπτωση δείχνει ότι ο κατηγορούμενος ήλθε σε κάποιο χρόνο σε επαφή με αυτήν.
5. Δεν υπάρχει όμως οποιαδήποτε μαρτυρία που να δείχνει τον τόπο ή τον χρόνο εναπόθεσης του γενετικού υλικού στην μπουκάλα ούτε και το πότε η εν λόγω μπουκάλα τοποθετήθηκε στο σημείο όπου εντοπίσθηκε, ώστε να εξετασθεί έτσι με ακρίβεια η χρονική και τοπική σύνδεση της με το επίδικο αδίκημα.
6. Περαιτέρω παρά το ότι από τις επιστημονικές εξετάσεις του Γενικού Χημείου του Κράτους φαίνεται ότι το υγρό που βρισκόταν μέσα στην μπουκάλα ήταν βενζίνη, όπως τέτοια εντοπίσθηκε στα υπόλοιπα τεκμήρια στην σκηνή, καμία άλλη μαρτυρία υπήρξε προς άμεση σύνδεση μεταξύ τους. Σε σχέση με αυτό δεν μπορεί να αγνοηθεί ούτε το γεγονός ότι από την μπουκάλα ως φαίνεται στην φωτογραφία 18 του τεκμηρίου 8, έλειπε μόνο ένα μικρό μέρος για να είναι πλήρης σε συνδυασμό με το ότι δεν τέθηκε καμία μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι το μέρος που έλειπε ήταν αρκετό ώστε να δικαιολογεί το μέγεθος και τις συνέπειες της φωτιάς που τέθηκε στο επίδικο όχημα. Εδώ να σημειωθεί περαιτέρω ότι ο Μ.Κ.1 δεν ήταν σε θέση να πει κατά πόσο πριν την άφιξη του στην σκηνή, αφαιρέθηκε υγρό από την μπουκάλα.
7. Το σημείο που εντοπίσθηκε η μπουκάλα βρισκόταν σε απόσταση 16 μέτρων από το σημείο του επίδικου οχήματος, σε χωράφι δίπλα από την πολυκατοικία που βρισκόταν το όχημα.
8. Στην κατάθεση του ο κατηγορούμενος, ο οποίος διαμένει στην Λευκωσία, ανέφερε ότι στο παρελθόν είχε πάει στην Πέγεια με μια φίλη του.
9. Ο παραπονούμενος στην κατάθεση του εξέφρασε υποψίες για το εις βάρος του αδίκημα, εναντίον συγκεκριμένου ομοεθνή του, ο οποίος τον Σεπτέμβριο του 2013 τον απείλησε προσωπικά και τον Ιανουάριο του 2014 τον απείλησε, δια τηλεφώνου από το εξωτερικό, ότι θα τον «κάψει».
10. Καμία δε μαρτυρία προσήχθη που να δείχνει κάποια σύνδεση ή σχέση του κατηγορούμενου είτε με τον παραπονούμενο είτε με το προαναφερόμενο πρόσωπο. Ως εκ των άνω κρίνω ότι δεν μπορώ να οδηγηθώ στο μόνο και αναμφίβολο συμπέρασμα ότι το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου, εναποτέθηκε στην μπουκάλα τεκμήριο 15 κατά την μεταφορά της στο σημείο όπου εντοπίσθηκε ή στο εν λόγω σημείο ή εν πάση περιπτώσει στα πλαίσια ενεργειών προς διάπραξη του επίδικου αδικήματος. Η περιστατική μαρτυρία λοιπόν που υπάρχει δεν έχει τον ειρμό, την συνοχή και την αποδεικτική δύναμη ούτως ώστε να οδηγήσει χωρίς αμφιβολία στο μοναδικό συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος βρέθηκε στο σημείο του εμπρησμού κατά τον επίδικο χρόνο και μάλιστα ότι ήταν αυτός που τον διέπραξε. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε υπόθεση και μόνο. Η απόδειξη όμως της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά βαρύνουν εξ ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και εάν είναι με βάση τα γεγονότα. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη πραγματικών γεγονότων που συνιστούν ή αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Καταληκτικά κρίνεται ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υπόθεση της εναντίον του κατηγορούμενου και συναφώς η υπόθεση απορρίπτεται και ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ......................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Εμπρησμός). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο