Δημοκρατία ν. Singh, Αρ. Υπόθεσης: 138/17, 1/8/2018

(1)του περί Επιθετικών Οργάνων Νόμου Κεφ. 159 και Νόμος 166/87 και άρθρα 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος στον ίδιο τρόπο και χρόνο που αναφέρεται στη δεύτερη κατηγορία χωρίς εύλογη αιτία μετέφερε/κατείχε σε δημόσιο χώρο επιθετικό όργανο, ήτοι ξύλινα και σιδερένια ρόπαλα. ΈΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Αρ. Κατηγορίας 12 Ανθρωποκτονία, κατά παράβαση των άρθρων 20,21 και 205

(3)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 5 του Νόμου 3/

1. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος στις 4.1.2017 στη Δερύνεια της Επαρχίας Αμμοχώστου, κατά την επιδίωξη του κοινού σκοπού της παράνομης επίθεσης με την χρήση επιθετικών οργάνων μαζί με άλλα πρόσωπα μεταξύ αυτών και ο XXXXX Singh (XXXXX) ο οποίος επέφερε το θάνατο στον XXXXX Singh από την Ινδία, κάτι το οποίο ήταν πιθανή συνέπεια της επιδίωξης του πιο πάνω σκοπού. ΈΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Αρ. Κατηγορίας 13 Βαρεία σωματική βλάβη κατά παράβαση των άρθρων 20,21 και 231 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και Νόμος 166/
2. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος στις 4.1.2017 στη Δερύνεια της Επαρχίας Αμμοχώστου, κατά την επιδίωξη του κοινού σκοπού της παράνομης επίθεσης με την χρήση επιθετικών οργάνων μαζί με άλλα πρόσωπα μεταξύ αυτών και ο XXXXX Singh (XXXXX), XXXXX Malik, XXXXX Khera, XXXXX Singh κ.α. προκάλεσε την βαριά σωματική βλάβη στον XXXXX Singh από την Ινδία, γεγονός το οποίο ήταν πιθανή συνέπεια της επιδίωξης του πιο πάνω σκοπού. ΈΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Αρ. Κατηγορίας 14 Βαρεία σωματική βλάβη, κατά παράβαση των άρθρων 20,21 και 231 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και Νόμος 166/
3. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος στις 4.1.2017 στη Δερύνεια της Επαρχίας Αμμοχώστου, κατά την επιδίωξη του κοινού σκοπού της παράνομης επίθεσης με την χρήση επιθετικών οργάνων μαζί με άλλα πρόσωπα μεταξύ αυτών και ο XXXXX Singh (XXXXX), XXXXX Malik, XXXXX Khera, XXXXX Singh κ.α. προκάλεσε την βαριά σωματική βλάβη στον XXXXX Singh από την Ινδία, γεγονός το οποίο ήταν πιθανή συνέπεια της επιδίωξης του πιο πάνω σκοπού. ΈΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Αρ. Κατηγορίας 15 Βαρεία σωματική βλάβη, κατά παράβαση των άρθρων 20,21 και 231 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και Νόμος 166/
4. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος στις 4.1.2017 στη Δερύνεια της Επαρχίας Αμμοχώστου, κατά την επιδίωξη του κοινού σκοπού της παράνομης επίθεσης με την χρήση επιθετικών οργάνων μαζί με άλλα πρόσωπα μεταξύ αυτών και ο XXXXX Singh (XXXXX), XXXXX Malik, XXXXX Khera, XXXXX Singh κ.α. προκάλεσε την βαριά σωματική βλάβη στον XXXXX Singh από την Ινδία, γεγονός το οποίο ήταν πιθανή συνέπεια της επιδίωξης του πιο πάνω σκοπού. Τα παραδεκτά γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο κατηγορούμενος XXXXX Singh κατάγεται από την Ινδία και αφίχθηκε στην Κυπριακή Δημοκρατία τον Οκτώβριο του 2015 ως φοιτητής στο κολλέγιο INTERNAPA στην Σωτήρα. Τον Αύγουστο του 2016 τέλεσε γάμο με Ρουμάνα υπήκοο και αποτάθηκε στις αρχές για άδεια παραμονής ως σύζυγος Ευρωπαίας πολίτιδας. Η αίτηση του απορρίφθηκε λόγω του ότι ήταν ελλιπής. Ο XXXXX (XXXXX) Singh, ο XXXXX Malik, ο XXXXX Khera, o XXXXX Singh ενέχονται στην παρούσα υπόθεση και αναζητούνται από τις αρχές της Δημοκρατίας. Έχουν εκδοθεί για τους πιο πάνω Ευρωπαϊκά και Διεθνή εντάλματα σύλληψης. Στις 03/01/2017 ο κατηγορούμενος ήρθε από την Λευκωσία όπου διέμενε, στην Αγία Νάπα, μαζί με τους φίλους και συγκάτοικους του, XXXXX (XXXXX) Singh και XXXXX Malik με αυτοκίνητο τύπου Rover χρώματος αργυρού. Έμεναν και οι τρείς τους στο ίδιο διαμέρισμα στην Αγία Νάπα. Αργά το απόγευμα της ίδιας ημέρας κατόπιν συνεννόησης μαζί με ακόμα ένα πρόσωπο, ονόματι XXXXX Khera μετέβηκαν στο πάρτι γενεθλίων του XXXXX Singh, ομοεθνή τους. Το πάρτι διεξαγόταν σε παραλία της Αγίας Νάπας. Στο πάρτι συμμετείχαν εκτός των πιο πάνω αναφερόμενων προσώπων και οι
5. XXXXX Singh,
6. XXXXX Kumar,
7. XXXXX Singh (θύμα)
8. XXXXX Singh (θύμα),
9. XXXXX Singh (θύμα) και
10. XXXXX Singh (αποβιώσας). Εκεί κατανάλωσαν αλκοολούχα ποτά και διασκέδαζαν. Η διασκέδαση συνεχίστηκε στο διαμέρισμα Ινδού φίλου τους με το όνομα XXXXX, στην περιοχή Περνέρα, στο Παραλίμνι. Κατά την διάρκεια της διασκέδασης, ο XXXXX (XXXXX) Singh (αναζητούμενος), ήρθε σε λεκτική αντιπαράθεση με τον XXXXX Singh (αποβιώσας) και με τον XXXXX Singh (θύμα), με αποτέλεσμα, ο κατηγορούμενος με τους αναζητούμενους να εγκαταλείψουν το διαμέρισμα. Ο XXXXX (XXXXX) Singh, ήταν πολύ θυμωμένος και ένοιωθε έντονα προσβεβλημένος. Μετέβηκαν τότε στο διαμέρισμα του XXXXX Khera (αναζητούμενος) στην Αγία Νάπα και όλοι μαζί αποφάσισαν να επιτεθούν με σκοπό να χτυπήσουν τους πιο πάνω αναφερόμενους (θύματα, αποβιώσαντα και τα άλλα μέλη της παρέας τους). Το διαμέρισμα της περιοχής «Περνέρα», εγκατέλειψαν και οι XXXXX Singh,
11. XXXXX Kumar,
12. XXXXX Signh (θύμα)
13. XXXXX Singh (θύμα),
14. XXXXX Singh (θύμα) και
15. XXXXX Singh (αποβιώσας), και μετέβηκαν στο διαμέρισμα όπου διέμεναν στο χωριό Δερύνεια, στην οδό XXXXX
16. Ενώ οι πιο πάνω αναφερόμενοι βρίσκονταν στο διαμέρισμα της οδού XXXXX, στη Δερύνεια, ο αναζητούμενος XXXXX (XXXXX) Singh τηλεφώνησε στον XXXXX Singh (θύμα) αναφέροντας του ότι θα έρθει ο ίδιος μαζί με την παρέα του να τους χτυπήσουν. Κατά ή περί τις 02:00, στις 04/01/2017, οι «αναζητούμενοι» μαζί με τον κατηγορούμενο αφίχθηκαν με το όχημα τύπου Rover κάτω από το διαμέρισμα της οδού XXXXX και καλούσαν φωνάζοντας τους ενοίκους να κατέβουν κάτω για να «τσακκωθούν». Είχαν εφοδιαστεί όλοι με επιθετικά όργανα. Τα επιθετικά τούτα όργανα τα παρέλαβαν όλοι μαζί κατά τον ίδιο χρόνο, στην παρουσία όλων από τον χώρο αποσκευών του οχήματος Rover πριν ξεκινήσουν για την οδό Ελευθερίας στην Δερύνεια. Ο κατηγορούμενος κρατούσε ένα ξύλινο ρόπαλο. Είχε δει τον αναζητούμενο XXXXX (XXXXX) Singh να εφοδιάζεται με μια μάχαιρα, την οποία μάλιστα είχε τοποθετήσει στο ζωνάρι του μπροστά στην κοιλιά του. Ο XXXXX Malik και ο XXXXX Khera επίσης κρατούσαν μαχαίρια. Τα άλλα μέλη της ομάδας κρατούσαν ρόπαλα. Τα μαχαίρια που κρατούσαν είχαν λεπίδες περίπου 15-20 εκατοστών. Στις προκλήσεις των «αναζητούμενων» και του κατηγορούμενου αντέδρασε πρώτος ο XXXXX Singh (αποβιώσας), ο οποίος άρπαξε από την κουζίνα του διαμερίσματος ένα ξύλινο πλάστη και κατέβηκε κάτω από το διαμέρισμα. Τον ακολούθησε ο XXXXX XXXXX Singh, ο οποίος έπιασε ένα σκουπόξυλο. Στην συνέχεια ακολούθησαν την έξοδο από το διαμέρισμα, ο XXXXX Singh (θύμα), ο οποίος άρπαξε ένα κομμάτι σανίδι από το χώρο στάθμευσης, για να υπερασπιστεί τον αποβιώσαντα, όπου εκείνη την στιγμή είχαν ξεκινήσει να τον χτυπούν με γροθιές και κλωτσιές, ο XXXXX (XXXXX) Singh, ο XXXXX Malik και ο κατηγορούμενος με το ρόπαλο. Ο XXXXX Signh (θύμα) και ο XXXXX Singh (θύμα) είχαν κατεβεί κάτω από το διαμέρισμα στον δρόμο αλλά δεν κρατούσαν οτιδήποτε στα χέρια τους. Ο XXXXX (XXXXX) Singh (αναζητούμενος), ο XXXXX Malik (αναζητούμενος) ανέσυραν τα μαχαίρια που κρατούσαν και μαχαίρωσαν τον αποβιώσαντα στη θωρακική χώρα. Όταν ανέσυραν τα μαχαίρια ο XXXXX Singh (θύμα) ξεκίνησε να τρέχει με σκοπό να διαφύγει. Στο σημείο που βρισκόταν ο αποβιώσας είχε προσεγγίσει και ο XXXXX Signh (θύμα). Ο XXXXX (XXXXX) Singh μαχαίρωσε τον XXXXX Singh (θύμα) στο αριστερό ημιθωράκιο και στην πλάτη, στην περιοχή της οσφυϊκής χώρας, ενώ ο XXXXX Singh (αναζητούμενος) τον χτύπησε με σιδερένιο ρόπαλο στο κεφάλι, προκαλώντας του θλαστικό τραύμα. Παράλληλα, ο XXXXX (XXXXX) Singh (αναζητούμενος), μαζί με τον XXXXX Malik (αναζητούμενος) καταδίωξαν τον XXXXX Singh (θύμα) όπου του κατάφεραν επάλληλες μαχαιριές στο δεξιό ημιθωράκιο, δεξιό βραχίονα και αριστερό αντιβραχίονα. Είχε διαγνωσθεί με αιμοπνευμοθώρακα όπου κινδύνευσε άμεσα η ζωή του. Ο XXXXX Singh (θύμα) είχε δεχθεί χτύπημα στο κεφάλι από τον XXXXX Khera (αναζητούμενος) με μαχαίρι και χτυπήματα με ρόπαλο από τον XXXXX Singh (αναζητούμενος) και έφερε θλαστικό τραύμα στο κεφάλι. Κατά την αποχώρηση του κατηγορούμενου μαζί με τους «αναζητούμενους» από την οδό Ελευθερίας, όπου είχε διαδραματιστεί το επεισόδιο, πέταξαν έξω από το αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσαν τα επιθετικά όργανα που είχαν στην κατοχή τους, σε κάποιο σημείο το οποίο ο κατηγορούμενος δεν προσδιόρισε κατά την ανάκριση του στην αστυνομία. Ο κατηγορούμενος ανακόπηκε από μέλη της αστυνομίας των Βρετανικών Βάσεων Δεκέλειας στο Οδόφραγμα του Περγάμου, στην προσπάθεια του να διαφύγει και να περάσει στις κατεχόμενες περιοχές στις 05/01/2017 και περί ώρα 21:
17. Όταν του επιστήθηκε η προσοχή στο νόμο απάντησε: 'I know why'. Προέβηκε σε ομολογία όπου παραδέχθηκε ενοχή. Κατατέθηκε η κατάθεση του κατηγορουμένου για σκοπούς σφαιρικής αντίληψης των γεγονότων. Κατά τη σύλληψη του ο κατηγορούμενος, μετά από ιατροδικαστική εξέταση, έφερε μικρά τραύματα από μαχαίρι στα δάκτυλα, τα οποία προήλθαν από το μαχαίρι του XXXXX (XXXXX) Singh, κατά την διάρκεια του επεισοδίου και τούτου λόγω της εγγύτητας που είχε η θέση του με αυτόν. Ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Από τη σύλληψη του μέχρι σήμερα τελεί υπό κράτηση. Ο κ. Καρεκλάς προς μετριασμό της ποινής συμφώνησε με τα γεγονότα όπως εξετέθησαν πιο πάνω και υιοθέτησε όλα όσα αναφέρονται στην κοινωνική έρευνα που ετοιμάστηκε για τον σκοπό αυτό. Επιγραμματικά, αναφέρθηκε στους πιο κάτω μετριαστικούς παράγοντες. α) Στη παραδοχή και το λευκό ποινικό μητρώο του. β) Στη συνεργασία του με την αστυνομία για την εξιχνίαση των αδικημάτων. γ) Στο γεγονός ότι επρόκειτο για ένα μεμονωμένο περιστατικό σε συνδυασμό με τον ερασιτεχνικό τρόπο δράσης του κατηγορούμενου. δ) Στη πιθανή απώλεια εργασίας ή και φοίτησης του. ε) Στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος πριν την διάπραξη των αδικημάτων κατανάλωσε αλκοόλ, γεγονός το οποίο του στέρησε την ευκαιρία να λάβει μέτρα ώστε να αποφευχθούν τα αποτελέσματα των πράξεων του. στ) Στο ρόλο του κατηγορούμενου που ήταν παθητικός και η ευθύνη του επικεντρώνεται στο γεγονός ότι κρατούσε ρόπαλο. Αναφορά σε επιμέρους εισηγήσεις του κ. Καρεκλά θα γίνει στη συνέχεια και όπου χρειαστεί. Το αδίκημα της ανθρωποκτονίας είναι από τα πλέον σοβαρά που προβλέπονται από τον Ποινικό Κώδικα, Κεφ.154, αφού ο Νόμος προβλέπει, κατ' ανώτατο όριο, ισόβια φυλάκιση. Το ανώτατο αγαθό που προστατεύεται από το νόμο είναι αυτό της ανθρώπινης ζωής, γι' αυτό και η ανώτατη προνοούμενη ποινή είναι η ισόβια κάθειρξη. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή, είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής. Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή.» Στην υπόθεση Fostieri v. The Republic

(1969)2 C.L.R. 105, 111, υποδεικνύεται ότι: «η αφαίρεση ανθρώπινης ζωής συνεχίζει να ενέχει, όπως στο παρελθόν, σοβαρές συνέπειες, και αυτό οφείλεται όχι τόσο πολύ σε λόγους τιμωρίας ή εκδίκησης αλλά σε λόγους δημόσιας ασφάλειας και κοινωνικής σταθερότητας. Η οικογένεια του θύματος και ο στενός ή ευρύς κύκλος του θα ανησυχούν πάρα πολύ με απρόβλεπτες συνέπειες αν οι οδυνηρές συνέπειες από την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής πέσουν μόνο πάνω στην πλευρά τους». Στην υπόθεση Philippou v. Republic

(1983)2 C.L.R. 245, 251 αναφέρεται ότι: «Οι μακρές ποινές φυλακίσεως δυνατό να είναι σκληρές». Ωστόσο, όπως παρατηρήθηκε στη Mouzouris v. The Republic

(1966)2 C.L.R. 9, 11, «H αφαίρεση της ζωής κάποιου δεν είναι λιγότερο βάναυση». Η αφαίρεση ανθρώπινης ζωής αποτελεί μια ειδεχθή και κατακριτέα πράξη και η ποινή πρέπει να υποδηλώνει την έκταση με την οποία τα Δικαστήρια εκτιμούν τη ζωή, εκφράζοντας την προσέγγιση τους με τον συμβατικό τρόπο που ο νομοθέτης καθιέρωσε για την επαρκή τιμωρία των εγκλημάτων αυτών (Περικλή ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 524). Η ανθρώπινη ζωή αποτελεί το ύψιστο αγαθό και η αφαίρεση της μέγιστο έγκλημα. Η δέσμευση στην προστασία της ανθρώπινης ζωής επιβάλλει εύλογο καθήκον για την περιφρούρηση της, γεγονός που αντανακλάται στην τιμωρία που επιβάλλεται για εγκληματικές πράξεις που επιφέρουν την απώλεια ανθρώπινης ζωής. Αυτός είναι και ο λόγος που προσδίδεται αποτρεπτικός χαρακτήρας στην τιμωρία κάθε φονικής πράξης. Το έγκλημα της ανθρωποκτονίας καλύπτει ευρύ φάσμα εγκληματικής συμπεριφοράς με ανάλογες διακυμάνσεις στην τιμωρία του δράστη. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν είναι ευχερής ο καθορισμός τιμωρητικού πλαισίου έστω και μέσα στα πλατιά όρια. Στην υπόθεση Σάββα ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 231, υπεδείχθη ότι η αδιαφορία για τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου είναι καθοριστικής σημασίας στην πορεία καθορισμού της αρμόζουσας ποινής. Η επιβολή πολύχρονης φυλάκισης δικαιολογείται σε περιπτώσεις όπου η ανθρωποκτονία είναι αποτέλεσμα ηθελημένης παράνομης πράξης (Ονησίλλου ν. Δημοκρατίας,

(1991)2 Α.Α.Δ. 556, Pernel κ.ά ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 417). Στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, πέραν των γεγονότων πού έχουν εκτεθεί, μας δόθηκε και η κατάθεση του κατηγορούμενου, αποκαλυπτική της εν γένει δράσης και συμπεριφοράς, τόσο του ιδίου όσων και των υπολοίπων μελών της ομάδας των φίλων του. Το σχέδιο, σύμφωνα με τις σελίδες 2 και 3 της κατάθεσης του κατηγορούμενου, ήταν να τσακωθούν, να δείρουν και να κτυπήσουν την άλλη ομάδα και να φύγουν και όχι να σκοτώσει οποιονδήποτε. Αναφέρει επίσης ότι ο αποβιώσας τον κτύπησε με ένα ξύλινο πλάστη και σε αυτό το σημείο ο XXXXX (XXXXX) Singh - αναζητούμενος - ανέσυρε το μαχαίρι και άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους. Εκείνο που αβίαστα προκύπτει από το σύνολο των γεγονότων όπως έχουν εκτεθεί, είναι ότι ο κατηγορούμενος ενέργησε σε απόλυτη συμφωνία με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας του να επιτεθούν για να δείρουν ή και να κτυπήσουν τους άλλους ομοεθνείς τους. Και όχι μόνο αυτό, αλλά οπλίστηκε καταλλήλως με ρόπαλο, όπως και άλλα μέλη της ομάδας του, ενώ είδε και γνώριζε από την αρχή, ότι ο πιο πάνω XXXXX (XXXXX) Singh εφοδιάστηκε με μάχαιρα έχουσα λεπίδα μήκους περίπου 15-20εκ, την οποία μάλιστα τοποθέτησε σε εμφανές σημείο, στο ζωνάρι του μπροστά στην κοιλιά του. Γνώριζε επίσης ότι και άλλα δυο άλλα μέλη της ομάδας του κρατούσαν επίσης μαχαίρια με λεπίδες ίδιου μεγέθους. Εξάγεται με ασφαλή βεβαιότητα εκ των γεγονότων ότι, ανεξάρτητα αν ο κατηγορούμενος δεν κατάφερε το θανατηφόρο κτύπημα στο θύμα, όπως και τα κτυπήματα στους άλλους τραυματισμένους, το αποτέλεσμα αυτό, συνιστούσε πιθανή συνέπεια της επιδίωξης του παράνομου σκοπού μεταξύ όλων των μελών της ομάδας των φίλων του στην οποία συμμετείχε με ενεργό δράση, προτάσσοντας μάλιστα και ο ίδιος και κτυπώντας με το ρόπαλο το θύμα. Οι πιθανές συνέπειες του εγκλήματος ήταν απόλυτα προβλεπτές και φυσιολογικό επακόλουθο, αφού ήταν δεδομένη η μεταφορά μαχαιριών και ροπάλων με τον συμφωνημένο και συγκεκριμένο σκοπό να επιτεθούν, να κτυπήσουν και να δείρουν την άλλη ομάδα των ομοεθνών τους. Το γεγονός ότι οπλίστηκαν με μαχαίρια και ρόπαλα με σκοπό να επιτεθούν και να κτυπήσουν τα άτομα της άλλης παρέας, προδιέγραφε σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια, τι θα επακολουθούσε. Οι ενέργειες του κατηγορουμένου στα πλαίσια του κοινού σκοπού της ομάδας των φίλων του, συνιστούσαν καλά σχεδιασμένη πολεμική προετοιμασία του κοινού σκοπού που αναπόφευκτα προοιώνιζε, τελικά, το πραγματικό αποτέλεσμα επί του πεδίου της μάχης. Ένας νεκρός και τρεις βαριά τραυματισμένοι. Εστίασε τη προσοχή μας ο κ. Καρεκλάς στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος, όπως και τα άλλα μέλη της ομάδας του κατανάλωσαν αλκοόλ στο πάρτι γενεθλίων στην Αγία Νάπα. Επικαλέστηκε προς τούτο την υπόθεση Pernell ανωτέρω, ότι η μέθη μπορεί να προσμετρήσει ως ελαφρυντικός παράγοντας, νοουμένου ότι δεν έχει ως λόγο τη διευκόλυνση της υλοποίησης της απόφασης για τη διάπραξη του αδικήματος. Ο κατηγορούμενος - σελ.2 της κατάθεσης του - αναφέρει ότι στο πάρτι ήπιαν μερικά ποτά, ουίσκι. Στη συνέχεια συνέχισαν να πίνουν στο σπίτι του ενός εκ των ομοεθνών τους, κάποιου XXXXX. Μετά την λεκτική αντιπαράθεση μεταξύ τους έφυγαν και πήγαν στο διαμέρισμα κάποιων εκ των φίλων του, όπου εκεί συνέχισαν να καταναλώνουν ουίσκι και να συζητούν για αυτά που έγιναν προηγουμένως στο σπίτι του XXXXX. Καταγράφουμε πάντως ότι ο κατηγορούμενος, πλην της αναφοράς του για κατανάλωση αλκοόλ, δεν επικαλέστηκε στην κατάθεση του την μέθη ως τον λόγο για τη συμμετοχή του στην ομάδα και στην κοινή επιδίωξη του παράνομου σκοπού. Προκύπτει όμως και παραμένει ως γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κατανάλωσε αλκοόλ και υπό αυτή την έννοια θα δοθεί η δέουσα βαρύτητα, κατ' αναλογία προς την υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Binnington κ.ά (Αρ.2)

(2008)2 Α.Α.Δ. 272, 276, ότι τα οινοπνευματώδη ποτά που ο κατηγορούμενος κατανάλωσε, θα μπορούσε ενδεχομένως να θεωρηθεί παράγοντας που διευκόλυνε τη συμμετοχή του στην ομάδα με τον κοινό σκοπό. Εισηγήθηκε επίσης ο κ. Καρεκλάς ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε ενεργό ρόλο αφού δεν ήταν αυτός που προκάλεσε το θανατηφόρο κτύπημα στον αποβιώσαντα, αλλά ούτε και προκάλεσε τα τραύματα στα άλλα θύματα. Στο σύγγραμμα Archbold, Criminal Pleading Evidence & Practice, 2006, σελ.1756, παρα.18-3, αναφέρεται ότι: «Liability as a secondary party is a common law notion, not a creation of statute; it is of general application to all offences, unless expressly or impliedly excluded by statute». Στο σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice, 2011, σελ.70 επεξηγείται ότι: «Where, as in the typical case, the accessory cannot be said to have caused the offence, a common purpose or shared understanding will be required». Στην υπόθεση Πουτζιουρής κ.ά ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 309, με αναφορά σε αγγλική νομολογία, αναγνωρίζεται ότι ακόμα και η παρουσία του κατηγορουμένου κατά την στιγμή της διάπραξης του αδικήματος τον καθιστούσε υπόλογο: « The view of the jury may have been that it was the appellant who struck the blow or blows that "killed Peterkin, and that Yarde, being present had been a party to a plot to kill, or being present had aided and abetted". A person who is present aiding and abetting the commission of an offence is without any prearranged plan or plot guilty of the offence as a principal in the second degree». Εδώ βέβαια ο κατηγορούμενος συμμετείχε εξ αρχής στο κοινό σχέδιο δράσης και επίθεσης εναντίον της άλλης ομάδας, έστω και αν τελικά δεν επέφερε το μοιραίο μαχαίρωμα στον αποβιώσαντα, όπως και τα κτυπήματα στους υπόλοιπους τραυματισμένους. Από την Binnington ανωτέρω, προκύπτει ότι είναι αποδεκτή η διάκριση στη συμμετοχή και δράση ενός εκάστου κατηγορουμένου κατά την επίτευξη του κοινού σκοπού. Κρίθηκε ότι ο ρόλος και η δράση των κατηγορουμένων κατά τον κρίσιμο χρόνο ήταν δευτερεύουσα από την όλη συμπεριφορά του συγκατηγορούμενου τους, γεγονός που ευλόγως δικαιολογούσε διαφοροποίηση στην ποινική τους μεταχείριση. Ηγετικό ρόλο στην Binnington ανωτέρω είχε ο θείος των κατηγορουμένων, προκειμένου να εκδικηθεί εκείνους που θεώρησε ότι προηγουμένως έβλαψαν τον φίλο του, και όπως υπεδείχθη, το κλίμα και οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες έδρασε, προσδιόριζαν το βάρος της δικής του ευθύνης για το έγκλημα (Harrington v. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 531, 539). Ανάλογη ήταν και η προσέγγιση στην υπόθεση Bo κ.ά ν. Δημοκρατίας κ.ά

(2007)2 Α.Α.Δ. 294, ως προς το ρόλο της κατηγορουμένης και το μεγάλο βάρος των ευθυνών της για το έγκλημα. Άμεσος παραλληλισμός της παρούσας υπόθεσης, από άποψη ποινής, με τα γεγονότα των πιο πάνω υποθέσεων, φρονούμε ότι δεν μπορεί να γίνει. Η κάθε υπόθεση εξετάζεται και κρίνεται στα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά και γεγονότα. Παραπέμπουμε επίσης, ως προς τον βαθμό υπαιτιότητας, στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Regina v. Jogee; Ruddock v. The Queen [2016] 2 W.L.R. 681, στη Σκέψη 28 αναφέρεται το εξής: « Manslaughter is unlawful killing without an intent to kill or do grievous bodily harm. Anybody who is party to an attack which results in an unlawful killing which results in death is a party to the killing. A person who takes part in or intentionally encourages conduct which results in a criminal offence will not necessarily share the exact quilt of the one who actually strikes the blow. His foresight of the consequences will not necessarily be the same as that of the man who strikes the blow, the principal assailant, so that each may have a different form of guilty mind, and that may distinguish their respective criminal liability. Several persons, therefore, present at the death of a man may be guilty of different degrees of crime - one of murder, others of unlawful killing, which is manslaughter. Only he who intended that unlawful and grievous bodily harm should be done is guilt of murder. He who intended only that the victim should be unlawfully hit and hurt will be guilty of manslaughter if death results». Η αναφορά μας στις πιο πάνω υποθέσεις είναι για να καταδείξει ότι ο βαθμός υπαιτιότητας (culpability) ενός εκάστου κατηγορουμένου στα πλαίσια της δράσης του επί ενός κοινού σκοπού, ως προς την επιμέτρηση της ποινής, έχει κάποια σημασία, και τούτο από την άποψη του βαθμού υπαιτιότητας και εγκληματικής δράσης του κατηγορούμενου. Κυρίως, όπως εδώ, που είναι γνωστό ποιος επέφερε τα τραύματα στα θύματα, σε αντίθεση με τις υποθέσεις Pernell και Πουτζιουρής ανωτέρω. Κοινό όμως χαρακτηριστικό και σταθερός επιβαρυντικός παράγοντας, όπως σε όλες τις υποθέσεις αυτής της φύσης, αποτελεί, όπως και εδώ, ο πολύ ψηλός βαθμός αδιαφορίας του κατηγορούμενου για την ανθρώπινη ζωή. Είναι παρουσία του που μαχαιρώθηκε ο αποβιώσας, τη στιγμή που και ο ίδιος τον κτύπησε, ενώ γνώριζε ότι και άλλα μέλη της ομάδας ήταν επίσης οπλισμένα με μαχαίρια και στο τέλος της ημέρας τραυματίστηκαν ακόμα τρία πρόσωπα. Η παράθεση νομολογίας ως προς προηγούμενες ποινές που επιβλήθηκαν, όση πρακτική αξία και αν έχει, είναι ενδεικτική του μέτρου τιμωρίας παρόμοιων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής, χωρίς όμως να έχει τον δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1). Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (Γρηγορίου v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217). Οι προηγούμενες ποινές και η προσέγγιση των δικαστηρίων στο πρόσφατο και στο απώτερο παρελθόν είναι ενδεικτικές του τρόπου αντιμετώπισης των υποθέσεων κατά το χρόνο διάπραξής τους. Η νομολογία είναι απλώς ενδεικτική των τάσεων που αφορούν ποινές ανθρωποκτονίας, ένα αδίκημα που εκ των πραγμάτων μπορεί να διαπραχθεί με άπειρους τρόπους. Στην υπόθεση Τσιάκκα κ.ά ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ.282: «Το Δικαστήριο είτε πρωτοδίκως, είτε κατ΄ έφεση, έχει πρώτιστο στόχο, ως Δικαστήριο δικαιοσύνης, να συνυπολογίζει όλους τους σχετικούς παράγοντες, και να εξετάζει σφαιρικά την ενώπιον του υπόθεση, ώστε να ανιχνεύει στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού, την καταλληλότερη και πλέον αρμόζουσα ποινή ούτως ώστε και τα περιστατικά της διάπραξης του αδικήματος να λαμβάνονται υπόψη, αλλά και οι προσωπικές συνθήκες του δράση κατά τη διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής. Πέραν της καταδίκης για φόνο εκ προμελέτης όπου η ποινή προκαθορίζεται νομοθετικά, το επιβάλλον την ποινή Δικαστήριο κινείται εντός παραμέτρων που είναι ιδιάζουσες για κάθε υπόθεση, έτσι ώστε να ενυπάρχει, ουσιαστικά και όχι μόνο λεκτικά, ένα εύρος κινήσεως ως προς την αρμόζουσα ποινή. Διαφορετικά, η επιβολή ποινής θα είναι μια μηχανιστική άσκηση χωρίς περιθώριο ευλυγισίας». Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει επίσης 3 κατηγορίες για βαριά σωματική βλάβη, κατά παράβαση του Άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.155. Οι κατηγορίες επισύρουν ποινή φυλάκισης 7 ετών. Πρόκειται συναφώς για σοβαρές κατηγορίες, αφού η προβλεπόμενη ποινή αναδεικνύει τη σοβαρότητα των αδικημάτων. Εγκλήματα τα οποία εμπεριέχουν την χρήση ή απειλή χρήσης βίας εναντίον του προσώπου είναι πολύ σοβαρά. Η χρήση βίας καθώς και η επίδειξη δύναμης, εκτός από τους φυσικούς κινδύνους στους οποίους εκθέτουν τα θύματα, τείνουν να υπονομεύσουν το αίσθημα προσωπικής ασφάλειας, το οποίο είναι τόσο ουσιώδες για την ευημερία των πολιτών (Γενικός Εισαγγελέας v. Τόκκαλλου

(2001)2 Α.Α.Δ. 95). Η χρήση βίας για την επίτευξη οποιουδήποτε σκοπού είναι απαράδεκτη, καθότι αψηφά τον αντικειμενικό σκοπό κάθε πολιτισμένης κοινωνίας να έχει τη λογική ως το μέτρο των δικαιωμάτων των ατόμων και το όργανο με το οποίο να τα επιδιώκει. Η σοβαρότητα και η ένταση της βίας που ασκήθηκε στα πλαίσια του κοινού σκοπού της ομάδας στην οποία συμμετείχε ο κατηγορούμενος είναι πρόδηλη, αφού πέραν του θανάτου ενός προσώπου, οι σωματικές βλάβες που επέφεραν στο θύματα αναδεικνύει το μέγεθος και την έκταση του συμβάντος (Σακαρίδης κ.ά ν. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 272). Μαχαίρωμα στο αριστερό ημιθωράκιο, στη πλάτη και στην περιοχή της οσφυϊκής χώρας και θλαστικό τραύμα από ρόπαλο στο κεφάλι επί του ενός θύματος, θλαστικό τραύμα στο κεφάλι από σιδερένιο ρόπαλο στο άλλο θύμα, και επάλληλες μαχαιριές στο δεξιό ημιθωράκιο, δεξιό και αριστερό βραχίονα στο τρίτο θύμα. Διαγνώστηκε με αιμοπνευμοθώρακα και κινδύνευσε άμεσα η ζωή του. Η ωμή χρήση βίας, όπως αναφέρεται στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλλου

(2001)2 Α.Α.Δ. 95: «... είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωσή της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Περαιτέρω, στην υπόθεση Ιωάννου ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 327, αναφέρθηκε ότι: «Η χρήση τέτοιας έκτασης βίας και μάλιστα σε δημόσιο χώρο, στην παρουσία και άλλων προσώπων αποτελεί απαράδεκτη κοινωνική συμπεριφορά. Δεν επιφέρει μόνο σωματικό τραυματισμό αλλά και βάναυσο τραυματισμό της προσωπικότητας του θύματος. Επιεικής μεταχείριση του εφεσείοντος θα έστελλε λανθασμένα μηνύματα. Η επίλυση προσωπικών διαφορών με τη χρήση βίας δεν μπορεί να γίνει ανεκτή.» Λάβαμε υπόψη μας την παραδοχή του κατηγορουμένου που συνιστά ένα κύριο και απτό παράδειγμα της μεταμέλειας του. Στην υπόθεση Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατία

(2002)2 ΑΑΔ 28 υπεδείχθη ότι: «Τονίζουμε συναφώς ότι η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μη σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης.» Ο κ. Καρεκλάς, ως λέχθηκε, υιοθέτησε την κοινωνική έρευνα αναφορικά με τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου. Η εξαιρετική σοβαρότητα των αδικημάτων είναι δεδομένη. Παρά ταύτα, ως υποδεικνύει και η νομολογία (Abe v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 211) ακόμα και στις σοβαρές υποθέσεις η εξατομίκευση της ποινής παρόλο που δεν ατονεί, στα σοβαρά αδικήματα έχει μειωμένη αξία. Κατά συνέπεια οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου όπως βεβαίως και το λευκό ποινικό μητρώο του είναι παράγοντες που αν και περιθωριακής σημασίας, έχουν την δική τους αξία ως αξιολογούμενα στοιχεία στα πλαίσια της διεργασίας εξατομίκευσης της ποινής. Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 22 ετών, έγγαμος, η γυναίκα του κατάγεται από την Ρουμανία, διαμένει εκεί, είναι άνεργη και είναι ηλικίας 25 ετών. Ο κατηγορούμενος κατάγεται από την Ινδία, αποφοίτησε το Λύκειο και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην αγγλική γλώσσα. Το 2016 ήρθε στην Κύπρο και φοιτά σε ιδιωτικό κολέγιο στον κλάδο των ξενοδοχειακών. Είναι στα πιο πάνω πλαίσια που ο κ. Καρεκλάς αναφέρθηκε στην απώλεια της φοίτησης του ως αποτέλεσμα της ποινής που θα του επιβληθεί, συνεκτιμούμενο και αυτό από το δικαστήριο ως ένας παράγων, μειωμένης βέβαια αν όχι και περιθωριακής σημασίας, στα πλαίσια του συνόλου της εξατομίκευσης της ποινής του κατηγορουμένου. Πρόκειται για νεαρό πρόσωπο και ως υπεδείχθη στην Pernell ανωτέρω, τα δικαστήρια γενικά είναι απρόθυμα να διαγράψουν νεαρά πρόσωπα, εκτός αν κάθε ελπίδα για αναμόρφωση τους έχει εκλείψει. Ως αναφέραμε προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις ενέχουν ενδεικτικό χαρακτηριστικό ως προς τον προσδιορισμό της κατάλληλης ποινής στο κατηγορούμενο, αφού ως και η νομολογία υποδεικνύει, η κάθε υπόθεση κρίνεται στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γεγονότα αλλά και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και συνθηκών του παραβάτη. Έχουμε αναφερθεί ήδη στις υποθέσεις Binnington ανωτέρω, Harrington ανωτέρω και Bo ανωτέρω, οι οποίες στα ιδιαίτερα περιστατικά που τις περιέβαλλαν, επιβλήθηκαν οι ανάλογες ποινές. Τις έχουμε βεβαίως υπόψη μας, γνωρίζοντας ότι, κυρίως η Binnington ανωτέρω, δεν μπορούν να αποτελέσουν μέτρο σύγκρισης, λόγω του ότι ο ρόλος των εκεί κατηγορουμένων (secondary parties) ήταν περιορισμένος, με έκδηλο το στοιχείο της παθητικής περισσότερο συμμετοχής και στάσης τους, σε αντίθεση με τις Harrington και Bo ανωτέρω, που ο ρόλος των κατηγορούμενων ήταν πρωταγωνιστικός. Στην υπόθεση R v. Odegbune and others [2013] EWCA, Crim 711, επί παρομοίων γεγονότων επικυρώθηκαν ποινές φυλάκισης 12 ετών. Στην υπόθεση Regina v. Shah [2018] EWCA Crim 249, σε παρόμοια, όπως και η παρούσα υπόθεση γεγονότα, η επιβληθείσα ποινή των 11 χρόνων και 10 μηνών, δεν κρίθηκε ως υπερβολική. Στην υπόθεση Νικολάου κ.ά ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 482, στην οποία ο θάνατος του θύματος προήλθε από τη ρίψη των πυροβολισμών των κατηγορουμένων, έστω και αν δεν ήταν η πρόθεση τους να του επιφέρουν τον θάνατο, η επιβληθείσα ποινή των 7 ετών, κρίθηκε ότι βρίσκεται μάλλον στην πλευρά της επιείκειας. Τέλος στην υπόθεση Regina v. Ali and others [2017] EWCA Crim 2321, για ανθρωποκτονία επιβλήθηκαν στα διάφορα μέλη της ομάδας ποινές 18 και 14 χρόνων, οι οποίες κρίθηκαν ότι δεν ήταν υπερβολικές. Υπεδείχθη ότι: «Even if there was no murderous intent, the circumstances showed that this offender's culpability was very high through his participation in a joint enterprise with an intent close to that required for murder. This court has repeatedly spoken of the gravity of homicide offences involving group attacks where members of that group are in possession of knives». Σχετική επί του θέματος είναι και η υπόθεση Harrington ανωτέρω. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ιωάννου

(1999)2 A.A.Δ. 603, αναφέρθηκε ότι η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέτρο άμυνας έναντι παραβιάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του. Η ανάγκη προστασίας ποικίλλει, ανάλογα με τη σοβαρότητα του εγκλήματος. Οι συνέπειες κάθε εγκλήματος βίας προσμετρούν στον καθορισμό της σοβαρότητας του εγκλήματος και μόνο στις περιπτώσεις όπου αυτές οι συνέπειες δεν είναι προβλεπτές μειώνεται η σημασία τους. Όπως στην υπόθεση Binnington ανωτέρω, έτσι και εδώ, το στοιχείο της αδιαφορίας για τη ζωή των άλλων ομοεθνών του κατηγορούμενου εμφανίζεται ως κυρίαρχο και καθοριστικό. Ο εξοπλισμός της ομάδας που συμμετείχε ο κατηγορούμενος με μαχαίρια και ρόπαλα για τον κοινό σκοπό της επίθεσης ώστε να κτυπήσουν τους άλλους ομοεθνείς τους, αναδεικνύει τον σχεδιασμό του κοινού παράνομου σκοπού, αλλά και την παντελή αδιαφορία του στη ζωή των άλλων συνανθρώπων του. Ο θάνατος αφενός ενός προσώπου, αλλά και οι βαρύτατοι τραυματισμοί σε τρία άλλα πρόσωπα αφετέρου, που προκλήθηκαν με μαχαίρια και σιδερένια ρόπαλα, ως αποτέλεσμα του κοινού σκοπού στον οποίο συμμετείχε ο κατηγορούμενος, ανεξάρτητα αν ο ίδιος δεν επέφερε κάποια κτυπήματα, αναδεικνύει την αγριάδα, τη βαναυσότητα αλλά και το μένος που τους διακατείχε, και την παντελή αδιαφορία τους στο υπέρτατο αγαθό που είναι η ανθρώπινη ζωή. Και ο βαθμός υπαιτιότητας του κατηγορούμενου στην αλληλοενίσχυση και πραγμάτωση του κοινού σκοπού, με βάση τα γεγονότα, κρίνεται ότι βρισκόταν σε ψηλό επίπεδο. Συνεκτιμήσαμε όλους τους παράγοντες τόσο ως προς τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων όσο και σε σχέση με τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου. Καταλήγουμε ότι η επιλογή της ποινής φυλάκισης είναι και επιβεβλημένη αλλά και αναπόδραστη. Επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές: 10η κατηγορία ποινή φυλάκισης 6 μηνών. 12η κατηγορία ποινή φυλάκισης 15 ετών. 13η κατηγορία ποινή φυλάκισης 4 ετών. 14η κατηγορία ποινή φυλάκισης 4 ετών 15η κατηγορία ποινή φυλάκισης 3 ετών. Οι ποινές φυλάκισης θα συντρέχουν. Νοείται ότι η περίοδος έκτισης της ποινής φυλάκισης, μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο Κατηγορούμενος τελούσε σε προφυλάκιση ή και υπό κράτηση βάσει του άρθρου 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 (Aboutalebi v. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 677, Γενικός Εισαγγελέας ν. Παντελή

(2000)2 Α.Α.Δ. 384 και Παυλίδης κ.ά. v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 220). (Υπ.)................ Ν. Γιαπανάς,Π.Ε.Δ. (Υπ.)................ Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ (Υπ.)............... Λ. Παντελή, Ε.Δ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο