Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Φυρίλλας, Αρ. Υπόθεσης: 8138/2018, 15/1/2019

(14)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, Κ.Δ.Π. 66/84. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, ο Κατηγορούμενος την 16.9.2016, στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας - Λεμεσού, παρά την Μοσφιλωτή της Επαρχίας Λευκωσίας, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής xxxx71 και χρησιμοποιούσε τηλέφωνο με το χέρι. Ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε ενοχή και ακολούθησε ακροαματική διαδικασία. Η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε έναν μάρτυρα κατηγορίας. Το Δικαστήριο κάλεσε τον Κατηγορούμενο σε απολογία. Αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, ο Κατηγορούμενος, που εκπροσώπησε τον εαυτό του, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Δεν κάλεσε περαιτέρω μάρτυρες υπεράσπισης. Εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής, κατάθεσε ο Αστ.595 (ΜΚ) ο οποίος παρουσίασε στο Δικαστήριο ανακριτικό φάκελο (Τεκμήριο 1) το περιεχόμενο του οποίου υιοθέτησε. Σε αυτόν αναφέρεται ότι στις 16.9.2016 και περί ώρα 11:06 στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας Λεμεσού παρά την Μοσφιλωτή, κατήγγειλε τον οδηγό του οχήματος με αριθμούς εγγραφής xxxx71, ήτοι τον Κατηγορούμενο για οδήγηση με μη ελεύθερα χέρια. Σύμφωνα με τον ΜΚ, ο Κατηγορούμενος κρατούσε με το δεξί χέρι ένα μαύρο κινητό τηλέφωνο και το είχε κοντά στο δεξί του αυτί. Αφού τον πληροφόρησε ότι θα καταγγελθεί και του επίστησε την προσοχή του στο Νόμο, ο Κατηγορούμενος απάντησε «Χάρισμου το». Απαντώντας σε ερωτήσεις της εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής, ο ΜΚ ανέφερε ότι κατά τον χρόνο ανακοπής, βρισκόταν σε περιπολία με το υπηρεσιακό όχημα. Ο Κατηγορούμενος κινείτο στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας και ενώ το περιπολικό επιχειρούσε να τον προσπεράσει, ο ΜΚ είδε τον Κατηγορούμενο να διαπράττει το αδίκημα. Αντεξεταζόμενος, ο ΜΚ επέμεινε ότι είχε δει τον Κατηγορούμενο από πολύ κοντινή απόσταση και σε φωτισμό μέρας και είναι βέβαιος ότι κρατούσε τηλέφωνο στο δεξί αυτί με το δεξί του χέρι. Μετά το πέρας της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή, κατέθεσε στο Δικαστήριο ο Κατηγορούμενος. Αυτός ανέφερε ότι στις 19.6.2016 και περί τις 11:00 τον προσπέρασε όχημα της Αστυνομίας και του έκανε σήμα να σταματήσει. Ο αστυνομικός που τον προσέγγισε, του ζήτησε τα στοιχεία του καθώς και το τηλέφωνο του, το οποίο ο Κατηγορούμενος του έδειξε. Ακολούθως, και χωρίς να του αναφέρει οτιδήποτε, εξέδωσε εξώδικο πρόστιμο για χρήση κινητού τηλεφώνου, κάτι το οποίο αρνείται ότι έπραξε. Ισχυρίστηκε ότι ενδεχομένως, ο αστυνομικός να παρανόησε κάποια κίνηση του χεριού του προς το κεφάλι. Αντεξεταζόμενος, ο Κατηγορούμενος είπε ότι δεν έχει κάτι προσωπικό με τον αστυφύλακα που τον κατήγγειλε και πιστεύει ότι η καταγγελία οφείλεται σε παρανόηση. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες να δίνουν δια ζώσης τη μαρτυρία τους και να αξιολογήσω την συνολική εμφάνιση και συμπεριφορά τους. Αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία στη βάση εγγενών χαρακτηριστικών της μαρτυρίας τους όπως η πηγή γνώσης, η μνήμη τους, η ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τυχόν προκατάληψη, ανιδιοτέλεια και η αληθοφάνεια (βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελίδα 251). Περαιτέρω, η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίστηκε σε απόλυτη αποτίμηση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά συσχετίστηκε, αντιπαραβλήθηκε και διερευνήθηκε μέσα από την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Κατά την αξιολόγηση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα έλαβα επίσης υπόψη μου ότι με βάση τη νομολογία είναι ανάγκη μια μαρτυρία να τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης από απόψεως περιεχομένου και να μην γίνεται αποδεκτή ή να απορρίπτεται με μόνο την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας (βλ. Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ v. Πολυβίου

(2009)1 Α.Α.Δ. 339). Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, σημειώνω ότι ο μάρτυρας κατηγορίας ήταν σαφής στις θέσεις του και απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα. Επίσης, ο εν λόγω μάρτυρας ήταν ήρεμος και δεν φάνηκε να διακατέχεται από αμηχανία ή δισταγμό. Επιπρόσθετα, δεν περιέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις. Ήταν σταθερός στις θέσεις του και επέμεινε σε αυτές μέχρι τέλους. Η αξιοπιστία του δεν πλήγηκε ούτε κατά την διάρκεια της αντεξέτασης του. Δεν έχω αντιληφθεί το νομικό υπόβαθρο της εισήγησης του Κατηγορουμένου ότι ο ΜΚ προέβη σε αυτοεξυπηρετική δήλωση. Θεωρώ ότι ο ΜΚ μετέφερε στο Δικαστήριο όσα ακριβώς έγιναν χωρίς κανένα προσχεδιασμό ή μεροληψία. Ούτε η θέση ότι η απάντηση «χάρισμου το» δεν συνάδει συντακτικά με την επίστηση της προσοχής του στο νόμο με βρίσκει σύμφωνο. Επισημαίνω ότι ο ΜΚ δεν αναφέρθηκε στο ακριβές λεκτικό που χρησιμοποιήθηκε για την επίστηση της προσοχής του Κατηγορουμένου στον νόμο, ούτε αντεξετάστηκε επί του προκειμένου. Από την άλλη, ο Κατηγορούμενος δεν με έπεισε για την αλήθεια όσων ανέφερε. Η μαρτυρία του είναι ασαφής, γενική και αόριστη. Αν όντως ο Κατηγορούμενος είχε προβεί σε κάποια κίνηση στο κεφάλι, η οποία κατά τον ισχυρισμό του είχε τύχει παρανόησης, θεωρώ ότι θα ήταν σε θέση να την αποτυπώσει στην μνήμη του και να την μεταφέρει ενώπιον του Δικαστηρίου. Αντί αυτού, μίλησε υποθετικά λέγοντας ότι ενδεχομένως ο Αστυνομικός να παρανόησε κάποια κίνηση στο κεφάλι του, την οποία όμως δεν θυμάται να έκανε. Γενικά λαμβάνοντας υπόψη μου τη συνολική παρουσία του Κατηγορουμένου στο εδώλιο του μάρτυρα και αξιολογώντας το περιεχόμενο της μαρτυρίας του καταλήγω να μην αποδεχτώ την θέση του. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, κρίνω ότι η αξιόπιστη ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία αποδεικνύει ότι ο Κατηγορούμενος στις 16.9.2016, στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας - Λεμεσού, παρά την Μοσφιλωτή της Επαρχίας Λευκωσίας, ενώ οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής xxxx71, δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα ώστε τα χέρια του πέρα από το ασφαλές κράτημα του τιμονιού να είναι ελεύθερα σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή για άμεσο πλήρη και ασφαλή έλεγχο του οχήματος του, δηλαδή χρησιμοποιούσε τηλέφωνο με το χέρι. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ο Κανονισμός 58

(14)των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 66/84, ως τροποποιήθηκαν, προνοεί τα εξής: «

(14)Κάθε οδηγός, κατά την οδήγηση μηχανοκίνητου οχήματος, οφείλει να λαμβάνει κάθε αναγκαίο μέτρο ώστε τα χέρια του, πέρα από το ασφαλές κράτημα του τιμονιού, να είναι ελεύθερα σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή για άμεσο, πλήρη και ασφαλή έλεγχο του οχήματος. Ειδικότερα ο οδηγός απαγορεύεται κατά τη διάρκεια της οδήγησης μηχανοκίνητου οχήματος να κρατά οποιοδήποτε αντικείμενο άσχετο με την οδήγηση, περιλαμβανομένου και κινητού τηλεφώνου.» Ο Κανονισμός 72 της Κ.Δ.Π. 66/84 προνοεί ότι: 72.Πας όστις παραβαίνει οιανδήποτε των διατάξεων των παρόντων Κανονισμών ή οιονδήποτε όρον αδείας χορηγηθείσης αυτώ δυνάμει οιουδήποτε των παρόντων Κανονισμών, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις ποινή φυλακίσεως μέχρις ενός έτους ή εις χρηματικήν ποινήν μέχρι χιλίων λιρών ή εις αμφοτέρας τας ποινάς ταύτας. Στις περιπτώσεις όπου ο Νομοθέτης έχει δημιουργήσει αδίκημα αυστηρής ευθύνης, η συγκεκριμένη ενέργεια ή παράλειψη αποτελεί το αδίκημα χωρίς να καθίσταται αναγκαία η νοητική κατάσταση του αδικοπραγούντα κατά την τέλεση της ενέργειας ή παράλειψης. Το κατά πόσο δημιουργείται τέτοιας φύσεως αδίκημα πρέπει να προκύπτει ξεκάθαρα από το λεκτικό της σχετικής νομοθετικής διάταξης, χωρίς να παραμένει οποιοδήποτε περιθώριο αμφιβολίας σε σχέση με το ποία ενέργεια ή παράλειψη συνιστά το αδίκημα (βλ. Yiannakis Shistris v. Cyprus Tourism Organization,

(1982)2 C.L.R. Criminal Appeal 4307, ημερ. 21.12.1982, Sewage Board v. Anastasia Demosthenous

(1982)2 C.L.R. 252). Στην περίπτωση του Κανονισμού 58

(14), προκύπτει σαφώς ότι το αδίκημα συνίσταται στη χρήση τηλεφώνου με τα χέρια σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή κατά τη διάρκεια οδήγησης μηχανοκίνητου οχήματος και ότι το αδίκημα είναι αυστηρής ευθύνης. Η αξιόπιστη μαρτυρία του ΜΚ και συνεπώς τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι αρκετά για την στοιχειοθέτηση του. Συνεπώς, ο Κατηγορούμενος κρίνεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ένοχος στην Κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο