ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΑΡΓΥΡΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 9125/2016, 28/3/2019

(16)Τεκμήρια.

1. Ο κατηγορούμενος, αφού κλήθηκε να προβάλει την υπεράσπιση του, επέλεξε το δικαίωμα της σιωπής. Δεν κάλεσε μάρτυρες.
2. Είναι δεκτό ότι το επίδικο διάστημα ο κατηγορούμενος ήταν ειδικευόμενος Ωτορινολαρυγγολόγος στην Ωτορινολαρυγγολογική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας («Κλινική ΩΡΛ»). Ο παραπονούμενος, ΒΒ (ΜΚ 7), επίσης εργαζόταν στην Κλινική ΩΡΛ ως νοσηλευτής.
3. Είναι επίσης δεκτό ότι ο ΜΚ 7 σε κάποιο στάδιο μετά την 16/10/2015 απέκτησε την κατοχή και διατήρησε την κατοχή του νοσοκομειακού του φακέλου. Αν και κάποια έγγραφα από αυτόν κατατέθηκαν ως τεκμήρια, ο ίδιος ο φάκελος δεν περιήλθε ποτέ στην κατοχή της Αστυνομίας, οπότε και η Υπεράσπιση δεν επιθεώρησε ποτέ το περιεχόμενο του.
4. Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε έντονα την προσαχθείσα μαρτυρία και αξιοπιστία των μαρτύρων κατηγορίας, θέτοντας επίσης ζητήματα πλημμελούς διερεύνησης και μη δίκαιης δίκης, ενόψει της κατοχής του ιατρικού φακέλου από τον παραπονούμενο, ΜΚ
5. Ανέπτυξε το ζήτημα με βάση την νομική ανάλυση του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Λεμεσού (που συνεδρίαζε Λάρνακα) στη Δημοκρατία ν. Ευθυμίου, Αρ. Υπόθεσης 9599/2015, 3/11/2016 (Τ. Καρακάννα ΠΕΔ, Α. Κονής ΑΕΔ, Τ. Κατσικίδης ΕΔ).
6. Ως προς την νομική πτυχή του αδικήματος της αμέλειας του άρθρου 237 ΠΚ, υιοθέτησε τη νομική ανάλυση στην πρωτόδικη Απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Σταύρου, Υπ. 17269/2014, 3/3/2017 (Φ. Τιμοθέου ΕΔ), και εισηγήθηκε τα ακόλουθα:

(1)Δεν αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος έσπασε φουσκωμένο χειρουργικό γάντι·

(2)Δεν αποδείχθηκε η σωματική βλάβη που ισχυρίζεται ο παραπονούμενος ότι υπέστη· και

(3)Δεν αποδείχθηκε ποια ήταν «η παράνομη και/ή αμελής πράξη που είχε καθήκον να διενεργήσει και δεν το έπραξε». ΙΙ. Η ΠΡΟΣΑΧΘΕΙΣΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Μαρτυρία της Αστ. ΧΧΧ, ΜΚ 1

1. Η ΜΚ 1 ήταν η εξεταστής της υπόθεσης. Έλαβε κατάθεση από τον παραπονούμενο, ΜΚ 7, τη 13/12/2015 (μετέπειτα Τεκμήριο 12). Στις 6/4/2016 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (Τεκμήριο 2) και ακολούθως την ίδια μέρα τον κατηγόρησε γραπτώς για το αδίκημα (Τεκμήριο 3). Ο κατηγορούμενος στην ανακριτική του κατάθεση ανέφερε: «Δεν έχω να αναφέρω τίποτα. Ότι έχω να πω θα το πω στο δικαστήριο, αναφορικά με την υπόθεση που μου αναφέρεις».
2. Κατά τρόπο ανάλογο απάντησε και στη γραπτή κατηγορία. Ο ΜΚ 7 αρχικά είχε προσέλθει στον Σταθμό την 17/10/2015 ζητώντας να καταχωριστεί το παράπονο. Δεν επιθυμούσε ποινική δίωξη τότε. Ακολούθως όμως έδωσε κατάθεση.
3. Αντεξεταζόμενη, ανέφερε ότι δεν ήταν σε θέση να αναφερθεί στους λόγους που οδήγησαν τον ΜΚ 7 να καθυστερήσει δύο μήνες για την υποβολή παραπόνου. Η ίδια επικοινώνησε με τα άτομα που ανέφερε ο ΜΚ 7 ότι εργάζονταν τη συγκεκριμένη ώρα που έγινε το συμβάν. Αρνήθηκε ότι απλά έλαβε καταθέσεις καθ' υπόδειξη του ΜΚ
4. Δεν της δόθηκε το γάντι το οποίο χρησιμοποιήθηκε ούτε προέβη σε οποιαδήποτε ανεξάρτητη έρευνα ως προς το επίπεδο θορύβου σε Decibel (dB) που προκαλεί ενδεχόμενο σκάσιμο του. Δεν έγινε επίσης έρευνα σε σχέση με τις ιατρικές εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε ο ΜΚ 7 ούτε εξετάστηκε αν όντως είχε νοσηλευτεί, ως ήταν η θέση του, στο Νοσοκομείο. Μαρτυρία της ΜΚ 2
5. Η ΜΚ 2 υιοθέτησε την κατάθεση της ημερ. 5/1/2016 (Τεκμήριο 4). Είναι νοσηλευτική λειτουργός στην κλινική ΩΡΛ. Στις 16/10/2015 εργαζόταν στην πρωινή βάρδια. Μεταξύ των ωρών 08:00 - 08:15 βρισκόταν στο σταθμό νοσηλευτών μαζί με άλλους νοσηλευτές, μεταξύ των οποίων και ο ΜΚ
6. Στην κατάθεση της περιέγραψε το συμβάν ως ακολούθως (διατηρούνται η σύνταξη και ορθογραφία): «Εκείνη την ώρα είδα τον ειδικευόμενο γιατρό ωτορινολαρυγγολόγο XXXXX Αργυρού να κρατά στα χέρια του ένα άσπρο χειρουργικό γάντι το οποίο ήταν φουσκωμένο και είχε στην άκρια του ενός δακτύλου μικρή φούσκα. Ο κύριος Αργυρού μπήκε στον σταθμό νοσηλευτών κρατώντας το φουσκωμένο γάντι και πλησίασε τον XXXXX Βασιλείου, όπου σε μια ανύποπτη στιγμή, χωρίς να πει οτιδήποτε έβαλε το φουσκωμένο γάντι κοντά στο αυτί του XXXXX, αλλά δεν θυμούμαι πιο αυτί ήταν, και το έσπασε. Όταν έσπασε το γάντι κοντά στο αυτί του XXXXX ακούστηκε θόρυβος έντονος. Ο XXXXX πετάχτηκε πάνω και θύμωσε. Ο κύριος Αργυρού του οποίου δεν θυμούμαι μετά πια ήταν η αντίδραση του, μετά το περιστατικό έφυγε. Πιστεύω ότι ο κύριος Αργυρού έκανε αυτό το πράγμα για αστείο και δεν είχε πρόθεση να βλάψει κανέναν αφού εξ' όσον γνωρίζω δεν είχανε κάτι προηγούμενο με τον XXXXX.»
7. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι δεν θυμόταν αν ήταν φουσκωμένο ολόκληρο το γάντι ή μόνο το δάκτυλο. Δεν θυμόταν τον κατηγορούμενο να κάθεται δίπλα από τον ΜΚ 7 τη δεδομένη στιγμή ούτε την απόσταση της ιδίας από τον ΜΚ
8. Ανέφερε ότι ο κρότος που είχε προκληθεί ήταν έντονος. Με τον ΜΚ 7 διατηρούν μόνο συναδελφικές σχέσεις και όχι φιλικές. Μαρτυρία της ΜΚ 3
9. Η ΜΚ 3 υιοθέτησε την κατάθεση της ημερ. 26/2/2016 (Τεκμήριο 4). Είναι ανώτερη νοσηλευτική λειτουργός στην Κλινική ΩΡΛ. Την επίδικη ημερομηνία επίσης εργαζόταν στην πρωινή βάρδια. Περί ώρα 08:00 βρισκόταν έξω από το σταθμό νοσηλευτών. Ο ΜΚ 7 βρισκόταν εντός του σταθμού. Ανέφερε σχετικά με το περιστατικό τα ακόλουθα (διατηρούνται η σύνταξη και ορθογραφία): «Εκείνη την στιγμή είδα τον ειδικευόμενο γιατρό Δρ. ΧΧΧ Αργυρού να βγαίνει από το dressing room και κατευθύνθηκε προς το σταθμό νοσηλευτών όπου βρισκόταν ο ΒΒ. Ο Δρ. Αργυρού προσέγγισε τον ΒΒ από πίσω χωρίς αυτός να τον αντιληφθεί και είδα ξαφνικά τον Δρ. Αργυρού να κρατά στα χέρια του ένα γάντι πλαστικό, το οποίο ήταν φουσκωμένο, να το γυρίζει και να το σπάζει στο αυτί του ΒΒ, νομίζω στο αριστερό αυτί. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα και ο ΒΒ δεν αντιλήφθηκε οτιδήποτε με αποτέλεσμα να αιφνιδιαστεί. Ακούστηκε δυνατός κρότος, ο ΒΒ φώναξε δυνατά και φαινόταν να έχει πονέσει. Ήταν συγχισμένος και θυμωμένος, ενώ ο γιατρός έφυγε αμέσως από το μέρος και κατευθύνθηκε προς το γραφείο του. Αργότερα την ίδια ημέρα εγώ κάλεσα τον Δρ. Αργυρού στο κινητό του για να τον ρωτήσω κάτι για ένα άρρωστο και μου ανάφερε ότι δεν είναι στο νοσοκομείο, έφυγε γιατί δεν είναι καλά και με παρέπεμψε σε άλλο γιατρό. Δεν έχω υπόψη μου να έχουν οποιαδήποτε προσωπική διαφορά ο Δρ. Αργυρού με τον ΒΒ. Ποτέ δεν έχουν τσακωθεί ούτε υπήρξε οποιοδήποτε άλλο προηγούμενο μεταξύ τους. Το πιο πάνω συμβάν πιστεύω ήταν μια επιπολαιότητα του γιατρού και δεν ήταν στόχος του να βλάψει τον ΒΒ.»
10. Προφορικά συμπλήρωσε ότι ο χώρος ήταν ανοικτός. Ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος περπατούσε και φούσκωνε το γάντι. Όλα έγιναν γρήγορα, το γάντι ήταν φουσκωμένο ολόκληρο αλλά δεν θυμόταν ακριβώς πως ο κατηγορούμενος το έσπασε. Αντιλήφθηκε ότι ο ΜΚ 7 είχε πονέσει από την έκφραση του προσώπου του.
11. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι δεν θυμόταν αν είδε τον κατηγορούμενο να το φουσκώνει ή αν ήταν φουσκωμένο ήδη το γάντι. Δεν θυμόταν τον κατηγορούμενο τη δεδομένη στιγμή να κάθεται δίπλα από τον ΜΚ 7 στο σταθμό. Ο κρότος που είχε προκληθεί ήταν δυνατός δεν μπορούσε όμως να τον προσδιορίσει συγκριτικά με ένα μπαλόνι. Αρνήθηκε υποβολή ότι βρισκόταν σε άλλο χώρο όταν εκτυλίχθηκε το συμβάν. Μαρτυρία του ΜΚ 4
12. Ο ΜΚ 4 ανέφερε ότι είναι ειδικός Ωτορινολαρυγγολόγος. Αποφοίτησε το 1988 από το πανεπιστήμιο του Ερεβάν στην Αρμενία, που τότε ήταν μέρος της ΕΣΣΔ. Από το 2000 μέχρι και το 2016 εργαζόταν στο Δημόσιο. Την επίδικη ημερομηνία εργαζόταν στην Κλινική ΩΡΛ. Ο κατηγορούμενος ήταν ειδικευόμενος στο τμήμα. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 6, ιατρική βεβαίωση ημερ. 25/11/2015 (του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας) σε σχέση με τη θεραπεία του ΜΚ
13. Αναφέρονται τα ακόλουθα: «Ο ανωτέρω ασθενής εισήχθηκε στις 16/10/2015 στην κλινική μας λόγω ελαφράς - μέτριας βαρηκοΐας αριστερού ωτός μετά από αναφερόμενη οξεία έκθεση σε θόρυβο. Κατά την εισαγωγή συνυπήρχαν εμβοές αριστερού ωτός υψηλών συχνοτήτων χωρίς την παρουσία ιλίγγου. Ο ασθενής νοσηλεύτηκε από 16/10/2015 μέχρι 23/10/2015 όπου έλαβε ενδοφλέβιο σχήμα κορτικοστεροειδούς σε μειωμένη δόση και συνοδό γαστροπροστασία, βηταϊστίνη, πιρακετάμη και σύμπλεγμα βαταμινών Β παρουσιάζοντας ήπια βελτίωση. Στις 23/10/2015 εξήλθε από την κλινική με οδηγίες αποφυγής έκθεσης σε θόρυβο και ολοκλήρωση της αγωγής από του στόματος.»
14. Προφορικά ανέφερε ότι η διαπίστωση για βαρηκοΐα έγινε στη βάση ακουογράμματος[1] που έγινε από ακουολόγο. Η παρουσία των εμβοών και η απουσία ιλίγγου αφορούσαν αναφορές του ΜΚ
16. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν ήταν ο συντάκτης του Τεκμηρίου 6 ούτε γνώριζε ποιος ήταν ο συντάκτης, αλλά συμφωνούσε με το περιεχόμενο του. Εξέτασε τον ΜΚ 7 κατά την εισαγωγή. Η εισαγωγή έγινε με οδηγίες του Διευθυντή της Κλινικής ΩΡΛ. Δεν θυμόταν την ακριβή ώρα της εισαγωγής. Αναγνώρισε φωτοαντίγραφο του φύλλου εισαγωγής (Τεκμήριο 7) το οποίο έφερε την υπογραφή του Δρ. ΚΡ. Του υποδείχθηκε ότι στο φύλλο γινόταν αναφορά για μικρού βαθμού βαρηκοΐα, ανέφερε όμως ότι το ορθό ήταν αυτό που αναφερόταν στο Τεκμήριο 6, δηλαδή μέτριου βαθμού βαρηκοΐα. Ο ίδιος δεν το είχε προσέξει τότε στο Τεκμήριο
17. Δεν ήταν σίγουρος αν ο ΜΚ 7 είχε μείνει μέσα όλες τις μέρες, τον είδε όμως να λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή.
18. Δέχθηκε ότι το ακουόγραμμα αφορά υποκειμενικό τρόπο εξέτασης ακοής αφού στηρίζεται στις αντιδράσεις του ασθενή σε ήχο. Μπορεί δηλαδή ο ασθενής να ακούει αλλά να μην αντιδρά. Ανέφερε ότι στο Νοσοκομείο υπήρχε και δυνατότητα άλλου είδους εξέτασης στην οποία ελέγχεται η ακοή αντικειμενικά χωρίς την υποκειμενική συνεισφορά του ασθενή. Δεν θυμόταν αν έγιναν τέτοιες εξετάσεις. Ο ίδιος απλά έκανε την εισαγωγή. Δέχθηκε ότι λόγω καταδίκης του σε φυλάκιση το 2016 δεν εργάζεται πλέον το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Μαρτυρία της ΜΚ 5
19. Η ΜΚ 5 υιοθέτησε την κατάθεση της ημερ. 6/4/2016 (Τεκμήριο 8). Εργάζεται στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας ως Λειτουργός Ασφαλείας και Υγείας. Στις 16/10/2015 έλαβε γραπτό παράπονο του ΜΚ 7 για περιστατικό που συνέβη μεταξύ του ιδίου και του κατηγορούμενου. Το περιστατικό δεν αφορούσε εργατικό ατύχημα επομένως δεν ενέπιπτε στα καθήκοντα της. Παρά ταύτα ενημέρωσε και το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας («ΤΕΕ»), επιθεωρητής του οποίου, τηλεφωνικώς, την ενημέρωσε ότι δεν αφορούσε το Τμήμα τους. Από τον κατηγορούμενο έλαβε επίσης αναφορά για το περιστατικό. Συνομίλησε επίσης με το Διευθυντή της Κλινικής ΩΡΛ, τη ΜΚ 2 και μία άλλη νοσηλεύτρια και ετοίμασε σχετική έκθεση (Τεκμήριο 9). Η σχετική έκθεση κατατέθηκε χωρίς επισυνάψεις, δηλαδή τα έντυπα αναφορά του περιστατικού και τη γνωστοποίηση ατυχήματος στο ΤΕΕ. Ως προς το τι της αναφέρθηκε κατέγραψε τα ακόλουθα στο Τεκμήριο 9 (διατηρούνται η σύνταξη και ορθογραφία): «Την Παρασκευή 16/10/2015, σύμφωνα με τον κ. ΒΒ, η ώρα 8:15 π.μ ενώ βρισκόταν καθήκον στο σταθμό νοσηλευτών παρουσία συναδέλφων του στον ΩΡΛ Θάλαμο, ο Δρ ΧΧΧ Αργυρού, ειδικευόμενος ΩΡΛ έσπασε εσκεμμένα φουσκωμένο γάντι στο αριστερό του αυτί, το οποίο του προκάλεσε πόνο, εμβοές και κατά συνέπεια πονοκέφαλο. Σύμφωνα με τον Δρ. ΧΧΧ Αργυρού στις 16/10/15 μετά από τις αλλαγές τραυμάτων και καθώς ασχολείτο με τον Η/Υ έπαιζε με το γάντι το οποίο είχε εγκλωβίσει αέρα έσπασε προκαλώντας κρότο. Σε απόσταση 0,5 m παραδίπλα αριστερά καθόταν ο κ. ΒΒ, ο οποίος σε δυσαναλογία έντασης κρότου - αντίδρασης και με οργή άρχισε να φωνάζει και να κτυπά έπιπλα και να βρίζει τον ιατρό. Ο ιατρός απολογήθηκε και αποσύρθηκε στο γραφείο του. Σύμφωνα πάντα με τον Δρ. Αργυρού ο κ. ΒΒ τον ακολούθησε και χειροδίκησε εναντίον του, ο ίδιος χωρίς αντίδραση αποχώρησε από το νοσοκομείο κατόπιν άδειας από τον Διευθυντή της Κλινικής Δρ. ΚΜ. Με την επιστροφή του στο νοσοκομείο στις 20/10/15 και κατά την πρωινή επίσκεψη στο θάλαμο, ο κ ΒΒ ενώπιον του Δρ. ΚΜ άρχισε πάλι να τον βρίζει και να τον προσβάλει.»
20. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι το όλο περιστατικό διερευνήθηκε λόγω της επίμονης στάσης του ΜΚ
21. Πέραν της καταγραφής των θέσεων των εμπλεκομένων δεν προέβη σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια. Δεν γνώριζε αν ο ΜΚ 7, όντως έτυχε περίθαλψης στα εξωτερικά ιατρεία. Μαρτυρία του ΜΚ 6
22. Ο ΜΚ 6 εργάζεται ως Ωτορινολαρυγγολόγος στο ιδιωτικό Ιατρικό Κέντρο ΧΧΧ από το
23. Είναι απόφοιτος της Πανεπιστημιακής Σχολής Α.Χ.Ε.Π.Α. Θεσσαλονίκης. Υιοθέτησε την κατάθεση του ημερ. 29/1/2016 (Τεκμήριο 10) και την ιατρική έκθεση ημερ. 1/12/2015 που ετοίμασε (Τεκμήριο 11Β). Στις 27/11/2015 εξέτασε τον ΜΚ 7 ο οποίος παραπονείτο για εμβοές στο αριστερό αυτί και μικρού βαθμού βαρηκοΐα. Από το τονικό ακουόγραμμα διαπιστώθηκε μικρή έως μέτρια πτώση της ακοής αριστερά ενώ δεξιά ήταν φυσιολογική. Οι εμβοές ήταν υποκειμενικές, πιθανόν μόνιμες. Συνέστησε επανεξέταση σε έξι μήνες. Προφορικά ανέφερε ότι ο ΜΚ 7 δεν προσήλθε για επανεξέταση.
24. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο ΜΚ 7 είχε έξεταστεί 1 ½ μήνα μετά το συμβάν. Ο ίδιος δεν μπορούσε να γνωρίζει πότε δημιουργήθηκε το πρόβλημα. Δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο κάποιος που υποβάλλεται σε ακουολογική εξέταση ακουογράμματος να υποκριθεί, όμως αυτό είναι δύσκολο. Στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορούσε να το αποκλείσει, δεν μπορούσε όμως να πει ότι υποκρινόταν. Δέχθηκε ότι υπάρχουν άλλες αντικειμενικές μέθοδοι εξέτασης όπως με προκλητά δυναμικά εγκεφαλικού στελέχους ή με ωτοακουστικές εκπομπές και των οποίων τα αποτελέσματα είναι υπέρτερα. Δεν ήταν σε θέση να καθορίσει την ένταση θορύβου σε dB μπαλονιού που σκάει. Μαρτυρία του ΜΚ 7
25. Ο ΜΚ 7 υιοθέτησε την κατάθεση του ημερ. 13/12/2015 (Τεκμήριο 12). Ως προς το πως έγινε το συμβάν ανέφερε τα ακόλουθα (διατηρούνται η σύνταξη και ορθογραφία): «Την 16/10/15 και περί ώρα 0815 ενώ βρισκόμουν στο σταθμό νοσηλευτών στο πιο πάνω τμήμα και ασκούσα τα νοσηλευτικά μου καθήκοντα, ο ειδικευόμενος γιατρός, ωτορινολαρυγγολόγος ΧΧΧ Αργυρού, ο οποίος εργάζεται και αυτός ως γιατρός στο εν λόγω τμήμα, με πλησίασε από πίσω και έσπασε ένα φουσκωμένο χειρουργικό γάντι στο αριστερό μου αυτί. Εγώ εκείνη την ώρα δεν τον αντιλήφθηκα γιατί ήμουν απορροφημένος στην δουλειά μου, ήμουν όρθιος από την μέσα πλευρά του σταθμού και κάτι έγραφα. Ο κρότος από το γάντι που έσπασε πολύ κοντά στο αριστερό μου αυτί, ήταν τόσο δυνατός που αμέσως ένιωσα δυνατό πόνο και βουητό. Δεν κατάλαβα τι έγινε, ήμουν σε σιόκ και μου προκλήθηκε αμέσως έντονος πονοκέφαλος. Εκείνη την ώρα παρόν στο περιστατικό ήταν οι νοσηλεύτριες συναδέλφισσες μου, [ΜΚ 3], τηλ.., ΑΙ τηλ..., [ΜΚ2] τηλ... και ΠΧ τηλ... οι οποίες επίσης εργάζονται στο ΩΡΛ. Αμέσως μετά το περιστατικό εγώ αντέδρασα έντονα λόγω της κατάστασης που ήμουν, όπως σου ανάφερα πιο πάνω και φώναζα γιατί πονούσα. Ο γιατρός ο Αργυρού έφυγε αμέσως και πήγε στο γραφείο των γιατρών στον πιο πάνω τμήμα και εγώ πήγα πίσω του, άνοιξα την πόρτα, αυτός βρισκόταν μόνος του καθόταν στην καρέκλα πίσω από το γραφείο και μόλις με είδε, σήκωσε και τα δύο του χέρια ψηλά και μονολογούσε «έκαμα λάθος, έκαμα λάθος», εγώ κρατούσα το αυτί μου και του έλεγα ότι βουίζει το αυτί μου και έφυγα από το γραφείο και κατευθύνθηκα προς τον σταθμό νοσηλευτών όπου βρισκόμουν αρχικά. Ακολούθως ο πιο πάνω γιατρός ήρθε πίσω μου και μου είπε, να μην φοβάμαι και θα μου κάνει ακουογράφημα και θα γίνω καλά και μετά έφυγε.»
26. Ακολούθως μετέβη στα Εξωτερικά Ιατρεία, όπου ακουολόγος τον υπέβαλε σε τεστ ακουογράμματος. Εξετάστηκε από τον Δρ. ΚΝ ο οποίος έκρινε απαραίτητη την εισαγωγή του στο Νοσοκομείο για θεραπεία. Εισήχθη αργά το απόγευμα και του χορηγήθηκε ενδοφλέβια θεραπεία μέχρι και την 23/10/2015, οπότε και πήρε εξιτήριο. Ακολούθως πήρε άδεια ασθενείας μέχρι και την 1/11/
27. Επείδη η κατάσταση του δεν βελτιώθηκε απευθύνθηκε στον ΜΚ 6 για περεταίρω εξετάσεις. Κατά την προφορική του εξέταση αναγνώρισε τα Τεκμήρια 6, 7 και 11Β ως τα έγγραφα που παρέδωσε στην Αστυνομία. Κατέθεσε επίσης φωτοαντίγραφο πιστοποιητικού ασθενείας ημερ. 23/10/2015 για άδεια απουσίας από την εργασία του από την 16/10/2015 μέχρι την 1/11/2015 ως Τεκμήριο
28. Στο εν λόγω πιστοποιητικό αναφέρεται ως διάγνωση, «Ακουστικό τραύμα αριστερά» και υπογράφτηκε από τον κατηγορούμενο «Για Δρ. Θ». Κατέθεσε επίσης φωτοαντίγραφο πιστοποιητικού ασθενείας για «Αγχώδη διαταραχή - Εμβοές Κατάθλιψη» του Δρ. Π ημερ. 10/1/
30. Ανέφερε ότι λόγω των εμβοών δυσκολεύεται να κοιμηθεί. Τη νύχτα λαμβάνει χάπια για να κοιμηθεί. Την ημέρα λαμβάνει αντικαταθλιπτικά. Σήμερα συνεχίζει τη φαρμακευτική αγωγή από μόνος του. Στον κατηγορούμενο ουδέποτε έδωσε δικαίωμα να τον αστειεύεται με οποιοδήποτε τρόπο. Κατήγγειλε το περιστατικό στην αστυνομία στις 17/10/
31. Λόγω μη βελτίωσης της υγείας του αποφάσισε να προωθήσει την καταγγελία.
32. Αντεξεταζόμενος δέχθηκε ότι καταχώρισε Αγωγή εναντίον του κατηγορουμένου και της Δημοκρατίας για αποζημιώσεις (Τεκμήριο 15, Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα) αρνήθηκε όμως ότι αυτός ήταν ο λόγος της ποινικής δίωξης ή ότι απαιτεί χρήματα χωρίς να έχει πάθει οτιδήποτε.
33. Την ημέρα του συμβάντος υποβλήθηκε σε εξέταση από την ακουολόγο, ΜΚ. Ακολούθως με βάση το ακουόγραμμα κρίθηκε η εισαγωγή του αναγκαία. Ο Δρ. Α τον εξέτασε εκ νέου την ίδια μέρα. Του είπε ότι δεν είχε πρόβλημα, θα του έδιδε δύο μέρες άδεια να διανυκτερεύσει σε ξενοδοχείο του στην Αγία Νάπα. Δεν το ανέφερε στην αστυνομία γιατί ο Δρ. Α είχε κρύψει αρχικά το ακουόγραμμα το οποίο έδειχνε ότι είχε πρόβλημα. Ακολούθως όταν αντιλήφθηκε ότι αυτό είχε φωτοτυπηθεί από τον ΜΚ 7, τοποθετήθηκε ξανά στο φάκελο του. Για τον λόγο αυτό ο ΜΚ 7, την ημέρα του εξιτηρίου του, αποφάσισε και έλαβε την κατοχή του νοσοκομειακού του φακέλου. Σκοπός του ήταν να τον παραδώσει στην αστυνομία όταν θα του το ζητούσαν. Του είχαν πει ότι «θα του ζητηθεί αργότερα». Χάθηκαν τρεις νοσοκομειακοί του φάκελοι οπότε δεν ήθελε να το ριψοκινδυνεύσει.
34. Σε σχέση με το Τεκμήριο 7 (έντυπο εισαγωγής) ανέφερε ότι τον εξέτασε ο Δρ. ΚΝ. Αυτός έκρινε ότι ήταν αναγκαία η εισαγωγή του (Τεκμήριο 16 - το πρωτότυπο έντυπο εισαγωγής). Ο Δρ. ΚΡ και ο ΜΚ 4 απλά ήταν εφημερεύοντες. Δεν θυμόταν ποιοι γιατροί τον παρακολούθησαν, ούτε αν τον εξέτασε ο ΜΚ
35. Θα γίνονταν εισαγωγή το πρωί. Επειδή ο Δρ. Α έκρινε ότι η ακοή του ήταν «τέλεια», εισήχθη εν τέλει αργά το απόγευμα. Ο Δρ. ΚΜ τον έστειλε επίσης, την ίδια μέρα, στην ιδιωτική κλινική της θυγατέρας του για περαιτέρω εξετάσεις. Στο Νοσοκομείο είχαν ετοιμαστεί δυο ακουογράμματα ένα από την ΜΚ και ένα άλλο από κάποια Μ. Δέχθηκε ότι αυτές τις πληροφορίες δεν τις έδωσε στην Αστυνομία. Δεν το θεώρησε σημαντικό. Δεν γνώριζε αν υποβλήθηκε σε εξέταση με προκλητά δυναμικά εγκεφαλικού στελέχους.
36. Όσον αφορά το σκάσιμο του γαντιού ανέφερε ότι το άκουσε μόνο. Δεν είδε το γάντι φουσκωμένο. Δεν θυμόταν που ήταν ακριβώς οι άλλες νοσηλεύτριες. Αρνήθηκε εισήγηση ότι δεν υπέστη τραυματισμό από το περιγραφόμενο συμβάν. ΙΙΙ. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
37. Εξέτασα τη μαρτυρία των μαρτύρων με ιδιαίτερη προσοχή. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίστηκα στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά την αντιπαρέβαλα και την εξέτασα στα πλαίσια του συνόλου της μαρτυρίας (βλ. Mustafa ν. Κακουρή κ.α.

(2002)1 ΑΑΔ 165, 172, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 ΑΑΔ 1056, 1061).

1. Από την πιο πάνω σύνοψη της μαρτυρίας προκύπτει ότι οι ΜΚ 2 και 3 έδωσαν μαρτυρία ως αυτόπτες μάρτυρες. Οι ΜΚ 4 και 6 έδωσαν ιατρική μαρτυρία. Ο ΜΚ 7 ήταν ο παραπονούμενος. Η ΜΚ 1 ήταν η εξεταστής της υπόθεσης. Η ΜΚ 5 προέβη στη συλλογή κάποιων πληροφοριών σε σύντομο χρόνο μετά την εκδήλωση του συμβάντος. Κρίνω σκόπιμο να αρχίσω πρώτα με τη μαρτυρία των ΜΚ 5 και
2. Αξιολόγηση της ΜΚ 5
3. Η μάρτυρας ανέφερε ότι προέβη στην καταγραφή του παραπόνου αλλά και των όσων ανέφεραν στην ίδια ο ΜΚ 7 και ο κατηγορούμενος. Παρά την αμφισβήτηση του ρόλου της, αν δηλαδή έπρεπε ή όχι να ασχοληθεί με το συμβάν, αφού δεν ήταν εργατικό ατύχημα και της απουσίας των επισυνημμένων στην έκθεση της εγγράφων, δεν κρίνω ότι έχει πληγεί η αξιοπιστία της. Αντίθετα μου έκανε θετική εντύπωση. Την κρίνω αξιόπιστη. Δέχομαι ότι προέβη στις ενέργειες που ανέφερε στην κατάθεση της και ότι στην έκθεση Τεκμήριο 9 έγινε ορθή καταγραφή των όσων της αναφέρθηκαν. Τα όσα κατέγραψε σε σχέση με τα λεχθέντα του κατηγορουμένου αφορούν μεικτή δήλωση. Υφίσταται από τη μια παραδοχή του κατηγορουμένου ότι στις 16/10/15 καθώς ασχολείτο με τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή έπαιζε με το γάντι το οποίο είχε εγκλωβίσει αέρα έσπασε προκαλώντας κρότο σε απόσταση περί του 0,5 μ. από τον ΜΚ 7, υπάρχει όμως άρνηση ότι αυτό έσκασε με τον τρόπο που του αποδίδουν ο ΜΚ 7 και οι ΜΚ 2 και
4. Αξιολόγηση της Αστ. ΧΧΧ, ΜΚ 1
5. Όσον αφορά τη ΜΚ 1 δεν διαπιστώνω πρόβλημα με τη λήψη των καταθέσεων. Ουδείς άλλωστε από τους μάρτυρες αμφισβήτησε τα όσα αναγράφονται στις καταθέσεις. Με προβλημάτισε αν έγινε επαρκής διερεύνηση του περιστατικού. Λήφθηκε μόνο μία κατάθεση από ιατρό, τον ΜΚ
6. Οι περιστάσεις ήταν τέτοιες που θεωρώ ότι θα έπρεπε να ληφθούν καταθέσεις και από τους γιατρούς και ακουολόγους που είχαν εξετάσει τον ΜΚ 7 ευθύς εξαρχής. Θα υπήρχε έτσι ορθή εικόνα του όλου ιστορικού ενώ θα εξασφαλιζόταν, ενδεχομένως και το περιεχόμενο του ιατρικού φακέλου του ΜΚ
7. Επομένως, αν και δεν προκύπτει ζήτημα αξιοπιστίας της ίδιας, η όλη διερεύνηση δεν ήταν επαρκής. Αξιολόγηση της ΜΚ 2
8. Η ΜΚ 2 μου έκανε θετική εντύπωση. Μπορεί να θυμόταν ακριβώς το πως ήταν φουσκωμένο το γάντι (ολόκληρο ή μέρος του) ή πως αυτό έσκασε, και κοντά σε ποιο αφτί, ήταν όμως σε θέση να καταθέσει θετικά ως προς το πως εκτυλίχθηκε το περιστατικό. Κρίνω τη μάρτυρα αξιόπιστη και δέχομαι τη μαρτυρία της στην ολότητα της. Αξιολόγηση της ΜΚ 3
9. Η ΜΚ 3 περιέπεσε σε αντιφάσεις, ως προς το πως προσήλθε στο σταθμό νοσηλευτών ο κατηγορούμενος και το φούσκωμα του γαντιού. Η επισημάνσεις της συνηγόρου Υπεράσπισης σε σχέση με αυτό το ζήτημα ήταν ορθές. Ενώ αρχικά ανέφερε ότι τον είδε να προσεγγίζει τον ΜΚ 7 με το γάντι ήδη φουσκωμένο μετά ανέφερε ότι τον είδε να περπατά και να το φουσκώνει. Εν τέλει δεν ήταν σίγουρη για τις ενέργειες του κατηγορουμένου. Θεωρώ τις αντιφάσεις ουσιώδεις, αφού δεν μπόρεσε να δώσει την εικόνα των όσων η ίδια αντιλήφθηκε. Ως εκ τούτου δεν δέχομαι τη μαρτυρία της. Αξιολόγηση του ΜΚ 4
10. Τα προσόντα του δεν έχουν αμφισβητηθεί και τα δέχομαι. Συγκεκριμένα έχω ικανοποιηθεί ότι είναι Ωτορινολαρυγγολόγος και ότι τη δεδομένη περίοδο εργαζόταν στην Κλινική ΩΡΛ του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας.
11. Η μαρτυρία του όμως δεν ήταν καθόλου πειστική. Παρά το γεγονός ότι είχε υπογράψει την Ιατρική Βεβαίωση, Τεκμήριο 6, δεν ήταν ο συντάκτης της ούτε ήταν σε θέση να μαρτυρήσει θετικά για το περιεχόμενο της, έστω και αν συμφωνούσε με αυτό, Ως γιατρός εξέτασε τον ΜΚ 7 μόνο κατά την εισαγωγή. Δεν φαίνεται να τον παρακολούθησε στη συνέχεια. Ούτε ήταν σε θέση να μαρτυρήσει θετικά σε σχέση με το σύνολο των εξετάσεων στις οποίες είχε υποβληθεί ο ΜΚ 7 και αν όντως αυτός είχε παραμείνει μέσα ως έπρεπε. Η απουσία του ιατρικού φακέλου δυσχέρανε το έργο του. Επομένως δεν κρίνω ότι το Τεκμήριο 6 (ή και το 7) μπορούν να αποτελέσουν ασφαλή βάση εξαγωγής οποιουδήποτε συμπεράσματος.
12. Αναφέρθηκε στη μαρτυρία του ότι είχε εν τω μεταξύ φυλακιστεί για κάποια αδικήματα. Το γεγονός αυτό δεν το έλαβα υπόψη μου κατά την κρίση της μαρτυρίας του. Δεν συσχετιζόταν καθ' οιονδήποτε τρόπο με τη μαρτυρία του. Αυτό που είχε σημασία είναι ότι δεν μπορούσε να καταθέσει θετικά, και κατά τρόπο που απαιτείται σε ποινική διαδικασία, στα ζητήματα που ανέφερα. Αξιολόγηση του ΜΚ 6
13. Ο ΜΚ 6 είχε εξετάσει τον ΜΚ 7 σε κατοπινό στάδιο, 1 ½ μήνα μετά το συμβάν περίπου. Τα προσόντα του ως Ωτορινολαρυγγολόγου δεν έχουν αμφισβητηθεί και τα δέχομαι. Με την εξέταση του διαπίστωσε μικρή έως μέτρια πτώση της ακοής στο αριστερό αφτί του ΜΚ
14. Αυτό που έχει σημασία όμως είναι ότι δέχθηκε ότι οι εμβοές ήταν υποκειμενικές και ότι η εξέταση του ήταν πάλι στη βάση της υποκειμενική. Αν και κρίνω τον μάρτυρα αξιόπιστο και δέχομαι τα όσα ο ίδιος διαπίστωσε κατά την εξέταση, δεν δέχομαι ότι από μόνα τους μπορούν να αποτελέσουν ασφαλές μαρτυρικό υπόβαθρο εξαγωγής συμπεράσματος ότι προκλήθηκε η σωματική βλάβη που καταλογίζεται στον κατηγορούμενο. Δεν μπορεί να αποκλειστεί, έχοντας κατά νου το όλο ιστορικό εξετάσεων στις οποίες είχε υποβληθεί ο κατηγορούμενος στο Νοσοκομείο, ότι είχε πάει εκεί επί σκοπώ. Αξιολόγηση του ΜΚ 7
15. Εξέτασα τη μαρτυρία του ΜΚ 7 με ιδιαίτερη προσοχή. Ως προς το ζήτημα του σκασίματος του γαντιού δέχομαι ότι ο κατηγορούμενος είχε σκάσει χειρουργικό γάντι κοντά στο αριστερό αφτί του. Οι περιστάσεις τις οποίες περιέγραψε ενισχύονται και από την αποδεχθείσα μαρτυρία της ΜΚ
17. Εκεί που υφίσταται πρόβλημα με τη μαρτυρία του είναι τα όσα ανέφερε σε σχέση με τον τραυματισμό που υπέστη. Έδωσε επιλεκτική κατάθεση στην Αστυνομία σε συνάρτηση και κατακράτησε τον ιατρικό του φάκελο. Ήταν εμφανές από τα λεχθέντα του ότι:

(1)δεν ετοιμάστηκε ακουόγραμμα μόνο από ένα ακουολόγο αλλά και από δεύτερο·

(2)υπήρχε ενδεχομένως, με δική του παραδοχή, διχογνωμία μεταξύ γιατρών, ο Δρ. Α δεν εντόπισε πρόβλημα· και

(3)έτυχε ακουολογικής εξέτασης και από ιδιώτη με παραπομπή του από τον Δρ. ΚΜ την ίδια μέρα.

1. Τα πιο πάνω δεν αναφέρθηκαν στην Αστυνομία. Κατέθεσε επιλεκτικά με αποτέλεσμα, ίσως, και η διερεύνηση να μην έγινε όπως θα έπρεπε. Ούτε ανέφερε στην κατάθεση του για την κατακράτηση του φακέλου του από τον ίδιο. Αυτό, εν πάση περιπτώσει, θα καθιστούσε προβληματική την παρουσίαση του φακέλου ή του περιεχομένου του αφού δεν τηρήθηκαν οι ορθές διαδικασίες για τη διακίνηση του. Το σίγουρο πάντως είναι ότι με την κατακράτηση του φακέλου, δεν κατέστη δυνατό να δοθεί η πλήρης εικόνα στο Δικαστήριο για τις εξετάσεις που έγιναν και τις διαγνώσεις των ιατρών που εξέτασαν από πρώτο χέρι τον ΜΚ
3. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος υπέγραψε το πιστοποιητικό ασθενείας, Τεκμήριο 13, δεν συνιστά από μόνο του αποδοχή από πλευράς του ότι ο ΜΚ 7 όντως υπέστη ακουστικό τραύμα. Υπέγραψε το εν λόγω τεκμήριο «για Δρ. Θ», και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες υπέγραψε δεν διευκρινίστηκαν. Τα Τεκμήρια 16 (έντυπο εισαγωγής) και 14 (πιστοποιητικό ασθενείας) χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις από τους ιατρούς που τα εξέδωσαν δεν μπορούν να συμπληρώσουν τα ιατρικά κενά της μαρτυρίας που έχουν δημιουργηθεί.
4. Άξιο αναφοράς είναι επίσης το εξής. Αν και είχε εισαχθεί στο Νοσοκομείο την 16/10/2015 και έλαβε εξιτήριο στις 23/10/2015 διανυκτέρευε τις νύκτες στην οικία του. Σημειώνω ότι στις 17/10/2015 κατήγγειλε το συμβάν και στην Αστυνομία, μεταβαίνοντας σε Αστυνομικό Σταθμό.
5. Για τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι δεν μπορώ να δεχθώ τη μαρτυρία του ως προς τη σωματική βλάβη που ισχυρίστηκε ότι υπέστη. IV. ΕΥΡΗΜΑΤΑ
6. Το βάρος απόδειξης της κατηγορίας το φέρει η Κατηγορούσα Αρχή, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το Δικαστήριο για να καταδικάσει θα πρέπει να είναι σίγουρο για την ενοχή του κατηγορούμενου (βλ. Woolmington v. DPP [1935] AC 462 HL, R. v. Majid [2009] EWCA Crim 2563, ΓΕ ν. Ismail, Π.Ε. 228/15-245/15, 248/15-255/15, 17/10/2016, σελ. 33-34, Crown Court Bench Book, Directing the Jury, Judicial Studies Board, 2010, σελ. 16 και The Crown Court Compendium Part I: Jury and Trial Management and Summing Up, November 2017, Judicial College §§5-1, 5-2). Εάν το Δικαστήριο μετά την αξιολόγηση των μαρτύρων και τα ευρήματα του, παραμένει με, έστω υποβόσκουσα, αμφιβολία η αθώωση είναι αναπόφευκτη (βλ. Munteanu v. Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 459, 484 - 485).

1. Με βάση τη μαρτυρία της ΜΚ 2 και του ΜΚ 7, στην έκταση που αυτή έγινε δεκτή, βρίσκω ότι ο κατηγορούμενος στις 16/10/2015, μεταξύ των ωρών 08:00 - 08:15, κρατούσε στα χέρια του ένα άσπρο χειρουργικό γάντι το οποίο ήταν φουσκωμένο, έχοντας σχηματίσει μικρή φούσκα στην άκρη του ενός δακτύλου. Εισήλθε στο σταθμό νοσηλευτών κρατώντας το φουσκωμένο γάντι και πλησίασε τον ΜΚ 7, όπου σε μια ανύποπτη στιγμή, χωρίς να πει οτιδήποτε έβαλε το φουσκωμένο γάντι κοντά στο αριστερό αφτί του ΜΚ 7 και το έσκασε. Ακούστηκε έντονος θόρυβος. Ο ΜΚ 7 εκνευρίστηκε. Ο κατηγορούμενος ακολούθως απομακρύνθηκε.
2. Ο ΜΚ 7 εξετάστηκε από Ωτορινολαρυγγολόγους και ακουολόγους. Δεν είναι ξεκάθαρο το τι διεγνώσθη από αυτούς που τον εξέτασαν στην κλινική ΩΡΛ του Γενικού Νοσοκομείου αλλά και σε ιδιωτική κλινική τη συγκεκριμένη μέρα.
3. Η ΜΚ 5 προέβη στην καταγραφή του παραπόνου και των αναφορών του κατηγορουμένου.
4. Η εξέταση που ο ΜΚ 6 προέβη στις 27/11/2015 έδειξε μικρή έως μέτρια πτώση της ακοής στο αριστερό αφτί του ΜΚ
5. Η εξέταση στην οποία προέβη ο ΜΚ 6 ήταν υποκειμενική επομένως δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την ακρίβεια των αποτελεσμάτων της, ή ότι μπορούσε να αποδοθεί στο συγκεκριμένο συμβάν. V. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
6. Το άρθρο 237 ΠΚ προνοεί τα ακόλουθα: «
7. Όποιος διενεργεί παράνομα οποιαδήποτε πράξη ή παραλείπει να διενεργήσει πράξη την οποία έχει καθήκον να εκτελέσει η οποία δεν είναι πράξη ή παράλειψη που ορίζεται στο προηγούμενο άρθρο, από την οποία πράξη ή παράλειψη προκαλείται σωματική βλάβη σε άλλο, είναι ένοχος κακουργήματος[2] και υπόκειται σε φυλάκιση έξι μηνών ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις τετρακόσιες πενήντα λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές.»
8. Το αδίκημα του άρθρου 237 ΠΚ, όπως επισημάνθηκε και από τον αδελφό Δικαστή Φ. Τιμοθέου στην Σταύρου, ανωτέρω, συναντάται και στον Ποινικό Κώδικα της Αυστραλιανής Πολιτείας του Queensland (s. 328, Criminal Code Act 1899). Σχετικά ως προς τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι αυτά που αναφέρονται στο σύγγραμμα Carter's Criminal Law of Queensland, 21st ed, 2016, LexisNexis Butterworths, σελ.
9. Για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα απαιτείται να αποδειχθεί ότι:

(1)ο κατηγορούμενος προέβη σε πράξη ή παρέλειψε να προβεί σε πράξη την οποία είχε καθήκον να πράξει·

(2)με την οποία προκλήθηκε σωματική βλάβη σε οποιοδήποτε πρόσωπο·

(3)η πράξη ή παράλειψη ήταν παράνομη· και

(4)δεν ήταν πράξη ή παράλειψη που ορίζεται στο άρθρο 236 ΠΚ.

1. Στη ΓΕ ν. Γυψιώτη κ.α, ECLI:CY:AD:2015:B57, Π.Ε. 129/2013, 30/1/2015, επισημάνθηκε ότι η αμέλεια είναι συστατικό του αδικήματος. Στα άρθρα 221 - 225 ΠΚ, κατ' αναλογία με τον Κώδικα του Queensland, γίνεται αναφορά στις περιπτώσεις που ο νόμος επιβάλλει καθήκον επιμέλειας. Η έννοια «παράνομα», του άρθρου 237, αφορά την παράλειψη συμμόρφωσης με τα καθήκοντα που επιβάλλουν τα άρθρα 221 - 225, κατά τρόπο που αυτό να συνιστά ποινική αμέλεια (βλ. R. v. BBD [2007] 1 Qd R 478, 483, Mackenzie J.).
2. Το άρθρο 225 ΠΚ (αντίστοιχο του s. 289, Criminal Code Act 1899) καθορίζει το καθήκον προσώπου που διαχειρίζεται επικίνδυνα πράγματα. «
3. Αυτός που έχει υπό την ευθύνη ή τον έλεγχο του, ο,τιδήποτε έμψυχο ή άψυχο, και είτε είναι σε κίνηση ή σε στάση, τέτοιας φύσης ώστε, με την έλλειψη προσοχής ή προφύλαξης για τη χρήση ή το χειρισμό του, δυνατόν να τεθεί σε κίνδυνο η ζωή, ασφάλεια ή υγεία οποιουδήποτε προσώπου, έχει καθήκον να καταβάλλει εύλογη προσοχή για αποτροπή τέτοιου κινδύνου και να λαμβάνει εύλογες προφυλάξεις για αυτό και θεωρείται ότι προκάλεσε κάθε συνέπεια για τη ζωή ή την υγεία οποιουδήποτε προσώπου η οποία οφείλεται σε οποιαδήποτε παράλειψη εκτέλεσης τέτοιου καθήκοντος.»
4. Η αναφορά σε επικίνδυνο πράγμα δεν αφορά μόνο μόνο την αντικειμενική φύση του πράγματος, δηλαδή τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά ή λειτουργία του, αλλά και τις πρακτικές επιπτώσεις αμελούς χρήσης ή διαχείρισης του (βλ. Carter's Criminal Law of Queensland, ανωτέρω, σελ. 402). Επομένως επικίνδυνο πράγμα κρίθηκε και ένα ξυσμένο μολύβι (βλ. R. v. Dabelstein [1966] Qd R 411). Αρκεί η αμέλεια να αποτελεί άμεση αιτία πρόκλησης της σωματικής βλάβης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να είναι και η μόνη αιτία (βλ. Carter's Criminal Law of Queensland, ανωτέρω, σελ. 402, με αναφορά στις R v. Russell [1933] VLR 59 και R. v. Hennigan [1971] 3 All ER 133 και τα όσα αναφέρθηκαν κατ' αναλογία με τις υποθέσεις αμελούς πρόκλησης θανάτου κατά παράβαση του άρθρου 210 στη Voicu v. Αστυνομίας, ECLI:CY:AD:2018:B389, Π.Ε. 78/2016, 10/9/2018).
5. Ο βαθμός αμέλειας που απαιτείται από το άρθρο 237 ΠΚ είναι ο ίδιος με αυτό του άρθρου 236 ΠΚ. Στη Μαυρομμάτης ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 64, 73 επισημάνθηκε ότι στο Αγγλικό κείμενο του Νόμου, η αναφορά που γίνεται είναι σε, «Any person who in a manner so rash or negligent as to endanger human life or to be likely to cause harm to any other person», επομένως αυτό που απαιτείται είναι η απόδειξη αμέλειας (negligence) και όχι απερισκεψίας (recklessness). Στην εν λόγω υπόθεση, το Ανώτατο Δικαστήριο αντλώντας καθοδήγηση από τη νομολογία που αφορούσε το άρθρο 210 του ΠΚ, πριν να τροποποιηθεί, έκρινε ότι ο βαθμός αμέλειας που απαιτείται από το άρθρο 236 είναι σοβαρότερου βαθμού από την αμέλεια που απαιτείται για την αστική ευθύνη (civil negligence) ή την ποινική ευθύνη με βάση το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν. 86/72(βλ. Μαυρομμάτης, ανωτέρω, σελ. 73 - 75, Rayas v. The Police 19 CLR 308 και Gavalas, ανωτέρω). Ο βαθμός αμέλειας αποτελεί θέμα διακριτικής ευχέρειας και συναρτάται απόλυτα με τα περιστατικά της υπόθεσης (βλ. Μαυρομμάτης, ανωτέρω, σελ. 75). Το κριτήριο που προκύπτει από τη νομολογία είναι αντικειμενικό και συναρτάται πάντοτε με τη συμπεριφορά του μέσου εύλογου ανθρώπου (βλ. Μαυρομμάτης, ανωτέρω, σελ. 74). Η εν λόγω προσέγγιση επιβεβαιώθηκε πρόσφατα στην Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 260/2015, 28/11/2017. 59. Προκύπτει από τη σχετική νομολογία ότι το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί, όσον αφορά το actus reus, ότι υπήρξε πράξη ή παράλειψη του κατηγορουμένου, η οποία, ιδωμένη αντικειμενικά, συνιστά αμέλεια (βλ. Μαυρομμάτης, ανωτέρω, σελ. 74 και Gavalas v. The Police

(1985)2 CLR 114,131[3]) και όσον αφορά το mens rea, ότι η νοητική στάση του κατηγορούμενου ήταν ευνοϊκή στη διενέργεια της αμελούς πράξης ή της παράλειψης που συνιστά το actus reus. Για να διαπιστωθεί η νοητική στάση του κατηγορούμενου, εξετάζεται η γνώση του για τα πραγματικά δεδομένα τα οποία δημιουργούν το καθήκον άσκησης επιμέλειας και προσοχής. Αν και το κριτήριο είναι υποκειμενικό, το Δικαστήριο μπορεί να προβεί σε συμπεράσματα για τη νοητική του στάση τη δεδομένη στιγμή από τις περιβάλλουσες περιστάσεις (βλ. Gavalas, ανωτέρω, σελ. 131[4]). Δεν απαιτείται υποκειμενική επίγνωση και ενσυνείδητη ανάληψη συγκεκριμένου κινδύνου, ούτε επίδειξη αδιαφορίας σε σχέση με ενδεχόμενο, πιθανό ή δυνατό κίνδυνο (βλ. Ιωάννου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:B267, Π.Ε. 140/2014, 8/4/2015). Πρέπει όμως, ο κίνδυνος να είναι τέτοιας φύσης που η αποτυχία του κατηγορουμένου να τον αντιληφθεί ως μια δυνατότητα, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση και το σκοπό των ενεργειών του ως επίσης και τη γνώση του για τις περιβάλλουσες περιστάσεις, να αποτελεί σοβαρού βαθμού παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας που όφειλε ο μέσος λογικός άνθρωπος υπό τις ίδιες συνθήκες.

1. Με βάση τα πιο πάνω ευρήματα μου η πράξη του του κατηγορούμενου να σπάσει φουσκωμένο γάντι κοντά στο αφτί του ΜΚ 7 ήταν αμελής πράξη. Το γεγονός ότι το γάντι από μόνο του δεν αποτελεί στη φύση του επικίνδυνο αντικείμενο είναι άνευ σημασίας. Η διαχείριση του από τον κατηγορούμενο το κατέστησε επικίνδυνο εν τη εννοία του άρθρου 225 ΠΚ (βλ. Dabelstein, ανωτέρω). Το σκάσιμο του κοντά στο αφτί του ΜΚ 7, σκόπιμα, και η αποτυχία του κατηγορουμένου να αντιληφθεί την επικινδυνότητα της πράξης ως μια δυνατότητα, αποτελεί σοβαρού βαθμού παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας που όφειλε ο μέσος λογικός άνθρωπος υπό τις ίδιες συνθήκες. Αυτό που δεν έχει αποδειχθεί, για τους λόγους που ανέφερα είναι ότι η πράξη του κατηγορουμένου προκάλεσε τη σωματική βλάβη που αναφέρεται στις λεπτομέρειες της κατηγορίας, ότι δηλαδή προκάλεσε στον ΜΚ 7 μικρή έως μέτρια πτώση της ακοής του. Δεν έχει αποδειχθεί επομένως συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Η απόρριψη της ιατρικής μαρτυρίας για την προκληθείσα σωματική βλάβη καθορίζει και την έκβαση της υπόθεσης, η οποία και θα πρέπει να απορριφθεί.
2. Πέραν των όσων ανέφερα κρίνω ότι με τη μη εξασφάλιση του νοσοκομειακού φακέλου και καταθέσεων από όλους τους θεράποντες ιατρούς και ακουολόγους, από την Αστυνομία, δεν παρουσιάστηκε ουσιώδης μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Τα όσα αναφέρθηκαν στην απόφαση του Κακουργιοδικείου, Ευθυμίου, ανωτέρω, στην οποία με παρέπεμψε η συνήγορος Υπεράσπισης είναι σχετικά. Η Κατηγορούσα Αρχή υπέχει καθήκον να παρουσιάζει όλη την ουσιώδη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Η ετυμηγορία ποινικού δικαστηρίου κρίνεται άδικη ή εμπεριέχει το σπέρμα της αδικίας (potentially unjust) οποτεδήποτε η Κατηγορούσα Αρχή αφίσταται του καθήκοντος να προσαγάγει το σύνολο της ουσιώδους μαρτυρίας στη διάθεση της (βλ. Πέγκερος ν. Δημοκρατία

(1995)2 ΑΑΔ 143, 152). Η παράλειψη εξασφάλισης αυτής της μαρτυρίας θα έθετε τυχόν καταδίκη του κατηγορουμένου έξω από τα πλαίσια μιας δίκαιης δίκης. VI. ΚΑΤΑΛΗΞΗ 62. Η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την κατηγορία πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται σε σχέση με την κατηγορία που αντιμετωπίζει. Υπ.).................................................. Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας γινόταν αναφορά σε ακουογράμματα και ακουογραφήματα. Για να μην υπάρχει σύγχυση χρησιμοποίησα τον όρο ακουόγραμμα στην απόφαση μου. [2] Το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο αναφέρει misdemeanour. Πρόκειται περί λανθασμένης μετάφρασης. [3] Pikis J. - 'The criterion for determining negligent conduct for the purpose of defining actus reus is objective. Does the conduct of the accused, objectively evaluated, amount to negligence?' [4] Pikis J. - 'Next mens rea. It consists of a state of mind propitious to the production of the acts constituting the actus reus. The first step in the process of determining the state of mind of the accused is elicitation of knowledge of the facts requiring caution on his part. The test is subjective, but as in every case the Court may draw relevant inferences indicative of knowledge and awareness from the surrounding circumstances in order to determine the state of attention of the accused at the crucial period of time'. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο