← Κύπρος

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Μ.Ι., Αρ. Υπόθεσης: 14694/2017, 15/3/2019

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Μ.Ι., Αρ. Υπόθεσης: 14694/2017, 15/3/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:B17 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Α. Π. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 14694/2017 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Μ.Ι. Κατηγορούμενου -------------------------- Ημερομηνία: 15 Μαρτίου,

  1. Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Ε. Κληρίδου. Για τον Κατηγορούμενο: κ. Λ. Βραχίμης. Κατηγορούμενος, παρών. Κα. Μαρία Κυρατζή, Αν. Διευθύντρια Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, παρούσα. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Αναφορικά με την ένσταση της Αναπληρώτριας Διευθύντριας των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας στην παρουσίαση εγγράφων μετά από Subpoena Duces Tecum της Υπεράσπισης) (Επειδή η υπόθεση αφορά απείθεια σε διάταγμα επικοινωνίας που σχετίζεται με ανήλικο πρόσωπο η απόφαση έχει ανωνυμοποιηθεί σύμφωνα με την Εγκύκλιο αρ. 125 του Ανωτάτου Δικαστηρίου)
  2. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει έντεκα κατηγορίες για απείθεια κατά νομίμων διαταγών, κατά παράβαση του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 («ΠΚ»).
  3. Η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, όπως προκύπτει από τις λεπτομέρειες των κατηγοριών, είναι ότι ο κατηγορούμενος παρέλειψε να συμμορφωθεί, σε έντεκα διαφορετικές περιπτώσεις μεταξύ των μηνών Αυγούστου και Σεπτεμβρίου 2017, με το διάταγμα επικοινωνίας που εκδόθηκε από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας στα πλαίσια της αίτησης με αρ. 99/11, και δεν παρέδωσε στη ΜΚ 2 την ανήλικη θυγατέρα τους.
  4. Μέχρι στιγμής κατέθεσαν 4 μάρτυρες και συνεχίζει να καταθέτει πέμπτος. Έχουν επίσης κατατεθεί 31 Τεκμήρια.
  5. Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης της κας Χ.Κ. (ΜΚ 5), λειτουργού του Γραφείου Ευημερίας, επιτράπηκε η κατάθεση έκθεσης που ετοίμασε, σύμφωνα με τη μαρτυρία της, στα πλαίσια της αίτησης με αρ. 445/2017 που εκκρεμεί ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Τεκμήριο 31 - έκθεση ημερ. 23/11/2017). Η έκθεση ετοιμάστηκε μετά την καταχώριση της παρούσας υπόθεσης στις 23/10/
  6. Η κατάθεση της επιτράπηκε για τους λόγους που αναφέρονται στην ενδιάμεση απόφαση μου ημερ. 17/12/2018 που δόθηκε αυθημερόν.
  7. Η αίτηση 445/2017 αφορά αίτημα του κατηγορούμενου για διαφοροποίηση του διατάγματος επικοινωνίας της ΜΚ 2 με την ανήλικη θυγατέρα τους.
  8. Ο σκοπός που κατατέθηκε η έκθεση - Τεκμήριο 31 είναι ως μαρτυρία για το τι είδε κα αντιλήφθηκε η ΜΚ 5 και για τη γνώμη που έχει διαμορφώσει για τους εμπλεκόμενους, δηλαδή τον κατηγορούμενο, τη ΜΚ 2 και τη θυγατέρα τους.
  9. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της ΜΚ 5, η έκθεση - Τεκμήριο 31, ετοιμάστηκε μετά από συνεντεύξεις που έλαβε από τον κατηγορούμενο, τη ΜΚ 2 και τη θυγατέρα τους. Για τη διεξαγωγή των συνεντεύξεων χρησιμοποιήθηκαν «οδηγοί συνέντευξης». Οι οδηγοί που χρησιμοποιούνται διαφέρουν αναλόγως του αν o ερωτώμενος είναι ενήλικας ή παιδί.
  10. Ο συνήγορος Υπεράσπισης, κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης της, ζήτησε να τους επιθεωρήσει, μαζί με τις σημειώσεις που αυτή πήρε στις εν λόγω συνεντεύξεις. Η θέση της ΜΚ 5 ήταν, ότι σύμφωνα με τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, οι εν λόγω οδηγοί και οι σημειώσεις θεωρούνται εμπιστευτικά έγγραφα και ότι το πρόσωπο που έχει κατοχή και εξουσία επί των εγγράφων αυτών είναι η Διευθύντρια της Υπηρεσίας Κοινωνικής Ευημερίας («η Διευθύντρια»).
  11. Εκδόθηκε, δυνάμει του άρθρου 49 της Ποινικής Δικονομίας, Κεφ. 155[1], subpoena duces tecum, ώστε η Διευθύντρια παρουσιάσει στο Δικαστήριο όλες τις σημειώσεις των συνεντεύξεων που λήφθηκαν στα πλαίσια ετοιμασίας της έκθεσης - Τεκμήριο
  12. Η Διευθύντρια παρουσιάστηκε την ορισθείσα ημερομηνία και ανέφερε στο Δικαστήριο ότι τα έγγραφα που ζητήθηκαν βρίσκονταν στην κατοχή και εξουσία της και ότι είχε ένσταση στην κατάθεση τους.
  13. Όταν εκδίδεται subpoena duces tecum, με σκοπό την παρουσίαση και όχι την απόδειξη εγγράφου, ο κλητευθείς να παρουσιάσει το έγγραφο δεν ορκίζεται (βλ. Summers v. Moseley

(1834)2 C. & M. 478 και Phipson on Evidence, 10th ed, 1963, §1444 και §1502). Στις περιπτώσεις που φέρει ένσταση στην παρουσίαση του, τότε ενδείκνυται να ορκιστεί (βλ. Lasala κ.α ν. Κυπριανού κ.α., Αγωγή 5581/05, 10/7/2008,[2] και Halsbury's Laws of England, 3rd ed, vol. 15, §772, σελ. 428), αν και τούτο δεν είναι απολύτως απαραίτητο (βλ. Wilson v. United States [1911] USSC 98), δεν καθίσταται όμως μάρτυρας στη διαδικασία. Πρέπει να διαπιστωθεί αν το μέρος που ζήτησε την έκδοση της κλήσης επιθυμεί να τον εξετάσει ως προς τους λόγους άρνησης (βλ. Rush v. Smith
(1834)2 C. M. & R. 94). Στην προκειμένη περίπτωση, κρίθηκε ορθό, όπως η ΜΚ 5 κατέλθει από το εδώλιο και όπως η Διευθύντρια ορκιστεί για να προβάλει τους λόγους ένστασης της ενόρκως.
  1. Η Διευθύντρια παρουσίασε δέσμη εγγράφων αποτελούμενης από 49 φύλλα (Δέσμη Α). Η δέσμη αποτελείται από έντυπα ερωτηματολόγια στα οποία υπάρχουν χειρόγραφες σημειώσεις. Ανέφερε ότι στις διαδικασίες συνεντεύξεων ακολουθείται από τους λειτουργούς συγκεκριμένη μεθοδολογία και χρησιμοποιούν συγκεκριμένα ερωτηματολόγια. Διάχυση των ερωτήσεων θα επηρεάσει την εγκυρότητα της μεθοδολογίας και θα οδηγηθούν σε αχρησία, αφού ελλοχεύει ο κίνδυνος εξοικείωσης των εμπλεκομένων με αυτές. Επίσης η έκθεση του λειτουργού ετοιμάζεται σε συνάρτηση με άλλους παράγοντες, οπότε και τα ερωτηματολόγια από μόνα τους δυνατόν να οδηγήσουν σε λανθασμένα συμπεράσματα. Σε ερώτηση του συνηγόρου Υπεράσπισης αν θα μπορούσαν να διαχωριστούν οι σημειώσεις από τις ερωτήσεις ώστε να μην αποκαλυφθούν οι ερωτήσεις ανέφερε (σελ. 8 πρακτικών ημερ. 21/2/2019): «Α. Όταν κάποιος δει ακριβώς την ολότητα των απαντήσεων Εντιμότατε, το περιβάλλον ακριβώς που έχω περιγράψει προηγουμένως και η διάχυσή τους, θα οδηγήσει σε αχρησία και περαιτέρω ζητήματα όσον αφορά στην εγκυρότητα τους, κτλ. Παραπέμπει δηλαδή, ακόμα και αν αφαιρεθούν οι ερωτήσεις, παραπέμπει στο περιβάλλον όλο αυτό που είναι η καθοδήγηση των ζητημάτων που αφορούν την περίπτωση.»
  2. Ο συνήγορος Υπεράσπισης εισηγήθηκε ότι σύμφωνα με την Αγγλική νομολογία επί του θέματος και ειδικότερα την Dunn v Durham County Council [2013] 2 All ER 213 οι εκθέσεις του Γραφείου Ευημερίας και τα μητρώα τους γενικότερα δεν καλύπτονται από προνόμιο απόλυτα. Πρέπει να σταθμίζονται όλοι οι παράγοντες που αφορούν την υπόθεση και την αναγκαιότητα αποκάλυψης στον αιτούντα διάδικο. Η μη αποκάλυψη θα πρέπει να αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Ως προς την ουσία του αιτήματος και την αναγκαιότητα να δοθούν στην Υπεράσπιση οι σημειώσεις επικαλέστηκε τα εξής:
(1)Σε κρίσιμα θέματα που αφορούν την ποινική διαδικασία, δηλαδή την πρόθεση και τα κίνητρα του κατηγορούμενου έχει διαμορφωθεί μια «στρεβλή εικόνα» στην έκθεση.
(2)Είναι σημαντικό να γνωρίζουν τις ερωτήσεις που του τέθηκαν και οι οποίες οδήγησαν στις συγκεκριμένες απαντήσεις, και αν αυτές καταγράφηκαν ορθά στην έκθεση. Το ίδιο ισχύει και για τα λεχθέντα της ΜΚ 2. Είναι αναγκαία η παρουσίαση τους για σωστή προετοιμασία της αντεξέτασης.
(3)Τα δεδομένα που συλλέγονται από τους εμπλεκόμενους δεν είναι για να τύχουν συμβουλής αλλά για χρήση ενώπιον Δικαστηρίου αφού θα καταγραφούν στην έκθεση. Δεν τίθεται επομένως θέμα προνομίου ως προς τις πληροφορίες που έδωσαν.
(4)Τα ερωτηματολόγια μπορούν να προστατευθούν με την έκδοση σχετικής διαταγής που να απαγορεύει την περαιτέρω χρήση τους.
(5)Ο περί Κηδεμονίας Ανηλίκων και Ασώτων Διαδικαστικός Κανονισμός[3], όπως αυτός τροποποιήθηκε από τον Δ.Κ. 1/72[4] καθορίζει τον τρόπο διαχείρισης των πληροφοριών από το Λειτουργό, όπως λ.χ. συμβαίνει και με τους τραπεζικούς υπαλλήλους. Αυτό δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να διατάξει την αποκάλυψη των δεδομένων αυτών.
  1. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής υιοθέτησε τα όσα ανέφερε η Διευθύντρια. Τα ερωτηματολόγια, ανέφερε, πρέπει να τύχουν προστασίας για το δημόσιο συμφέρον, ανεξαρτήτως της κατάθεσης της έκθεσης ως Τεκμήριο. Η Υπεράσπιση δυνατόν να αντεξετάσει τη ΜΚ 5 και χωρίς τις σημειώσεις. Έχει επίσης σημασία η προστασία του παιδιού γενικότερα. Ανέφερε τέλος ότι σε περίπτωση που κριθεί αναγκαίο να δοθούν θα πρέπει να τεθούν ασφαλιστικές δικλίδες για τη μη χρήση τους περαιτέρω.
  2. Στην Κύπρο η ετοιμασία εκθέσεων για σκοπούς διαδικασιών ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου, ρυθμίζεται από τον περί Κηδεμονίας Ανηλίκων και Ασώτων Διαδικαστικό Κανονισμό, όπως αυτός τροποποιήθηκε από τον Δ.Κ. 1/
  3. Ο κ. 5
(1)προβλέπει ότι μετά την υποβολή αιτήσεως κηδεμονίας το Δικαστήριο διορίζει το ταχύτερο δυνατό, Λειτουργό Ευημερίας προς τον σκοπό υποβολής εκθέσεως στο Δικαστήριο για τη διερεύνηση των οικογενειακών και άλλων συνθηκών του ανηλίκου και τον προσδιορισμό των συμφερόντων του. Η έκταση και το περιεχόμενο της έρευνας καθορίζονται στις παραγράφους (α), (β) και (γ) του ιδίου κανονισμού. Ο διορισμός λειτουργού από το Οικογενειακό Δικαστήριο είναι επιτακτικός (βλ. Δαμιανού ν. Δαμιανού
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 29, 31). Ο κ. 6 αναφέρει τα ακόλουθα: «
  1. Ο δυνάμει των προνοιών τοιούτων Κανονισμών διοριζόμενος Λειτουργός Ευημερίας και έκαστος Λειτουργός Ευημερίας ενεργών εκ μέρους αυτού δέον όπως θεωρή ως εμπιστευτικάς πάσας τας κατά την πορείαν ερεύνης συλλεγείσας πληροφορίας, και δέον όπως μη αποκαλύπτει οιονδήποτε μέρος τούτων εις οιονδήποτε έτερον πρόσωπον, ειμή τόσον μέρος όσον θα ήτο αναγκαίον δια την δέουσαν εκτέλεσιν των καθηκόντων αυτού.»
  2. Προκύπτει ότι οι πληροφορίες που λαμβάνουν οι λειτουργοί του Γραφείου Ευημερίας στα πλαίσια διαδικασιών ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου είναι εμπιστευτικές και αποκαλύπτεται μόνο ότι είναι αναγκαίο για τη δέουσα εκτέλεση των καθηκόντων του λειτουργού. Θα συμφωνήσω όμως με τη θέση του συνηγόρου Υπεράσπισης ότι η εν λόγω πρόνοια δεν καθιστά, άνευ ετέρου, τις πληροφορίες προνομιούχες. Αφορά ζήτημα που πρέπει να εξετάζεται κατά περίπτωση. Οι εκθέσεις που ετοιμάζονται, κατά κανόνα, κοινοποιούνται και στα εμπλεκόμενα μέρη.
  3. Στην προκειμένη περίπτωση, από τα λεχθέντα της Διευθύντριας διαπιστώνεται ότι ουσιαστικά επικαλείται προνόμιο για λόγους δημοσίου συμφέροντος (Public Interest Immunity) που άπτεται της ορθής λειτουργίας της υπηρεσίας της οποίας προΐσταται.
  4. Ζητήματα προνομίου λόγω δημοσίου συμφέροντος, σε ποινικές υποθέσεις, συνήθως, εγείρονται σε σχέση με μαρτυρικό υλικό που κατέχει η Κατηγορούσα Αρχή. Στην Αγγλία, η Κατηγορούσα Αρχή έχει την ευθύνη να απευθυνθεί στο Δικαστήριο και να ζητήσει τον αποκλεισμό του υλικού αυτού προδικαστικά (βλ. Criminal Procedure Rules 2015, Part 15, r. 15.1 - 15.9).
  5. Η προκείμενη περίπτωση αφορά υλικό που κατέχει τρίτο πρόσωπο. Οι αρχές αποκλεισμού για λόγους δημοσίου συμφέροντος είναι οι ίδιες. Στο σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice 2019 (Ηλεκτρονική Έκδοση), § F9.10, αναφέρεται ότι αναγνωρίζονται οι εξής κατηγορίες προνομίου λόγω δημοσίου συμφέροντος: 'The heads of public interest immunity which have been recognised by the courts relate to national security, diplomatic relations, international comity, the proper functioning of the public service, informers and information for the detection of crime, judges, jurors and sources of information contained in publications.'
  6. Σε ποινικές υποθέσεις απαιτείται από το Δικαστήριο που εξετάζει αίτημα αποκλεισμού να εξισορροπεί τα συγκρουόμενα συμφέροντα, που είναι από τη μια το δημόσιο συμφέρον για μη αποκάλυψη έναντι αυτού της ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Όταν υπάρχει κίνδυνος επιβολής ποινής στερητικής της ελευθερίας πρέπει να αποδίδεται μεγαλύτερη βαρύτητα στην αναγκαιότητα ορθής απονομής της δικαιοσύνης (βλ. Blackstone's Criminal Practice, ανωτέρω, § F9.8)
  7. Η κατηγορία εγγράφων που έχουν να κάνουν με την ορθή λειτουργία της Δημόσιας Υπηρεσίας (proper functioning of the public service) καλύπτει και μη κυβερνητικά τμήματα ή Υπουργούς. Τμήματα όπως οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας εμπίπτουν εντός της κατηγορίας δημοσίων υπηρεσιών που η Αγγλική νομολογία αναγνώρισε ότι μπορούν να επικαλεστούν αυτή την κατηγορία προστασίας (βλ. Re D (Infants) [1970] 1 All ER 1086 και Blackstone's Criminal Practice, ανωτέρω, § F 9.12). Δεν θεωρώ, ούτε έχει τεθεί, ότι στην Κύπρο η προσέγγιση θα πρέπει να διαφέρει.
  8. Στην Re D (Infants), ανωτέρω, η μητέρα δύο ανηλίκων τέκνων είχε αιτηθεί όπως της ανατεθεί η φύλαξη τους. Τα παιδιά τελούσαν υπό την προστασία του τοπικού συμβουλίου (County Council) και η φύλαξη τους είχε ανατεθεί σε ανάδοχες οικογένειες. Ο συνήγορος της μητέρας ζήτησε όπως του δοθούν οι σημειώσεις και εκθέσεις των λειτουργών, έστω και αν αυτές δεν είχαν χρησιμοποιηθεί κατά την κυρίως εξέταση τους για φρεσκάρισμα της μνήμης τους (οπότε και επιθεώρηση τότε ενδείκνυται), για να εξετάσει αν θα μπορούσαν να τύχουν χρήσης κατά την αντεξετάση. Το αν θα κατατίθεντο και ως μαρτυρία (με βάση τις τότε ισχύουσες διατάξεις) ήταν θέμα που έμεινε ανοικτό. Το τοπικό συμβούλιο έφερε ένσταση επικαλούμενο την αρχή ότι οι λειτουργοί θα πρέπει να ενεργούν ελεύθερα και με ειλικρίνεια κατά τη λήψη των σημειώσεων και ετοιμασία των εκθέσεων τους και ότι αποκάλυψη τους θα έθετε σε κίνδυνο αυτό τον τρόπο λειτουργίας. Ο πρωτόδικος Δικαστής διέταξε αποκάλυψη. Το Αγγλικό Εφετείο ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση. Δια του Denning LJ αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 1089: 'During the argument, I put the case of a doctor who has made notes and is called as a witness. He cannot be compelled to produce his notes. He can, if he wishes, refresh his memory from his notes; and if he does so, of course, he can be cross-examined on those notes; but unless he refreshes his memory by them, they are not admissible in evidence. The same should apply to the child care officers. On principle I hold that these case notes and records should not be disclosed at the instance of another party to the suit. There may be exceptional circumstances in which the court might overrule the privilege, but certainly not in this case. I think the judge was in error. I would reverse his decision.'
  9. Είναι εμφανές από το σκεπτικό του ότι η αποκάλυψη αποκλείστηκε για δύο λόγους. Θεωρήθηκαν κατ' αρχήν ως προνομιούχα και επίσης ως έγγραφα που δεν έτυχαν χρήσης κατά την κυρίως εξέταση για σκοπούς φρεσκαρίσματος μνήμης μάρτυρα.
  10. Είναι γεγονός ότι στην Dunn, ανωτέρω, δια του Munby LJ (σελ. 228 - 229), το Αγγλικό Εφετείο με αναφορά στις Αποφάσεις του ΕΔΑΔ, Gaskin v UK
(1990)12 EHRR 36 και In W v UK
(1988)10 EHRR 29, εξέφρασε την άποψη ότι είναι αμφίβολο πλέον αν σημειώσεις ή εκθέσεις λειτουργών σε τέτοιου είδους υποθέσεις μπορούν να θεωρούνται προνομιούχες. Αναφέρθηκε επίσης ότι το Δικαστήριο πρέπει να εξισορροπεί το δικαίωμα της δίκαιης δίκης (άρθρο 6 της Σύμβασης) και αυτό της ιδιωτικής ζωής άλλων (άρθρο 8 της Σύμβασης) (σελ. 230).
  1. Η γενική αρχή της Dunn, ανωτέρω, σελ. 212, είναι ότι υπάρχει, κατ' αρχήν, θετική υποχρέωση δυνάμει του άρθρου 8 της Σύμβασης, αποκάλυψης αρχείων και εκθέσεων λειτουργών ευημερίας. Έγγραφα αυτής της φύσεως αποκλείονται, πρωτίστως, για την προστασία παιδιού και μόνο όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο.
  2. Δεν μου διαφεύγει, βέβαια, ότι αυτά λέχθηκαν σε σχέση με διαδικασίες φύλαξης τέκνων, όπου οι διαδικασίες είχαν συγκεκριμένο σκοπό.
  3. Σχετική ως προς την εξελικτική πορεία της Αγγλικής πρακτικής σε ποινικές διαδικασίες είναι η απόφαση R v. H [2004] 2 AC 134 (HL), στην οποία, αφού ανασκοπήθηκε η νομολογία, δόθηκαν κατευθυντήριες γραμμές σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο Δικαστής προσεγγίζει αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής για αποκλεισμό εγγράφου. Ο Bingham LJ ανέφερε τα ακόλουθα στις σελ. 155 - 156: '
  4. When any issue of derogation from the golden rule of full disclosure comes before it, the court must address a series of questions.
(1)What is the material which the prosecution seek to withhold? This must be considered by the court in detail.
(2)Is the material such as may weaken the prosecution case or strengthen that of the defence? If No, disclosure should not be ordered. If Yes, full disclosure should (subject to
(3),
(4)and
(5)below) be ordered.
(3)Is there a real risk of serious prejudice to an important public interest (and, if so, what) if full disclosure of the material is ordered? If No, full disclosure should be ordered.
(4)If the answer to
(2)and
(3)is Yes, can the defendant's interest be protected without disclosure or disclosure be ordered to an extent or in a way which will give adequate protection to the public interest in question and also afford adequate protection to the interests of the defence? This question requires the court to consider, with specific reference to the material which the prosecution seek to withhold and the facts of the case and the defence as disclosed, whether the prosecution should formally admit what the defence seek to establish or whether disclosure short of full disclosure may be ordered. This may be done in appropriate cases by the preparation of summaries or extracts of evidence, or the provision of documents in an edited or anonymised form, provided the documents supplied are in each instance approved by the judge. In appropriate cases the appointment of special counsel may be a necessary step to ensure that the contentions of the prosecution are tested and the interests of the defendant protected (see para 22 above). In cases of exceptional difficulty the court may require the appointment of special counsel to ensure a correct answer to questions
(2)and
(3)as well as
(4).
(5)Do the measures proposed in answer to
(4)represent the minimum derogation necessary to protect the public interest in question? If No, the court should order such greater disclosure as will represent the minimum derogation from the golden rule of full disclosure.
(6)If limited disclosure is ordered pursuant to
(4)or
(5), may the effect be to render the trial process, viewed as a whole, unfair to the defendant? If Yes, then fuller disclosure should be ordered even if this leads or may lead the prosecution to discontinue the proceedings so as to avoid having to make disclosure.
(7)If the answer to
(6)when first given is No, does that remain the correct answer as the trial unfolds, evidence is adduced and the defence advanced? It is important that the answer to
(6)should not be treated as a final, once-and-for-all, answer but as a provisional answer which the court must keep under review. 37. Throughout his or her consideration of any disclosure issue the trial judge must bear constantly in mind the overriding principles referred to in this opinion. In applying them, the judge should involve the defence to the maximum extent possible without disclosing that which the general interest requires to be protected but taking full account of the specific defence which is relied on. There will be very few cases indeed in which some measure of disclosure to the defence will not be possible, even if this is confined to the fact that an ex parte application is to be made. If even that information is withheld and if the material to be withheld is of significant help to the defendant, there must be a very serious question whether the prosecution should proceed, since special counsel, even if appointed, cannot then receive any instructions from the defence at all.' 27. H πιο πάνω απόφαση δεν φαίνεται να είχε οποιαδήποτε επίδραση στα λεχθέντα της R v. Brushett [2000] 2 All ER (D) 2432, όπου αναφέρθηκε ότι η ευχέρεια αποκάλυψης από τρίτους είναι πιο περιορισμένη από αυτή που αφορά υλικό που κατέχει η Κατηγορούσα Αρχή (βλ. Blackstone's Criminal Practice, ανωτέρω, § D9.75). Ο Otton LJ, ανέφερε τους εξής περιορισμούς στην αναζήτηση έγγραφης μαρτυρίας από τρίτα πρόσωπα: 'The central principles to be derived from those authorities are as follows (
  1. i)to be material evidence documents must be not only relevant to the issues arising in the criminal proceedings, but also documents admissible as such in evidence; (
  2. ii)documents which are desired merely for the purpose of possible cross-examination are not admissible in evidence and, thus, are not material for the purposes of section 97[5]; (iii) whoever seeks production of documents must satisfy the Justices with some material that the documents are "likely to be material" in the sense indicated, likelihood for this purpose involving a real possibility, although not necessarily a probability; (
  3. iv)it is not sufficient that the applicant merely wants to find out whether or not the third party has such material documents. This procedure must not be used as a disguised attempt to obtain discovery.' 28. Γενικά η έκδοση κλήσης σε ποινική διαδικασία προς τρίτο για σκοπούς παρουσίασης εγγράφου (με βάση το s. 2[6] του Criminal Procedure (Attendance of Witnesses) Act 1965 ή το s. 97[7] του Magistrates Court Act 1980) πρέπει να αφορά έγγραφα που είναι ενδεχόμενο να αποτελέσουν ουσιώδη μαρτυρία και όχι έγγραφα που μπορεί να οδηγήσουν σε περαιτέρω αποκάλυψη ή που μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο για σκοπούς αντεξέτασης (Βλ. Cross & Tapper on Evidence, 2007, 11th ed, σελ. 307 και Cheltenham Justices, ex p. Secretary of State for Trade [1977] 1 WLR 95, 99 - 100). Η υποχρέωση αποκάλυψης επομένως από τρίτους διαφέρει από την αντίστοιχη υποχρέωση της Κατηγορούσας Αρχής. 29. Κρίνω ότι το άρθρο 49[8] της Ποινικής Δικονομίας, Κεφ. 155, δεν διαφέρει από τις αντίστοιχες Αγγλικές διατάξεις που ανέφερα. Παρέχει πολύ πιο περιορισμένη πρόσβαση σε έγγραφα που κατέχουν τρίτοι, απ' ότι το άρθρο 7, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί με τις πρόσφατες τροποποιήσεις, που αφορά πρόσβαση σε έγγραφα που κατέχουν οι διωκτικές αρχές. Ισχύουν επομένως, κατ' αναλογία, οι ίδιες αρχές. 30. Η δέσμη εγγράφων που δόθηκε στο δικαστήριο αφορά, δύο οδηγούς συνέντευξης για ενήλικες με σημειώσεις (ένα για κάθε γονιό) ένα οδηγό συνέντευξης παιδιού, δύο ερωτηματολόγια «δυνατοτήτων και δυσκολιών για το παιδί» (ένα για κάθε γονιό), δύο ερωτηματολόγια «κλίμακας καθημερινών δυσκολιών» (ένα για κάθε γονιό) και δύο ερωτηματολόγια «κλίμακας οικογενειακών δραστηριοτήτων» (ένα για κάθε γονιό). Σε κανένα από τα έντυπα δεν είναι δυνατό να διαχωριστούν οι σημειώσεις - απαντήσεις ή τα όσα συμπληρώθηκαν με τρόπο που να τα καθιστά κατανοητά. Επίσης είναι εμφανές από τη δομή των ερωτηματολογίων ότι ακολουθείται συγκεκριμένη μεθοδολογία. Η ανησυχία της Διευθύντριας για τη δημιουργία προβλημάτων σε περίπτωση διάχυσης των ερωτηματολογίων είναι επομένως βάσιμη. Η δε απομόνωση των απαντήσεων - σημειώσεων από τα έντυπα άνευ αντικειμένου και ουσίας. 31. Κρίνω ότι το αίτημα της Υπεράσπισης δεν μπορεί να γίνει δεκτό για τους ακόλουθους λόγους:
(1)Η Υπεράσπιση ζητεί την επιθεώρηση των εγγράφων για σκοπούς αντεξέτασης της ΜΚ
  1. Δεν επιδιώκεται η χρήση των εγγράφων ως μαρτυρία στην υπόθεση, αλλά για έλεγχο της αξιοπιστίας της ΜΚ
  2. Τα όσα λέχθηκαν στις Re D (Infants), Brushett, και Cheltenham Justices, ανωτέρω, έχουν πλήρη εφαρμογή. Η περίπτωση διακρίνεται από την αποκάλυψη υλικού που έχει στην κατοχή της η Κατηγορούσα Αρχή, σύμφωνα με το άρθρο 7 της Ποινικής Δικονομίας, όπου το δικαίωμα πρόσβασης του κατηγορούμενου στο μαρτυρικό υλικό είναι ευρύτερη.
(2)Περαιτέρω, υπό τις περιστάσεις, η ίδια η έκθεση Τεκμήριο 31, αποτελεί επαρκή αποκάλυψη των πληροφοριών που λήφθηκαν και έτυχαν επεξεργασίας από πλευράς του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας. Με βάση αυτό το δεδομένο, κρίνω ότι η μη αποκάλυψη των ερωτηματολογίων και των απαντήσεων εξασφαλίζει το δημόσιο συμφέρον στη μη διάχυση της μεθοδολογίας που χρησιμοποιείται χωρίς να επηρεάζεται η ορθή απονομή της δικαιοσύνης.
  1. Ως εκ τούτου το αίτημα της Υπεράσπισης απορρίπτεται. Υπ.).................................................. Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. κατ' αναλογία τις ισχύουσες Αγγλικές διατάξεις, Criminal Procedure (Attendance of Witnesses) Act 1965, s. 2 σε σχέση με τις εξουσίες του Crown Court και το Magistrates Court Act 1980, s. 97 σε σχέση με τις εξουσίες των Magistrates' Court. Αφορούν στην ουσία τους επαναθέσπιση διατάξεων που υπήρχαν στο Indictable Offences Act 1848, s. 16 στο Criminal Justice Administration Act 1914, s.
  2. και στο Magistrates Court Act 1952, s.
  3. [2] Ενδιάμεση Απόφαση Κ. Κληρίδη ΠΕΔ, όπως ήταν τότε. [3] Δ.Ν. Τομ. ΙΙ, σελ.
  4. [4] Ε.Ε. Παρ.ΙΙ, 6/10/
  5. [5] Του Magistrates Court Act 1980, βλ. υποσημείωση 1 ανωτέρω. [6]
  6. - This section applies where the Crown Court is satisfied that— (a) a person is likely to be able to give evidence likely to be material evidence, or produce any document or thing likely to be material evidence, for the purpose of any criminal proceedings before the Crown Court, and (b) it is in the interests of justice to issue a summons under this section to secure the attendance of that person to give evidence or to produce the document or thing. .... (υπογράμμιση δική μου) [7] 97.-
(1)Where a justice of the peace is satisfied that— (a) any person in England or Wales is likely to be able to give material evidence, or produce any document or thing likely to be material evidence, at the summary trial of an information or hearing of a complaint by a magistrates' court, and (b)it is in the interests of justice to issue a summons under this subsection to secure the attendance of that person to give evidence or produce the document or thing, ..(υπογράμμιση δική μου) [8] 49.-
(1)Αν σε οποιαδήποτε ποινική διαδικασία το Δικαστήριο είναι ικανοποιημένο ότι κάποιο πρόσωπο ενδέχεται να δώσει ουσιώδη μαρτυρία για την κατηγορία ή την υπεράσπιση, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει κλήση στο πρόσωπο αυτό η οποία να απαιτεί από αυτό να παραστεί ενώπιον του Δικαστηρίου σε χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην κλήση, για να δώσει μαρτυρία σε σχέση με την υπόθεση και για να μεταφέρει μαζί του οποιοδήποτε ορισμένο έγγραφο ή πράγμα και οποιοδήποτε άλλο έγγραφο ή πράγμα που αφορά την υπόθεση το οποίο δυνατό να βρίσκεται στην κατοχή ή την εξουσία ή τον έλεγχο αυτού: .... cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.