← Κύπρος

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Μ.Ξ., Αρ. Υπόθεσης: 8663/2016, 30/5/2019

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Μ.Ξ., Αρ. Υπόθεσης: 8663/2016, 30/5/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:B28 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Α. Π. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 8663/2016 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Μ.Ξ. Κατηγορουμένης -------------------------- Ημερομηνία: 30 Μαΐου,

  1. Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Χ. Θεμιστοκλέους. Για την Κατηγορούμενη: κ. Ταμάσιος. Κατηγορούμενη, παρούσα. Α Π Ο Φ Α Σ Η (Επειδή η υπόθεση αφορά απείθεια σε διάταγμα επικοινωνίας που σχετίζεται με ανήλικα πρόσωπα η απόφαση έχει ανωνυμοποιηθεί σύμφωνα με την Εγκύκλιο αρ. 125 του Ανωτάτου Δικαστηρίου) Ι. Η ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ Η ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΚΙΑΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ
  2. Η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει την κατηγορία απείθειας κατά νομίμων διαταγών, κατά παράβαση του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 («ΠΚ»).
  3. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας, η κατηγορούμενη την 21/7/2014 απείθησε σε διάταγμα που εκδόθηκε στην αίτηση με αρ. 383/09, με το οποίο καθορίζεται η άσκηση δικαιώματος επικοινωνίας του πρώην συζύγου της Α.Ξ. (MK 1) με τα ανήλικα τέκνα τους, Ν.Ξ. (ΜΥ 1), ηλικίας τότε, 14 ετών και Ο.Ξ. (ΜΥ 2), ηλικίας τότε, 12 ετών. Ο πρώην σύζυγος της κατηγορούμενης, Α.Ξ. (ΜΚ 1), μετέβη στην οικία της κατηγορούμενης να παραλάβει τα ανήλικα τέκνα του όπως καθορίζεται στο προαναφερθέν διάταγμα, αλλά αυτή δεν του τα «παρέδωσε».
  4. Η Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη των κατηγοριών παρουσίασε δυο μάρτυρες, τον κ. Α.Ξ. (ΜΚ 1) και την κα. Κ.Κ. (ΜΚ 2) λειτουργού στο Γραφείο Ευημερίας. Η κατηγορούμενη αφού κλήθηκε να προβάλει την Υπεράσπιση της κατέθεσε ενόρκως και παρουσίασε επίσης τα δύο παιδιά, τον Ν.Ξ. (ΜΥ 1) και την Ο.Ξ. (ΜΥ 2), ως μάρτυρες.
  5. Κατατέθηκαν έντεκα Τεκμήρια, κάποια εξ αυτών ως παραδεκτά. Κατατέθηκαν επίσης, κατά την αντεξέταση του ΜΚ 1, δύο Τεκμήρια προς Αναγνώριση. Επειδή δεν κατατέθηκαν ως κανονικά τεκμήρια δεν έλαβα υπόψη μου το περιεχόμενο τους (βλ. Κυπριακή Δημοκρατία ν. Epco Cyprus Ltd

(2007)1Β ΑΑΔ 883, Lefkaritis Bros Ltd v. Tanya Shipping Office
(1987)1 CLR 47, Demeco Co. v. Beckhoff
(1988)1 CLR 82). 5. Είναι παραδεκτά τα ακόλουθα:
(1)η έκδοση, εκ συμφώνου, Διατάγματος ανάθεσης της γονικής μέριμνας των δύο παιδιών στην κατηγορούμενη και ρύθμισης των δικαιωμάτων επικοινωνίας του ΜΚ 1 με τα παιδιά στις 7/11/2013 από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην αίτηση 383/09 (Τεκμήριο 3 - το Διάταγμα)·
(2)η Αστ. ΧΧΧ, Φλωρίδου, έλαβε ανακριτική κατάθεση από την κατηγορούμενη, την 21/7/2014 (Τεκμήριο 11)· και ότι
(3)η Αστ. ΧΧΧ, Θρασυβούλου στις 26/9/2015 κατηγόρησε γραπτώς την κατηγορούμενη για το πιο πάνω αδίκημα (Τεκμήριο 1 - η αστυνομική της κατάθεση). Η κατηγορούμενη απάντησε, «Δεν παραδέχομαι» (Τεκμήριο 2 - η γραπτή κατηγορία). 6. Αποτέλεσαν επίσης κοινό έδαφος τα ακόλουθα:
(1)Οι ηλικίες των δύο παιδιών κατά τον επίδικο χρόνο. Σήμερα ο ΜΥ 1 είναι 18 ½ ετών και ΜΥ 2, 16 ½.
(2)Η κατηγορούμενη και ο ΜΚ 1 έχουν τελέσει γάμους με άλλα πρόσωπα. Η κατηγορούμενη από τον δεύτερο γάμο της απέκτησε ακόμη ένα παιδί. Το ίδιο και ο ΜΚ
  2. Δεν έτυχαν αμφισβήτησης επίσης ότι την 21/7/2014 η ώρα 15:30, ο ΜΚ 1 είχε δικαίωμα να παραλάβει τα παιδιά από το σπίτι της κατηγορούμενης και ότι όντως μετέβη εκεί για να τα παραλάβει. Αποτελεί κοινό έδαφος η ότι η επικοινωνία δεν επιτεύχθηκε. Υπάρχει διάσταση ως προς τους λόγους που αυτό δεν κατέστη δυνατή.
  3. Η μαρτυρία, και ιδιαίτερα η αντεξέταση του ΜΚ 1, ήταν εκτενής. Η μαρτυρία της ΜΚ 2, Λειτουργού Κοινωνικών Υπηρεσιών, εν τέλει, δεν διαφάνηκε να είναι σχετική η χρήσιμη. Η τελευταία επικοινωνία που είχε με τα παιδιά ήταν το 2011 για σκοπούς ετοιμασίας της έκθεσης στην αίτηση του Οικογενειακού Δικαστηρίου με βάση το οποίο εκδόθηκε το διάταγμα το οποίο η κατηγορούμενη φέρεται να παράκουσε. Η έκθεση της δεν κατατέθηκε ούτε έδωσε άλλη μαρτυρία σε σχέση με τα παιδιά. Η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, στην ουσία, στηρίχθηκε στα λεχθέντα του ΜΚ
  4. Για τον λόγο αυτό δεν θα κάνω άλλη αναφορά στη μαρτυρία της.
  5. Τέλος αποτελεί κοινό έδαφος ότι το εν λόγω Διάταγμα (Τεκμήριο 3) αφορούσε τροποποίηση όρων προγενέστερου διατάγματος που είχε εκδοθεί στα πλαίσια της Αιτ. 287/2004, την 21/4/2005 (Τεκμήριο 5).
  6. Το Διάταγμα της Αιτ. 383/2009 (Τεκμήριο 3) προβλέπει τα ακόλουθα: «Ύστερα από ακρόαση της αίτησης στην παρουσία του κ. Α. Ταμάσιου για κκ. Α. Ταμάσιο & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόρους διά την αιτήτρια και του κ. Α. Μερακλή, δικηγόρου διά τον καθ' ου η αίτηση και αφού ακούστηκε οτιδήποτε λέχθηκε από τους πιο πάνω δικηγόρους, στην παρουσία της κας [Κ.Κ.], Λειτουργού Ευημερίας και των διαδίκων, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΚ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΕΚΔΙΔΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑ με το οποίο ΤΡΟΠΟΠΟΙΕΙΤΑΙ το διάταγμα ημερομηνίας 21.4.2005 που εκδόθηκε στην αίτηση γονικής μέριμνας με αρ. 287/04 και ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ως ακολούθως: ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΕΚ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑ με το οποίο ΑΝΑΤΙΘΕΤΑΙ στην αιτήτρια η φύλαξη και φροντίδα των ανήλικων τέκνων των διαδίκων [ΜΥ 1] και [ΜΥ 2]. ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΕΚ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑ με το οποίο ΚΑΘΟΡΙΖΕΤΑΙ ως τόπος διαμονής των ανήλικων τέκνων των διαδίκων [ΜΥ 1] και [ΜΥ 2], ο εκάστοτε τόπος διαμονής της αιτήτριας, εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Οι λοιπές πρόνοιες της γονικής μέριμνας θα ασκούνται από κοινού από τους διάδικους. ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΕΚ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑ με το οποίο ΚΑΘΟΡΙΖΕΤΑΙ η άσκηση του δικαιώματος επικοινωνίας του καθ' ου η αίτηση με τα ανήλικα τέκνα του, ως ακολούθως: (α) Κάθε 1η και 3η βδομάδα Κάθε Δευτέρα και Πέμπτη από η ώρα 15.30 μέχρι η ώρα 20.30 της ίδια μέρας αρχής γενομένης από 7.11.
  7. (β) Κάθε 2η και 4η βδομάδα Κάθε Δευτέρα και Πέμπτη από η ώρα 15.30 μέχρι η ώρα 20.30 της ίδια μέρας αρχής γενομένης από 11.11.
  8. Κάθε Σάββατο από η ώρα 13.00 μέχρι η ώρα 20.00 της Κυριακής με δικαίωμα διανυκτέρευσης, αρχής γενομένης από τις 16.11.13 Η ανωτέρω ρύθμιση θα επαναλαμβάνεται κάθε τέσσερις εβδομάδες. (γ) Την περίοδο των εορτών των Χριστουγέννων κάθε έτους, τον πρώτο χρόνο ισχύος του παρόντος διατάγματος, από η ώρα 15.30 της 23ης Δεκεμβρίου έως η ώρα 20.00 της 26ης Δεκεμβρίου με δικαίωμα διανυκτέρευσης (α' περίοδος) και το δεύτερο χρόνο ισχύος του παρόντος διατάγματος, την περίοδο από η ώρα 15.30 της 29ης Δεκεμβρίου έως η ώρα 20.00 της 1ης Ιανουάριου με δικαίωμα διανυκτέρευσης (β' περίοδος) και ούτω καθ' εξής και εναλλάξ κάθε επόμενο χρόνο. Ο καθ' ου η αίτηση κατά τις εορτές των Χριστουγέννων του έτους 2013, θα ασκήσει την επικοινωνία του την α' περίοδο. (δ) Την περίοδο των εορτών του Πάσχα κάθε έτους, τον πρώτο χρόνο ισχύος του παρόντος διατάγματος, την περίοδο από η ώρα 15.30 της Μεγάλης Πέμπτης έως η ώρα 20.00 της Κυριακής του Πάσχα με δικαίωμα διανυκτέρευσης (α' περίοδος) και το δεύτερο χρόνο ισχύος του παρόντος διατάγματος, την περίοδο από η ώρα 09.00 της Δευτέρας της Διακαινησίμου έως η ώρα 20.00 της Πέμπτης της Διακαινησίμου με δικαίωμα διανυκτέρευσης (β' περίοδος) και ούτω καθ' εξής και εναλλάξ κάθε επόμενο χρόνο. Ο καθ' ου η αίτηση κατά τις εορτές του Πάσχα του έτους 2014, θα ασκήσει την επικοινωνία του τη β' περίοδο. (ε) Την περίοδο των θερινών διακοπών κάθε έτους, τον πρώτο χρόνο ισχύος του παρόντος διατάγματος, από η ώρα 09.00 της 1ης Ιουλίου έως η ώρα 20.00 της 20ης Ιουλίου με δικαίωμα διανυκτέρευσης (α' περίοδος) και από η ώρα 09.00 της 1ης Αυγούστου έως η ώρα 20.00 της 20ης Αυγούστου με δικαίωμα διανυκτέρευσης (β' περίοδος) και ούτω καθ' εξής και εναλλάξ κάθε επόμενο χρόνο. Ο καθ' ου η αίτηση κατά τις θερινές διακοπές του έτους 2014, θα ασκήσει την επικοινωνία του τη β' περίοδο. Στην περίπτωση που τα ανήλικα ή ένα εξ αυτών θα συμμετέχουν σε προσκοπική κατασκήνωση και οι ημέρες της κατασκήνωσης θα εμπίπτουν εντός των ανωτέρω περιόδων, τότε η συγκεκριμένη περίοδος θα παρατείνεται ανάλογα με ίσο αριθμό ημερών που τα ανήλικα θα βρίσκονται στην προσκοπική κατασκήνωση Η αιτήτρια ΔΙΑΤΑΣΣΕΓΑΙ όπως παραδίδει δια χειρός το έντυπο για τις ήμερες που τα ανήλικα θα βρίσκονται στην προσκοπική κατασκήνωση στον καθ' ου η αίτηση, με σχετικό αντίγραφο την ίδια ώρα που ο καθ' ου η αίτηση θα το παραλαμβάνει. Ο καθ' ου η αίτηση ΔΙΑΤΑΣΣΕΤΑΙ όπως υπογράφει το σχετικό έντυπο αμέσως και το επιστρέφει δια χειρός την ίδια ώρα, πίσω στην αιτήτρια. Η αιτήτρια Δ.1ΑΤΑΣΣΕΤΑΙ όπως για κάθε περίπτωση που αναφέρεται πιο πάνω παραδίδει προσωπικά τα ανήλικα στον καθ' ου η αίτηση στον τόπο διαμονής τους, που είναι ο τόπος διαμονής της αιτήτριας και όπως τα παραλαμβάνει προσωπικά από τον καθ' ου η αίτηση, επίσης στον τόπο διαμονής τους. Ο καθ' ου η αίτηση ΔΙΑΤΑΣΣΕΤΑΙ όπως για κάθε περίπτωση που αναφέρεται πιο πάνω παραλαμβάνει προσωπικά τα ανήλικα από την αιτήτρια στον τόπο διαμονής τους, που είναι ο τόπος διαμονής της αιτήτριας και όπως τα παραδίδει προσωπικά στην αιτήτρια επίσης στον τόπο διαμονής τους. Τα ανωτέρω διατάγματα είναι εκτελεστά από σήμερα. Τα ανωτέρω διατάγματα επεξηγήθηκαν στους διαδίκους από το Δικαστήριο, οι οποίοι δήλωσαν ότι τα κατανοούν πλήρως και συμφωνούν με αυτά.»
  9. Σε σχέση με όλες τις πιο πάνω κοινά αποδεκτές θέσεις προβαίνω και σε ανάλογα ευρήματα. ΙΙ. ΠΡΟΣΑΧΘΕΙΣΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Μαρτυρία του Α.Ξ. (ΜΚ 1)
  10. Ο ΜΚ 1 υιοθέτησε την αστυνομική του κατάθεση ημερ. 21/7/2014 (Τεκμήριο 4) ως μέρος της κυρίως του εξέτασης. Με την κατηγορούμενη απέκτησαν δύο παιδιά, τον ΜΥ 1 στις 30/8/2000 και τη ΜΥ 2 στις 28/7/
  11. Το Δεκέμβριο 2002 επήλθε διάσταση τις σχέσεις τους. Το Μάρτιο 2004 εκδόθηκε διαζύγιο. Αρχικά η επικοινωνία του με τα παιδιά, τα οποία είχαν παραμείνει με την κατηγορούμενη, διευθετούνταν μεταξύ τους χωρίς προβλήματα. Ακολούθως η κατηγορούμενη δημιούργησε νέα σχέση και άρχισαν να δημιουργούνται προσκόμματα. Ο ΜΚ 1 απευθύνθηκε στο Οικογενειακό Δικαστήριο και εξασφάλισε αρχικά προσωρινό διάταγμα τον Σεπτέμβριο 2004 και τελικό τον Απρίλιο
  12. Από το 2005 και μετά η κατηγορούμενη παρεμβάλλει συνεχώς εμπόδια στην άσκηση του δικαιώματος επικοινωνίας που έχει με τα δύο τέκνα τους, με αποτέλεσμα να προβαίνει συνεχώς σε καταγγελίες. Σε μια περίπτωση η κατηγορούμενη καταδικάστηκε για παρακοή. Εν τέλει εκδόθηκε νέο διάταγμα, το προαναφερόμενο Τεκμήριο 3, στις 7/11/
  14. Ως προς τις περιστάσεις διάπραξης του αδικήματος αναφέρονται τα ακόλουθα στην κατάθεση του (Τεκμήριο 4) : «Σήμερα 21/7/2014 και γύρω στις 15:30, μετέβηκα στο σπίτι της πρώην συζύγου μου [κατηγορούμενης] για να παραλάβω τα παιδιά μου όπως αναφέρεται στο διάταγμα. Χτύπησα το κουδούνι και τότε άνοιξε η πόρτα και έκλεισε αμέσως, πράγμα το οποίο έγινε ακόμα δύο φορές. Την τρίτη φορά που ανοιγόκλεισε η πόρτα εγώ περίμενα λίγο και όταν δεν μου άνοιξε κανένας πήγα πίσω στο αυτοκίνητο μου. Όταν ξεκίνησα να φύγω, ενώ ήμουν ακόμα κοντά, είδα την [κατηγορούμενη] να βγαίνει από το σπίτι με τα παιδιά μας να μπαίνουν στο αυτοκίνητο και να φεύγουν. Τότε εγώ σταμάτησα για να δω αν τα παιδιά ήταν μαζί της. Ενώ η [κατηγορούμενη] με είδε ότι ήμουν εκεί με αγνόησε και έφυγε. Τότε εγώ έφυγα από εκεί.»
  15. Επειδή δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε, κατήγγειλε το συμβάν ώστε να ασκηθεί ποινική δίωξη εναντίον της.
  16. Προφορικά συμπλήρωσε ότι δεν είχε δει ποιος άνοιξε και έκλεισε την πόρτα. Δεν εμφανίστηκε κανείς ούτε μίλησε με οποιοδήποτε. Αυτός κατευθυνόταν με το αυτοκίνητο του προς αδιέξοδο πλησίον της οικίας όταν την είδε να φεύγει με τα παιδιά. Τα παιδιά, που βρίσκονταν μέσα στο αυτοκίνητο, προσπάθησαν να του μιλήσουν. Ένιωθαν την πίεση. Η κατηγορούμενη απλά έκανε ένα μορφασμό.
  17. Ήταν η θέση του ότι η αποξένωση του με τα παιδιά έχει διαπιστωθεί με δικαστική απόφαση ημερ. 15/7/2010 του Οικογενειακού Δικαστηρίου στα πλαίσια της υπ. 390/
  18. Αυτό που συνέβαινε συνήθως, όταν προσπαθούσε να ασκήσει το δικαίωμα επικοινωνίας του, η κατηγορούμενη ή ο σύζυγος της κοίταζαν τα παιδιά με άγριο ύφος, με αποτέλεσμα αυτά να μην έρχονται ή απλά δεν εμφανίζονταν στην πόρτα. Με τα παιδιά δεν διατηρεί σχέσεις για δεκατέσσερα χρόνια. Είναι «κακοποιημένα», υπάρχουν εκθέσεις που το καταδεικνύουν αλλά δεν του δίδονται από τις αρμόδιες αρχές. Για το λόγο αυτό έχει λάβει μέτρα κατά της Δημοκρατίας. Έθεσε ως ακολούθως το ζήτημα: «Ε. Πήρατε τα παιδιά σας δηλαδή τέλος Ιουνίου; Α. Όχι. Ε. Για ποιο λόγο; Α. Για τον ίδιο λόγο που εδώ και 14 χρόνια δεν μπορώ να δω τα παιδιά μου. Η τρομοκρατία, η καθοδήγηση, η πλύση εγκεφάλου, η διαφθορά, η διαπλοκή που υπάρχει στο σύστημα, η μη συμμόρφωση της κατηγορούμενης προς οποιοδήποτε διάταγμα εκδοθεί.»
  19. Η αντεξέταση του ΜΚ 1, ήταν εκτενής και είχε δύο σκέλη. Το πρώτο, αφορούσε τα γεγονότα της επίδικης ημερομηνίας. Το δεύτερο, το ιστορικό των διαφορών του με την κατηγορούμενη και τις επιπτώσεις στα δύο παιδιά. Θα περιοριστώ στα απολύτως απαραίτητα.
  20. Ως προς τα συμβάντα της επίδικης ημερομηνίας αρνήθηκε εισήγηση ότι η κατηγορούμενη άνοιξε την πόρτα, λέγοντας του «γεια», και ότι η ίδια εμπόδισε τα παιδιά, που βρίσκονταν πίσω της, να κλείσουν την πόρτα. Αρνήθηκε επίσης ότι η κατηγορούμενη τους προέτρεψε να του μιλήσουν και ότι ο ΜΥ 1 μετά από δύο προσπάθειες έκλεισε την πόρτα. Δεν δέχθηκε ότι απλά στεκόταν και έβλεπε μετέωρα προς τη βεράντα χωρίς να κάνει οποιαδήποτε προσπάθεια να μιλήσει στα παιδιά. Δέχθηκε όμως ότι σε άλλη διαδικασία είχε πει ότι συνήθως δεν μιλούσε γιατί θυματοποιούνταν. Ο λόγος που είχε σταματήσει το όχημα του ενώ έφευγε ήταν για να επιβεβαιώσει αυτό που είχε δει, τα παιδιά να μπαίνουν στο αυτοκίνητο με την κατηγορούμενη και να φεύγουν[1].
  21. Ως προς το ιστορικό της υπόθεσης ανέφερε ότι δεν ήταν η μόνη υπόθεση σε εκκρεμότητα. Υπήρχε αριθμός υποθέσεων στο Οικογενειακό Δικαστήριο, αλλά και στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Θεωρούσε υπεύθυνους για την αποξένωση του από τα παιδιά, την κατηγορούμενη, τον σύζυγό της και το συνήγορο Υπεράσπισης. Μέχρι και ο Γ, ψυχολόγος[2], που είχε διορίσει το Οικογενειακό Δικαστήριο, στα πλαίσια αίτησης, είχε απειληθεί. Ανέφερε ταυτόχρονα ότι ο εν λόγω ψυχολόγος ήταν «βαλτός». Για τα ζητήματα αυτά έχει προβεί σε καταγγελίες ακόμη και σε σχέση με Δικαστές.
  22. Επέμεινε στη θέση ότι τα παιδιά ήταν κακοποιημένα, ότι τον αγαπούν και φοβούνται να το εκδηλώσουν. Η συμπεριφορά που επιδεικνύουν έναντι του είναι καθ' υποβολή άλλων. Αρνήθηκε ότι τα αποκαλούσε «στρατιωτάκια» ή «παπαγαλάκια» και ότι ο ίδιος ήταν ο υπαίτιος της αποξένωσης με τη συμπεριφορά που επεδείκνυε. Συγκεκριμένα του υποβλήθηκε ότι προκαλούσε δυσκολίες σε σχέση με τους ομίλους των παιδιών στο σχολείο, αφού επέμεινε σε ώρα παραλαβής τους που τα απέτρεπε από το να συμμετέχουν σε δραστηριότητες, ή σε εκδρομές του Σώματος Προσκόπων στο οποίο μετείχαν. Αυτός ήταν και ο λόγος συμπερίληψης όρου για προσκοπικές εκδρομές στο διάταγμα, το οποίο συμφωνήθηκε μετά από τέσσερα χρόνια, εξαιτίας δικής του υπαιτιότητας. Προσκόμματα, του υποβλήθηκε, δημιουργούσε σε σχέση και με τις θερινές διακοπές. Ο ΜΚ 1 αρνήθηκε τις υποβολές αυτές ως επίσης και εισήγηση ότι τα προσκόμματα αυτά κατέστησαν αναγκαία την τροποποίηση του διατάγματος ημερ. 21/4/2005 (Αίτ. 287/2004 - Τεκμήριο 5). Προς επίρρωση των ισχυρισμών του ο συνήγορος Υπεράσπισης του υπέδειξε αριθμό επιστολών (Τεκμήρια 6, 7, 9 και 10) ως επίσης και ενδιάμεσο διάταγμα (Τεκμήριο 8) που αφορούσε τις θερινές διακοπές του
  23. Ο ΜΚ 1 απέρριψε τις υποβληθείσες θέσεις. Αρνήθηκε επίσης ότι αδιαφορούσε για θέματα της καθημερινότητας των ΜΥ 1 και 2, και ότι δεν επισκέφθηκε τη ΜΥ 2 όταν αυτή είχε υποβληθεί σε εγχείρηση. Τέλος αρνήθηκε ότι, μια φορά, όταν την είδε σε Υπεραγορά, έχοντας μαζί του το παιδί του, την απέφυγε. Μαρτυρία της Κατηγορούμενης
  24. Η κατηγορούμενη υιοθέτησε την ανακριτική της κατάθεση, ημερ. 21/7/2014 (Τεκμήριο 11), ως μέρος της κυρίως της εξέτασης. Την επίδικη ημερομηνία, περί ώρα 15:30, ήρθε στο σπίτι της ο ΜΚ 1 για να παραλάβει τα δύο παιδιά. Ο ΜΚ 1 κτύπησε το κουδούνι. Η κατηγορούμενη του άνοιξε την πόρτα και τον χαιρέτισε. Τα παιδιά στέκονταν πίσω της και προσπαθούσαν να κλείσουν την πόρτα. Η κατηγορούμενη τους απέτρεψε. Τους παρότρυνε να δουν και να ακούσουν τον ΜΚ
  25. Τα παιδιά συνέχισαν να αντιδρούν. Η ΜΥ 2, απευθυνόμενη στον ΜΚ 1, τον ρώτησε το λόγο που ήρθε και ο ΜΥ 1 προσπαθούσε να κλείσει την πόρτα. Η κατηγορούμενη τον εμπόδισε λέγοντας του πως ήταν ο πατέρας του και ότι μπορεί να ήθελε να μιλήσουν. Ο ΜΚ 1 δεν αντιδρούσε ούτε μιλούσε. Ο ΜΥ 1, βλέποντας τον ΜΚ 1 απλά να στέκεται και να μην μιλά, την έσπρωξε προς τα πίσω και έκλεισε την πόρτα. Η κατηγορούμενη είδε από την μπαλκονόπορτα τον ΜΚ 1 να εισέρχεται στο αυτοκίνητο του και να φεύγει. Τότε και η ίδια έφυγε με τα παιδιά από το σπίτι. Σε κάποιο σημείο, σε κάποια απόσταση από το σπίτι, είδαν το όχημα του σταθμευμένο και τον ίδιο να βγάζει φωτογραφίες. Αν και ήξερε ότι τα παιδιά δεν ήθελαν να πάνε μαζί του, σε κάποιο σημείο μετά που τον προσπέρασε, στάθμευσε το όχημα και τους ξαναρώτησε αν άλλαξαν γνώμη. Της απάντησαν αρνητικά. Η αρνητική τους αυτή στάση ήταν διαχρονική, δεν ήταν η πρώτη φορά.
  26. Προφορικά ανέφερε ότι σταμάτησε να εργάζεται το 2008 επειδή σχολνούσε από τη δουλειά της στις 14:
  27. Ο ΜΚ 1, με βάση τους όρους του προηγούμενου διατάγματος (Τεκμήριο 5), επέμενε στην προσωπική παράδοση των παιδιών στις 14:
  28. Ακολούθησε διαδικασία παρακοής και καταδικάστηκε. Ανέφερε επίσης ότι τα δύο παιδιά αρνούνται να έχουν επικοινωνία με τον πατέρα τους. Ο ΜΥ 1 από το 2005 και η ΜΥ 2 από το
  29. Και τα δύο παιδιά απογοητεύτηκαν λόγω περιστατικών που ήταν απόρροια της συμπεριφοράς του ΜΚ
  30. Προκαλούσε δυσκολίες την περίοδο διακοπών, αφήνοντας τα παιδιά στο «stop list», και προκαλούσε δυσκολίες σε σχέση με τις εκδρομές τους με το Προσκοπικό Σώμα. Η συμπεριφορά του προς τα παιδιά ήταν υβριστική. Τους αποκαλούσε «στρατιωτάκια» ή «παπαγαλάκια». Σε κάποιο στάδιο η ίδια φυλακίστηκε για παρακοή. Η συμπεριφορά του τότε άλλαξε και δεν μιλούσε όταν ερχόταν να τα παραλάβει. Οι προσπάθειες του ψυχολόγου Γ. δεν καρποφόρησαν, παρά το γεγονός ότι τα παιδιά πείστηκαν και του έδωσαν ακόμη μια ευκαιρία. Η κατάσταση από το 2014 και μετά δεν άλλαξε. Τα παιδιά αρνούνται επικοινωνία με τον πατέρα τους.
  31. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι κάθε φορά προσπαθούσε να ετοιμάσει τα παιδιά για επικοινωνία. Αρνούνταν όμως να δούνε τον πατέρα τους. Το ίδιο συνέβη και την συγκεκριμένη μέρα. Ο λόγος που έφυγε από το σπίτι ήταν γιατί θα έπαιρνε το τρίτο της παιδί σε γενέθλια οπότε δεν μπορούσε να αφήσει τα άλλα δύο παιδιά μόνα τους. Ο λόγος που δεν το ανέφερε στην κατάθεση της ήταν γιατί δεν ρωτήθηκε συγκεκριμένα. Αρνήθηκε ότι ήταν προϊόν δεύτερης σκέψης. Μαρτυρία του Ν.Ξ. (ΜΥ 1)
  32. Ο ΜΥ 1 δεν θυμόταν ακριβώς τι είχε γίνει τη συγκεκριμένη μέρα. Ήταν σίγουρος όμως ότι έγινε ότι γινόταν πάντα. Ο ΜΚ 1 ερχόταν στην πόρτα, την άνοιγαν και μετά την έκλειναν. Το πολύ να τους έλεγε «άτε, άτε παιδιά». Κάποτε δεν έφευγε αμέσως, έμενε περισσότερη ώρα και μάλωναν. Τους αποκαλούσε «στρατιωτάκια» και «παπαγαλάκια». Δημιουργούσε προβλήματα με τις απογευματινές σχολικές τους δραστηριότητες και κατασκηνώσεις. Η μητέρα τους προσπαθούσε να τους πείσει να πηγαίνουν αλλά δεν το έπρατταν. Η επιθυμία του ήταν ο ΜΚ 1 να του πει συγνώμη για τα λάθη του. Σ' αυτό έγινε και προσπάθεια με τον ψυχολόγο Γ. Ο ΜΚ 1 όμως έλεγε «Συγνώμη, αλλά δεν ξέρω γιατί ζητώ συγνώμη». Αυτό ενοχλούσε τον ΜΥ
  33. Η προσπάθεια του ψυχολόγου Γ, ως εκ τούτου, απέτυχε. Ανέφερε ως παράδειγμα της αδιαφορίας του ότι κάποτε είχε σπάσει το χέρι του και ο ΜΚ 1, παρόλο που τον είδε, δεν τον ρώτησε γι' αυτό. Αντεξεταζόμενος επέμεινε στις θέσεις του, ότι ο ΜΚ 1 δεν τους διευκόλυνε τη ζωή. Αρνήθηκε εισήγηση ότι η κατηγορούμενη μητέρα του τους παρότρυνε να μην βλέπουν τον ΜΚ
  34. Μαρτυρία της Ο.Ξ. (ΜΥ 2)
  35. Η ΜΥ 2 επίσης δεν θυμόταν τι είχε γίνει τη συγκεκριμένη μέρα. Ανέφερε όμως ότι κάθε φορά συνέβαινε το ίδιο πράγμα. Η κατηγορούμενη τους ανάγκαζε να πάνε στην πόρτα. Συνήθως λογομαχούσαν με τον ΜΚ
  36. Τους αποκαλούσε «στρατιωτάκια» και «παπαγαλάκια». Ένιωθε ντροπή και προσβεβλημένη. Εξέφρασε ανάλογα παράπονα με τον αδελφό της σε σχέση με τα προσκόμματα που πρόβαλλε ο ΜΚ 1 σε σχέση με απογευματινές σχολικές δραστηριότητες και προσκοπικές εκδρομές. Παράπονο είχε και από τη γιαγιά της, μητέρα του ΜΚ 1, Αναφορά έγινε και στις προσπάθειες του ψυχολόγου Γ. Κατέληξαν σε αδιέξοδο λόγω του ΜΚ
  38. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την προφορική της εξέταση η ΜΥ 2 αποκαλούσε τον ΜΚ 1 και τη γιαγιά της με τα μικρά τους ονόματα. Αντεξεταζόμενη για το θέμα αυτό ανέφερε ότι δεν τον ένιωθε πατέρα της ούτε τη μητέρα του, γιαγιά της. Το έθεσε ως εξής (σελ. 25 των πρακτικών ημερ. 20/3/2019): «Ε. Κατ' αρχήν, γιατί αποκαλείς [Α] και [Δ]; Α. Ε, πώς να τους αποκαλέσω; Ε. Αντιλαμβάνομαι αναφέρεσαι στον πατέρα και στη γιαγιά σου; Α. Ναι, όμως για να τον αποκαλείς "πατέρα" πρέπει να σε μεγαλώνει και να τον αγαπάς. Δεν μπορείς να πεις έναν παπά επειδή απλά εν βιολογικός σου πατέρας. Ούτε γιαγιά. Δεν τους θυμούμαι ποτέ να έκαμαν κάτι για να μπορώ να τους πω "γιαγιά" και "παπά". Αλλά από την άλλη πλευρά έχω actually έναν παπά που είναι ο πατριός μου. Εκείνον θεωρώ παπά και τη μάμα του που είναι γιαγιά μου. Εκείνοι με μεγάλωσαν και μου έδωσαν αγάπη.»
  39. Μια μέρα, ανέφερε, μετά το επίδικο περιστατικό, είδε τον ΜΚ 1 στην Υπεραγορά με το παιδάκι του. Με παρότρυνση της μητέρας της επιχείρησε να τον πλησιάσει. Ο ΜΚ 1 την είδε και έφυγε. ΙΙΙ. ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
  40. O συνήγορος Υπεράσπισης με την αγόρευση του, και με αναφορά στη νομολογία επί του θέματος (βλ. Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 ΑΑΔ 309, Μιχαηλίδης ν. Poliakova
(2011)1Α ΑΑΔ 356, Μαυρονικόλα ν. Ξάνθου, Έφεση 22/2012 (ΔΟΔ), 30/11/2017, Ιακώβου v. Γεωργίου, Έφεση 4/14 (ΔΟΔ), 2/5/2017, Sazen Fast Food Ltd v. X. Λειβαδ. & Σία Λτδ κ.α.
(2006)1Α ΑΑΔ 472 αλλά και στην Απόφαση του Αγγλικού Εφετείου, Re L-W (Children) (Enforcement and Committal: Contact) [2010] EWCA Civ 1253, 27/8/2010) εισηγήθηκε ότι η Κατηγορούμενη θα πρέπει να αθωωθεί για τους ακόλουθους λόγους:
(1)Δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία που να στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και ιδιαίτερα σε σχέση με την ένοχη διάνοια (mens rea) που απαιτείται για τη διάπραξη, της ηθελημένης παρακοής.
(2)Η μαρτυρία του ΜΚ 1 ήταν αναξιόπιστη. Η μαρτυρία του ήταν αόριστη, ασαφής και διάχυτη από εμμονές και πεποιθήσεις. Οι ισχυρισμοί του για αποξένωση των παιδιών δεν τεκμηριώθηκαν παρέμειναν μετέωροι. Η μαρτυρία των παιδιών αντέκρουσε όλες τις θέσεις του.
(3)Η κατηγορούμενη ως εκ τούτου απέσεισε το βάρος απόδειξης που είχε σε σχέση με την προβολή δικαιολογίας για μη συμμόρφωση, σε αντίθεση με την Κατηγορούσα Αρχή που είχε το βάρος απόδειξης πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.
  1. Από την πλευρά της, η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής εισηγήθηκε ότι έχει στοιχειοθετηθεί το αδίκημα εναντίον της κατηγορούμενης, η οποία παρεμπόδισε την επικοινωνία. Αντί να παραμείνει στην οικία έφυγε με τα παιδιά οπότε και θα ήταν αδύνατο να επιτευχθεί η επικοινωνία.
  2. Σύμφωνα με το άρθρο 137 του ΠΚ: «
  3. Όποιος ανυπακούει σε διάταγμα, ένταλμα, ή διαταγή που εκδόθηκε από Δικαστήριο, λειτουργό ή πρόσωπο που ενεργεί με οποιαδήποτε επίσημη ιδιότητα και κανονικά εξουσιοδοτημένο για αυτό, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων, εκτός όταν καθορίζεται ρητά κάποια άλλη ποινή ή διαδικασία σε συνάφεια με τέτοια ανυπακοή.»
  4. Η ανάλυση των συστατικών στοιχείων του αδικήματος από τον συνήγορο Υπεράσπισης είναι ορθή. Για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση σε διάταγμα του Δικαστηρίου, απαιτείται να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή. Το ίδιο το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ' εαυτού, δεν αρκεί. Θα πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του Δικαστηρίου (βλ. Ιακώβου, ανωτέρω, Μιχαηλίδης, ανωτέρω, Μαυρονικόλα, ανωτέρω, Δήμος Έγκωμης ν. Πέτρου
(1997)2 ΑΑΔ 70, Sazen Fast Food Ltd, ανωτέρω, Mouzouris and Another ν. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 CLR 287 και Θεοφάνους ν. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.α.
(2009)2 ΑΑΔ 634). 32. Το βάρος απόδειξης, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας το φέρει η Κατηγορούσα Αρχή (βλ. Μαυρονικόλα, ανωτέρω και Μιχαηλίδης, ανωτέρω). Στην Κωνσταντίνου ν. Ξιούρου, Έφεση 3/12 (ΔΟΔ), 9/5/2014, τονίστηκαν τα ακόλουθα: «Πριν τελειώσουμε επιθυμούμε να προβούμε σε κάποιες παρατηρήσεις αναφορικά με την παρακοή διαταγμάτων επικοινωνίας γονέων με τα ανήλικα τέκνα τους, τα οποία δεν ζουν μαζί τους. Τα διατάγματα αυτά εκδίδονται κατά κύριο λόγο προς όφελος των ανηλίκων τέκνων εφόσον αναγνωρίζεται η μεγάλη σημασία της επικοινωνίας των ανηλίκων τέκνων και με τους δύο γονείς τους, παρά το χωρισμό των γονέων. Σε περίπτωση που ο γονέας, που διατάσσεται να συμμορφωθεί με διάταγμα επικοινωνίας του ανήλικου τέκνου του με τον άλλο γονέα, προβάλλει κάποια δικαιολογία για τη μη συμμόρφωση του, το βάρος το έχει εκείνος που προβάλλει τη δικαιολογία να αποδείξει ότι αυτή είναι εύλογη, υπό τις περιστάσεις, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Αυτό, αντίθετα με τον αιτητή που ισχυρίζεται παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου, ο οποίος θα πρέπει να αποδείξει τον ισχυρισμό του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (Δέστε: Nicholls v. Nicholls
(1996)EWCA Civ. 1271, F v. M
(2004)EWHC 727 (Fam), Re Jones
(2013)EWHC 2579 (Fam) και S-C v. H-C
(2010)EWCA Civ. 21).»
  1. Δεν είναι όμως αρκετή η αρνητική στάση και οι δηλώσεις του ανηλίκου ή των ανηλίκων. Το ίδιο Δικαστήριο οφείλει να ενδιατρίψει και να διαπιστώσει τα αίτια μιας τέτοιας στάσης και απόφασης και κατά πόσο η άρνηση του μορφώθηκε εξ ιδίων ή ήταν αποτέλεσμα επηρεασμού από το πρόσωπο που κατηγορείται ότι παράβηκε το διάταγμα (βλ. Ιακώβου, ανωτέρω). ΙV. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
  2. Εξέτασα την μαρτυρία των μαρτύρων με ιδιαίτερη προσοχή. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίστηκα στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά την αντιπαρέβαλα και την εξέτασα στα πλαίσια του συνόλου της μαρτυρίας (βλ. Mustafa ν. Κακουρή κ.α.
(2002)1 ΑΑΔ 165, 172 και Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα
(1992)1 ΑΑΔ 1056, 1061).
  1. Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν κατέθεσαν οι ΜΥ 1 και ΜΥ 2 στην αίθουσα του Δικαστηρίου βρισκόταν και ο ΜΚ
  2. Αξιολόγηση του Α.Ξ. (ΜΚ 1)
  3. Ο ΜΚ 1 αναφέρθηκε στα όσα διαδραματίστηκαν την επίδικη ημερομηνία αλλά και γενικά στα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στην άσκηση της επικοινωνίας του με τα παιδιά. Με προβλημάτισαν ιδιαίτερα οι αόριστες αναφορές του για αριθμό ζητημάτων, όχι μόνο όσον αφορά την αποξένωση με τα παιδιά αλλά και στο πως αντιλαμβανόταν τις διαδικασίες, τους ειδικούς αλλά και την αντιμετώπιση του από το Οικογενειακό Δικαστήριο. Αντιλαμβάνομαι ότι συναισθηματικά βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν, σύμφωνα και με τη δική του θέση, είναι διαχρονικό. Η απογοήτευση που βιώνει μπορεί να οδηγήσει σε συμπεράσματα ή εκτιμήσεις καθαρά υποκειμενικές ίσως και αβάσιμες. Οι αναφορές του για τον ρόλο της κατηγορούμενης αλλά και άλλων για την αποξένωση δεν στηρίχθηκαν σε μαρτυρία ειδικού ή ειδικών αλλά σε θεωρίες συνομωσίας. Ιδιαίτερα τα όσα ανέφερε για κακοποίηση ή άσκηση φόβου. Παρέμειναν απλή πεποίθηση. Σημειώνω ότι τα παιδιά κατέθεσαν ενώπιον μου και αντίκρουσαν τους ισχυρισμούς του. Ο ΜΥ 1 σήμερα είναι ενήλικας.
  4. Εξέτασα επίσης τις θέσεις του ως προς τα γεγονότα. Δεν βρήκα πειστική την εκδοχή του, ότι δηλαδή άνοιξε η πόρτα δεν είδε κανέναν και ότι μετά έκλεισε η πόρτα. Επαναλήφθηκε, σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό άλλες τρεις φορές. Μετά, φεύγοντας, αντιλήφθηκε βλέποντας μέσα στο αυτοκίνητο της κατηγορούμενης ότι τα παιδιά ήθελαν να του μιλήσουν. Μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν έδωσε την πλήρη εικόνα των όσων διαμείφθηκαν μεταξύ του ιδίου και των παιδιών, προσπαθώντας να παρουσιάσει την εικόνα που ήθελε, ότι δηλαδή για τη μη επικοινωνία ευθυνόταν η κατηγορούμενη.
  5. Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα δεν κρίνω τη μαρτυρία του αξιόπιστη και δεν την αποδέχομαι. Αξιολόγηση της Κατηγορούμενης
  6. Η κατηγορούμενη μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Δεν διαπίστωσα οποιαδήποτε προσπάθεια ενίσχυσης των θέσεων της καταφεύγοντας σε υπερβολές. Η εξήγηση που έδωσε για την απομάκρυνση της από την οικία με τα παιδιά δεν θεωρώ ότι ξεφεύγει των πλαισίων της κατάθεσης της. Ήταν η θέση του κατηγορούμενου, άλλωστε, ότι και ο ίδιος είχε ξεκινήσει να φύγει. Δέχομαι ότι η κατηγορούμενη δεν σκοπούσε στην αποτροπή επίτευξης επικοινωνίας του ΜΚ 1 με τα δύο παιδιά.
  7. Όσον αφορά τις θέσεις που εξέφρασε για τα παιδιά και την άρνηση τους, αυτές βρίσκουν έρεισμα και στη δική τους μαρτυρία αλλά και στο ίδιο το διάταγμα (Τεκμήριο 3) το οποίο κατηγορείται ότι παράκουσε. Προκαλεί εντύπωση ότι σ' αυτό περιέχονται πρόνοιες για προσκοπικές εκδρομές. Διαφοροποιήθηκαν επίσης οι ώρες επικοινωνίας και τα όσα προνοούνταν για διακοπές. Χωρίς να τοποθετούμαι για το ποιος είχε όχι δίκαιο στα όσα αναφέρονται σε επιστολές που ανταλλάγηκαν προηγουμένως (Τεκμήρια 6, 7, 9 και 10), διαφαίνεται ότι η θέση της Υπεράσπισης ότι επιδίωκε να κάνει το διάταγμα πιο λειτουργικό να μην στερείται ερείσματος. Το γεγονός ότι καταδικάστηκε ξανά για παρακοή, χωρίς άλλη σύνδεση με τα ενώπιον μου γεγονότα, δεν μπορεί να αποτελέσει μαρτυρία παρόμοιων γεγονότων ή μαρτυρία για τον κακό χαρακτήρα της. Κρίνω την κατηγορούμενη αξιόπιστη μάρτυρα και δέχομαι τη μαρτυρία της όσον αφορά το επίδικο συμβάν στην ολότητα της. Αξιολόγηση του Ν.Ξ. (ΜΥ 1)
  8. Ο ΜΥ 1 δεν ήταν σε θέση να μαρτυρήσει για τη συγκεκριμένη μέρα. Ήταν εμφανές όμως από τη μαρτυρία του ότι είχε συγκεκριμένα παράπονα από τον πατέρα του, ΜΚ 1, τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, ο ΜΚ 1 δεν έδειχνε διάθεση να αντιμετωπίσει. Αφορούσαν πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας του αλλά και βαθύτερα προβλήματα επικοινωνίας τα οποία δεν φαίνεται να επιλύθηκαν ούτε με την παρέμβαση ειδικών. Ο ΜΥ 1 μου έκανε καλή εντύπωση. Η μαρτυρία του ήταν αυθόρμητη και αφορούσε τα συναισθήματα που έτρεφε προς τον ΜΚ
  9. Τον κρίνω αξιόπιστο. Από τη μαρτυρία του δέχομαι ότι ο ίδιος αρνιόταν να έχει επικοινωνία με τον πατέρα του επί συστηματικής βάσεως. Δεν προκύπτει από τη μαρτυρία του οποιαδήποτε ένδειξη ότι έτυχε επηρεασμού από τη μητέρα του ή άλλο πρόσωπο. Αξιολόγηση της Ο.Ξ. (ΜΥ 2)
  10. Η ΜΥ 2 ήταν ακόμη πιο έντονη. Μου έδωσε την εντύπωση ότι ήταν βαθιά απογοητευμένη. Η αναφορά στον πατέρα της και τη γιαγιά της, με τα μικρά τους ονόματα, νομίζω προσδίδει επακριβώς το βαθμό απουσίας εκτίμησης στα πρόσωπα τους, αλλά και την τραγικότητα των περιστάσεων. Όπως και ο ΜΥ 1, είχε παράπονα για πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας της, στα οποία ο ΜΚ 1 φέρεται να δημιουργούσε προσκόμματα. Το συγκεκριμένο περιστατικό που περιέγραψε ότι συνέβη σε Υπεραγορά, και το οποίο δεν έχω λόγο να θεωρήσω ότι ήταν προϊόν της φαντασίας της, την ενόχλησε ιδιαίτερα. Παρά το γεγονός ότι δεν μπορούσε να μαρτυρήσει θετικά για το συμβάν της παρακοής κρίνω ότι εκφράστηκε κατά τρόπο ειλικρινή ως προς τα συναισθήματα της προς τον ΜΚ
  11. Κρίνω τη ΜΥ 2 αξιόπιστη. Από τη μαρτυρία της δέχομαι ότι και αυτή αρνείτο συστηματικά να έχει επικοινωνία με τον ΜΚ
  12. Δεν προκύπτει από τη μαρτυρία της οποιαδήποτε ένδειξη ότι έτυχε επηρεασμού από τη μητέρα της ή άλλο πρόσωπο. V. ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
  13. Όπως ανέφερα, είναι δεκτό ότι δεν επιτεύχθηκε επικοινωνία των ΜΥ 1 και ΜΥ 2 με τον ΜΚ 1, σε μέρα και ώρα που αυτός είχε δικαίωμα επικοινωνίας. Ο λόγος που δεν επιτεύχθηκε η επικοινωνία ήταν η άρνηση των δύο παιδιών να ακολουθήσουν τον ΜΚ 1, παρά τις παροτρύνσεις της κατηγορούμενης. Η κατηγορούμενη όταν είδε τον ΜΚ 1 να εισέρχεται στο αυτοκίνητο του και να φεύγει, έφυγε και η ίδια με τα παιδιά από το σπίτι. Δεν διαπιστώνω ότι με την ενέργεια της αυτή μεταβάλλεται κάτι, αφού η επικοινωνία ήδη δεν είχε επιτευχθεί, λόγω της προγενέστερης άρνησης των παιδιών. Η άρνηση των παιδιών συνέχισε και όταν είδαν το όχημα του σταθμευμένο στο δρόμο. Η άρνηση των παιδιών δεν έχει καταδειχθεί ότι οφειλόταν στην κατηγορούμενη. Με βάση τα δεδομένα αυτά, κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί ηθελημένη παρακοή του διατάγματος από πλευράς κατηγορούμενης. VΙ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
  14. Η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την κατηγορία πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται σε σχέση με την κατηγορία που αντιμετωπίζει. Υπ.)............................................. Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Χάρτης που κατατέθηκε ως Τεκμήριο προς Αναγνώριση 1, ο οποίος δεν έγινε αποδεκτός από τον ΜΚ 1, δεν κατατέθηκε ως κανονικό Τεκμήριο οπότε δεν υφίσταται λόγος σχολιασμού. [2] Η έκθεση κατατέθηκε ως Τεκμήριο προς Αναγνώριση
  15. Ουδέποτε κατατέθηκε ως κανονικό Τεκμήριο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.