← Κύπρος

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Π.Χ., Αρ. Υπόθεσης: 9270/2015, 14/5/2019

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Π.Χ., Αρ. Υπόθεσης: 9270/2015, 14/5/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:B26 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Α. Π. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 9270/2015 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Π.Χ. Κατηγορούμενου -------------------------- Ημερομηνία: 14 Μαΐου,

  1. Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Χ. Θεμιστοκλέους. Για τον Κατηγορούμενο: κ. Χ. Νεοφύτου και κα. Γ. Μιχαηλίδου για κ.κ. Νεοφύτου & Νεοφύτου ΔΕΠΕ. Κατηγορούμενος, παρών. ΑΠΟΦΑΣΗ (Επειδή η υπόθεση αφορά επίθεση σε ανήλικο πρόσωπο η απόφαση έχει ανωνυμοποιηθεί σύμφωνα με την Εγκύκλιο αρ. 125 του Ανωτάτου Δικαστηρίου) I. Η ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ Ο ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΣΚΙΑΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ
  2. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μία, από τις δύο που αντιμετώπιζε αρχικά, κατηγορία. Αφορά επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη, κατά παράβαση των άρθρων 243 και 29 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 («ΠΚ») (1η κατηγορία). Η 2η κατηγορία που αφορούσε απειλή κατά παράβαση των άρθρων 91Α και 29 ΠΚ απορρίφθηκε στο εκ πρώτης όψεως για τους λόγους που αναφέρονται στην απόφαση μου ημερ. 12/10/
  4. Η Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη των κατηγοριών παρουσίασε έξι

(6)μάρτυρες, την κα. Χ.Π. (ΜΚ 1), τον Αστ. XX, Λ.Λ (ΜΚ 2), τη Δρ. Α.Σ. (ΜΚ 3), την κα. Ν.Λ. (ΜΚ 4), την κα. Ε.Θ. (ΜΚ 5) και τον κ. Π.Λ. (ΜΚ 6).
  1. Ο κατηγορούμενος αφού κλήθηκε σε απολογία κατέθεσε ενόρκως. Δεν κάλεσε άλλους μάρτυρες Υπεράσπισης.
  2. Κατατέθηκαν συνολικά δεκαεννέα
(19)Τεκμήρια και έντεκα
(11)Τεκμήρια προς Αναγνώριση. Κάποια Τεκμήρια προς Αναγνώριση (1, 2, 3, 4, 6, 10 και 11) δεν κατατέθηκαν ως κανονικά Τεκμήρια. Ενόψει της μη κατάθεσης τους ως κανονικών τεκμηρίων δεν τα έλαβα υπόψη μου (βλ. Κυπριακή Δημοκρατία ν. Epco Cyprus Ltd
(2007)1Β ΑΑΔ 883, Lefkaritis Bros Ltd v. Tanya Shipping Office
(1987)1 CLR 47, Demeco Co. v. Beckhoff
(1988)1 CLR 82). 5. Αποτέλεσαν κοινό έδαφος τα ακόλουθα:
(1)Ο κατηγορούμενος είναι πατέρας του Λ.Χ.
(2)Οι ΜΚ 4 και 6 η μητέρα και ο πατέρας του Γ.Λ.
(3)Τον επίδικο χρόνο οι Γ.Λ. και ο Λ.Χ. ήταν συμμαθητές στο ίδιο τμήμα του Δημοτικού Σχολείου στο οποίο φοιτούσαν και οι δύο ηλικίας 11 ετών. Η ΜΚ 5 ήταν η διευθύντρια του σχολείου.
(4)Στις 15/9/2014 περί ώρα 13:00 - 13:15, ο κατηγορούμενος ήρθε σε κάποια αντιπαράθεση με τον Γ.Λ.
  1. Η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής είναι ότι ο κατηγορούμενος στις 15/9/2014, σε πάρκο πλησίον Δημοτικού Σχολείου, επιτέθηκε στον ανήλικο Γ.Λ. προκαλώντας του πραγματική σωματική βλάβη. Η θέση του κατηγορουμένου είναι ότι προστάτευε τον υιό του Λ.Χ. ο οποίος τη δεδομένη στιγμή δεχόταν επίθεση από τον Γ.Λ.
  2. Η ΜΚ 1 έδωσε μαρτυρία ως αυτόπτης μάρτυρας. Οι γονείς του Γ.Λ., ΜΚ 4 και 6, έδωσαν μαρτυρία σε σχέση με το τι τους λέχθηκε από τον Γ.Λ. αμέσως μετά το συμβάν και το τί οι ίδιοι παρατήρησαν ως προς την κατάσταση του. Ως προς το ζήτημα της κατάστασης του έδωσε μαρτυρία και η διευθύντρια, ΜΚ 5, η μαρτυρία της οποίας επεκτάθηκε και σε ζητήματα που απασχολούσαν τους γονείς των δύο παιδιών. Η ΜΚ 3 ήταν η ιατρός που εξέτασε τον Γ.Λ. στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Ο ΜΚ 2 ήταν ο Αστυφύλακας που εξέτασε την υπόθεση.
  3. Η εξέταση και ιδίως η αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας ήταν ιδιαίτερα εκτενής. Μια βασική παράμετρος της γραμμής Υπεράσπισης ήταν ότι ο Λ.Χ., ο οποίος σύμφωνα με τη μαρτυρία του κατηγορουμένου, πάσχει από διαταραχή αυτιστικού φάσματος υψηλής όμως λειτουργικότητας δεχόταν συστηματικό bullying από τον Γ.Λ. Αντίθετη ήταν η θέση των ΜΚ 4 και 6, οι οποίοι ανέφεραν ότι ήταν ο Λ.Χ. που έκανε bullying στον Γ.Λ. Το τι συνέβη ή δεν συνέβη σε άλλες περιπτώσεις μεταξύ των δύο παιδιών δεν είναι ζητήματα που μπορούν να τύχουν εξέτασης στα πλαίσια της παρούσας, αφού επίδικο θέμα είναι το εξεταζόμενο συμβάν. Η σχετικότητα της μαρτυρίας περιορίζεται ως προς την νοητική κατάσταση του κατηγορουμένου τη δεδομένη στιγμή. Θα αναφερθώ σ' αυτό το ζήτημα στη συνέχεια. II. Η ΠΡΟΣΑΧΘΕΙΣΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η Μαρτυρία της κας Χ.Π. (ΜΚ 1)
  4. Η ΜΚ 1 υιοθέτησε την αστυνομική της κατάθεση ημερ. 6/10/2014 (Τεκμήριο 1). Κάποια μέρα τον Σεπτέμβριο 2014, δεν θυμόταν ακριβώς πότε, αρχές της σχολικής χρονιάς, περί ώρα 13:10, μετέβη στο δημοτικό σχολείο με σκοπό να παραλάβει τις δύο θυγατέρες της από πάρκο πλησίον του χώρου στάθμευσης του σχολείου. Ενώ βρισκόταν στο όχημά της, έτοιμη να το σταθμεύσει είδε μέσα στο πάρκο ένα κύριο αδύνατο, μετρίου αναστήματος, με μαύρα μαλλιά, τον οποίο γνώριζε από τη φυσιογνωμία, αφού ήταν πατέρας ενός άλλου παιδιού στο σχολείο: «να κρατά με τα δυο του χέρια από τον λαιμό του μαθητή του σχολείου με το όνομα [Γ.Λ.], να τον ταρακουνά και μετά τον άρπαξε από την φανέλα και τον έσπρωξε με δύναμη προς το κάγκελο»
  5. Δεν άκουσε τι έλεγαν, ούτε είδε τι προηγήθηκε. Ένιωσε σοκ. Θα εξερχόταν από το όχημα της αλλά είχε ήδη έρθει μια κυρία και παρέλαβε τον Γ.Λ., ενώ ο άλλος κύριος μπήκε στο αυτοκίνητο με το παιδί του και έφυγε. Αποχώρησε και η ίδια. Δέκα μέρες πριν δώσει η ίδια κατάθεση, είχε δει τον πατέρα του Γ.Λ. στο σχολείο. Της είπε ότι κατήγγειλαν το συμβάν στην Αστυνομία και της ζήτησε να δώσει κατάθεση.
  6. Προφορικά συμπλήρωσε ότι η ίδια είχε σταθμεύσει στο πλαϊνό μέρος του πάρκου. Το πάρκο περιβάλλεται από χαμηλά κάγκελα. Ανέφερε ότι το πρόσωπο που είχε δει ήταν ο κατηγορούμενος. Με τη λέξη «ταρακουνά» εννοούσε «έσουζεν τον». Δεν μπορούσε να προσδιορίσει τη χρονική διάρκεια του επεισοδίου, ούτε την κατάσταση του Γ.Λ. μετά το συμβάν. Η ίδια ή τα παιδιά της δεν είχαν προβλήματα με οποιοδήποτε από τους εμπλεκομένους ή τις οικογένειες τους. Η μια της θυγατέρα σήμερα είναι μαθήτρια της συζύγου του κατηγορουμένου.
  7. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι ο πατέρας του Γ.Λ. την είχε ρωτήσει αν είχε δει τι είχε γίνει. Όταν απάντησε θετικά της είπε να το αναφέρει στην Αστυνομία «ώστε να του γίνει παρατήρηση». Αρνήθηκε ότι έτυχε υποκίνησης. Περιέγραψε τον Γ.Λ. ως «μεγάλο μωρό» χωρίς όμως να μπορεί να περιγράψει το σωματότυπο του, ή αν ήταν πιο ψηλός και από τον κατηγορούμενο. Δεν ήταν σίγουρη αν είδε τον κατηγορούμενο να είναι απέναντι από τον Γ.Λ. Δεν θυμόταν αν ο κατηγορούμενος είχε προσεγγίσει τον Γ.Λ. από πίσω γιατί ο Γ.Λ. είχε κάνει κεφαλοκλείδωμα του υιού του. Ο γιος του κατηγορούμενου βρισκόταν είτε στο πλάι ή πίσω του. Ούτε τις αντιδράσεις του Γ.Λ. αντιλήφθηκε, αν δηλαδή έκλαιγε ή ζητούσε βοήθεια. Υπήρχαν παιδιά γύρω, δεν ήταν σίγουρη ως προς το τί αυτά έκαναν. Τις υποδείχθηκαν δύο αεροφωτογραφίες της περιοχής (Τεκμήρια 2 και 3) και πιθανοί χώροι στους οποίους είχε σταθμεύσει, με αρίθμηση 1 -
  8. Επέλεξε ως πιθανό χώρο σημείο μεταξύ των θέσεων 13 - 15 (με κάποια αμφιταλάντευση) και δέχθηκε ότι οι φωτογραφίες Τεκμήρια 4, 5 και 6 απεικόνιζαν το χώρο που εκτυλίχθηκαν τα όσα είδε με τη σωστή οπτική γωνία, αφού βρισκόταν εντός του οχήματος της. Το συμβάν έλαβε χώρα κοντά στην «τραμπάλα». Η θέση της ήταν ότι τα κάγκελα, δέντρα ή παιγνίδια δεν εμπόδιζαν την ορατότητα της.
  9. Δεν απέκλεισε τη θέση ότι ο κατηγορούμενος μπορεί να είχε παρέμβει για να τους χωρίσει. Υπήρξε κάποια αμφιταλάντευση της ΜΚ 1 αν ο κατηγορούμενος «έσυρε» ή «έσπρωξε» τον Γ.Λ. Σοκαρίστηκε γιατί δεν είδε δυο παιδιά να μαλώνουν και ένα ενήλικα να τους χωρίζει, αλλά είδε ένα ενήλικα «να πιάνει το άλλο το παιδάκι να το σούζει και να το σύρνει». Δέχθηκε όμως ότι ίσως να τους χώριζε από καβγά. Ο Μαρτυρία του Αστ. ΧΧ, Λ.Λ (ΜΚ 2)
  10. Υιοθέτησε την αστυνομική κατάθεση (Τεκμήριο 7). Την 27/9/2014 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (Τεκμήριο 9). Την ίδια μέρα τον κατηγόρησε γραπτώς για τα αδικήματα της επίθεσης και πρόκλησης πραγματικής σωματικής βλάβης και απειλής (Τεκμήριο 8). Ο κατηγορούμενος απάντησε ότι δεν παραδέχεται.
  11. Κατέθεσε επίσης δέσμη επιστολών (με αποδέκτες τον Σύνδεσμο Γονέων του Σχολείου, το ίδιο το Σχολείο και το Υπουργείο Παιδείας) που του παρουσίασε ο κατηγορούμενος ημερ. 1/2/2013 (Τεκμήριο 10Γ), 3/10/2013 (Τεκμήριο 10Β) και 16/9/2013 (Τεκμήριο 10Α), με τις οποίες ο κατηγορούμενος εξέφραζε παράπονα για τη συμπεριφορά του Γ.Λ. έναντι του υιού του, Λ.Χ. αλλά και άλλων παιδιών. Η επιστολή Τεκμήριο Α αφορούσε το συμβάν της 15/9/
  12. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι, στα πλαίσια διερεύνησης των ισχυρισμών του κατηγορουμένου στάλθηκαν επιστολές από τον Λοχ. XXXXX, Κ. Κλεάνθους προς το Γραφείο Ευημερίας και το Υπουργείο Παιδείας (Τεκμήρια προς Αναγνώριση 1 και 2) οι οποίες όμως δεν κατατέθηκαν ως κανονικά τεκμήρια, ούτε ο ΜΚ 2 ήταν σε θέση να καταθέσει ως προς το αποτέλεσμα τους.
  13. Στις 15/9/2014 είχε επίσης παραδώσει ιατρικό έντυπο (Τεκμήριο 11) για εξέταση του Γ.Λ. στον πατέρα του ΜΚ 6, το οποίο μετά την εξέταση του επιστράφηκε συμπληρωμένο. Ο ΜΚ 6 του έδειξε, στο σταθμό, τις ερυθρότητες στην πλάτη, το λαιμό και το θώρακα του Γ.Λ. Προς τούτο τήρησε και σχετική σημείωση στο φάκελο. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν θυμόταν το λόγο που λήφθηκε κατάθεση από τη ΜΚ 4, οκτώ μήνες μετά. Ανέφερε επίσης ότι κάποιοι γονείς αρνήθηκαν να επιτρέψουν τη λήψη καταθέσεων από τα παιδιά τους. Μαρτυρία της Δρ. Α.Σ. (ΜΚ 3)
  14. Η ΜΚ 3 ανέφερε ότι είναι ιατρός και εργάζεται στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Την 15/9/2014 εξέτασε τον Γ.Λ. και ετοίμασε το ιατρικό πιστοποιητικό Τεκμήριο
  15. Στο εν λόγω έγγραφο αναφέρονται τα ακόλουθα: «Κατά την αντικειμενική εξέταση, παρατηρούνται εκχυμώσεις στην πλάτη, διαστάσεων 1 χ 1 δύο διαστάσεων 5 χ
  16. Στο θώρακα μπροστά (στήθος) παρατηρούνται τέσσερεις αριστερά και μια δεξιά, διαστάσεων 1 χ
  17. Παραπονείται επίσης για άλγος στο αρ. ισχίο στον αυχένα όπως και δυσκαταποσία. Αναφέρει επίσης ότι ο δράστης τον άρπαξε από το λαιμό με τα δύο του χέρια, με σκοπό να τον πνίξει όπως αναφέρει και τον τραβούσε από τον λαιμό και τις μασχάλες, όπου άφησε και τα αποτυπώματα των δακτύλων του [διαγραφή] στις πιο πάνω αναφερόμενες περιγραφείσες εκχυμώσεις. Ακτινολογικός έλεγχος χωρίς να υπάρχουν παθολογικά ευρήματα. Εδόθησαν οδηγίες και ο ασθενής απελύθη.»
  18. Προφορικά συμπλήρωσε ότι η μετρήσεις των εκχυμώσεων ήταν σε εκατοστά. Η δυσκαταποσία, αν και υποκειμενική, ήταν συμβατή με τα ευρήματα της. Εκχυμώσεις ανέφερε, προκαλούνται από την άσκηση πίεσης στο σώμα ή με χτύπημα. Οι εκχυμώσεις ήταν πρόσφατες και μάλλον προκλήθηκαν την ίδια μέρα. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι τα όσα καταγράφονται στο έντυπο είναι ουσιαστικά αναπαραγωγή του των όσων καταγράφονται στο μητρώο των Πρώτων Βοηθειών. Δεν πρόσεξε αν υπήρχε αίμα στη φανέλα Γ.Λ. Δεν είχε εκδορές. Το άλγος (πόνος) ανέφερε, είναι υποκειμενικό. Δεν είναι μετρήσιμο. Μαρτυρία της κας Ν.Λ. (ΜΚ 4)
  19. Η ΜΚ 4 υιοθέτησε την αστυνομική της κατάθεση ημερ. 14/5/2015 ως μέρος της κυρίως της εξέτασης (Τεκμήριο 12Α, το χειρόγραφο - Τεκμήριο 12Β το δακτυλογραφημένο κείμενο). Ανέφερε τα εξής στην κατάθεση της (παρατίθεται απόσπασμα αυτολεξεί): «Την 15/09/2014 γύρω στις 1300 εγώ πήγα κανονικά ως συνήθως στο σχολείο του [Γ.Λ.] να τον παραλάβω. Άργησε να έρθει να τον παραλάβω κανένα 20λέπτο, ανησύχησα και μόλις κατέβηκα κάτω από το αυτοκίνητο με σκοπό να τον αναζητήσω τον είδα να έρχεται από το πάρκο δίπλα από το σχολείο τον [Γ.Λ.] κλαίοντας. Ήταν σε κατάσταση σιοκ, έκλαιγε συνεχώς και τα ρούχα του ήταν σχισμένα, η φανέλα του σε λωρίδες. Υπήρχαν αίματα στα ρούχα του. Ο λαιμός του ήταν κόκκινος με σημάδια να φαίνονται πάνω δακτυλιές και αίματα. Εγώ τον ρώτησα τι συνέβηκε και μου είπε ότι το έδερε πριν λίγο ο παπάς του [Λ.Χ.]. Συνέχισε να κλαίει και να μην μπορεί να μιλήσει και ζήτησα να δω την Διευθύντρια αλλά με παρέπεμψαν στην Αστυνομία να κάνω παράπονο. Ενημέρωσα αμέσως τον σύζυγο μου ο οποίος και τον μετέφερε σε Αστυνομία και Νοσοκομείο. Εκεί στο Σχολείο εκτός από το λαιμό του [Γ.Λ.] είδα και την πλάτη όπου φαίνονταν πάλι έντονες δακτυλιές και αίματα. Απ' ότι μου είπε ο γιός μου εκείνη την στιγμή ο παπάς του [Λ.Χ.] τον έδερε χωρίς λόγο και χωρίς να του πει οτιδήποτε, πιάνωντας τον από τον λαιμό και σέρνοντας τον χαμέ.»
  20. Προφορικά συμπλήρωσε ότι μεταξύ τους τα δύο παιδιά αντιμετώπιζαν προβλήματα. Ο Λ.Χ. έκανε bullying στον υιό της Γ.Λ. Λόγω και της στάσης των άλλων παιδιών έναντι του, τιμωρείτο καθημερινά. Πριν το περιστατικό δεν αντιμετώπιζε θέματα υγείας, ήταν μόνο λίγο ζωηρός. Επειδή το συμβάν έγινε στο πάρκο και εκτός σχολείου η διευθύντρια, ΜΚ 5, τους παρέπεμψε στην Αστυνομία. Ιατρική βεβαίωση της σημερινής κατάσταση του Γ.Λ. κατατέθηκε ως Τεκμήριο προς Αναγνώριση
  21. Η βεβαίωση δεν κατατέθηκε ως κανονικό Τεκμήριο. Ανέφερε επίσης ότι ο κατηγορούμενος μέσω τρίτου προσώπου προσπάθησε να ζητήσει συγνώμη αλλά δεν την αποδέχθηκαν.
  22. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι τα αίματα που είδε ήταν του υιού της. Αίματα είχε στο λαιμό και στην πλάτη. Δεν τα σκούπισε. Είχε επίσης μαύρους μώλωπες από δάκτυλα. Ο Γ.Λ. της είπε ότι τον κρατούσε από το λαιμό και ότι τον έσερνε στο χώμα. Σε κάποια φάση δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Η ίδια δεν έδωσε αμέσως κατάθεση στην Αστυνομία. Έπρεπε να μεταβεί στη δουλειά της. Δεν το έπραξε μετά λόγω έλλειψης χρόνου. Η ίδια δεν είδε το συμβάν. Αυτή τον παρέλαβε όμως εκείνη την ημέρα.
  23. Δεν ήταν σίγουρη πότε είχε αλλάξει ο υιός της σχολείο. Με κάποιο δισταγμό, συμφώνησε ότι ο Γ.Λ. από το 2015 και μετά είχε συνοδό στο σχολείο. Ο λόγος ήταν οι κρίσεις πανικού που πάθαινε, μετά το συμβάν. Της επιδείχθηκε αριθμός εγγράφων (Τεκμήρια προς Αναγνώριση 5, 6, 7, 8Α - Γ, 9, 10 και 11) τα οποία δεν αναγνώρισε ούτε υιοθέτησε. Η ΜΚ 4 κατέθεσε επίσης αντίγραφο του πιστοποιητικού γέννησης του Γ.Λ. (Τεκμήριο 13). Μαρτυρία της κας Ε.Θ. (ΜΚ 5)
  24. Η ΜΚ 5 ανέφερε ότι τον επίδικο χρόνο ήταν η διευθύντρια του δημοτικού σχολείου στο οποίο φοιτούσαν οι Γ.Λ. και Λ.Χ. Στις 15/9/2014, μετά το πέρας της σχολικής περιόδου, η ΜΚ 4 μετέβη στο γραφείο της μαζί με τον Γ.Λ. και της ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος τον είχε κτυπήσει. Η φανέλα του Γ.Λ. ήταν τραβηγμένη και σχισμένη, χωρίς όμως να μπορεί να προσδιορίσει ακριβώς, όταν ρωτήθηκε, κατά την αντεξέταση. Ο Γ.Λ. είχε κοκκινίσματα στο λαιμό και στον αυχένα. Δεν θυμόταν να είχε δει αίματα. Τους παρέπεμψε στην Αστυνομία γιατί το συμβάν έγινε εκτός σχολείου. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι δεν διαπίστωσε προηγούμενη συμπλοκή των παιδιών εντός του σχολείου.
  25. Είχε λάβει γνώση των επιστολών, Τεκμήρια 10Α - Γ. Γνώριζε τα παιδιά. Οι κάποιες συγκρούσεις που είχαν ήταν κυρίως λεκτικές, σε φυσιολογικά πλαίσια. Δεν τρομοκρατούσε ο ένας των άλλο. Δίδασκε και στο Τμήμα τους οπότε είχε και ίδια γνώση. Δεν γνώριζε τους λόγους που ο Γ.Λ. είχε αλλάξει σχολείο, ούτε για αλλαγή Τμήματος. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι τα γραπτά παράπονα του κατηγορουμένου τύγχαναν διερεύνησης σε κάποιες περιπτώσεις και από το Υπουργείο Παιδείας. Γινόταν προφορική ενημέρωση. Δεν έφταιγε πάντοτε το συγκεκριμένο παιδί, δηλαδή ο Γ.Λ. Μαρτυρία του κ. Π.Λ. (ΜΚ 6).
  26. Ο ΜΚ 6, πατέρας του Γ.Λ., ανέφερε ότι πήρε τον Γ.Λ. αρχικά στην Αστυνομία, παρέλαβε έντυπο (Τεκμήριο 11) για εξέταση και μετά πήγαν στις Πρώτες Βοήθειες. Ο Γ.Λ. ήταν τρομαγμένος και σοκαρισμένος. Η φανέλα ήταν ξεχειλωμένη και σχισμένη, όχι όμως σε λωρίδες. Είχε γρατσουνιές στην πλάτη και το λαιμό. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν θυμόταν αν υπήρχε και αίμα. Έκτοτε, ανέφερε, ο υιός του παθαίνει κρίσης πανικού.
  27. Ανέφερε επίσης ότι κάποιοι γείτονες του κατηγορουμένου, οι κ. Τ. και Π. ήρθαν εκ μέρους του κατηγορουμένου, ότι ζητούσε συγνώμη και ήθελε να τα βρουν. Δέχθηκε επίσης ότι εκκρεμούσε και αγωγή για το ζήτημα, δεν είχε υπόψη του για το ύψος της χρηματικής απαίτησης. Δεν θυμόταν ότι στη Χριστουγεννιάτικη σχολική γιορτή του 2014 ο κατηγορούμενος έκανε χειραψία μαζί του και ότι του είπε να τα βρουν.
  28. Ανέφερε επίσης αντεξεταζόμενος, ότι στο Γυμνάσιο ο Γ.Λ. έτυχε στήριξης από ειδική ομάδα. Οι λόγοι που άλλαξαν δημοτικά σχολεία ήταν πρακτικοί, λόγω των εργασιών του ιδίου και τη συζύγου του και όχι λόγω προβλημάτων του υιού του. Δεν είχε υπόψη του οτιδήποτε για αλλαγή τμήματος. Ο κατηγορούμενος προσπαθούσε να διώξει τον υιό του από το σχολείο. Μέχρι το συμβάν δεν τον γνώριζε. Μαρτυρία του Κατηγορούμενου
  29. Ο κατηγορούμενος υιοθέτησε γραπτή δήλωση του ως μέρος της κυρίως του εξέτασης (Τεκμήριο 14). Αντεξεταζόμενος υιοθέτησε και την ανακριτική του κατάθεση (Τεκμήριο 9). Και στα δύο έγγραφα αναφέρει ότι ο γιος του Λ.Χ. στοχοποιείτο και τύγχανε εκφοβισμού από τον Γ.Λ. Στη δήλωση του, Τεκμήριο 14, αναφέρεται σε μεγαλύτερη έκταση και σε διάφορα συμβάντα που σύμφωνα με τον ίδιο έλαβαν χώρα. Ο γιος του πάσχει από διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος Υψηλής Λειτουργικότητας (Τεκμήριο 15 η βεβαίωση ημερ. 9/12/2016 της Δρ. XXXXX Λόρδου).
  30. Ως προς την εξέλιξη του περιστατικού ανέφερε τα ακόλουθα στη δήλωση του, Τεκμήριο 14, σελ. 5, §13 -15 (παρατίθεται αυτολεξεί το απόσπασμα): «
  31. Περί τις 13:15, μια ομάδα παιδιών τού σχολείου μας συμπεριλαμβανομένης και της κόρης μου, [Π.Χ.], μου κτύπησαν το τζάμι του αυτοκινήτου και φώναζαν αλαφιασμένα «κύριε τρέξε γρήγορα, ο [Γ.Λ.] δέρνει τον [Λ.Χ.] και θα τον σκοτώσει από το ξύλο». Αφού βγήκα βιαστικά από το αυτοκίνητο κατευθύνθηκα προς το πάρκο όπου, όντως, ο [Γ.Λ.] κτυπούσε βάναυσα τον γιο μου. Τον είχε αρπάξει από πίσω όπως συνηθίζει (κεφαλοκλείδωμα) και τον κλωτσούσε χαμηλά στα πόδια. Ο [Λ.Χ.] φυσικά προσπαθούσε να αμυνθεί όπως μπορούσε και χρησιμοποίησε τα χέρια του για να απελευθερωθεί από τον [Γ.Λ.], πιάνοντας με όση δύναμη είχε τον βασανιστή του από διάφορα μέρη τού σώματός του, αλλά σίγουρα δεν τα κατάφερνε. Μόλις ο [Γ.Λ.] αντιλήφθηκε ότι ερχόμουν για να γλιτώσω τον [Λ.Χ.] από τον άγριο ξυλοδαρμό, άρχισε να απομακρύνεται τρέχοντας, κοροϊδεύοντας και χασκογελώντας. Άρχισε να ανεβαίνει από το χωμάτινο, ανηφορικό δρομάκι που ενώνει το πάρκο με τον πάρκινγκ τού σχολείου. Τον πρόλαβα στο δρομάκι και του φώναξα ευγενικά να έρθει να πάμε στον [Λ.Χ.] για να δούμε τι ακριβώς συνέβηκε. Ο [Γ.Λ.] στην αρχή αρνήθηκε λέγοντας ότι προτιμά να πάει στα σκαλάκια γιατί θα έρθει εκεί η μητέρα του να τον πιάσει αλλά τελικά ήρθε με τη θέλησή του προς το πάρκο. Περπατήσαμε μαζί μέχρι το σημείο όπου ο γιος μου είχε καθίσει στο μεταξύ στο κέντρο τής τραμπάλας που βρίσκεται πλησιέστερα προς την ανατολική είσοδο τού πάρκου, με την πλάτη του προς την είσοδο, και έκλαιγε απαρηγόρητα, σφαδάζοντας από τους πόνους. Από πάνω του είχαν σταθεί γνωστοί και άγνωστοι συμμαθητές και προσπαθούσαν να τον παρηγορήσουν όπως μπορούσε ο καθένας. Για να σχηματίσω μια αντικειμενική άποψη για το τι συνέβηκε, ρώτησα τα άλλα παιδιά τι ακριβώς συνέβηκε (αφού ο [Λ.Χ.] έκλαιγε ακόμη και δεν μπορούσε να μιλήσει) και μου είπαν τα εξής:
  32. Μόλις κτύπησε το κουδούνι και σχόλασαν τα παιδιά στις 13:05, ο γιος μου κατευθύνθηκε προς το πάρκο όπως κάνει πάντα. Ο [Γ.Λ.] όμως στοχοποίησε τον [Λ.Χ.] και άρχισε να τον ενοχλεί εμποδίζοντάς τον να φύγει από το σχολείο. Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι ο [Λ.Χ.] κατήγγειλε αυτή τη συμπεριφορά σε συγκεκριμένη δασκάλα (Κα Μ.Π) η οποία όμως δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία στο περιστατικό. Όταν ο [Λ.Χ.] κατάφερε να ξεφύγει από τον [Γ.Λ.], αυτός άρχισε να τον τραβάει βίαια από την καινούργια σχολική του τσάντα. Ακολούθως του κατέβασε τη τσάντα από τους ώμους και την κλωτσούσε στο πάτωμα. Ο [Λ.Χ.] κατάφερε να αρπάξει την τσάντα του από τον Γιώργο και έτρεξε για να ξεφύγει αλλά ο [Γ.Λ.] τον πρόλαβε, τον άρπαξε από πίσω (όπως κάνει πάντα, αυτό είναι το αγαπημένο του στυλ bullying) και άρχισε να τον κλωτσάει και να τον κτυπάει με αποτέλεσμα ο [Λ.Χ.] να αρχίσει να κλαίει μπροστά σε όλους του τους συμμαθητές του. Πιο συγκεκριμένα, τον άφηνε να περπατήσει ένα βήμα και μετά τον κλωτσούσε στους αχίλλειους τένοντες «τιμωρώντας» τον για το κάθε βήμα που έκανε για να του ξεφύγει (αυτό δείχνει ότι εκτός από «μπούλης» ο [Γ.Λ.] είναι και σαδιστής, βέβαια αυτά τα κάνει μόνο σε πιο αδύναμα παιδιά ή παιδιά που δεν αντιδρούν και αυτό αποδεικνύει ότι είναι και θρασύδειλος). Του άρπαξε επίσης το καινούργιο παγούρι του και το πατούσε επιδεικτικά και του τραβούσε βίαια την άσπρη φανέλα που φορούσε (όλα αυτά έγιναν μπροστά στη δασκάλα η οποία αρνήθηκε να επιληφθεί της κατάστασης, πιθανώς διότι φοβόταν τις συνέπειες από τον μεγαλόσωμο [Γ.Λ.] αλλά και από τους γονείς του οι οποίοι είναι εξίσου άγριοι). Σημειώνω δε ότι το γεγονός ότι ο [Γ.Λ.] άρπαξε το παγούρι από τον [Λ.Χ.] το παραδέχεται και ο ίδιος ο [Γ.Λ.] στη γραπτή του κατάθεση στην Αστυνομία στον Αστυνομικό Σταθμό Λατσιών στις 16/09/
  33. Τελικά ο [Λ.Χ.] κατατρομαγμένος και σε κατάσταση πανικού κατάφερε να καταλήξει στο πάρκο ώστε να καταφέρει να μπει στο αυτοκίνητό μου και να γλιτώσει από τον καταδιώκτη του. Όμως ο [Γ.Λ.] σε μανιώδη και μη ελεγχόμενη πλέον κατάσταση τον πρόφτασε, τον άρπαξε από πίσω και άρχισε να τον κακοποιεί και πάλι. Αυτή ήταν η στιγμή όπου εγώ ήρθα προς το πάρκο και είδα τον [Γ.Λ.] να κτυπάει τον [Λ.Χ.].
  34. Αφού άκουσα όλα αυτά, με ήρεμο και πολιτισμένο τρόπο, ρώτησα τον [Γ.Λ.] αν όντως έτσι είχαν τα πράγματα και ενώ στην αρχή έλεγε ότι δεν συνέβηκε απολύτως τίποτα μεταξύ του και του [Γ.Λ.] και ότι «τον αγκάλιαζε από πίσω για να του πει ότι είμαστε φίλοι» (θυμίζω ότι η πρώτη γραμμή άμυνας του [Γ.Λ.] είναι πάντοτε το ασύστολο ψέμα, δυστυχώς φαίνεται ότι έτσι το έχουν μάθει στο περιβάλλον του να ενεργεί αυτό το παιδί) εν συνεχεία παραδέχτηκε ότι τον «κτύπησε τον [Λ.Χ.] για να τον φοϊτσιάσει λλίο». Τότε του ζήτησα να απολογηθεί στον [Λ.Χ.] ο οποίος ήταν ακόμη καθισμένος στην τραμπάλα και έκλαιγε. Ο [Γ.Λ.] δέχτηκε και κατευθύνθηκε προς τον [Λ.Χ.] δήθεν για να απολογηθεί. Αντί αυτού όμως έσκυψε με απότομο και βίαιο τρόπο και άρπαξε τον [Λ.Χ.] (ο οποίος συνέχιζε να είναι καθισμένος στην τραμπάλα και με την πλάτη του προς εμένα και τον [Γ.Λ.]) από πίσω και από τον λαιμό και προσπάθησε και πάλι να του κάνει ένα «κεφαλοκλείδωμα» και άρχισε να τον σφίγγει δυνατά. Μόλις αντιλήφθηκα ότι συνέβαινε αυτό, κινήθηκα προς τον [Λ.Χ.] και προσπάθησα να απεγκλωβίσω τον [Λ.Χ.] από το «κεφαλοκλείδωμα» τού [Γ.Λ.], ασκώντας άθελά μου και λόγω του επείγοντος της κατάστασης, εύλογη και ανάλογη βία με βάση τα δεδομένα της στιγμής εκείνης (τα οποία φυσικά εκτυλίχθηκαν πολύ γρήγορα και διήρκησαν μόνο ελάχιστα δευτερόλεπτα). Λόγω όμως της μεγάλης σωματικής διάπλασης και της μυϊκής δύναμης τού [Γ.Λ.] και της μικρής δικής μου σωματικής διάπλασης και μυϊκής δύναμης αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Επειδή όμως ένοιωθα έντονα ότι απειλείτο σοβαρά και πραγματικά η σωματική ακεραιότητα τού γιου μου και πιθανώς η επίθεση αυτή τού [Γ.Λ.] να απέβαινε μοιραία για τον γιο μου, κατέβαλα υπεράνθρωπη προσπάθεια ώστε να απομακρύνω τον [Γ.Λ.] όσο πιο ανώδυνα γινόταν υπό τις περιστάσεις, κρατώντας τον με τα χέρια μου από την μαύρη σχολική του τσάντα που είχε στην πλάτη ώστε να μην πνίξει τον γιο μου. Στην προσπάθεια διάσωσης τού [Λ.Χ.] συνέβαλαν ευτυχώς και μερικά από τα παρευρισκόμενα παιδιά, κάποια από τα οποία ήρθαν σε επαφή με τον [Γ.Λ.] και με τον [Λ.Χ.]. Μετά από τον απεγκλωβισμό τού [Λ.Χ.], ο Γιώργος έφυγε γελώντας, βρίζοντάς με και χλευάζοντάς με, χωρίς να δείξει κανένα σημάδι τραυματισμού ή πόνου. Φυσικά, ο [Γ.Λ.] δεν κατευθύνθηκε προς το σχολείο φεύγοντας αλλά πήγε κατευθείαν προς τον πραγματικό του προορισμό, στα σκαλάκια, εκεί όπου θα πήγαινε κανονικά αν δεν παρεμβαλλόταν το συμβάν και την ευκαιρία που βρήκε για να κακοποιήσει τον [Λ.Χ.]»
  35. Στην κατάθεση του Τεκμήριο 9, ανέφερε ότι τον προσέγγισε μια ομάδα μαθητών (μαζί και η θυγατέρα του) και του φώναζαν ότι ο Γ.Λ. θα σκοτώσει τον Λ.Χ. στο ξύλο. Εξήλθε του οχήματος του και έτρεξε προς το πάρκο δίπλα από το σχολείο. Είδε τον Γ.Λ. να κρατεί τον Λ.Χ. με κεφαλοκλείδωμα και να τον κλωτσάει στον τένοντα του ποδιού του. Προσπάθησε με καλό τρόπο να τον σταματήσει, ενώ ο γιός του προσπαθούσε να απεγκλωβιστεί με τα χέρια του. Τότε ο Γ.Λ. άφησε τον Λ.Χ. και ξεκίνησε τρέχοντας να φύγει. Ο κατηγορούμενος του φώναξε να έρθει πίσω. Ο Γ.Λ. το έπραξε. Ο κατηγορούμενος ρώτησε τα άλλα παιδιά να του πουν τι έγινε. Διαπίστωσε ότι είχε προηγηθεί εκφοβισμός του Λ.Χ. Ζήτησε από τον Γ.Λ. να απολογηθεί στον Λ.Χ. που έκλαιγε. Ο Γ.Λ. αντί να απολογηθεί τον ξαναέπιασε με κεφαλοκλείδωμα από πίσω και τον κτυπούσε. Προχωρεί και αναφέρει τα ακόλουθα για το πως ενήργησε: «Τότε ήταν που εγώ λόγω του επείγοντος της κατάστασης, χρησιμοποίησα εύλογη και ανάλογη δύναμη για να διασφαλίσω τη σωματική ακεραιότητα του γιού μου, δηλαδή απώθησα τον [Γ.Λ.] με τα χέρια μου έτσι ώστε να αφήσει το γιό μου. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι απειλείται η ζωή του γιού μου και ενήργησα όπως ενεργεί κάθε πατέρας που έχει χρέος να προστατεύσει το γιό του»
  36. Ακολούθως ο Γ.Λ. αποχώρησε υβρίζοντας. Δεν έδειχνε να πονάει. Αντίθετα χασκογελούσε. Ο κατηγορούμενος έφυγε με το υιό του και τον πήρε σπίτι για να φροντίσει το τραύμα του. Όταν έγινε παράπονο στην Αστυνομία πήγε και ο ίδιος το γιό του στις 17/9/2014 στις Πρώτες Βοήθειες.
  37. Παρουσίασε ως Τεκμήρια 16Α - Γ (Προηγουμένως Τεκμήρια προς Αναγνώριση 8Α - Γ) φωτογραφίες του τραύματος που υπέστη στον τένοντα ο Λ.Χ. και την ιατρική βεβαίωση που ετοίμασε ο Δρ. XXXXX Κραμβής, ιατρός στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Στο εν λόγω πιστοποιητικό ημερ. 17/9/2019 (Τεκμήριο 19, προηγουμένως Τεκμήριο προς Αναγνώριση 9), βεβαιώνεται ότι ο Λ.Χ. είχε παράπονο για κτύπημα στην αριστερή ποδοκμνήμη. Έίχε θλαστικό τραύμα στην περιοχή του αχίλλειου τένοντα με απώλεια δέρματος, χωρίς ανάγκη συρραφής. Η θέση του κατηγορούμενου ήταν ότι ο Λ.Χ. είχε και σημάδια στο λαιμό.
  38. Κατέθεσε επίσης δύο επιστολές, μία ημερ. 3/10/2013 (Τεκμήριο 18 - προηγουμένως Τεκμήριο προς Αναγνώριση 7) για παράπονα του για άσκηση βίας από τον Γ.Λ. κατά του υιού του Λ.Χ. και μία ημερ. 2/12/2014, όπου ο ίδιος και άλλη δύο γονείς απέστειλαν επιστολή ζητώντας την μετάθεση του Γ.Λ. σε άλλο τμήμα.
  39. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι τα Χριστούγεννα του 2014 μετά δηλαδή από το περιστατικό πρότεινε στον πατέρα του Γ.Λ. να τα «βρουν», χωρίς αποτέλεσμα. Χωρίς αποτέλεσμα ήταν και οι προσπάθειες του μέσω του ιερέα της ενορίας τους. Ανέφερε ότι δεν είχε διαφορές με τη ΜΚ 1, δεν ήξερε όμως αν η ίδια είχε διαφορές μαζί του, αφού η σύζυγος του ήταν καθηγήτρια της θυγατέρας της. Η βασική του θέση όμως ήταν ότι η ΜΚ 1 αποκλείεται να είχε σταθμεύσει στο χώρο που είχε αναφέρει, θα έβλεπε το όχημα της, το οποίο γνώριζε. Υπήρχε πιθανότητα, ανέφερε, να μην ήταν εκεί. Κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στο σχολιασμό της μαρτυρίας της από τον ίδιο (σελ. 5, §12) (παρατίθεται απόσπασμα αυτολεξεί): «Άρα η ΜΚ1 είτε δεν ήταν καθόλου παρούσα στο πάρκο είτε αν ήταν, σίγουρα δεν ήταν σταθμευμένη στις θέσει τις οποίες υπέδειξε στο δικαστήριό σας. Άλλωστε στην κατάθεσή της στο δικαστήριο στις 14/02/2018 η ΜΚ1 τις λέξεις ή φράσεις «δεν είμαι σίγουρη», «δεν θυμάμαι», «δεν πρόσεξα», «δεν άκουσα», «δεν είδα», «νομίζω», «δεν ξέρω», «δεν μπόρεσα να δω», «ίσως», «πρέπει», «μπορεί», «λογικά...», «περίπου», «δεν ενδιαφέρθηκα», «δεν παρατήρησα», «δεν το λέω με σιγουριά», «αν δεν κάνω λάθος», «υποθέτω», «δεν αντιλήφθηκα», «νόμισα», «πιστεύω πως...», «εάν δεν απατώμαι», «μακάρι να θυμόμουν» κλπ τις αναφέρει συνολικά 88 φορές!! Αυτό και μόνο το γεγονός λέει πολλά για την αξιοπιστία της ως μάρτυρας σε ένα ποινικό δικαστήριο.» IΙΙ. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
  40. Εξέτασα την μαρτυρία των μαρτύρων με ιδιαίτερη προσοχή. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίστηκα στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά την αντιπαρέβαλα και την εξέτασα στα πλαίσια του συνόλου της μαρτυρίας (βλ. Mustafa ν. Κακουρή κ.α.
(2002)1 ΑΑΔ 165, 172 και Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα
(1992)1 ΑΑΔ 1056, 1061).
  1. Σε υποθέσεις αυτής της φύσης είναι φυσικό οι εκδοχές των εμπλεκομένων να διίστανται για διάφορους λόγους, οπότε η αναζήτηση ανεξάρτητης μαρτυρίας είναι πάντα βοηθητική. Έχω ήδη αναφερθεί σε γεγονότα που αποτέλεσαν κοινές θέσεις των μαρτύρων (βλ. §5, πιο πάνω). Ανεξάρτητη μαρτυρία που κρίνεται αξιόπιστη σε συνάρτηση με κοινώς αποδεκτά γεγονότα τα οποία επίσης είναι αξιόπιστα, μπορούν να αποτελέσουν τη βάση ελέγχου της αξιοπιστίας των μαρτύρων (βλ. A Guide for the Magistrate in the Commonwealth: Fundamental Principles and Recommended Practice, January 2017, p. 83[1] και The Judge as Juror: The Judicial Determination of Factual Issues, The Business of Judging, Oxford 2000, σελ. 6[2]) Αξιολόγηση της Ιατρικής Μαρτυρίας
  2. Η μαρτυρία της γιατρού, ΜΚ 3, έχει ιδιαίτερη, κατά την άποψη μου σημασία, αφού εκτός από ανεξάρτητη, αφορά ευρήματα της σε σχέση με τραύματα λίγη ώρα μετά την εκδήλωση του όλου περιστατικού. Τα προσόντα της δεν έχουν αμφισβητηθεί και τα δέχομαι. Η αντεξέταση δεν κατέδειξε πλημμελή εξέταση. Τα αντικειμενικά ευρήματα της, δηλαδή η παρουσία εκχυμώσεων και αποτυπωμάτων δακτύλων δεν διαψευστήκαν. Δέχομαι ότι ο Γ.Λ. είχε πέντε εκχυμώσεις στην πλάτη και τέσσερις στο θώρακα. Στο λαιμό και κάτω από τις μασχάλες υπήρχαν αποτυπώματα δακτύλων. Δέχομαι επίσης ότι ο Γ.Λ. παραπονέθηκε για άλγος στο αριστερό ισχίο στον αυχένα και για δυσκαταποσία τα οποία ήταν συμβατά με τα τραύματα που έφερε. Δέχομαι ότι η ίδια δεν εντόπισε εκδορές ή αίματα.
  3. Η βεβαίωση Τεκμήριο 19, που αφορούσε τον Λ.Χ., αν και εξ ακοής, δεν έτυχε αμφισβήτησης. Αυτό που αμφισβητήθηκε είναι αν το αναφερόμενο τραύμα έγινε τη συγκεκριμένη μέρα ή μεταγενέστερα. Δέχομαι ότι ο Λ.Χ. εξετάστηκε από ιατρό στις 17/9/2014, είχε θλαστικό τραύμα στην περιοχή του Αχίλλειου τένοντα με απώλεια δέρματος, χωρίς ανάγκη συρραφής. Το περιγραφόμενο τραύμα είναι συμβατό με το τι απεικονίζεται στις φωτογραφίες, Τεκμήρια 16Α - Β, χωρίς όμως να μπορεί να εξαχθεί άλλο συμπέρασμα.
  4. Από την ενώπιον μου ιατρική μαρτυρία προκύπτει επομένως ότι ο Γ.Λ. είχε τα προαναφερόμενα τραύματα στις 15/9/2014 και ο Λ.Χ. στις 17/9/
  5. Αξιολόγηση του Αστ. ΧΧ, Λ.Λ. (ΜΚ 2)
  6. Ο ΜΚ 2 ανέλαβε τη διερεύνηση. Αντεξετάστηκε κυρίως ως προς τις ενέργειες του. Η λήψη της κατάθεσης από τον κατηγορούμενο και η ορθότητα των όσων κατέγραψε δεν αμφισβητήθηκαν. Υπήρξε κάποια ολιγωρία σε σχέση με τη λήψη της κατάθεσης από τη ΜΚ 4 και δεν έχω πεισθεί ότι διερευνήθηκε επαρκώς το όλο συμβάν. Η αναφορά σε άρνηση γονιών να δώσουν καταθέσεις τα παιδιά τους μου φάνηκε λίγο αόριστη, αν και οι αντικειμενικές δυσκολίες είναι αντιληπτές. Αυτά τα δεδομένα όμως δεν επηρεάζουν την αξιοπιστία του. Δέχομαι επομένως την ορθή λήψη και καταγραφή των όσων αναφέρονται στην κατάθεση του κατηγορούμενου (Τεκμήριο 9) και τα όσα ο ίδιος είδε σε σχέση με τον Γ.Λ., ότι δηλαδή είχε ερυθρότητες στην πλάτη το λαιμό και το θώρακα. Αξιολόγηση της κας Χ.Π. (ΜΚ 1)
  7. Η μαρτυρία της ΜΚ 1, ήταν ουσιώδης. Ήταν η μόνη μάρτυρας της Κατηγορούσας Αρχής που κατέθεσε ως αυτόπτης μάρτυρας. Είναι γεγονός ότι υπήρξαν κάποιες ασάφειες στη μαρτυρία της ως προς το πως ακριβώς ο κατηγορούμενος έπιασε τον Γ.Λ. από το λαιμό και τον έσπρωξε. Προφανώς η παρέλευση τόσο μεγάλου χρονικού διαστήματος από το συμβάν ενήργησε αρνητικά. Η ουσία όμως της μαρτυρίας της ήταν ότι είδε τον κατηγορούμενο να πιάνει τον Γ.Λ. από το λαιμό, να τον ταρακουνά και να τον σπρώχνει. Το γεγονός ότι χρησιμοποίησε τις λέξεις «σούζω» και «σύρνω» δεν μετέβαλε την ουσία των λεχθέντων της. Ούτε καταδείχθηκε από πλευράς της αλλότριο κίνητρο ή κίνητρα ή υποκίνηση από άλλο πρόσωπο. Αντίθετα οι αναφορές συνηγόρου υπεράσπισης και κατηγορουμένου γι' αυτό το ζήτημα ήταν ανυπόστατες. Η τοποθέτηση της ότι δεν μπορούσε να γνωρίζει τι είχε προηγηθεί ακριβώς ενισχύει την αντικειμενικότητα των θέσεων της. Δεν μερολήπτησε ούτε μεγαλοποίησε τα όσα είδε.
  8. Κρίνω τη μάρτυρα αξιόπιστη. Από τη μαρτυρία της δέχομαι ότι είδε τον κατηγορούμενο, εντός του πάρκου στο σημείο της «τραμπάλας», να πιάνει από τον λαιμό τον Γ.Λ. να τον ταρακουνά και να τον σπρώχνει με δύναμη. Ακολούθως είδε τον Γ.Λ. να φεύγει και να τον παραλαμβάνει μια κυρία. Από τη μαρτυρία της δεν μπορεί να προκύψει οποιοδήποτε εύρημα για το τι είχε προηγηθεί των όσων είχε δει. Αξιολόγηση της κας Ν.Λ. (ΜΚ 4)
  9. Η ΜΚ 4 δεν μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Υπήρχαν στοιχεία υπερβολής στη μαρτυρία της. Η παρουσία αιμάτων (τα οποία η ίδια ανέφερε ότι δεν σκούπισε) και μώλωπες μαύρου χρώματος δεν προκύπτουν από την ιατρική μαρτυρία. Ήταν επίσης πολύ ασαφής σε σχέση με τις αλλαγές των σχολείων του παιδιού και το θέμα του συνοδού. Αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να μην ένιωθε άνετα με το όλο ζήτημα όμως θα αναμενόταν να ήταν πιο ξεκάθαρη στις τοποθετήσεις της. Επίσης δεν ήταν καθόλου πειστική ως προς τους λόγους που καθυστέρησε να δώσει κατάθεση. Η υπόθεση είναι σοβαρή και θα αναμενόταν να δώσει κατάθεση αμέσως. Αμφιβάλλω αν οκτώ μήνες μετά θα μπορούσε να δώσει ακριβή περιγραφή για την εμφάνιση του γιού της μετά το συμβάν. Δεν μου διαφεύγει ότι προκύπτει και από τη μαρτυρία της ΜΚ 5, ότι προέβη σε παράπονο λίγο μετά το συμβάν, όταν δηλαδή ήταν αυτή που παρέλαβε το παιδί. Αυτό όμως δεν προσθέτει οτιδήποτε. Ίδια γνώση δεν φαίνεται να είχε και για το ζήτημα της προσπάθειας απολογίας του κατηγορουμένου. Η εντύπωση που μου έδωσε ήταν ότι επρόκειτο για μεταφορά των όσων της είπε ο ΜΚ
  10. Οι αναφορές της στο τι της είπε ο Γ.Λ. επίσης με προβλημάτισαν. Στην απουσία της κατάθεσης του ιδίου ως Τεκμηρίου, έστω και ως εξ ακοής, είναι αδύνατο να αξιολογηθούν θετικά. Δεν κρίνω τη μάρτυρα αξιόπιστη και δεν δέχομαι τη μαρτυρία της. Αξιολόγηση του κ. Π.Λ. (ΜΚ 6)
  11. Ο ΜΚ 6 μου έκανε γενικά θετική εντύπωση ως μάρτυρας και τον κρίνω αξιόπιστο. Η μαρτυρία του αφορούσε την κατάσταση του υιού του μετά το συμβάν. Είναι γεγονός ότι αναφέρθηκε σε γρατζουνιές (εκδορές), θεωρώ όμως ότι η αναφορά του ήταν εκφραστικό λάθος για τα κοκκινίσματα και αποτυπώματα δακτύλων που είχε δει. Ήταν επίσης συγκεκριμένος για την αλλαγή των σχολείων και τους λόγους. Το γεγονός ότι εκκρεμεί αγωγή για το επίδικο συμβάν επίσης δεν μπορεί να επηρεάσει την αξιοπιστία του. Δεν εμπίπτει στις περιπτώσεις που η ποινική υπόθεση προωθείται προς εξυπηρέτηση αστικών απαιτήσεων. Προέβη στην καταγγελία αμέσως, την ίδια μέρα με σκοπό την ποινική δίωξη.
  12. Από τη μαρτυρία του δέχομαι ότι ο Γ.Λ. ήταν τρομαγμένος και σοκαρισμένος και ότι η φανέλα του ήταν ξεχειλωμένη και σχισμένη. Ως προς το ζήτημα της παρέμβασης τρίτων για να επέλθει συμφιλίωση δεν αντεξετάστηκε. Από την άλλη, αφορά λεχθέντα τρίτων που δεν κατέθεσαν ως μάρτυρες, ως προς την πρόθεση του κατηγορούμενου να ζητήσει συγνώμη. Κρίνω την αναφορά πολύ επισφαλή για να οδηγήσει σε οποιαδήποτε συμπεράσματα εναντίον του κατηγορουμένου, ότι δηλαδή, συνιστούν παραδοχή του για επίθεση. Επίσης όσον αφορά τις κρίσεις πανικού και τη σύνδεση τους με το συμβάν θα έπρεπε να ακούσω σχετική ιατρική μαρτυρία. Αξιολόγηση της κας Ε.Θ. (ΜΚ 5)
  13. Η μαρτυρία της ΜΚ 5 απλά επιβεβαιώνει το παράπονο του Γ.Λ. μετά το συμβάν και ότι η φανέλα του ήταν τραβηγμένη και σχισμένη. Η μάρτυρας ήταν γενικά συγκρατημένη στις τοποθετήσεις της και για τα δύο παιδιά. Προφανώς είχε δεχθεί σωρεία παραπόνων από τον κατηγορούμενο τα οποία δεν συμμεριζόταν. Υπό αυτή την οπτική γωνία η συγκρατημένη στάση της σε σχέση με συμβάν, που δεν φαίνεται να είχε αρχίσει εντός του σχολείου, είναι κατανοητή. Η αντεξέταση, οφείλω να πω, αφορούσε χειρισμό άλλων περιστατικών για τα οποία το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να προβεί σε συμπεράσματα καθ' ότι δεν είναι επίδικα. Κρίνω τη μάρτυρα αξιόπιστη. Από τη μαρτυρία της δέχομαι ότι όταν είδε τον Γ.Λ. λίγη ώρα μετά το περιστατικό η φανέλα του ήταν τραβηγμένη και σχισμένη. Δέχομαι επίσης ότι ο κατηγορούμενος παραπονείτο συστηματικά για εκφοβισμό του γιού του Λ.Χ. από τον Γ.Λ. Αξιολόγηση Κατηγορούμενου
  14. Η μαρτυρία του ήταν ιδιαίτερα εκτενής όσον αφορά το συμβάν αλλά και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο υιός του Λ.Χ. λόγω του Γ.Λ. Η γραπτή δήλωση του Τεκμήριο 14 αποτελείται από 9 πυκνογραμμένες σελίδες. Τα βασικά σημεία της κατάθεσης του αλλά και της δήλωσης του τα έχω παραθέσει πιο πάνω.
  15. Η ετοιμασία γραπτών δηλώσεων πρακτικά διευκολύνει την παρουσίαση μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου. Η καταθέσεις στην Αστυνομία συνήθως είναι πιο αυθόρμητες και χρονικά πιο κοντά στα γεγονότα. Ο πειρασμός να συμπληρωθούν κενά είτε με προφορική είτε με γραπτή μαρτυρία είναι μεγάλος και κατανοητός, αφού πλέον ο κατηγορούμενος έχει κληθεί σε απολογία.
  16. Στην προκειμένη περίπτωση υπήρξε αρκετή επέκταση σε ζητήματα παρεμφερή με τάσεις, θα έλεγα, αυτοενίσχυσης. Ως προς τον τρόπο που χειρίστηκε τον Γ.Λ. και τον τρόπο που τον απώθησε, ο κατηγορούμενος ήταν λακωνικός με κάποιες τάσεις υπερβολής. Η όλη εμπειρία του με τον Γ.Λ. και την οικογένεια του αποκάλυπτε από πλευράς του κάποια εμπάθεια και πικρία. Κάποια δεδομένα που έθεσε σε σχέση με το «ποιόν» του Γ.Λ. ήταν καθαρά υποκειμενικά, τα δε παράπονα που εξέφραζε, διαχρονικά, είχαν το ίδιο μοτίβο. Θα αποτελούσε σφάλμα το Δικαστήριο να υπεισέλθει στην ουσία τους. Μπορώ να δεχθώ μόνο ότι ο κατηγορούμενος πίστευε ότι ο γιος του Λ.Χ. υφίστατο εκφοβισμό συστηματικά από τον Γ.Λ. Τώρα αν αυτό ήταν η πραγματικότητα ή όχι δεν μπορεί να διαπιστωθεί. Οι θέσεις του κατηγορουμένου γι' αυτό το ζήτημα μπορούν να έχουν σχέση μόνο με τη νοητική του κατάσταση τη δεδομένη στιγμή.
  17. Κάποια συμπλοκή μεταξύ των δυο παιδιών έγινε τη συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Η θέση του ότι ο γιός του κτυπήθηκε από τον Γ.Λ. έχει έρεισμα αφού ο υιός του είχε κάποιο τραυματισμό στο πόδι. Το ερώτημα είναι αν ήταν της έκτασης και έντασης που ανέφερε ο κατηγορούμενος, ή αν η νοητική του κατάσταση, όπως την περιέγραψα πιο πάνω, μετέβαλε τα δεδομένα.
  18. Προσέγγισα τη μαρτυρία του επομένως με ιδιαίτερη προσοχή. Ως προς τη γενική εικόνα ότι τα δύο παιδιά είχαν συμπλακεί τον κρίνω αξιόπιστο. Δέχομαι επομένως ότι υπήρξε συμπλοκή μεταξύ των δύο παιδιών. Δέχομαι επίσης ότι επενέβη συνεπεία αυτού, και ότι ενήργησε έχοντας κατά νουν ότι ο γιός του ήταν θύμα εκφοβισμού από το συγκεκριμένο παιδί. Δεν δέχομαι από τη μαρτυρία του την έκταση της ασκηθείσας βίας και την όλη συμπεριφορά του Γ.Λ. τη συγκεκριμένη μέρα. Υπήρξαν στοιχεία αυτοεξυπηρέτησης στη μαρτυρία του και καταφυγή σε στοιχεία υπερβολής, όπως της σωματικής δύναμης του Γ.Λ. και της έκτασης του κινδύνου που υφίστατο ο γιός του. IV. ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
  19. Επίθεση διαπράττεται, όταν κατηγορούμενος, παράνομα (unlawfully), προκαλεί σε άλλο πρόσωπο φόβο άσκησης άμεσης βίας (assault) ή όπου ασκεί παράνομα βία σε άλλο πρόσωπο (battery) (βλ. Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ 574, 579). Το αδίκημα διαπράττεται είτε με πρόθεση ή απερίσκεπτα (βλ. μεταξύ άλλων, R v. Venna [1976] QB 421, R. v. Ireland, R v. Burstow [1998] AC 147 H.L.). 53. Η προκειμένη περίπτωση αφορά άσκηση βίας κατά του ΜΚ 2 και τραυματισμό του. Ως προς το τι συνιστά σωματική βλάβη, στην Αχτάρ ν. Αστυνομίας
(2010)2 ΑΑΔ 397, στις σελ. 421 - 422 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Από την άλλη, το τι συνιστά πραγματική σωματική βλάβη κατά το Άρθρο 243, αναφέρεται και πάλι στον Archbold - πιο πάνω - σελ. 1855, παρ. 19-197, όπου αναγράφεται ότι δεν είναι ανάγκη ο τραυματισμός να έχει μόνιμο χαρακτήρα ή να είναι τέτοιος που να τον κατατάσσει στη βαριά σωματική βλάβη. . Έχει επίσης αποφασιστεί ότι πραγματική σωματική βλάβη θεωρείται και επίθεση που προκαλεί υστερική νευρική κατάσταση (R. v. Miller [1954] 2 Q.B. 282), ενώ στην υπόθεση Ανδρέας Πολυδώρου Γεωργιάδης ν. Αστυνομίας
(1985)2 Α.Α.Δ. 56, ακόμη και επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα, θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του Άρθρου 243.» 54. Το άρθρο 17 του ΠΚ καθιστά, συγχωρητέα τη χρήση βίας προς αποτροπή μεγαλύτερου και ανεπανόρθωτου κακού σε άλλο πρόσωπο, το οποίο ο ασκών τη βία έχει υποχρέωση να προστατεύσει, νοουμένου ότι η βία, η οποία ασκείται, είναι εύλογη, υπό τις συνθήκες, και όχι δυσανάλογη προς το κακό το οποίο αποτρέπεται (βλ. Πετρόπουλος, ανωτέρω, σελ. 579). Η χρήση βίας για σκοπούς αυτοάμυνας αναγνωρίζεται ως υπεράσπιση στο Κυπριακό Δίκαιο (βλ. Miliotis v. The Police
(1971)2 CLR 292, 296, 297) η οποία εμπίπτει στον όρο κατάστασης ανάγκης (necessity) του άρθρου 17 του ΠΚ (βλ. Maifoshis v. Police
(1978)2 CLR 9, 11). Όπου εγείρεται η υπεράσπιση της αυτοάμυνας, το βάρος είναι στην Κατηγορούσα Αρχή να την αποκλείσει, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Γιάλλουρου ν. Αστυνομίας
(2005)2 ΑΑΔ 320, 325). 55. Η υπεράσπιση της αυτοάμυνας (ή άμυνας άλλου) έχει δύο σκέλη:
(1)Πεποίθηση από πλευράς κατηγορουμένου ότι δέχεται, αυτός ή το άλλο πρόσωπο ή ότι θα δεχθεί, αυτός το άλλο πρόσωπο, επίθεση· και
(2)της άσκησης, υπό τις περιστάσεις, εύλογης και όχι δυσανάλογης προς αυτής της οποίας αποτρέπεται, βίας (βλ. Πετρόπουλος, ανωτέρω, σελ. 579 και The Crown Court Compendium, ανωτέρω, §18-1 - 18-5). 56. Το σκέλος
(1)εξετάζεται υποκειμενικά, το σκέλος
(2)αντικειμενικά. 57. Παρά το γεγονός ότι δεν αναμένεται κάποιος να περιμένει μέχρι να κτυπηθεί για να αντιδράσει (βλ. R. v. Deana, 2 Cr. App. R. 75, R. v. Beckford [1988] AC 130), η δυνατότητα να υποχωρήσει ή να αποφύγει τη χρήση βίας αποτελεί παράμετρο εξέτασης του εύλογου της ασκηθείσας βίας (βλ. R v. Bird
(1985)81 Cr. App. R. 110, [1985] EWCA Crim 2, R v. Ray [2017] EWCA Crim 1391, [138]). Σύμφωνα με το Αγγλικό δίκαιο, εφόσον εγείρεται υπεράσπιση αυτοάμυνας ή άμυνας τρίτου το ζήτημα αφήνεται να αποφασιστεί στο τέλος από τους ενόρκους (βλ. The Crown Court Compendium, ανωτέρω, §18-2 και DPP (Jamaica) v. Bailey [1995] 1 Cr App R 257), αφορά δηλαδή ζήτημα αξιολόγησής της μαρτυρίας.
  1. Εάν επομένως, το Δικαστήριο με βάση την αποδεχθείσα μαρτυρία, είναι σίγουρο ότι ο κατηγορούμενος είναι ο επιτιθέμενος και όχι αυτός που απειλήθηκε με επίθεση, τότε με την απόδειξη των υπολοίπων συστατικών του αδικήματος, δύναται να τον καταδικάσει. Εάν όμως, δεχθεί ότι ο κατηγορούμενος δεχόταν (ή ότι ενδεχομένως δεχόταν) επίθεση ή ότι πίστευε ότι θα δεχθεί επίθεση, τότε πρέπει να εξετάσει αν η αντίδραση του ήταν, υπό τις περιστάσεις, εύλογη. Αντίδραση που κρίνεται εύλογη οδηγεί σε αθώωση του. Αντίδραση που δεν κρίνεται εύλογη ανατρέπει την υπεράσπιση της αυτοάμυνας, και στην απουσία άλλης αμφιβολίας, οδηγεί σε συμπέρασμα ενοχής του (βλ. The Crown Court Compendium, ανωτέρω, §18-5). Κατ' ανάλογο τρόπο αποφασίζονται οι ενέργειες κατηγορουμένου όταν ενεργεί με σκοπό την άμυνα άλλου προσώπου.
  2. Στην προκειμένη περίπτωση έχω δεχθεί ότι υπήρξε συμπλοκή μεταξύ των Γ.Λ. και Λ.Χ. Δέχθηκα επίσης ότι ο κατηγορούμενος ενήργησε έχοντας κατά νουν ότι ο γιός του Λ.Χ. τύγχανε εκφοβισμού από τον Γ.Λ. Δεν έχω δεχθεί την εικόνα του συμβάντος όπως την παρουσίασε. Από τη μαρτυρία της ΜΚ 1 δέχθηκα ότι είδε τον κατηγορούμενο, εντός του πάρκου στο σημείο της «τραμπάλας», να πιάνει από τον λαιμό τον Γ.Λ. να τον ταρακουνά και να τον σπρώχνει με δύναμη. Ακολούθως είδε τον Γ.Λ. να φεύγει και να τον παραλαμβάνει μια κυρία. Από τη μαρτυρία της όμως δεν μπορεί να προκύψει οποιοδήποτε εύρημα για το τι είχε προηγηθεί των όσων είχε δει, δηλαδή την έκταση της βίας που ασκείτο μεταξύ των παιδιών και την αναγκαιότητα ή μη της εμπλοκής ή του τρόπου εμπλοκής του κατηγορουμένου. Είναι επομένως αδύνατο για το Δικαστήριο να αποκλείσει την υπεράσπιση του άρθρου 17 ΠΔ από πλευράς κατηγορουμένου. Υπάρχει εύλογη αμφιβολία, συνεπώς η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης πού έφερε. V. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
  3. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται σε σχέση με την κατηγορία
  4. Υπ.).................................................. Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] 'As indicated in Fox v Percy there are other techniques for assessing the credibility and reliability of a witness other than that based on a personal assessment of demeanour:
  5. Assess the evidence of a witness by reference to undisputed or indisputable facts. The witness is likely to be considered to be unreliable if their evidence is, in any serious respect, inconsistent with those facts;' [2] 'The main tests needed to determine whether a witness is lying or not are, I think, the following, although their relative importance will vary widely from case to case:
(1)the consistency of the witness's evidence with what is agreed, or clearly shown by other evidence, to have occurred;' cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.