Αστυνομικού Διευθυντή Λευκωσίας ν. Singh κ.α., Αρ. Υπόθεσης 16549/2019, 25/11/2019

(1999)2 Α.Α.Δ. 498 και Ihab Im Sbaih v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 188/2014, ημερομηνίας 17.7.

1. Συνεπώς, το Δικαστήριο εκλαμβάνει ως ουσιαστικά δεδομένα τα παραδεκτά γεγονότα, τα οποία δηλώθηκαν από τους συνηγόρους και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο. Έχοντας υπόψη τη φύση και τη διαδικαστική σημασία των παραδεκτών γεγονότων προχωρώ με αξιολόγηση της υπόλοιπης μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιόν μου. Μαρτυρία Προς απόδειξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας αρχής κατέθεσε ο XXXXX XXXXX XXXXX Singh, ως ΜΚ
2. Ο ΜΚ1 ήταν ο Κατηγορούμενος 1, στον οποίο επιβλήθηκε ποινή στις 15.7.
3. Ο ΜΚ1 κατά την κυρίως εξέτασή του κατέθεσε ως έγγραφο Α την κατάθεσή του, ημερομηνίας 10.7.
4. Στην κατάθεσή του, έγγραφο Α, ανέφερε ότι το όχημα του το έδωσε η Κατηγορουμένη 2, διευθύντρια της Κατηγορουμένης
5. Όμως, ακολούθως αναίρεσε τον πιο πάνω ισχυρισμό. Δήλωσε, επίσης, ότι ο ίδιος δεν κατείχε άδεια οδήγησης. Υποστήριξε ότι η Κατηγορούμενη 2 τον εργοδότησε στην Κατηγορουμένη 3 εταιρεία, αλλά τα καθήκοντα του ήταν βοηθός οδηγού. Εξήγησε ότι την ημερομηνία που καταγγέλθηκε να οδηγεί το επίδικο όχημα, το οδήγησε επειδή ο οδηγός του ήταν άρρωστος. Ανέφερε ότι δεν ενημέρωσε την Κατηγορουμένη 3 για την πρόθεσή του να οδηγήσει και δεν είχε σχετικές οδηγίες. Κατά την αντεξέτασή του δέχθηκε την υποβολή ότι η εργοδοτήθηκε ως βοηθός οδηγού απορριμματοφόρου. Επίσης, δέχθηκε ότι τα καθήκοντά του περιορίζονταν μόνο στην υπόδειξη των δρομολογίων στον οδηγό και ότι δεν είχε οποιεσδήποτε οδηγίες από την Κατηγορουμένη 2 για να οδηγήσει ο ίδιος το επίδικο όχημα. Η Κατηγορουμένη 3 εταιρεία, όταν κλήθηκε σε απολογία, κάλεσε ως μάρτυρα την XXXXX Σελλά, διευθύντρια της Κατηγορουμένης 3, ως ΜΥ
6. Η ΜΥ1 κατά την κυρίως εξέτασή της ανέφερε ότι οι εκπρόσωποι της Κατηγορουμένης 3 εταιρείας, έδιναν οδηγίες στους οδηγούς των απορριμματοφόρων να μην αφήνουν τα κλειδιά εκτεθειμένα. Επίσης, έδιναν οδηγίες όπως σε περίπτωση που κάποιος οδηγός ήταν άρρωστος να παρέδιδε το κλειδί του οχήματος σε άλλον οδηγό και μόνο. Παράλληλα οι οδηγοί είχαν οδηγίες, όταν ασθενούσαν να ενημερώνουν τη διεύθυνση της Κατηγορουμένης 3 εταιρείας. Σε περίπτωση που οι υπεύθυνοι της Κατηγορουμένης 3 ενημερώνονταν ότι κάποιος οδηγός ασθενούσε, θα αναζήτησαν οι ίδιοι κατάλληλο οδηγό. Δήλωσε, περαιτέρω, ότι δεν πληροφορήθηκαν ότι ο ΜΥ1 οδήγησε το επίδικο όχημα. Επίσης, ανέφερε ότι η εταιρεία κατέχει 40 απορριμματοφόρα και εκτελεί εργασίες παγκύπρια. Ως προς την περισυλλογή σκυβάλων στον δήμο Λακατάμιας, δήλωσε ότι οι οδηγοί εργάζονται σε δύο βάρδιες. Ανέφερε, επίσης, ότι η Κατηγορουμένη 3 εταιρεία διατηρεί σχέδιο ασφάλειας και υγείας, ενώ παράλληλα κατέχει και σχετικό ISO. Σε σχέση με το κατ' ισχυρισμόν ISO η μάρτυρας ανέφερε ότι, όταν προσλαμβάνεται κάποιος οδηγός κοιτάζουν εάν η άδεια οδήγησής του είναι σε ισχύ. Επιπλέον, προχωρούν στη σύναψη συμβολαίου με κάθε οδηγό. Στο σχετικό συμβόλαιο καταγράφονται όροι σε σχέση με τις ενδεικνυόμενες ενέργειες έκαστου οδηγού όταν παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα κατά την εκτέλεση της εργασίας του. Κατά την αντεξέτασή της σε υποβολή ότι τα κλειδιά ήταν αφημένα πάνω στο ταμπλό του οχήματος, απάντησε ότι η ίδια δεν γνώριζε κάτι τέτοιο. Επανέλαβε, επίσης, ότι οι εντολές που είχαν οι οδηγοί ήταν να παίρνουν πάντα μαζί τους τα κλειδιά του οχήματος. Ανέφερε, περαιτέρω, ότι διοργανώνονταν σεμινάρια στα οποία δίνονταν οδηγίες για το τι έπρεπε να πράττουν οι οδηγοί σε περίπτωση ασθένειας ή κάποιο άλλου έκτακτου γεγονότος. Επιπρόσθετα, δήλωσε ότι η εταιρεία εργοδοτεί οκτώ

(8)οδηγούς για την επαρχία Λευκωσίας και δύο

(2)για την επαρχία Πάφου. Εισηγήσεις των Διαδίκων Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις προώθησαν ο καθένας τις θέσεις του. Αξιολόγηση μαρτυρίας Όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα γίνεται με γνώμονα το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα, αλλά και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Έχοντας υπόψη το πιο πάνω πλαίσιο έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους, ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωσαν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Σχετική είναι η απόφαση C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου

(2011)1 Α.Α.Δ. 1797. Επιπλέον, σχετική είναι η απόφαση Βούτουνος Χαράλαμπος ν. Αστυνομίας,

(2008)2 Α.Α.Δ. 71, όπου υποδείχθηκε ότι είναι το περιεχόμενο της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα που τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης και όχι μόνο η εξωτερική εντύπωση που αυτός άφησε στο Δικαστήριο. Περαιτέρω, όπου είναι δυνατό, η μαρτυρία εκάστου μάρτυρα συσχετίζεται, αντιπαραβάλλεται και διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Σχετική είναι η απόφαση Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 και η πρόσφατη απόφαση Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2018:A179, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Kadis v. Nicolaou

(1986)1 C.L.R 212, 216, Χρίστου ν. Khoreva

(2002)1(A) Α.Α.Δ. 45. Επιπρόσθετα, στην υπόθεση Χριστοφίνης ν. Φραντζή ECLI:CY:AD:2017:A202, Πολ. Έφεση 328/11, ημερομηνίας 31.5.2017, υποδείχθηκε ότι το περιεχόμενο της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα υπόκειται στη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης πείρας. Διευκρινίζω, επίσης, ότι οι υποβολές των συνηγόρων από μόνες τους δεν έχουν καμιά αποδεικτική αξία και αν δεν προσαχθεί αργότερα αντίστοιχη μαρτυρία παραμένουν απλά μετέωροι ισχυρισμοί. Σχετική είναι η απόφαση Ησαϊας Ιωαννίδης ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ.

1. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΚ1 Η βασικές θέσεις του ΜΚ1 ότι δεν κατείχε άδεια οδήγησης, ότι δεν είχε οδηγίες να οδηγεί απορριμματοφόρο και ότι προσελήφθη στην υπηρεσία της Κατηγορουμένης 3 ως βοηθός οδηγού δεν αμφισβητήθηκαν κατά την αντεξέταση. Επιπλέον, η θέση του ότι οδήγησε το επίδικο όχημα χωρίς να έχει οποιεσδήποτε οδηγίες από την Κατηγορούμενη 3 δεν αμφισβητήθηκε. Συνεπώς, αποδέχομαι τη βασική του θέση ότι εξ' ιδίας πρωτοβουλίας χωρίς να έχει σχετικές οδηγίες ανέλαβε να οδηγήσει το επίδικο όχημα, χωρίς να είναι κάτοχος ισχύουσας άδειας οδήγησης. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΥ
2. Η ΜΥ1 προκάλεσε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Οι βασικές θέσεις της ότι ο ΜΚ1 δεν είχε οδηγίες να οδηγήσει το επίδικο όχημα και ότι ενήργησε αυτόβουλα συνάδουν με τη μαρτυρία του ΜΚ
3. Επιπρόσθετα, οι θέσεις της ότι η Κατηγορουμένη 3 εταιρεία έδινε ρητές οδηγίες προς του οδηγούς των απορριμματοφόρων να μην αφήνουν τα κλειδιά εκτεθειμένα στο όχημα και να τα παραδίδουν μόνο σε άλλο εξουσιοδοτημένο οδηγό δεν αντικρούεται από αντίθετη μαρτυρία. Επιπρόσθετα, η θέση της ότι οι πιο πάνω οδηγίες ενσωματώθηκαν στα σχετικά συμβόλαια εργοδότησης και ότι γίνονταν και σχετικά σεμινάρια, επίσης, δεν αντικρούονται και δεν αμφισβητήθηκαν κατά την αντεξέταση. Συνακόλουθα αποδέχομαι τη μαρτυρία της ΜΥ1 για σκοπούς συναγωγής ευρημάτων. Ευρήματα Στη βάση των πιο πάνω καταλήγω ότι Κατηγορουμένη 3 είναι ιδιοκτήτρια του οχήματος, το οποίο οδήγησε ο ΜΚ1, χωρίς να είναι κάτοχος ισχύουσας άδειας οδήγησης. Ο ΜΚ1 εργοδοτήτο από την Κατηγορουμένη 3, ως βοηθός οδηγού απορριμματοφόρου. Τα καθήκοντα του ΜΚ1 περιορίζονταν μόνο στο να υποδεικνύει τα δρομολόγια στον οδηγό του απορριμματοφόρου και ότι δεν είχε οποιεσδήποτε οδηγίες για να οδηγήσει το επίδικο όχημα. Την επίδικη ημερομηνία ο ΜΚ1 οδήγησε το επίδικο όχημα, επειδή αρρώστησε ο οδηγός αυτού. Όμως ο ΜΚ1 δεν ειδοποίησε σχετικά τους διευθυντές της Κατηγορουμένης 3 και ούτε είχε σχετικές οδηγίες από οποιοδήποτε να προβεί στην πιο πάνω ενέργεια. Αντίθετα η Κατηγορουμένη 3 εταιρεία έδινε ρητές οδηγίες προς τους οδηγούς των απορριμματοφόρων να μην αφήνουν τα κλειδιά εκτεθειμένα στο όχημα και να τα παραδίδουν μόνο σε άλλο εξουσιοδοτημένο οδηγό. Οι πιο πάνω οδηγίες ενσωματώθηκαν στα σχετικά συμβόλαια εργοδότησης και γίνονταν και σχετικά σεμινάρια. Περαιτέρω, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι η Κατηγορουμένη 3 εργοδοτούσε οκτώ

(8)οδηγούς στην Επαρχία Λευκωσίας και δύο

(2)στην επαρχία Πάφου, οι οποίοι εργάζονται σε βάρδιες. Νομική Πτυχή Στην υπό κρίση υπόθεση το βάρος απόδειξης της συνδρομής των συστατικών στοιχείων του επίδικου αδικήματος βρίσκεται στου ώμους της Κατηγορούσας αρχής, η οποία όφειλε να αποδείξει την υπόθεσή της στο επίπεδο του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η απόφαση Charitonos and others v. The Republic

(1971)2 CLR 40. Επιπλέον, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Τούμπας ν. Αστυνομίας

(1984)2 C.L.R. 110, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτή θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και να αθωωθεί και απαλλαγεί από την κατηγορία. Τονίζεται, περαιτέρω, ότι αποτελεί αξίωμα στο δικαιϊκό μας σύστημα ότι η απόδειξη κάθε στοιχείου που συγκροτεί την κατηγορία βαρύνει την κατηγορούσα αρχή και υποθέσεις αναφορικά με γεγονότα όσο εύλογες και να είναι δεν είναι επιτρεπτές. Κενά, αναφορικά με την ύπαρξη πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα, αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη. Σχετική είναι η απόφαση Λοίζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363. Περαιτέρω, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Ηρακλέους ν. Δήμου Λεμεσού,

(1993)2 Α.Α.Δ. 410, αντικείμενο απόδειξης στην ποινική δίκη είναι η ενοχή του κατηγορουμένου που συνιστά τη βάση και το περιεχόμενό της εναντίον του κατηγορίας. Η αθωότητα του κατηγορουμένου δεν αποτελεί αντικείμενο απόδειξης στην ποινική δίκη. Ασφαλώς, η θέσπιση εξαιρέσεων στον πιο πάνω κανόνα δεν παραβιάζει από μόνη της το τεκμήριο αθωότητας του εκάστοτε Κατηγορουμένου. Σχετικά παραπέμπω στο σύγγραμμα του Λ. Κοτσαλή, Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Άνθρωπου & Ποινικό Δίκαιο 1η έκδοση, σελ. 491. Κλασσική περίπτωση μετάθεσης του βάρος απόδειξης στον Κατηγορούμενο είναι οι περιπτώσεις όπου ο νόμος θεσπίζει κάποιο τεκμήριο. Σε τέτοια περίπτωση το βάρος απόδειξης μετατίθεται στον Κατηγορούμενο. Σε τέτοιες περιπτώσεις το επίπεδο απόδειξης βρίσκεται στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Σχετικά παραπέμπω στο σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη, το Δίκαιο της Απόδειξης 1η έκδοση, σελ.179 και στην απόφαση Ζυπιτής Κώστας και Άλλος ν. Αστυνομίας και Άλλου,

(2003)2 Α.Α.Δ. 220. Επιπρόσθετα, το ζήτημα της δημιουργίας μαχητών τεκμήριων και η σχέση τους με το τεκμήριο αθωότητας εξετάστηκε στην απόφαση Σκούλλου Αυγουστίνος ν. Δημοκρατίας,

(2000)2 Α.Α.Δ. 87, όπου με αναφορά στη σχετική Νομολογία του ΕΔΑΔ λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Η δημιουργία μαχητών τεκμηρίων, ως προς τις προθέσεις και ενέργειες του κατηγορουμένου, καθώς και η εναπόθεση οποιουδήποτε αποδεικτικού βάρους στον κατηγορούμενο πρέπει να είναι συμβατά με το τεκμήριο της αθωότητος. Η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ορίζει ότι δεν αποκλείεται, εκ προοιμίου, η καθιέρωση από το νόμο μαχητών τεκμηρίων ή η εναπόθεση αποδεικτικού βάρους στον κατηγορούμενο, υπό την προϋπόθεση ότι αυτά περιορίζονται σε λογικά πλαίσια, τα οποία δεν αντιμάχονται το τεκμήριο της αθωότητος του κατηγορουμένου - (βλ., μεταξύ άλλων, Salabiaku v. France [1988] 13 EHRR 379· H. v. UK App No 15023/89 (4 April 1990, unreported)· Bates v. UK App No 26280/95 (16 January 1996, unreported).» Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι δεν αποκλείεται η θέσπιση τεκμηρίων που πιθανό να λειτουργούν εναντίον του Κατηγορουμένου φτάνει να περιορίζονται σε λογικά πλαίσια και να μην αντιμάχονται το τεκμήριο της αθωότητας. Στην υπό κρίση υπόθεση το υπό εξέταση αδίκημα θεσπίζεται στο άρθρο 14 Α του περί Μηχανοκίνητων οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Νόμου 86/72, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «Ο ιδιοκτήτης μηχανοκίνητου οχήματος έχει υποχρέωση να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα εύλογα μέτρα για αποτροπή της χρησιμοποίησης του οχήματος του από οποιοδήποτε μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο.

(2)Παράβαση της δυνάμει του εδαφίου

(1)επιβαλλόμενης υποχρέωσης συνιστά αδίκημα τιμωρούμενο με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματική ποινή μέχρι δύο χιλιάδων λιρών ή και με τις δύο αυτές ποινές.

(3)Σε ποινική δίωξη ιδιοκτήτη οχήματος για αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(2), η απόδειξη από την κατηγορούσα αρχή της χρησιμοποίησης του οχήματος από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο συνιστά εκ πρώτης όψεως απόδειξη ενοχής του ιδιοκτήτη αυτού, εκτός αν αυτός ήθελε αποδείξει ότι έλαβε όλα τα αναγκαία εύλογα μέτρα για αποτροπή τέτοιας μη εξουσιοδοτημένης χρησιμοποίησης.

(4)Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού- "ιδιοκτήτης", χωρίς επηρεασμό της ερμηνείας που αποδίδεται στον όρο αυτό δυνάμει του άρθρου 2, περιλαμβάνει και οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο έχει στην κατοχή και υπό τον έλεγχο του μηχανοκίνητο όχημα. "μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο" σημαίνει κάθε πρόσωπο το οποίο δεν έχει ή δε δικαιούται να έχει άδεια οδήγησης της κατηγορίας του μηχανοκίνητου οχήματος σε σχέση με το οποίο διαπράχθηκε αδίκημα ή δεν καλύπτεται από το απαιτούμενο από το νόμο πιστοποιητικό ασφάλισης υπέρ τρίτου. Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι το υπό εξέταση αδίκημα διαπράττεται από ιδιοκτήτη οχήματος. Επιπλέον, η εν λόγω νομοθετική διάταξη καθορίζει την έννοια του μη εξουσιοδοτημένου προσώπου. Συγκεκριμένα μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο είναι το πρόσωπο, το οποίο οδηγεί συγκεκριμένο μηχανοκίνητο όχημα χωρίς να είναι κάτοχος άδειας οδήγησης. Με την απόδειξη ότι κάποιο όχημα οδηγήθηκε από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο, το βάρος απόδειξης μετατίθεται στον ιδιοκτήτη του οχήματος να αποδείξει ότι έλαβε τα όλα τα αναγκαία εύλογα μέτρα για αποτροπή τέτοιας μη εξουσιοδοτημένης χρησιμοποίησης, ώστε να αποσείσει το τεκμήριο εκ πρώτης όψεως ενοχής που θεσπίζει ο Νόμος. Στην υπό κρίση υπόθεση ο ΜΚ1 οδήγησε το μηχανοκίνητο όχημα, ιδιοκτησίας της Κατηγορουμένης 3, χωρίς να είναι κάτοχος ισχύουσας άδειας οδήγησης. Τα πιο πάνω επαρκούν ώστε να μετατεθεί το βάρος απόδειξης στην Κατηγορουμένη 3 να αποδείξει ότι έλαβε όλα τα απαραίτητα εύλογα μέτρα για αποτροπή της χρησιμοποίησης του οχήματός της από το μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο. Στην υπό κρίση υπόθεση προκύπτει ότι ο ΜΚ 1 αυτόβουλα οδήγησε το επίδικο όχημα, χωρίς να έχει προσληφθεί για αυτό τον σκοπό και χωρίς να πληροφορηθεί το πιο πάνω γεγονός ή πρόθεση του ΜΚ1 η Κατηγορουμένη 3. Επιπρόσθετα, προκύπτει ότι η Κατηγορουμένη 3, μέσω των αντιπροσώπων της, έδινε τις αναγκαίες οδηγίες στους οδηγούς της να μην αφήνουν εκτεθειμένα τα κλειδιά των οχημάτων και να τα παραδίδουν μόνο σε άλλο οδηγό. Επιπλέον, προκύπτει ότι η Κατηγορουμένη 3 σε σχέση με την επαρχία Λευκωσίας, όπου επεσύνεβη το επίδικο αδίκημα, εργοδοτούσε οκτώ

(8)οδηγούς, οι οποίοι εργάζονται σε βάρδιες. Επίσης, οι σχετικές οδηγίες δίνονταν με την πρόσληψη των οδηγών και συμπεριλαμβάνονταν στα σχετικά συμβόλαια εργοδότησης. Επιπρόσθετα, η Κατηγορουμένη 3 διοργάνωνε διαφορά σεμινάρια επιμόρφωσης των οδηγών, οπού επεξηγούντο τα πιο πάνω. Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει ότι η Κατηγορούμενη 3, λαμβανομένου υπόψη του αριθμού των οδηγών και του γεγονότος ότι τα δρομολόγια γίνονταν σε βάρδιες σε διάφορες ώρες, δεν μπορούσε να έχει τον έλεγχο εκάστου οδηγού ή εκάστου οχήματος ανά πάσα στιγμή, ώστε να αποφεύγονται αυθαίρετες ή παράνομες ενέργειες ή η οδήγηση από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο. Επομένως, η ευθύνη της Κατηγορουμένης 3 θα κριθεί από την επάρκεια του συστήματος εργασίας που διατηρούσε σχετικά με τη διαχείριση των οχημάτων και του κατά πόσο αυτό διασφάλιζε ότι λαμβάνονταν όλα τα απαραίτητα εύλογα μέτρα προς αποτροπή χρησιμοποίησης κάποιου οχήματος από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο. Σημειώνεται, επίσης, ότι το βάρος απόδειξης για το πιο πάνω βρίσκεται στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Δηλαδή η επάρκεια των ενεργειών της Κατηγορουμένης 3 θα κριθεί επί τη βάση του κατά πόσο είναι πιο πιθανό να λήφθηκαν όλα τα εύλογα αναγκαία μέτρα παρά όχι. Ως προς την έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων παραπέμπω στην απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής

(2001)1 Α.Α.Δ.. Αντίθετη προσέγγιση, υπό τα γεγονότα της παρούσας, θα είχε ως αποτέλεσμα το τεκμήριο που θεσπίζει το άρθρο 14 Α (ανωτέρω), να μετατρεπόταν σε αμάχητο τεκμήριο και η Κατηγορουμένη 3 να μην είχε πραγματική δυνατότητα να αντικρούσει αυτό. Μια τέτοια προσέγγιση θα προσέκρουε στις αρχές της απόφασης Salabiaku και Σκούλλου ( ανωτέρω). Συνεπώς, υπό τις περιστάσεις τις παρούσας, οι ενέργειες της Κατηγορουμένης 3, να δίδει ρητές οδηγίες να μην αφήνονται τα κλειδιά των οχημάτων εκτεθειμένα και να παραδίδονται μόνο από οδηγό σε οδηγό, η ενσωμάτωση των πιο πάνω οδηγιών στα σχετικά συμβόλαια εργοδότησης και η διοργάνωση σεμιναρίων για την επιμόρφωση των οδηγών στο πιο πάνω θέμα, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Κατηγορουμένη 3 έλαβε όλα τα εύλογα αναγκαία μέτρα για αποτροπή χρησιμοποίησης του επίδικου οχήματος από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο. Ενόψει της πιο πάνω διαπίστωσης δεν θα προχωρήσω να εξετάσω τον ισχυρισμό περί κατάχρησης της διαδικασίας ως αυτός αναπτύχθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Κατηγορουμένης 3. Υπό το φως των πιο πάνω η Κατηγορημένη 3 αθωώνεται και απαλλάσσεται από την Κατηγορία που αντιμετωπίζει. [Υπ.] .................... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο