Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Dogan, Αρ. Υπόθεσης: 21915/16, 13/2/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:B9 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Αλ. Φυλακτού, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 21915/16 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού Κατηγορούσα αρχή -εναντίον- ΧΧΧΧΧ Dogan Κατηγορούμενος ---------------------------------------------- Ημερομηνία: 13 Φεβρουαρίου 2019 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Γιάννος Αργυρού Για τον κατηγορούμενο: κα Σύλβια Αδάμου Κατηγορούμενος: παρών ---------------------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Στην υπό εξέταση υπόθεση, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της εισόδου σε περιουσία με σκοπό να ενοχλήσει, κατά παράβαση του άρθρου 280 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος στις 17/3/2016 στη Λεμεσό, εισήλθε στο λύκειο Αγίου Αντωνίου που τελούσε στην κατοχή της διευθύντριας του εν λόγω σχολείου, με σκοπό να ενοχλήσει. H ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η ΜΚ 1 ως μέρος της κυρίως εξέτασης της, υιοθέτησε την κατάθεση της, δηλαδή το τεκμήριο
- Σε αυτήν αναφέρει ότι είναι καθηγήτρια μουσικής στο λύκειο Αγίου Αντωνίου στη Λεμεσό, στο οποίο πηγαίνει κάθε Τρίτη και Πέμπτη, ενώ τις άλλες μέρες πήγαινε σε άλλο λύκειο της Λεμεσού. Την επίδικη ημέρα πήγε κανονικά στην εργασια της η ώρα 7:30 και στάθμευσε το αυτοκίνητο της το οποίο είναι εγγεγραμμένο στο όνομα του συζύγου της και την καλύπτει η ασφάλεια για να οδηγεί. Ο χώρος που στάθμευσε το αυτοκίνητο της ήταν στο χώρο του γηπέδου, όπου χρησιμοποιείται και ως χώρος στάθμευσης των καθηγητών στη νότια πλευρά, με το πρόσωπο του οχήματος να κοιτάζει δυτικά. Κατά η ώρα 13:00 είχε έβδομη τελευταία περίοδο και πλήθος μαθητών κατέφθασαν στην αίθουσα που δίδασκε για να της πουν ότι το αυτοκίνητο της χτυπήθηκε από άλλο αυτοκίνητο. Τότε η ίδια κατέβηκε αμέσως στον χώρο που ήταν το αυτοκίνητο της και βρήκε αυτό και βρήκε αρκετούς μαθητές και καθηγητές, μεταξύ των οποίων και η διευθύντρια, δηλαδή η ΜΚ 2, η οποία ειδοποίησε την αστυνομία, όμως το όχημα που χτύπησε το αυτοκίνητο της είχε ήδη φύγει και εγκατέλειψε το μέρος. Όπως της ανέφεραν καθηγητές και μαθητές που βρίσκονταν στον χώρο από το διάλειμμα, ο ύποπτος βρήκε ευκαιρία να μπει στο χώρο του σχολείου παράνομα από το κάγκελο που βρίσκεται εσωτερικά του σχολείου, αφού το άνοιξε κάποιος υπεύθυνος για να σχολάσουν κάποιοι καθηγητές. Αυτός, όπως άκουσε η ίδια από μαθητές και καθηγητές, όπως είναι η διευθύντρια και η βοηθός, αλλά και συγκεκριμένος καθηγητής, το όχημα που οδηγούσε ο ύποπτος ήταν μάρκας mini Cooper χρώματος μπλε electric και στους αριθμούς είχε το γράμμα Κ και τον αριθμό μηδέν, χωρίς όμως να της αναφέρουν τον αριθμό εγγραφής. Το αυτοκίνητο το οδήγησε όπως της είπαν στον στίβο που είναι χωματόδρομος γύρω γύρω με ταχύτητα όπως λέγεται ΄΄ντριφτ΄΄ και όπως κατευθυνόταν προς ανατολικά χτύπησε το δεξιό του φτερό στο δεξιό μπροστινό φτερό του αυτοκινήτου της. Στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου της βρήκε ένα κομμάτι, πιθανόν από προφυλακτήρα χρώματος μπλε, ο οποίος λήφθηκε από την αστυνομία που κατέφθασε στο μέρος. Η ίδια ακούσει από κάποιους μαθητές που δεν τους θυμάται ότι αυτός που οδηγούσε το όχημα και χτύπησε το δικό της είναι τουρκοκύπριος. Εξέφρασε το παράπονο για τη ζημιά που έγινε στο όχημα της, την αξία της οποίας δεν γνωρίζει, το όχημα της καλύπτεται από ασφάλεια έναντι τρίτου και ήρθαν στο μέρος άτομα της ασφάλειας, το οποίο φωτογράφισαν και παρέλαβαν με ρυμουλκό. Στην συνέχεια της κυρίως εξέτασης της, ανέφερε ότι μέρος του προφυλακτήρα το βρήκαν οι εφημερεύοντες και η ίδια δεν το είδε καθόλου, δεν είδε το άτομο που μπήκε μέσα στο σχολείο με το αυτοκίνητο, αντιλήφθηκε το αυτοκίνητο της περίπου δέκα λεπτά μετά το περιστατικό, στο οποίο υπέθεσε ότι υπήρχαν μαθητές και εφημερεύον καθηγητής, το αυτοκίνητο της διορθώθηκε από κάποια ασφάλεια, τον δε κατηγορούμενο δεν τον γνωρίζει. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι έλαβε γνώση του συμβάντος δέκα λεπτά αργότερα, συμφώνησε ότι το όχημα της έχει πάθει ζημιά ενώ αυτό ήταν σταθμευμένο και ότι έχει παράπονο για αυτήν την ζημιά, η οποία όμως καλύφθηκε από τρίτους παράγοντες. Το κάγκελλο του σχολείου κλείδωνε, ερχόταν καθαρίστρια να ανοίξει και την τελευταία περίοδο όπου πάντα η ίδια είχε μάθημα μπορούσε να είναι ανοικτό, εκφράζοντας άγνοια σε υποβληθείσα θέση ότι το κάγκελλο άνοιγε και νωρίτερα, διευκρινίζοντας όμως ότι όταν χρειαζόταν να φύγει νωρίτεραα της άνοιγε καθαρίστρια. Παρέπεμψε στην διευθυντική ομάδα στο ερώτημα που της υποβλήθηκε για το τι συνιστά παράνομη είσοδο, εξέφρασε άγνοια σε υποβληθείσα θέση ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε στο σχολείο με σκοπό να παραλάβει τον αδελφό του, λέγοντας ότι απλά βρήκε το όχημα της κτυπημένο όταν βγήκε έξω που την φώναξαν, εκφράζοντας επίσης άγνοια σε υποβληθείσα θέση ότι ο λόγος που έγινε το ατύχημα ήταν επειδή ΄΄κρέπαρε΄΄ το ελαστικό του αυτοκινήτου του κατηγορουμένου Η ΜΚ 2 ως μέρος της κυρίως εξέτασης της, υιοθέτησε την κατάθεση της, δηλαδή το τεκμήριο
- Σε αυτήν ανέφερε ότι είναι διευθύντρια στο λύκειο Αγίου Αντωνίου Λεμεσού και ότι την επίδικη ημέρα πήγε κανονικά στην εργασία της και κατά η ώρα 13:00 το μεσημέρι ήρθε στο γραφείο της η βοηθός της και της ανέφερε ότι κάποιος εξωσχολικός εισήλθε με το αυτοκίνητό του στον στίβο του γηπέδου του σχολείου και χτύπησε σε ένα αυτοκίνητο που ήταν σταθμευμένο στο στίβο όπου σταθμεύουν τα οχήματα των καθηγητών. Αμέσως πήγε στο μέρος όπου είχε αρκετούς μαθητές και καθηγητές και διαπίστωσε ότι χτυπήθηκε το αυτοκίνητο της ΜΚ 1 με συγκεκριμένους αριθμούς εγγραφής. Το όχημα ήταν σταθμευμένο με την μπροστινή όψη του προς τα δυτικά και όπως άκουσε από μαθητές και από τα ίχνη των τροχών, το άλλο αυτοκίνητο οδηγείτο με ανατολική κατεύθυνση. Ένας μαθητής που δεν θυμάται ακριβώς ποιος, της είπε ότι ο οδηγός οδηγούσε επικίνδυνα μέσα στο στίβο και έχασε τον έλεγχο του οχήματος του που ήταν ένα μπλε mini Cooper με αριθμούς ΚΚΤ, όμως δεν θυμόταν τον υπόλοιπο αριθμό. Μάλιστα κοντά στη σκηνή βρέθηκε και ένα κομμάτι από φτερό του αυτοκινήτου, το οποίο προστάτευσαν και το πήρε η αστυνομία. Επίσης ο ίδιος μαθητής του ανέφερε ότι το αυτοκίνητο το οδηγούσε κάποιος τουρκοκύπριος ονόματι Μεχμέτ. Ως διεύθυνση έχουν παράπονο από το πρόσωπο που εισήλθε με το αυτοκίνητο στο σχολείο και μάλιστα καθώς από την οδήγηση του αυτοκινήτου του κινδύνεψαν μαθητές που σχόλαζαν εκείνη την ώρα. Στην συνέχεια της κυρίως εξέτασης της, αναγνώρισε το φτερό του αυτοκινήτου το οποίο της το έφεραν κοντά της και είπαν να φυλαχθεί για να το πάρει η αστυνομία. Ο χώρος του σχολείου είναι περιφραγμένος, αλλά το κάγκελλο άνοιγε λίγη ώρα πριν να σχολάσουν, είτε για να μπουν γονείς, είτε γιατί έφευγαν μαθητές και καθηγητές, με βάση και τις οδηγίες που δόθηκαν στις καθαρίστριες να ανοίγουν το κάγκελλο ένα περίπου τέταρτο πριν να σχολάσουν οι μαθητές. Εξέφρασε την βεβαιότητα ότι εκείνη την ώρα θα υπήρχαν διερχόμενα παιδιά, διότι λόγω της φύσης του σχολείου, που κινούνταν παιδιά από την γυμναστική πιο νωρίς για να πλυθούν ή να ετοιμαστούν, υπήρχαν παιδιά που είχαν κενή την τελευταία περίοδο και κινούνταν προς τα λεωφορεία για να φύγουν, κινούνταν καθηγητές και μαθητές στους κήπους και στον στίβο και γενικά ήταν ώρα αιχμής. Αναγνώρισε τον κατηγορούμενο, διότι τον είδε την ημέρα που πήγε να δώσει κατάθεση η μάρτυρας στον σταθμό και ο κατηγορούμενος ήταν με τον πατέρα του και ο κατηγορούμενος της ζήτησε συγγνώμη. Την επίδικη ημέρα δεν υπήρχε κάποιος που να επιβλέπει ποιος εισέρχεται και εξέρχεται του σχολείου, διευκρίνισε όμως ότι είδε την τελευταία φάση με την οποία το αυτοκίνητο έφευγε από την στροφή και κτύπησε το αυτοκίνητο της Μ.Κ. 1 και ακολούθως έφυγε και στην σκηνή υπήρχαν και άλλοι μάρτυρες παρόντες. Αντεξεταζόμενη, αναφέρθηκε στην γνώση της για την οδήγηση τύπου ΄΄ντρίφτιγκ΄΄ όπου είναι επικίνδυνη οδήγηση, το πως έχει περιέλθει στην αντίληψη της το επίδικο γεγονός μέσα από πληροφόρηση που έλαβε από μαθητές, αλλά και στο ότι την τελευταία φάση την είδε και η ίδια, όπου το όχημα κτύπησε το όχημα της καθηγήτριας και ο οδηγός έφυγε από την σκηνή. Ο κατηγορούμενος όταν πήγε και η ίδια στον σταθμό και της απολογήθηκε, της είπε ότι πήγε για να παραλάβει τον αδελφό του από το γυμνάσιο και η μάρτυρας του είπε ότι είχε κάνει λάθος σχολείο, διότι ο χώρος ήταν λυκείου και ο κατηγορούμενος της είπε ότι είχε κάνει λάθος, διευκρινίζοντας η μάρτυρας ότι υπάρχει πρόσβαση στο γυμνάσιο από το λύκειο, όχι όμως για αυτοκίνητο αλλά για πεζούς, όπου για αυτοκίνητο υπάρχει άλλο πέρασμα πιο μακριά, αγνοώντας όμως την πρόθεση του κατηγορουμένου, ο οποίος της ανέφερε ότι δεν είχε σκοπό να ενοχλήσει και της απολογήθηκε, η δε απολογία του εκφράστηκε και για δεύτερη φορά ενάμιση χρόνο μετά το συμβάν, λέγοντας μάλιστα η μάρτυρας ότι η ψυχή της θέλει να πιστεύει ότι δεν είχε πρόθεση ο κατηγορούμενος να ενοχλήσει, χωρίς να ξέρει τυς σκοπούς του κατηγορουμένου, υπήρξε όμως αμελής οδήγηση εκ μέρους του κατηγορουμένου και προηγουμένως δεν υπήρξε παραβίαση του καγκελιού από τον κατηγορούμενο. Ο ΜΚ 3 ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, υιοθέτησε την κατάθεση του, δηλαδή το τεκμήριο
- Στην κατάθεσή του αναφέρει ότι υπηρετεί στην αστυνομική διεύθυνση επαρχίας Λεμεσού και εργάζεται στο τμήμα μικροπαραβάσεων του Αστυνομικού Σταθμού πόλεως. Την επίδικη ημέρα ανέλαβε καθήκον η ώρα 06:50 για συνεχή υπηρεσία μέχρι τις 19:00 της ίδιας μέρας. Την ίδια μέρα και περί ώρα 13:15, λήφθηκε πληροφορία από την διευθύντρια του λυκείου, δηλαδή την ΜΚ 2, ότι άγνωστο πρόσωπο, οδηγώντας ένα αυτοκίνητο, εισήλθε στην αυλή του σχολείου και συγκρούστηκε με ένα αυτοκίνητο κάποιες καθηγήτριας. Αμέσως μετέβηκε στο μέρος και από εξετάσεις που διενήργησε, διαπιστώθηκε ότι ένα αυτοκίνητο μάρκας mini Cooper, χρώματος μπλε, με γράμματα ΚΚΤ και ένα αριθμό μηδέν στις πινακίδες εγγραφής του, εισήλθε στον χώρο των γηπέδων του σχολείου και οδηγώντας επικίνδυνα, συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο της ΜΚ 1 με συγκεκριμένους αριθμούς εγγραφής. Το αυτοκίνητο της καθηγήτριας βρισκόταν σταθμευμένο στην αυλή του σχολείου και από την σύγκρουση προκλήθηκε ζημιά στο δεξιό μπροστινό φτερό του. Επίσης στο έδαφος έπεσε ένα κομμάτι πλαστικό χρώματος μπλε από το φτερό του άλλου οχήματος το οποίο παρέλαβε. Από περαιτέρω εξετάσεις που διενεργήθηκαν και αξιολόγησης πληροφοριών, προέκυψε μαρτυρία εναντίον του κατηγορουμένου, ο οποίος οδηγούσε το αυτοκίνητό του πατέρα του με συγκεκριμένο αριθμό εγγραφής και τα στοιχεία τόσο του κατηγορουμένου, όσο και τον πατέρα του τα κατέγραψε λεπτομερώς στην κατάθεσή του. Στην συνέχεια, μετέβηκε στην κατοικία του κατηγορουμένου σε συγκεκριμένη διεύθυνση που αναφέρει στην κατάθεση του, όπου εντόπισε το αυτοκίνητο με συγκεκριμένους αριθμούς εγγραφής, το οποίο ήταν χτυπημένο στο δεξιό πισινό πλευρό. Στο μέρος βρισκόταν ο πατέρας του κατηγορουμένου, ο οποίος του ανέφερε ότι το αυτοκίνητο του το έκλεψε ο γιος του, δηλαδή ο κατηγορούμενος και διέπραξε συγκεκριμένα υπό διερεύνηση αδικήματα, ενώ από το φτερό απουσίαζε το κομμάτι που είχε στην κατοχή του. Κατόπιν τούτου, κατέφθασε στην οικία ο κατηγορούμενος, ο οποίος του παραδέχτηκε ότι διέπραξε τα συγκεκριμένα αδικήματα και αφού του επέστησε την προσοχή του στο νομό αυτός απάντησε΄Έκαμα λάθος΄΄. Στην συνέχεια του υπέδειξε το κομμάτι πλαστικό που παρέλαβε από το σημείο του ατυχήματος, τον ρώτησε αν προέρχεται από το αυτοκίνητο με συγκεκριμένους αριθμούς εγγραφής και αφού του επέστησε την προσοχή του στο νόμο αυτός απάντησε ΄΄εν τούτο που έππεσε που το αυτοκίνητο την ώρα που ττούμπαρα΄΄. Ακολούθως κάλεσε τον πατέρα και γιο να προσέλθουν στον σταθμό, ενώ το όχημα φορτώθηκε σε πλατφόρμα και μεταφέρθηκε στο τμήμα. Στην συνέχεια, την ίδια μέρα και ώρα 18:54 στην ΑΔΕ Λεμεσού, στην παρουσία του και με υπόδειξη συγκεκριμένου αστυφύλακα που κατονόμασε, φωτογράφισε το όχημα και το πλαστικό από το φτερό που είχε στην κατοχή του. Την επόμενη μέρα και ώρα 19:25 παρέδωσε τόσο το όχημα, όσο και το πλαστικό στον ιδιοκτήτη τους, δηλαδή τον πατέρα του κατηγορουμένου έναντι αποδείξεις. Στην συνέχεια της κυρίως εξέτασης του, ανέφερε ότι είναι ο ανακριτής της υπόθεσης, αναγνώρισε τον κατηγορούμενο στο εδώλιο, στο τεκμήριο 3 αναγνώρισε το αυτοκίνητο που εντόπισε, καθώς επίσης και το κομμάτι του φτερού που εντόπισε, έλαβε κατάθεση από την ιδιοκτήτρια του οχήματος που κτυπήθηκε, ο δε κατηγορούμενος ανέφερε ότι είχε κάνει λάθος, χωρίς να του δώσει προφορικά οποιεσδήποτε λεπτομέρειες. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε στο σχολείο στον χώρο του γηπέδου και λόγω της επικίνδυνης οδήγησης προκάλεσε ατύχημα, περιγράφοντας το σχολείο και τις εισόδους στο γυμνάσιο και λύκειο. Όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε στο σχολείο με σκοπό να παραλάβει τον αδελφό του που σχόλανε, ο μάρτυρας την αρνήθηκε, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι δεν θα εισέλθει κάποιος στο γήπεδο για να παραλάβει τον αδελφό του και δεν θα κάνει κάποιος ράλι για να πάρει τον αδελφό του και στην προκειμένη περίπτωση ο κατηγορούμενος ενόχλησε όλο το σχολείο με την επικίνδυση οδήγηση του και για την οποία ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε για τροχαίες παραβάσεις, το ίδιο και ο πατέρας του. Ανέφερε ότι δεν μπορεί να είναι στο μυαλό του κατηγορούμενου γιατί να κάνει ράλι στο σχολείο, χαρακτήρισε δε αβάσιμους τους ισχυρισμούς του κατηγορουμένου ότι πήγε να πάρει τον αδελφό του, από την στιγμή που έκλεψε το αυτοκίνητο και το οδήγησε χωρίς άδεια και ασφάλεια. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του πιο πάνω μάρτυρα, η κατηγορούσα αρχή έκλεισε την υπόθεση της και το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του έκρινε ότι είχε καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση, κλήθηκε ο κατηγορούμενος σε απολογία και αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, αυτός επέλεξε όπως καταθέσει ενόρκως και δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας
(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.
(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου
(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου
(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας
(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας
(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ως προς το υπό εξέταση αδίκημα, το άρθρο 280 του Κεφ. 154 προνοεί ότι: «Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή όποιος, αφού εισέρθει νόμιμα με τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι: Ø η είσοδος σε περιουσία Ø η περιουσία δεν είναι στην κατοχή του αδικοπραγούντα Ø ο αδικοπραγών έχει σκοπό (πρόθεση) Ø να διαπράξει ποινικό αδίκημα ή να εκφοβίσει, εξυβρίσει ή ενοχλήσει το νόμιμο κάτοχο της περιουσίας. Το αδίκημα στοιχειοθετείται και στην περίπτωση που ο αδικοπραγών εισέλθει νόμιμα στην περιουσία, αλλά παραμείνει σε αυτήν παράνομα με πρόθεση να διαπράξει ποινικό αδίκημα ή με πρόθεση να εκφοβίσει, εξυβρίσει ή ενοχλήσει το νόμιμο κάτοχό της. Η «είσοδος» είναι συστατικό στοιχείο του εγκλήματος - Μαρτυρία για «άγγιγμα» παραθύρου οικίας παραπονουμένου από εφεσείοντα, χωρίς προσδιορισμό μέρους, που άγγιζε, ή αν με το άγγιγμα, οποιοδήποτε μέρος του σώματος του εφεσείοντα εισήλθε μέσα στο χώρο της οικίας - Ακύρωση καταδίκης.
(1989)2 Α.Α.Δ. 401 ΦΛΟΥΡΗΣ Κ. ΦΛΟΥΡΗ V ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ. Το Άρθρο 280 δημιουργεί ένα αδίκημα το οποίο συνίσταται ουσιαστικά στην παράνομη παρουσία προσώπου με σκοπό τον εκφοβισμό, την εξύβριση ή τη διάπραξη ποινικού αδικήματος. Ο νόμος ήθελε να καταστήσει σαφές ότι το αδίκημα της παράνομης επέμβασης διαπράττεται ανεξαρτήτως του αν ο κατηγορούμενος εισήλθε μεν νομίμως, αλλά στη συνέχεια εξετράπη ή αν εισήλθε στη συγκεκριμένη περιουσία με πρόθεση εξ αρχής να διαπράξει τα αδικήματα που αναφέρονται στο Άρθρο 280. Δεν είναι, κατά την κρίση μας, θέμα πρώτου ή δευτέρου μέρους του άρθρου, όπως έγινε προσπάθεια να διατυπωθεί κατά την ακρόαση. Το Άρθρο 280 ουσιαστικά στοιχειοθετεί ένα αδίκημα το οποίο συνίσταται στην είσοδο ή παραμονή προσώπου σε υποστατικό με σκοπό την εξύβριση, εκφοβισμό ή διάπραξη ποινικού αδικήματος. ................................................................... Παρ' όλον ότι ο εφεσείων είχε εισέλθει νόμιμα στο υποστατικό η συμπεριφορά του στη συνέχεια κατέστησε την παραμονή του εκεί παράνομη, αφού άρχισε να εξυβρίζει, να σπάζει έπιπλα και να απειλεί την παραπονούμενη. Δεν ήταν απαραίτητο, βεβαίως, για να χαρακτηριστεί ως παραβατική η συμπεριφορά του, κάποιος να ζητήσει ρητά την αποχώρησή του από το υποστατικό. Είναι προφανές ότι αμέσως μετά την παραβατική συμπεριφορά του, ο εφεσείων παράμενε πλέον στο υποστατικό παρανόμως. Η παραμονή του εκεί, με πρόθεση να συμπεριφερθεί με τον τρόπο που περιγράφεται στο Άρθρο 280 του Κεφ. 154, καθιστά την παραμονή (βλέπε και The Penal Law of India, 9η έκδοση, σελ. 3576-72 (Νεόφυτος Ιωάννου V Αστυνομίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 493). Είσοδος εντός περιουσίας κατά τη διάρκεια της νύκτας κατά παράβαση του Άρθρου 280 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 - Πρόθεση όχλησης - Συνιστά συστατικό στοιχείο του αδικήματος - Η πρόθεση μπορεί να συναχθεί ως πραγματικό γεγονός από τις περιστάσεις της υπόθεσης - Το συμπέρασμα για ύπαρξη πρόθεσης πρέπει να είναι το μόνο εύλογο συμπέρασμα το οποίο μπορεί να συναχθεί από τα γεγονότα - Το βάρος αποδείξεως της πρόθεσης, φέρει η Κατηγορούσα Αρχή σε όλα τα στάδια της δίκης - Μαχητό τεκμήριο ότι ο κάθε άνθρωπος έχει πρόθεση να επιφέρει τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του - Αν δεν ανατραπεί θα ισχύσει. ................................ Ο εφεσείων έχει επιδιώξει τον παραμερισμό της πιο πάνω καταδίκης του. Διατείνεται ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει αποδείξει «πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την πρόθεση του εφεσείοντα να οχλήσει ως απαιτεί το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154». Ο ευπαίδευτος συνήγορος του έκαμε αναφορά στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση στη θεμελιακή υπόθεση R. v. Steane [1947] 1 All E.R. 813, 816: "No doubt, if the prosecution prove an act the natural consequences of which would be a certain result and no evidence or explanation is given, then a jury may, on a proper direction, find that the prisoner is guilty of doing the act with the intent alleged..". Σε μετάφραση: «Χωρίς αμφιβολία, εάν η κατηγορούσα αρχή αποδείξει μια πράξη της οποίας η φυσική συνέπεια θα είναι κάποιο αποτέλεσμα και δεν δίδεται μαρτυρία ή εξήγηση, τότε οι ένορκοι, με ορθή καθοδήγηση, θα μπορούν να βρουν ότι κατηγορούμενος είναι ένοχος διάπραξης της πράξης με την ισχυριζόμενη πρόθεση.» Εφόσον - συνεχίζει η εισήγηση - ο εφεσείων εξήγησε ότι εισήλθε στο διαμέρισμα του παραπονούμενου όχι για να κλέψει αλλά αναζητώντας στοιχεία ότι σε αυτό διέμεναν οι Ρωσσοπόντιοι που ανέλαβε τα παρακολουθήσει και το Κακουργιοδικείο δεν απέκλεισε αυτή την εξήγηση, τυγχάνει εφαρμογής η υπόθεση Steane (πιο πάνω) με συνέπεια να μη έχει αποδειχθεί το στοιχείο της πρόθεσης. Η πρόθεση όχλησης αποτελεί απαραίτητο στοιχείο του αδικήματος (Protopapas, πιο πάνω). Σύμφωνα με καλώς θεμελιωμένη νομολογιακή αρχή η πρόθεση μπορεί να συναχθεί ως πραγματικό γεγονός από τις περιστάσεις που περιβάλλουν την συγκεκριμένη υπόθεση. Δεν είναι αρκετό ότι το συμπέρασμα για ύπαρξη πρόθεσης είναι εύλογο, πρέπει να είναι το μόνο εύλογο συμπέρασμα το οποίο μπορεί να συναχθεί από τα γεγονότα. Το βάρος απόδειξης της πρόθεσης το φέρει η κατηγορούσα αρχή σε όλα τα στάδια της δίκης (Βλ. Stavrinou v. Republic
(1969)2 C.L.R. 97, 104, Pefkos v. Police
(1961)C.L.R. 340, Katelaris v. Police
(1980)2 C.L.R. 230, Eracleous v. Police
(1972)2 C.L.R. 102, R. v. Georghiades (No. 2) 22 C.L.R. 128 και Σάββα ν. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 258, 262). Η πρόθεση δεν μπορεί να αποδειχθεί με θετική άμεση απόδειξη. Ωστόσο τεκμαίρεται ότι κάθε πρόσωπο έχει την πρόθεση να επιφέρει τις φυσικές συνέπειες των πράξεων του. (Georgiades, πιο πάνω, σελ. 133). Την ίδια προσέγγιση βρίσκουμε και στο "The Penal Law of India" by Dr. Sir Harri Singh Gour 9th ed., Vol. IV, σελ. 3576-113 σε σχέση με την έννοια του όρου "intent to annoy" στο άρθρο 441 του Ινδικού Ποινικού Κώδικα, το λεκτικό του οποίου είναι ταυτόσημο με το δικό μας άρθρο 280. Την παραθέτουμε» ". direct evidence of intention can hardly ever be produced and the intention has in most cases to be inferred from the circumstances. There is a well-known presumption that every man intends the probable consequence of his act. The presumption is rebuttable, but if it is not rebutted it will stand. The annoyance which is spoken of in Sec. 41, I.P.C., is not intended to be instantaneous. It may happen subsequently". Σε μετάφραση: «.άμεση μαρτυρία της πρόθεσης δύσκολα μπορεί ποτέ να παρουσιασθεί και η πρόθεση πρέπει στις περισσότερες υποθέσεις να συναχθεί από τις περιστάσεις. Υπάρχει ένα καλώς γνωστό τεκμήριο ότι ο κάθε άνθρωπος έχει πρόθεση να επιφέρει τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του. Το τεκμήριο είναι μαχητό, αλλά εάν δεν ανατραπεί θα ισχύσει. Η ενόχληση στην οποία γίνεται αναφορά στο άρθρο 441 του Ινδικού Ποινικού Κώδικα δεν σκοπείται να είναι ακαριαία. Μπορεί να επισυμβεί σε μεταγενέστερο στάδιο». Στην κρινόμενη περίπτωση, όπως ορθά έχει επισημανθεί από το Κακουργιοδικείο, ο εφεσείων γνώριζε ότι στο διαμέρισμα κατοικούσαν κάποια πρόσωπα. Ωστόσο εισήλθε στο διαμέρισμα από την «μπαλκονόπορτα» κατά τη διάρκεια της νύκτας και επεδίωξε να το ερευνήσει. Θεωρούμε ότι η πρόσκληση ενόχλησης στους ενοίκους του διαμερίσματος λόγω της παρουσίας του, υπό τις συνθήκες που έχουν προαναφερθεί, αποτελεί φυσική συνέπεια της εισόδου του εφεσείοντα. Η πρόκληση ενόχλησης είναι αυτονόητη και αυταπόδεικτη. Ακολουθεί πως το πιο πάνω τεκμήριο δεν έχει ανατραπεί και ορθά το Κακουργιοδικείο διαπίστωσε την ύπαρξη του στοιχείου της πρόθεσης όχλησης (Χριστάκης Ανδρέου Ανθία V Δημοκρατίας (Αρ. 1)
(1999)2 Α.Α.Δ. 404). Το Άρθρο 280 του Κεφ. 154 δεν προστατεύει τον ιδιοκτήτη αλλά τον κάτοχο της περιουσίας (ΜΑΡΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ V ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
(2007)2 Α.Α.Δ. 354). ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο είναι σε θέση να αξιολογήσει όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Το Δικαστήριο αξιολογεί τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους
(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Η εντύπωση που προσλαμβάνει το Δικαστήριο, θετική ή αρνητική, από μάρτυρα, αποτελεί στοιχείο εξαιρετικής σημασίας για την κρίση του επί της αξιοπιστίας. Εκείνο που απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, είναι η βαρύτητα που αποδίδεται στη συμπεριφορά του μάρτυρα ενώ καταθέτει στο εδώλιο, εφόσον, εξωτερικά γνωρίσματα, αν και δυνατόν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία, όπως ο σταθερός λόγος ή η ηρεμία του μάρτυρα, δεν θα πρέπει να αποτελούν στην απουσία επαρκούς αιτιολογίας και αξιολόγησης σοβαρό και αποκλειστικό λόγο αποδοχής της (Νικολάου ν. Παπαϊωάννου
(2011)1 Α.Α.Δ. 1797 και Μέλανη Γεναγρίτη ν. Εργολάβοι Οικοδομών Κώστας Παναγή (Λυσιώτης) Λτδ, ECLI:CY:AD:2016:A204, Πολιτική Έφεση Αρ. 416/12, 15.4.2016). Επιπρόσθετο εφόδιο αξιολόγησης, αποτέλεσε η Δικαστική τριβή, εμπειρία και γνώση περί της ανθρώπινης φύσης, που κατά τη νομολογία αποτελούν γνώμονες που προσδίδουν στο Δικαστήριο δυνατότητα κρίσης για εύρεση της αλήθειας, (ανθρώπινη βεβαίως), για εύρεση της αλήθειας (βλ. κατ΄ αναλογίαν, C & A Pelekanos Associates Limited v Πελεκάνου
(1999)1(Β) ΑΑΔ 1273, 1280-1281). Η λογική είναι ένας ασφαλής οδηγός για το Δικαστήριο για να προβεί στα ανάλογα συμπεράσματα και αυτό τονίστηκε επανειλημμένα από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά και όχι περιοριστικά στην CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD "ΥΠΟ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΙΩΝ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 2013, Ν. 17
(1)/2013 (ΕΝΕΡΓΩΝΤΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑΣ ΤΗΣ, ΑΝΤΡΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ, ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ - ν - OTIS ELEVATORS (CYPRUS) LTD ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 371/2009 ημερ. 16/2/2015 λέχθησαν τα ακόλουθα: «Η εντύπωση που αποκομίζει από τους μάρτυρες το πρωτόδικο Δικαστήριο φέρει μαζί της το ευεργέτημα της επισταμένης παρακολούθησης των όσων οι μάρτυρες καταθέτουν, τον τρόπο με τον οποίο καταθέτουν, τη λογική που η μαρτυρία τους εκπέμπει και όλα αυτά σε συνδυασμό με την ανάλογη αντιπαραβολή με τη δικογραφία στις πολιτικές υποθέσεις ή τις καταθέσεις στις ποινικές υποθέσεις και τα εν γένει τεκμήρια. Η ανθρώπινη εμπειρία εν πολλοίς είναι οδηγός ως προς τη λογική των πραγμάτων (δέστε Baloise Insurance Co Ltd ν. Κατωμονιάτη κ.α.
(2008)1 Α.Α.Δ. 1275).» Όπως είναι νομολογημένο, ο ανακριτής δεν πρέπει να στοχεύει απλώς στην προσαγωγή του υπόπτου στο Δικαστήριο, με αποκλειστικό γνώμονα την καταδίκη του, αλλά στην ανίχνευση όλων των ουσιωδών γεγονότων, ώστε να λάμψει η αλήθεια στην υπόθεση (βλέπε σχετικά, Munteanu v. Δημοκρατίας
(2013)2 Α.Α.Δ 459). Έχουν ενταχθεί και αναλυθεί όλα τα παραδεκτά γεγονότα στο πλαίσιο του συνόλου της μαρτυρίας, ασχέτως αν δεν αναφέρονται ρητώς και σε όλη την έκταση στην απόφαση, θεωρώντας το Δικαστήριο αυτά ως δεδομένα (βλ. κατ' αναλογία, Ανδρέα κ.ά ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 498, 501) κρίνοντας τα, καθηκόντως, ως παραδεκτή κατά το Δίκαιο μαρτυρία και ουσιαστικά μετουσιώνονται αυτούσια σε ευρήματα και συμπεράσματα του Δικαστηρίου (βλ. κατ' αναλογία, Χριστοδούλου άλλως Ρόπας κ.ά. ν. Δημοκρατίας (αρ. 2)
(2000)2 Α.Α.Δ. 628, 640). Το Δικαστήριο διατηρεί πάντα τη δυνατότητα να αποδεχθεί μέρος μιας μαρτυρίας και να απορρίψει άλλη. Δεν υπάρχει κανόνας ότι μια μαρτυρία θα πρέπει να γίνει αποδεκτή ή να απορριφθεί στην ολότητα της. Η ως άνω δυνατότητα του Δικαστηρίου, υπό την προϋπόθεση ότι ασκείται κατά τρόπο δικαστικό και αιτιολογημένα, δεν επιδέχεται εκ των προτέρων περιορισμούς. (Βλ. Γεώργιος Σάββα ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 391 και Αντώνης Σωτηρίου ν. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 301) και Μιχαήλ κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 145/2014 κ.α., ημερ. 15.04.2016). Με γνώμονα και οδοδείκτη τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση ενός εκάστου μάρτυρα και στην εξαγωγή των ανάλογων ευρημάτων και συμπερασμάτων που θα πηγάζουν από την εν λόγω αξιολόγηση. Η Μ.Κ. 1 άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο, διότι κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, η μάρτυρας απαντούσε με απλότητα, σαφήνεια και πληρότητα, χωρίς υπεκφυγές, ασάφειες ή ψεύδη, δεν διαπιστώθηκε οπιαδήποτε προκατάληψη ή εμπάθεια της εναντίον του κατηγορουμένου, ούσα το θύμα της παραβατικής συμπεριφοράς του κατηγορουμένου μέσα από την οδική του συμπεριφορά και την προκληση ζημιάς στο αυτοκίνητο της, η οποία και αποκαταστάθηκε από ασφαλιστική εταιρεία και όχι από τον κατηγορούμενο. Ούτε έχει υποπέσει η μάρτυρας σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις, ούτε η αξιοπιστία της έχει κλονιστεί κατά το στάδιο της αντεξέτασης. Το Δικαστήριο έχει πειστεί για τις αναφορές τις μάρτυρος ως προς το πότε αντιλαμβανόταν η ίδια ότι άνοιγε και έκλεινε το κάγκελο, διότι η μάρτυρας είχε μάθημα την τελευταία περίοδο και έβρισκε το κάγκελο ανοικτό, ενώ εάν έφευγε νωρίτερα της άνοιγε η καθαρίστρια. Αποδέχεται επίσης το Δικαστήριο ως αληθή και αξιόπιστη την αναφορά της ότι ο κατηγορούμενος βρήκε την ευκαιρία να μπει στο σχολείο όταν κάποιος υπεύθυνος του σχολείου άνοιξε το κάγκελο, διότι και η ίδια η Μ.Κ. 2 ανέφερε ότι δεν υπήρξε παραβίαση του κάγκελου. Οι οποιεσδήποτε υποβολές που έγιναν στην εν λόγω μάρτυρα, όσο και στους άλλους δύο μάρτυρες ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε στο σχολείο όχι για να οχλήσει αλλά για να παραλάβει τον αδελφό του, παρέμειναν αναπόδεικτες, διότι όλοι οι μάρτυρες έδωσαν την δική τους ερμηνεία, αλλά και το Δικαστήριο θα εξάξει τα δικά του συμπεράσματα, ως θα αναλυθούν πιο κάτω και που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αυτή η θέση δεν έχει έρεισμα στην λογική και ότι ο κατηγορούμενος ουσιαστικά είχε σκοπό να ενοχλήσει. Η υποβολή της θέσης που της έγινε ότι έχει γίνει ατύχημα επειδή το ελαστικό του αυτοκινήτου έχει εκραγεί (κρεπάρει) και αυτός ήταν ο λόγος που ο κατηγορούμενος κτύπησε με το όχημα του στο αυτοκίνητο της μάρτυρας παρέμεινε αναπόδεικτη. Αποτελεί ένδειξη αντικειμενικότητας και αμεροληψίας εκ μέρους της μάρτυρος η αναφορά της ότι είναι η διευθυντική ομάδα που θα μπορούσε να προσδιορισει την έννοια της παράνομης εισόδου. Με τις πιο πάνω επισημάνσεις και διευκρινήσεις, το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία της Μ.Κ. 1 ως αληθή και αξιόπιστη. Η Μ.Κ. 2 άφησε εξαιρετικά θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, το Δικαστήριο έχει πειστεί απόλυτα για την φιλαλήθεια, αντικειμενικότητα, αμεροληψία της μάρτυρος, που είχε ως γνώμονα και πυξίδα της στην μαρτυρία της, αλλά και στην εκτέλεση των καθηκόντων της την αλήθεια, αλλά και το καλώς νοούμενο συμφέρον του σχολείου της όπου ήταν διευθύντρια και κυρίως την ασφάλεια του σχολείου και των μαθητών και όχι μόνο που υπήρχαν σε αυτό. Δεν έχει εντοπίσει το Δικαστήριο οποιαδήποτε προκατάληψη ή εμπάθεια της μάρτυρος προς τον κατηγορούμενο, απεναντίας τον αντιμετώπισε με κατανόηση λόγω και της απολογίας του κατηγορουμένου, είναι βέβαια διαφορετικό το ζήτημα και πιο συγκεκριμένα η θέση της ότι η καρδιά της λέει ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε οποιαδήποτε πρόθεση, διότι το Δικαστήριο δεν θα κρίνει με βάση τα αισθήματα της μάρτυρος, αλλά με βάση την μαρτυρία που δόθηκε και την αξιολόγηση των πράξεων του κατηγορουμένου. Ούτε η αξιοπιστία της έχει κλονιστεί κατά το στάδιο της αντεξέτασης. Η μάρυρας περιέγραψε με σαφήνεια και πληρότητα τον χώρο του σχολείου και το Δικαστήριο αποδέχεται ότι το σημείο από όπου εισήλθε ο κατηγορούμενος είναι σημείο που επικοινωνεί το λύκειο με το γυμνάσιο, αλλά δεν είναι χώρος για να διέρχεται αυτοκίνητο με σκοπό μετάβασης από το ένα σχολείο στο άλλο. Επίσης το Δικαστήριο αποδέχεται ως απολύτως λογικές και πειστικές τις αναφορές της μάρτυρος ότι δόθησαν οδηγίες στις καθαρίστριες να ανοίγουν το κάγκελο του σχολείου ένα τέταρτο πριν να σχολάσουν και ότι εκείνη την ημέρα υπήρχαν παιδιά, διότι είναι τέτοια η φύση του σχολείου που κινούνται τα παιδιά από την γυμναστική πιο νωρίς για να πλυθούν και να ετοιμαστούν, παιδιά που έχουν κενή την τελευταία περίοδο και πηγαίνουν προς τα λεωφορεία, καθηγητές και μαθητές να κινούνται στους κήπους και στον στίβο και ότι γενικά είναι ώρα αιχμής. Η ένδειξη αντικειμενικότητας και ειλικρίνειας εκ μέρους της μάρτυρος έγκειται και στο γεγονός ότι δεν δίστασε να αναφέρει και ελαφρυντικά στοιχεία προς όφελος του κατηγορουμένου, όπως είναι η απολογία του στον σταθμό, αλλά και ενάμιση χρόνο μετά το συμβάν και την ικανοποίηση της ότι ο κατηγορούμενος δεν εισήλθε ξανά στο σχολείο, επικεντρώνοντας έτσι την προσοχή της στην ασφάλεια του σχολείου και των μαθητών της. Αποδέχεται βεβαίως το Δικαστήριο την θέση της ότι δεν υπήρξε παραβίαση του καγκέλου του σχολείου, διότι σε τέτοια περίπτωση θα υπήρχε προφανώς και κατηγορία για κακόβουλη ζημιά στο κάγκελο, πράγμα που δεν υφίσταται στην προκειμένη περίπτωση, αν και η μάρτυρας δεν έχει δώσει άδεια στον κατηγορούμενο να εισέλθει, έστω και αν δεν υπήρχε τότε άτομο που να ελέγχει την είσοδο και έξοδο ατόμων, ενώ σήμερα υπάρχει. Επί αυτού του σημείου μάλιστα προκύπτει αβίαστα ότι ο χώρος του σχολείου είναι περιφραγμένος. Έπεισε απόλυτα η μάρτυρας για την περιγραφή που έδωσε ως αυτόπτης μάρτυρας της τελευταίας φάσης του όλου σκηνικού, όπου είδε το ένα όχημα να κτυπάει το άλλο και ο οδηγός να εγκαταλείπει την σκηνή, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα και την πηγή άντλησης της γνώσης της ως προς το το έχει προηγηθεί της φάσης που δεν έχει δει ιδίοις όμμασι. Το Δικαστήριο δεν έχει εντοπίσει οτοδήποτε το επιλήψιμο στην διαδικασία που προηγήθηκε της δια ζώσης μαρτυρίας της με το φρεσκάρισμα μνήμης της και το πως έχει μάθει τι σημαίνει ΄΄ντρίφτιγκ΄΄ και ούτως ή άλλως η υπεράσπιση δεν έθεσε τέτοιο θέμα. Με τις πιο πάνω επισημάνσεις και διευκρινήσεις, το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία της μάρτυρος ως αληθή και αξιόπιστη. Ο Μ.Κ. 3 άφησε επίσης πολύ θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Ως ο ανακριτής της υπόθεσης, έπεισε το Δικαστήριο απόλυτα για την αντικειμενικότητα, αμεροληψία και πληρότητα των πράξεων του κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του ως ανακριτής και δεν έχει διαπιστώσει το Δικαστήριο οποιαδήποτε προσπάθεια του μάρτυρα να αποκρύψει την αλήθεια ή να καταφύγει στο ψεύδος. Οι θέσεις και απόψεις που προέβαλε ο μάρτυρας για να αντικρούσει τις θέσεις του κατηγορουμένου, βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο το Δικαστήριο και δεν έχει διαπιστώσει άλλωστε το Δικαστήριο οποιαδήποτε προκατάληψη του μάρτυρα εναντίον του κατηγορουμένου, απεναντίας οι θέσεις του μάρτυρα ήταν απόλυτα λογικές και πειστικές. Με τις πιο πάνω επισημάνσεις και διευκρινήσεις, το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία του Μ.Κ. 3 ως αληθή και αξιόπιστη. ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση λοιπόν την πιο πάνω αξιολόγηση, προκύπτουν τα εξής ευρήματα και συμπεράσματα: Ο κατηγορούμενος, στις 17/3/2016 στη Λεμεσό, γύρω στις 13:30 περίπου το μεσημέρι, εισήλθε στο σχολείο Αγίου Αντωνίου στη Λεμεσό, όπου το εν λόγω σχολείο δεν ήταν στην κατοχή του κατηγορουμένου, αλλά στην κατοχή της διευθύντριας του σχολείου, ήτοι της Μ.Κ. 2 και το εν λόγω σχολείο αποτελεί βεβαίως περιουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο κατηγορούμενος εισήλθε στο εν λόγω σχολείο και πιο συγκεκριμένα στον χώρο του στίβου και γενικά του γηπέδου, χωρίς αυτό να επιτρέπεται, διότι η είσοδος από όπου εισήλθε, επιτρέπεται για να εισέρχονται πεζοί και ειδικότερα για να παραλαμβάνουν οι κηδεμόνες τα παιδιά τους. Το εν λόγω σημείο επικοινωνεί με το γυμνάσιο, αλλά δεν είναι σημείο που είναι προσβάσιμο για αυτοκίνητα, εξ΄ ου και σε μεταγενέστερο στάδιο χρονικά έγιναν διευθετήσεις προς αυτόν τον σκοπό για να αποτρέπονται παρόμοια περιστατικά. Ο κατηγορούμενος εισήλθε στον χώρο με σκοπό να ενοχλήσει, διότι οδήγησε επικίνδυνα και πιο συγκεκριμένα ΄΄ντρίφτιγκ΄΄, ξερογυρίζοντας επικίνδυνα το αυτοκίνητο του στον χώρο του στίβου του σχολείου, εν ώρα αιχμής, όπου υπήρχαν μαθητές και καθηγητές και υπήρχε ορατός ο κίνδυνος να προκληθούν τραυματισμοί ή ακόμα και κάτι χειρότερο, που ευτυχώς δεν έγινε κάτι τέτοιο. Όμως, από την επικίνδυνη οδήγηση του κατηγορουμένου, που ασφαλώς δεν συνάδει με τον χώρο του σχολείου, ο κατηγορούμενος κτύπησε στο όχημα της Μ.Κ. 1 και εγκατέλειψε την σκηνή, καταδεικνύοντας έτσι με την όλη του συμπεριφορά ότι εισήλθε με σκοπό να ενοχλήσει και ότι δεν εισήλθε στο σχολείο για να παραλάβει τον αδελφό του και κατά λάθος εισήλθε στο λύκειο αντί στο γυμνάσιο, ως η θέση του, διότι δεν είναι λογικό κάποιος να έχει τέτοια πρόθεση, ήτοι να παραλάβει τον αδελφό του από το σχολείο και να οδηγεί με αυτόν τον τρόπο και μάλιστα να εγκαταλείπει την σκηνή, αφού πρώτα κτύπησε το όχημα της Μ.Κ. 1. Μόνο ενόχληση προκαλεί μια τέτοια οδήγηση και αναμφίβολα και φόβο στα μικρά παιδιά, που αναμένουν στον χώρο του στίβου να αθλούνται και να έχουν ασφάλεια και όχι να βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο μπροστά σε μια τέτοια απαράδεκτη, κατακριτέα και καταδικαστέα συμπεριφορά. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει και με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση και τα ευρήματα και συμπεράσματα που εξήχθησαν, το Δικαστήριο κρίνει ότι η κατηγορούσα αρχή πέτυχε και απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............. Αλ. Φυλακτού, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final Αναφορά: Παράνομη είσοδος σε περιουσία άρθρο 280 Κεφ. 154 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο