Δημοκρατία ν. Κ.Ι., Αρ. Υπόθεσης: 20024/17, 22/7/2019

(7)του Περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης, της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου 91(Ι)/2014, όπως έχει τροποποιηθεί ήτοι ότι ο κατηγορούμενος μεταξύ των 2015 - 2017, προκάλεσε ώστε παιδί το οποίο δεν είχε φτάσει στην ηλικία συναίνεσης, δηλαδή: · Η ΧΧΧ γεννηθείσα την 01.06.2005, γίνει μάρτυρας σεξουαλικής πράξης, δηλαδή αυνανίστηκε στην παρουσία της (κατηγορία 1). · Η ΧΧΧ γεννηθείσα την 27.01.2007, γίνει μάρτυρας σεξουαλικής πράξης, δηλαδή αυνανίστηκε στην παρουσία της (κατηγορία 2). · Ο ΧΧΧ γεννηθείς την 20.05.2008, γίνει μάρτυρας σεξουαλικής πράξης, δηλαδή του έδειξε το γεννητικό του όργανο (κατηγορία 3). - Σεξουαλική κακοποίηση παιδιού, κατά παράβαση των άρθρων 2, 6

(4)(α)

(7)του Ν.91(Ι)/2014, ήτοι ότι ο κατηγορούμενος, μεταξύ των ετών 2015 - 2017, συμμετείχε σε σεξουαλική πράξη με παιδί, δηλαδή: · Με την ΧΧΧ και την ΧΧΧ, μέσω της κατάχρησης θέσης εμπιστοσύνης, εξουσίας ή επιρροής επάνω στις πιο πάνω (κατηγορίες 7 και 8 αντίστοιχα). - Σεξουαλική κακοποίηση παιδιού, κατά παράβαση των άρθρων 2, 6

(7)του Ν.91(Ι)/2014, ήτοι ότι ο κατηγορούμενος, σε άγνωστη ημερομηνία, μεταξύ Μαΐου 2016 και Δεκεμβρίου 2017, προκάλεσε: · Ώστε η ΧΧΧ και η ΧΧΧ γίνουν μάρτυρες απεικόνισης σεξουαλικής πράξης, δηλαδή τους έδειξε μέσω του κινητού του τηλεφώνου υλικό στο οποίο απεικονίζονταν πρόσωπα που επιδίδονταν σε σεξουαλική πράξη (κατηγορίες 15 και 16 αντίστοιχα). · Ώστε η ΧΧΧ και η ΧΧΧ γίνουν μάρτυρες σεξουαλικής πράξης, δηλαδή τους έδειξε μέσω του κινητού του τηλεφώνου φωτογραφία στην οποία απεικονιζόταν μία γυμνή γυναίκα γλείφοντας την οθόνη του κινητού τηλεφώνου του στο σημείο που απεικονίζονταν τα γεννητικά όργανα της γυναίκας στη φωτογραφία (κατηγορίες 17 και 18 αντίστοιχα). · Μέσω του κινητού του τηλεφώνου, ώστε ο ΧΧΧ, γίνει μάρτυρας απεικόνισης σεξουαλικής πράξης (κατηγορία 19). · Σε άλλη ημερομηνία από αυτή που αναφέρεται στην κατηγορία 1, ώστε η ΧΧΧ γίνει μάρτυρας απεικόνισης σεξουαλικής πράξης, δηλαδή αυνανίστηκε στην παρουσία της (κατηγορία 20). · Σε άλλη ημερομηνία από αυτή που αναφέρεται στην 20η κατηγορία, ώστε η ΧΧΧ γίνει μάρτυρας απεικόνισης σεξουαλικής πράξης, δηλαδή αυνανίστηκε στην παρουσία της (κατηγορία 21). · Ώστε η ΧΧΧ γίνει μάρτυρας σεξουαλικής πράξης, δηλαδή της έδειξε το γεννητικό του όργανο (κατηγορία 22). · Σε άλλη ημερομηνία από αυτή που αναφέρεται στην 22η και 3η κατηγορία, ώστε η ΧΧΧ και ο ΧΧΧ αντίστοιχα γίνουν μάρτυρες απεικόνισης σεξουαλικής πράξης, δηλαδή τους έδειξε το γεννητικό του όργανο (κατηγορίες 23 και 24 αντίστοιχα). - Άσεμνη επίθεση εναντίον γυναίκας κατά παράβαση του άρθρου 151 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως έχει τροποποιηθεί, ότι δηλαδή, σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ των ετών 2015 και 2017, παράνομα και άσεμνα επιτέθηκε κατά της ΧΧΧ και της ΧΧΧ, δηλαδή τις άγγιξε στον πισινό (κατηγορίες 13 και 14 αντίστοιχα). Όλα τα αδικήματα διαπράχθηκαν στη Λεμεσό. Ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε και άλλες κατηγορίες οι οποίες ανεστάλησαν από το Γενικό Εισαγγελέα και απαλλάχθηκε σ' αυτές. Για σκοπούς επιβολής ποινής στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνεται υπόψη η παραδοχή του κατηγορούμενου στην Ποινική Υπόθεση 13376/18, Κακουργιοδικείου Λεμεσού, όπου ο κατηγορούμενος έχει βρεθεί ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής, στις ακόλουθες κατηγορίες: - Σεξουαλική κακοποίηση παιδιού, κατά παράβαση των άρθρων 2, 6

(1)του Νόμου 91(Ι)/2014, ήτοι ότι ο κατηγορούμενος: · Μεταξύ των ημερομηνιών 02.06.2018 και 16.07.2018 στη Λεμεσό, προκάλεσε τη ΧΧΧ, γεννηθείσα τη 05.04.2003, να γίνει μάρτυρας απεικόνισης σεξουαλικών πράξεων, δηλαδή αποστέλλοντας σ' αυτή, μέσω της εφαρμογής messenger της κοινωνικής δικτύωσης Facebook, 12 αρχεία εικόνας που απεικονίζετο γυμνός και στις οποίες παρουσιάζετο το πέος του (κατηγορία 1). · Μεταξύ των ημερομηνιών 11.06.2018 και 18.07.2018 στη Λεμεσό προκάλεσε το πιο πάνω πρόσωπο να γίνει μάρτυρας απεικόνισης σεξουαλικών πράξεων, δηλαδή αποστέλλοντας σ' αυτό μέσω της πιο πάνω εφαρμογής της πιο πάνω ιστοσελίδας, 1 βίντεο στο οποίο παρουσιάζετο γυμνός και προέβαινε σε σεξουαλικές πράξεις, δηλαδή αυνανίζετο (κατηγορία 2). · Κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην κατηγορία 2, προκάλεσε το ίδιο πρόσωπο να γίνει μάρτυρας απεικόνισης σεξουαλικών πράξεων, δηλαδή αποστέλλοντας σ' αυτό μέσω της ίδιας εφαρμογής, της ίδιας ιστοσελίδας, 1 αρχείο φωτογραφίας στο οποίο απεικονίζετο ο ίδιος γυμνός και παρουσιάζονται σ' αυτό τα γεννητικά του όργανα (κατηγορία 3). · Κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην κατηγορία 1 προκάλεσε το ίδιο πρόσωπο να γίνει μάρτυρας απεικόνισης σεξουαλικών πράξεων, δηλαδή αποστέλλοντας σ' αυτό μέσω της ίδιας εφαρμογής της ίδιας ιστοσελίδας, 3 βίντεο στα οποία παρουσιάζετο γυμνός και προέβαινε σε σεξουαλικές πράξεις, δηλαδή αυνανίζετο (κατηγορία 4). · Άγρα παιδιών για σεξουαλικούς σκοπούς, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 9

(2)του Ν.91(Ι)/2014, ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος, σε άγνωστη ημερομηνία, μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου 2018, μέσω βιντεοκλήσης της ίδιας εφαρμογής, της ίδιας ιστοσελίδας, προσέγγισε το ίδιο πρόσωπο και απέκτησε υλικό παιδικής πορνογραφίας που απεικόνιζε αυτό, δηλαδή υλικό στο οποίο απεικονίζετο το πρόσωπο αυτό ημίγυμνο, δείχνοντας το στήθος του (κατηγορία 5). · Απόπειρα άγρας παιδιών για σεξουαλικούς σκοπούς κατά παράβαση των άρθρων 2, 9

(1)και 15

(3)του Ν.91(Ι)/2014, ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος σε άγνωστη ημερομηνία, μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου 2018, μέσω της ίδιας εφαρμογής της ίδιας ιστοσελίδας, πρότεινε στο ίδιο πρόσωπο να συναντηθούν με σκοπό την τέλεση σεξουαλικής πράξης μεταξύ τους (κατηγορία 6). · Σεξουαλική εκμετάλλευση κατά παράβαση των άρθρων 2 και 7

(4)του Ν.91(Ι)/2014, ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος σε άγνωστη ημερομηνία, μεταξύ Μαΐου 2018 και Ιουλίου 2018, μέσω βιντεοκλήσης της ίδιας εφαρμογής, της ίδιας ιστοσελίδας, πρότεινε στο ίδιο πρόσωπο όπως αυτό συμμετάσχει σε πορνογραφική παράσταση, δηλαδή να παρουσιαστεί ζωντανά γυμνό, να του δείξει τα γεννητικά του όργανα, να κάνει μπάνιο, με σκοπό ο κατηγορούμενος να παρακολουθήσει την παράσταση αυτή (κατηγορία 7). Τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τα αδικήματα των κατηγοριών στις οποίες κρίθηκε ένοχος, είναι καταγραμμένα στη γραπτή έκθεση γεγονότων την οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής αλλά και στα όσα προφορικά προσέθεσε. Αυτά βρίσκουν σύμφωνη την Υπεράσπιση, έχουν δε ως ακολούθως: Η ΧΧΧ, που θα αναφέρεται μετά απλώς ως «η παραπονούμενη 1», γεννήθηκε την 01.06.2005, η ΧΧΧ, που θα αναφέρεται μετά απλώς ως «η παραπονούμενη 2», γεννήθηκε την 27.01.2007 και ο ΧΧΧ, που θα αναφέρεται μετά απλώς ως «ο παραπονούμενος 3», γεννήθηκε την 20.05.

1. Οι πιο πάνω παραπονούμενοι είναι αδέλφια. Από το 2009 που χώρισαν οι γονείς τους μέχρι την καταγγελία της υπόθεσης στην Αστυνομία, διέμεναν με τη μητέρα τους. Ο κατηγορούμενος είναι θείος των παραπονούμενων και συγκεκριμένα αδελφός του πατέρα τους. Κατά τους επίδικους χρόνους, ο πατέρας των παραπονούμενων διέμενε σε ανώγειο κατοικία στη Λεμεσό μαζί με τη δεύτερη σύζυγο του και το ανήλικο παιδί τους. Στην ισόγειο οικία διέμενε η πατρική γιαγιά τους με τα άλλα τρία της παιδιά, συμπεριλαμβανομένου του κατηγορούμενου. Κατά τον επίδικο χρόνο, οι παραπονούμενοι συνήθιζαν να διανυκτερεύουν από Παρασκευή έως Κυριακή στην προαναφερόμενη οικία της πατρικής τους γιαγιάς, όπου διαπράχθηκαν όλα τα επίδικα αδικήματα που αναφέρονται πιο κάτω. Εντός του χρονικού διαστήματος Μαΐου 2016 και Δεκεμβρίου 2017, ο κατηγορούμενος διέπραξε εναντίον των παραπονουμένων τα πιο κάτω αδικήματα: Σε τρείς διαφορετικές περιπτώσεις, αυνανίστηκε στην παρουσία της παραπονούμενης
2. - Στην πρώτη περίπτωση, ενώ η παραπονούμενη 1 καθόταν μαζί με τον κατηγορούμενο στο σαλόνι, ο κατηγορούμενος έβγαλε έξω το γεννητικό του όργανο και αυνανίστηκε στην παρουσία της (κατηγορία 1). - Στη δεύτερη περίπτωση, η παραπονούμενη 1 είδε τον κατηγορούμενο να ξαπλώνει γυμνός στο κρεβάτι. Όταν ο κατηγορούμενος αντιλήφθηκε την παρουσία της παραπονούμενης 1, άρχισε να αυνανίζεται στην παρουσία της. Τότε η παραπονούμενη 1 έτρεξε στην πατρική της γιαγιά και την ενημέρωσε επί τούτου, αλλά η γιαγιά της δεν την πίστεψε (κατηγορία 20). - Στην τρίτη περίπτωση, ενώ η παραπονούμενη 1 ήταν με τον μικρότερο σε ηλικία ξάδελφο της στο σαλόνι, ο κατηγορούμενος έβγαλε τα ρούχα του, κάθισε στον καναπέ και άρχισε να αυνανίζεται στην παρουσία της. Ακολούθως η παραπονούμενη 1 πήρε τηλέφωνο τη θεία της (αδελφή του κατηγορούμενου) και της ανέφερε κλαίγοντας τι είχε συμβεί ζητώντας της να έρθει στο σπίτι (κατηγορία 21). Σε μία περίπτωση που ο Κατηγορούμενος ήταν μαζί με την παραπονούμενη 2, αυτός έβγαλε έξω από τα ρούχα του το γεννητικό του όργανο και αυνανίστηκε στην παρουσία της (κατηγορία 2). Σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις όπου ο κατηγορούμενος βρισκόταν με τον παραπονούμενο, ο κατηγορούμενος έβγαλε έξω από τα ρούχα του το γεννητικό του όργανο και το έδειξε στον παραπονούμενο 3 (κατηγορίες 3 και 24). Σε μία περίπτωση, όταν οι παραπονούμενες 1 και 2 βρίσκονταν μαζί με τον κατηγορούμενο, αυτός τους επιτέθηκε άσεμνα αγγίζοντας τις στο πισινό τους και αποκαλώντας την παραπονούμενη 2 «μωρό μου» και αναφέροντας της ότι θα την παντρευτεί (κατηγορίες 7, 8,13 και 14). Μία ημέρα που οι παραπονούμενες 1 και 2 βρίσκονταν στο σαλόνι με τον κατηγορούμενο, αυτός τους έδειξε μέσω του κινητού του τηλεφώνου ένα βίντεο με πορνογραφικό υλικό. Συγκεκριμένα στο εν λόγω βίντεο απεικονιζόταν ένας άντρας να εισχωρεί το γεννητικό του όργανο στο πρωκτό μίας γυναίκας (κατηγορίες 15 και 16). Μία άλλη ημέρα που οι παραπονούμενες κάθονταν μαζί με τον κατηγορούμενο στο σαλόνι, ο κατηγορούμενος τους έδειξε μέσω του κινητού του τηλεφώνου φωτογραφία μίας γυναίκας αναφέροντας τους ότι του την είχε στείλει η ίδια και ότι αυτή ήταν παντρεμένη με παιδιά. Στην εν λόγω φωτογραφία, η γυναίκα πόζαρε γυμνή. Τότε ο Κατηγορούμενος μεγέθυνε τη φωτογραφία και αφού έβγαλε τη γλώσσα του έγλυψε στο σημείο της οθόνης που απεικονίζονταν τα γεννητικά όργανα της γυναίκας στη φωτογραφία λέγοντας στις παραπονούμενες την εξής φράση: «αρέσκουν μου έτσι πράματα» (κατηγορίες 17 και 18). Σε κάποια άλλη περίπτωση που ο παραπονούμενος 3 ήταν μαζί με τον κατηγορούμενο, ο τελευταίος του έδειξε μέσω του κινητού του τηλεφώνου μία φωτογραφία στην οποία απεικονιζόταν το γεννητικό του όργανο και μία φωτογραφία με μία γυμνή κοπέλα (κατηγορία 19). Σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις ο κατηγορούμενος έδειξε το γεννητικό του όργανο στην παραπονούμενη 2: - Η παραπονούμενη 2 παρακολουθούσε κινούμενα σχέδια στο σαλόνι, ο κατηγορούμενος κάθισε μαζί της και άρχισε να την βλέπει χαϊδεύοντας πάνω από τα ρούχα του το γεννητικό του όργανο. Σε κάποια στιγμή έβγαλε το γεννητικό του όργανο και της το έδειξε. Η παραπονούμενη 2, μη αντέχοντας να βλέπει την πιο πάνω πράξη του κατηγορούμενου, αποχώρησε από το μέρος, ενώ ο κατηγορούμενος την καλούσε να επιστρέψει φωνάζοντας το όνομα της (κατηγορία 22). - Ενώ η παραπονούμενη 2 βρισκόταν με τη μικρότερη ετεροθαλή αδελφή της, ο κατηγορούμενος έβγαλε έξω το γεννητικό του όργανο και της το έδειξε καθώς η μικρότερη αδελφή της έπαιζε με τα παιχνίδια της. Τότε η παραπονούμενη 2 αποχώρησε από το μέρος και πήγε στη γιαγιά της (κατηγορία 23). Ο κατηγορούμενος προέτρεψε τους παραπονούμενους να μην πουν οτιδήποτε στην Αστυνομία γιατί όπως χαρακτηριστικά τούς ανέφερε «Εννά με κάτσουν μέσα». Το Δεκέμβριο του 2017, η λειτουργός των Κοινωνικών Υπηρεσιών, η οποία ήταν υπεύθυνη για την επίβλεψη της οικογένειας των παραπονουμένων, μέσα στα πλαίσια των καθηκόντων της, είχε ατομική συνάντηση με την παραπονούμενη 1 στο σχολείο της. Κατά τη διάρκεια της πιο πάνω συνάντησης, η παραπονούμενη 1 ανέφερε στη λειτουργό ότι δεν επιθυμούσε να επισκεφτεί ξανά την οικία του πατέρα της μέχρι να φύγει ο κατηγορούμενος γιατί τον φοβόταν. Ακολούθως, η παραπονούμενη 1 της εκμυστηρεύτηκε τις σεξουαλικές πράξεις στις οποίες προέβαινε ο κατηγορούμενος εις βάρος της ίδιας και των αδελφών της. Ενόψει της πιο πάνω αποκάλυψης, ακολούθησε συνάντηση με την παραπονούμενη 2, η οποία με τη σειρά της αποκάλυψε στην προαναφερόμενη λειτουργό παρόμοια περιστατικά με τον Κατηγορούμενο με αυτά που της είχε αναφέρει η παραπονούμενη
3. Αμέσως μετά τις δύο πιο πάνω συναντήσεις, η λειτουργός κατήγγειλε την υπόθεση στην Αστυνομία. Με την καταγγελία της υπόθεσης, οι παραπονούμενοι μετακινήθηκαν από την μητέρα τους, με δική της συγκατάθεση, σε παιδική στέγη υπό τη νόμιμη φροντίδα των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας. Οι παραπονούμενοι έδωσαν οπτικογραφημένες καταθέσεις στις οποίες περιγράφουν τα όσα καταγράφονται ανωτέρω. Την 11.12.2017 ο κατηγορούμενος συνελήφθη δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης. Αφού του εξηγήθηκαν οι λόγοι σύλληψης του και του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο, αυτός απάντησε: «Εν έκαμα τίποτε», ενώ κατά την ανακριτική του κατάθεση, αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη με τα υπό διερεύνηση τότε αδικήματα της παρούσας υπόθεσης. Κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης, οι παραπονούμενοι παραπέμφθηκαν στις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας του Υπουργείου Υγείας για ψυχολογική αξιολόγηση τους, όπου διαπιστώθηκαν τα ακόλουθα: Η παραπονούμενη 1 είχε έντονη συναισθηματική αναστάτωση, με έντονο το συναίσθημα αηδίας και της ντροπής, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις διακατέχετο από έντονο θυμό. Αισθανόταν επίσης άγχος ως προς τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ο Κατηγορούμενος στην ίδια και στα αδέλφια της. Παρουσίαζε διαταραχή στον ύπνο με επαναλαμβανόμενα όνειρα που αφορούσαν στα επίδικα αδικήματα, τα οποία της προκαλούσαν ανησυχία και φόβο απόρριψης της από άτομα του οικογενειακού περιβάλλοντος, κυρίως από την πατρική οικογένεια. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να σταματήσει να θυμάται τα όσα βίωσε με τον κατηγορούμενο, συνέχιζε να έχει εφιάλτες και της ήταν πολύ δύσκολο να «διώξει» τις σκέψεις της. Η παραπονούμενη 2 είχε συναισθήματα ντροπής, φόβου και αηδίας, καθώς και μία έντονη φαντασιωσική ενασχόληση με σεξουαλικά θέματα. Τα πιο πάνω, προκλήθηκαν γιατί αυτή εκτέθηκε πρόωρα για την ηλικία της σε σεξουαλικά ερεθίσματα, τα οποία τής δημιούργησαν άγχος, καθώς και δυσκολία στη διαχείριση και κατανόηση τους. Περαιτέρω, διαπιστώθηκε ότι μετά την καταγγελία της υπόθεσης στην Αστυνομία, η παραπονούμενη 2 βίωσε την απόρριψη μέσα από τις αντιδράσεις των συγγενών του πατέρα και του ίδιου του πατέρα, με αποτέλεσμα να έχει εκδηλώσει φόβο απόρριψης, έλλειψης εμπιστοσύνης και σημαντικές αναστολές. Ο παραπονούμενος 3 είναι ένα παιδί με χαμηλές ψυχικές αντοχές, ψυχικά ευάλωτο και ταλαιπωρημένο, το οποίο χρήζει ψυχολογικής στήριξης και καθοδήγησης. Τα βιώματα του, οι αλλαγές που προέκυψαν από τις μετακινήσεις του με την καταγγελία της παρούσας υπόθεσης του απέφεραν σύγχυση και άρνηση να συνεργαστεί με τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας. Όσον αφορά τα γεγονότα της υπόθεσης 13376/18, η οποία θα ληφθεί υπόψη στην υπό κρίση υπόθεση, έχει κατατεθεί και γι' αυτά γραπτό κείμενο γεγονότων, είναι αποδεκτά από την Υπεράσπιση και έχουν εν συντομία ως ακολούθως: Η ΧΧΧ, που θα αναφέρεται μετά ως «παραπονούμενη», γεννήθηκε στις 05.04.2003 και από την ηλικία περίπου του ενός έτους βρίσκεται υπό τη νόμιμη κηδεμονία του Γραφείου Ευημερίας. Από το 2005, η παραπονούμενη διαμένει με τους ανάδοχους γονείς της στη Λευκωσία. Η παραπονούμενη παρουσιάζει διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας καθώς και μαθησιακές δυσκολίες και είναι ενταγμένη σε πρόγραμμα ειδικής εκπαίδευσης στο σχολείο που φοιτά. Ο Κατηγορούμενος είναι αδελφός της βιολογικής της μητέρας. Πριν από τη διάπραξη των επίδικων αδικημάτων, η παραπονούμενη γνώριζε για την ύπαρξη του αλλά ουδέποτε τον είχε συναντήσει. Κατά τον επίδικο χρόνο, η παραπονούμενη διατηρούσε λογαριασμό στην ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης Facebook. Ο κατηγορούμενος, μέσω του δικού του λογαριασμού που διατηρούσε στην πιο πάνω ιστοσελίδα, απέστειλε αίτημα φιλίας στην παραπονούμενη το οποίο η τελευταία αποδέχθηκε, μετά από επιμονή του ίδιου του κατηγορούμενου. Έκτοτε η παραπονούμενη και ο κατηγορούμενος, διατηρούσαν γραπτές και τηλεφωνικές συνομιλίες μέσω της εφαρμογής Messenger της πιο πάνω ιστοσελίδας. Κατά τη διάρκεια των πιο πάνω συνομιλιών, η παραπονούμενη παρακάλεσε τον κατηγορούμενο όπως διευθετήσει συνάντηση με τη βιολογική της μητέρα και τον ίδιο και τον ρωτούσε κατά πόσο, όταν ήταν μικρή, της έφερνε δώρα. Ο κατηγορούμενος είχε ζητήσει από την παραπονούμενη να συναντηθούν από κοντά, αλλά η παραπονούμενη είχε αρνηθεί αναφέροντας του «τι θέλεις που μια 15χρονη». Ο Κατηγορούμενος της έλεγε ότι «την αγαπά» και ότι «θέλει να την παντρευτεί». Μεταξύ των ημερομηνιών 02.06.2018 και 16.07.2018, ο κατηγορούμενος, μέσω του Facebook, προέβηκε στις πιο κάτω πράξεις: - Απέστειλε στην παραπονούμενη 12 αρχεία εικόνας στα οποία απεικονίζετο γυμνός και παρουσιάζετο το πέος του. Προηγουμένως την είχε ρωτήσει κατά πόσο ήθελε να της στείλει να δει το ακρωτηριασμένο του πόδι και όταν η παραπονούμενη απάντησε καταφατικά, ο κατηγορούμενος, αντί να της στείλει φωτογραφίες με το ακρωτηριασμένο του πόδι, της έστειλε τις πιο πάνω φωτογραφίες, αναφέροντας της ότι έχει μόνο γυμνές φωτογραφίες, γράφοντας της επίσης σε κάποια στιγμή «ides kekinon ton Billo mou», «pos ine» (κατηγορία 1). - Απέστειλε στην παραπονούμενη 3 βίντεο στα οποία παρουσιάζετο γυμνός και αυνανιζόταν. Σε ένα από αυτά τα βίντεο επίσης απεικονίζεται ο κατηγορούμενος να ουρεί σε μπουκάλι (κατηγορία 4). Μεταξύ των ημερομηνιών 11.06.2018 και 18.07.2018 ο κατηγορούμενος, μέσω του Facebook, είχε γραπτή συνομιλία με την παραπονούμενη, κατά τη διάρκεια της οποίας προέβηκε στις πιο κάτω πράξεις: - Την 27.6.18 της απέστειλε ένα βίντεο στο οποίο παρουσιαζόταν ο ίδιος γυμνός και αυνανιζόταν. Κατά τη διάρκεια του εν λόγω βίντεο και ενώ ο κατηγορούμενος προέβαινε στην πιο πάνω πράξη, ανέφερε επτά φορές τη φράση «ΧΧΧ μου». Το εν λόγω βίντεο είναι διάρκειας 1 λεπτού και 9 δευτερολέπτων (κατηγορία 2). - Την 6.7.18 απέστειλε στην παραπονούμενη ένα αρχείο φωτογραφίας στο οποίο απεικονίζετο ο ίδιος γυμνός και να κρατά με το χέρι του το πέος του (κατηγορία 3). Μεταξύ των μηνών Μαΐου 2018 και Ιουλίου 2018 ο κατηγορούμενος, μέσω του Facebook, προέβηκε στις πιο κάτω πράξεις: - Ενώ ο κατηγορούμενος μιλούσε με την παραπονούμενη μέσω βιντεοκλήσης της πιο πάνω εφαρμογής, την προσκάλεσε όπως του δείξει το στήθος της. Η παραπονούμενη σήκωσε πάνω τη φανέλα που φορούσε και επειδή ο κατηγορούμενος είδε ότι αυτή φορούσε στηθόδεσμο της ανέφερε: «Ανέβασε και το σουτιέν πριν να έρτω να σε σκοτώσω» και «Εννα έρτω Λευκωσία να σκοτώσω ούλλους τους συγγενείς σου όλο το γραφείο ευημερίας τους μπάτσους». Τότε η παραπονούμενη ανέβασε το στηθόδεσμο της, έμεινε ημίγυμνη και έδειξε το στήθος της στον κατηγορούμενο (κατηγορία 5). - Πρότεινε στην παραπονούμενη να τον συναντήσει με σκοπό να έρθουν σε σεξουαλική επαφή. Η παραπονούμενη αρνήθηκε και ως εκ τούτου η συνάντηση αυτή ουδέποτε έλαβε χώρα (κατηγορία 6). - Ενώ ο κατηγορούμενος μιλούσε με την παραπονούμενη μέσω βιντεοκλήσης, την προσκάλεσε να βγάλει τα ρούχα της για να μείνει γυμνή, να τού δείξει τα γεννητικά της όργανα και να κάμει μπάνιο ώστε να μπορεί ο ίδιος να παρακολουθεί όλα τα πιο πάνω ζωντανά. Η παραπονούμενη αρνήθηκε και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος δεν κατόρθωσε να πετύχει τον σκοπό του (κατηγορία 7). Ο κατηγορούμενος ζήτησε από την παραπονούμενη να μην αποκαλύψει τις επαφές που είχαν μεταξύ τους σε οποιοδήποτε και να σβήνει τις φωτογραφίες που της έστελνε, πράγμα που η παραπονούμενη αρνήθηκε να πράξει. Η ανάδοχη μητέρα της παραπονούμενης διαπίστωσε ότι η παραπονούμενη είχε διαδικτυακή συνομιλία με τον κατηγορούμενο, του οποίου μέχρι τότε δεν γνώριζε την ύπαρξη, ότι σπαταλούσε πολλές ώρες στον υπολογιστή της και η συμπεριφορά της ήταν ανήσυχη και περίεργη. Τα πιο πάνω οδήγησαν την ανάδοχη της μητέρα, με τη βοήθεια της αδελφότεκνης της, να ερευνήσει τον ηλεκτρονικό της υπολογιστή, όπου διαπίστωσε, μεταξύ άλλων, ότι η παραπονούμενη συνομιλούσε μέσω Messenger/Facebook με κάποιο XXXXX, που τελικά αποκαλύφθηκε ότι ήταν ο κατηγορούμενος και ότι αυτό το πρόσωπο είχε αποστείλει στην παραπονούμενη γυμνές του φωτογραφίες στις οποίες απεικονίζονταν τα γεννητικά του όργανα. Η ανάδοχη μητέρα της κατήγγειλε τα πιο πάνω, μετέβηκε στο Γραφείο Καταπολέμησης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και παρέδωσε την επόμενη μέρα το φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή της παραπονούμενης για να εξεταστεί δικανικά από την Αστυνομία. Από εξετάσεις που διενεργήθηκαν από την Αστυνομία, διαπιστώθηκε ότι ο χρήστης της ιστοσελίδας Facebook που ερχόταν σε επικοινωνία με την παραπονούμενη, ήταν ο κατηγορούμενος. Ως εκ τούτου, η Αστυνομία εξασφάλισε δικαστικά εντάλματα σύλληψης και έρευνας εναντίον του. Την 31.07.2018, η Αστυνομία συνέλαβε τον κατηγορούμενο στον τόπο διαμονής του δυνάμει του δικαστικού εντάλματος σύλληψης που υπήρχε εναντίον του. Αφού τον πληροφόρησε για τους λόγους σύλληψης του, τα δικαιώματα του και του επέστησε την προσοχή του στον νόμο, ο κατηγορούμενος απάντησε: «Εν πάω πούποτε αν δεν έρτει ο δικηγόρος μου». Έκτοτε τελεί υπό κράτηση για την παρούσα υπόθεση. Τόσο το κινητό τηλέφωνο του κατηγορούμενου όσο και ο φορητός υπολογιστής της παραπονούμενης, εξετάσθηκαν δικανικά, στο Δικανικό Εργαστήριο Ηλεκτρονικών Δεδομένων (ΔΕΗΔ) και εντοπίστηκαν οι συνομιλίες του κατηγορούμενου με την παραπονούμενη, καθώς και το υλικό που σχετίζεται με τα επίδικα αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος. Την 02.08.2018 στο Γραφείο Βίας στην Οικογένεια του Αρχηγείου Αστυνομίας λήφθηκε από την παραπονούμενη οπτικογραφημένη κατάθεση στην παρουσία λειτουργού του Γραφείου Ευημερίας, στην οποία η παραπονούμενη αναφέρθηκε στην επικοινωνία που είχε με τον κατηγορούμενο μέσω της εφαρμογής messenger της ιστοσελίδας Facebook, καθώς και στις συνθήκες και περιστάσεις που αφορούν τα επίδικα αδικήματα. Ο κατηγορούμενος στην ανακριτική κατάθεση που του λήφθηκε, αρνήθηκε οποιαδήποτε εμπλοκή στη διάπραξη των υπό διερεύνηση τότε αδικημάτων. Ο κατηγορούμενος βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη, την υπόθεση 27919/99 Κακουργιοδικείου Λεμεσού, όπως προκύπτει από το ποινικό του μητρώο, Τεκμήριο 1, το μητρώο που τηρείται στο ΤΑΕ Λεμεσού, Τεκμήριο 2, αλλά και στα όσα αναφέρονται στο αντίγραφο της απόφασης στην υπόθεση 27919/99 που κατατέθηκε στο Δικαστήριο, Τεκμήριο
4. Η απόφαση κατατέθηκε ως Τεκμήριο καθότι ο κατηγορούμενος αρνείτο αρχικά την καταδίκη του στις συγκεκριμένες κατηγορίες. Ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, κατόπιν δικής του παραδοχής στην εν λόγω υπόθεση, σε τέσσερις κατηγορίες για διαφθορά νεαρής γυναίκας ηλικίας κάτω των 13 ετών, σε τρεις κατηγορίες για απαγωγή με σκοπό τη συνουσία και σε τρεις κατηγορίες για απαγωγή γυναίκας κάτω των 16 ετών. Οι παραπονούμενες ήταν αδελφές, ηλικίας 8, 10 και 12 ετών. Επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 20 ετών στις κατηγορίες για διαφθορά νεαρής γυναίκας ηλικίας κάτω των 13 ετών, 3 ετών στις κατηγορίες για απαγωγή με σκοπό τη συνουσία και ενός έτους στις κατηγορίες για απαγωγή γυναίκας κάτω των 16 ετών. Για σκοπούς επιβολής ποινής στην εν λόγω υπόθεση λήφθηκε υπόψη, μεταξύ άλλων, η παραδοχή του κατηγορούμενου στην υπόθεση με αριθμό Αστυνομικού Φακέλου ΤΑΕ Λεμεσού Σ.1095/99 στο αδίκημα της αιμομιξίας με την αδελφή του, ηλικίας 16 ετών, με την οποία ήρθε σε συνουσία σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις και στο αδίκημα της παρά φύση ασέλγειας με άρρενα κάτω των 13 ετών. Ο παραπονούμενος ήταν εξάδελφος του, ηλικίας 9 ετών. Ο συνήγορος υπεράσπισης αγορεύοντας για σκοπούς μετριασμού της ποινής, αναφέρθηκε στις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου και υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, καταλήγοντας ότι ο πελάτης του είναι «έντονα απογοητευμένος από τη ζωή», νιώθει ότι «έχει κουραστεί και εύχεται να πεθάνει για να γλιτώσει από τα πολλά προβλήματα που τον βασανίζουν». Διευκρίνισε πάντως ότι ο πελάτης του δεν σκέφτεται την αυτοκτονία. Ο συνήγορος κατέθεσε στο Δικαστήριο ψυχολογική έκθεση που ετοιμάστηκε για τον κατηγορούμενο από τη XXXXX Κουγιουμτζιάν, Κλινική Ψυχολόγο, ημερομηνίας 14.01.2019 (Τεκμήριο 4), το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε. Περαιτέρω αναφορά στην πιο πάνω έκθεση θα γίνει σε κατοπινό στάδιο. Ο ευπαίδευτος συνήγορος αναγνώρισε ότι οι κατηγορίες που βαρύνουν τον πελάτη του είναι πολύ σοβαρές, πρόβαλε όμως τη θέση ότι αυτός κατά το χρόνο τέλεσης των αδικημάτων δεν αντιλήφθηκε το μέγεθος της σοβαρότητας των αδικημάτων που διέπραττε. Κάλεσε το Δικαστήριο όπως αντιμετωπίσει την παραδοχή του ως ένδειξη μεταμέλειας του. Πρόσθεσε ότι λόγω της παραδοχής του, έχει αποφευχθεί η διεξαγωγή ακροαματικής διαδικασίας που θα είχε σαν αποτέλεσμα την παρουσία των ανήλικων παιδιών - παραπονουμένων στο Δικαστήριο και τις αρνητικές επιπτώσεις που ενδεχόμενα θα είχε σ' αυτά το γεγονός αυτό. Ανέφερε ακόμη ότι το γεγονός ότι έχει υποστεί ακρωτηριασμό στο ένα του πόδι έχει σημαδέψει αρνητικά τη ζωή του ενώ με το πενιχρό επίδομα που λαμβάνει τού είναι αδύνατο να βρει σύντροφο και ότι ενδεχόμενα να είναι αυτά τα στοιχεία που τον ώθησαν να ενεργήσει με τον τρόπο που ενήργησε, τα οποία, εν πάση περιπτώσει, είναι καταδικαστέα. Ανέφερε ακόμη ότι ούτε η οικογένεια του τον βοήθησε. Μετέφερε στο Δικαστήριο την ειλικρινή λύπη του κατηγορούμενου για την όλη συμπεριφορά του, ότι ζητά από όλους συγνώμη, ενώ σημείωσε ότι όλα τα αδικήματα διαπράχθηκαν μετά το έτος 2016, όταν ο πελάτης του κατέστη ανάπηρος που ήταν μια άσχημη περίοδος της ζωής του. Τα αδικήματα των κατηγοριών οι οποίες βαρύνουν τον κατηγορούμενο είναι πολύ σοβαρά και αυτό αντικατοπτρίζεται από τις προβλεπόμενες ποινές. Για το αδίκημα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιού κατά παράβαση των άρθρων 2, 6

(7)του Ν.91(Ι)/2014 όπως και για το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού κατά παράβαση των άρθρων 2, 6

(4)(α)

(7)του ίδιου Νόμου, προνοείται φυλάκιση δια βίου. Τέλος, για το αδίκημα της άσεμνης επίθεσης εναντίον γυναίκας κατά παράβαση του άρθρου 151 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως έχει τροποποιηθεί, προνοείται φυλάκιση μέχρι πέντε έτη. Η προβλεπόμενη από τον Νόμο ανώτατη ποινή, όπως πλειστάκις έχει λεχθεί, είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αποτελεί στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη τόσο στην επιμέτρηση, όσο και στο είδος της ποινής που θα επιβληθεί[1]. Επισημαίνουμε ακόμη στο στάδιο αυτό, ότι το ως άνω νομοθετικό πλαίσιο που διέπει την πρόληψη και καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης παιδιών και της παιδικής πορνογραφίας, με το οποίο έχει αναθεωρηθεί, επί το αυστηρότερον, η ποινολογική μεταχείριση προσώπων που διαπράττουν αδικήματα αυτής της φύσης, είναι, ως διακηρύσσεται στο προοίμιο του ως άνω νόμου, το αποτέλεσμα της εναρμόνισης της νομοθεσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας με τις Οδηγίες και Αποφάσεις Πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, που σχετίζονται και στόχο έχουν την εξυπηρέτηση του σκοπού της καλύτερης εφαρμογής του Προαιρετικού Πρωτοκόλλου, που περιέχεται στη Σύβαση των Ηνωμένων Εθνών, για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Ειρηναίος Χριστοφόρου ν. Δημοκρατίας[2]: «Ο Νόμος περί Πρόληψης και Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης και της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου του 2014 (Ν.91(Ι)/2014)και ειδικά τα άρθρα 2, 5 και 6

(3)έχουν σκοπό την προστασία των παιδιών από συμπεριφορές σεξουαλικής κακοποίησης που έχουν διαφορετικές βέβαια βαθμίδες. Εκείνο όμως που μένει ως σταθερή παράμετρος είναι το ίδιο το θύμα και η ηλικία του, που το κοινωνικό σύνολο θέλει να προστατεύσει, ως ένα πολύτιμο αγαθό. Γι' αυτό και ο Νόμος είναι ιδιαίτερα αυστηρός στις προβλεπόμενες ποινές.» Για τις κατευθυντήριες δε γραμμές σε σχέση με την προσέγγιση και την ποινολογική μεταχείριση προσώπων που διαπράττουν αδικήματα κατά παράβαση της πιο πάνω Νομοθεσίας, έχουμε θέσει ενώπιον μας και τα ό,σα εκτίθενται στο σύγγραμμα Sexual Offences Law and Practice 4η Έκδοση, 2010, που αφορά σε αδικήματα που στρέφονται εναντίον παιδιών, δυνάμει κυρίως του Αγγλικού Νόμου, Τhe Children Act 1960 και

1. Από το πιο πάνω σύγγραμμα παραθέτουμε ένα σχετικό απόσπασμα για να καταδειχθούν οι κατευθυντήριες γραμμές, με βάση την Αγγλική Νομολογία, οι οποίες πιστεύουμε ότι μπορούν να αποτελέσουν ασφαλή πηγή, για άντληση σχετικής καθοδήγησης. Δυνάμει λοιπόν των εν λόγω κατευθυντηρίων, οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη, είναι μεταξύ άλλων οι πιο κάτω: «4.22 ................................ • the age and degree of vulnerability of the victim - as a general indication, the younger the child, the more vulnerable he or she is likely to be, although older children may also suffer serious and long-term psychological damage as a result of sexual abuse; • the age gap between the child and the offender; • the youth and immaturity of the offender; and • any breach of trust arising from a family relationship between the child and the offender, or from the offender's professional or other responsibility for the child's welfare, will make an offence more serious...» Και σε ελεύθερη δική μας μετάφραση: «4.22 ............................ • Η ηλικία και ο βαθμός του ευάλωτου του θύματος - ως γενική αρχή, όσο πιο νεαρό είναι το παιδί, τόσο πιο ευάλωτο δυνητικά είναι, παρόλο που μεγαλύτερα παιδιά μπορεί επίσης να υποστούν σοβαρά και διαρκή ψυχολογικά τραύματα, ως αποτέλεσμα της σεξουαλικής πράξης • Το χάσμα μεταξύ της ηλικίας του παιδιού και του παραβάτη • Το νεαρό της ηλικίας και η ανωριμότητα του παραβάτη • Οποιαδήποτε παραβίαση σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ του παιδιού και του παραβάτη, απορρέουσα από συγγενική σχέση ή από την επαγγελματική ή άλλη ευθύνη του παραβάτη ως προς την ευημερία του παιδιού, καθιστά το αδίκημα πιο σοβαρό. (Βλ. επίσης Archbold 2009, Κεφ.20 "Sexual Offences"). Θα πρέπει εδώ να σχολιάσουμε ότι δυστυχώς τα τελευταία χρόνια σεξουαλικής φύσεως αδικήματα με θύματα νεαρά πρόσωπα ή παιδιά, και όχι μόνο, προσλαμβάνουν ανησυχητικές διαστάσεις και σε τέτοια περίπτωση το στοιχείο της αποτροπής υπερτερεί έντονα. Να σημειώσουμε πως αρκετές από τις υποθέσεις που εκκρεμούν ενώπιον μας για εκδίκαση ή έχουν εκδικαστεί, αφορούν σεξουαλικά αδικήματα, γεγονός που δικαιολογεί την επιβολή αυστηρής ποινής. (Λουκά Μιχαήλ ν. Αστυνομίας[3], Abunazha v. Δημοκρατίας[4]). Η ανάγκη προστασίας των νεαρών αυτών θυμάτων από επίδοξους παραβάτες και η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών τονίσθηκε πρόσφατα και από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ν.Ν.[5] στην οποία η πρωτοδίκως επιβληθείσα ποινή των 18 μηνών φυλάκισης αυξήθηκε σε τρία χρόνια. Στην απόφαση αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα εξής: «Σε πρόσφατες αποφάσεις τονίσαμε την ανάγκη όπως οι ποινές σε τέτοιας φύσεως αδικήματα τα οποία στρέφονται εναντίον παιδιών πρέπει να είναι αυστηρές, εφόσον το προστατευόμενο αγαθό είναι ακριβώς τα παιδιά και όσο μικρότερη είναι η ηλικία αυτών, τόσο πιο έντονη είναι η ανάγκη να προστατευθούν, γι' αυτό και η διαβάθμιση που προκύπτει από τον ίδιο το νόμο είναι ότι όταν το παιδί - θύμα είναι κάτω των 13 ετών η προνοούμενη ποινή είναι αυτή της ισόβιας φυλάκισης. Αυτό συναρτάται και με την αντίστοιχη αδυναμία του θύματος να προστατευθεί από σεξουαλικές ορέξεις ατόμων ειδικά του φιλικού-οικογενειακού περιβάλλοντος του και την εγγενή δυσκολία έκφρασης παραπόνου ως προς το ανάλογο βίωμα μιας τέτοιας τραυματικής εμπειρίας. ............................... Πρόκειται, κατά την κρίση μας, για έκδηλα ανεπαρκή ποινή, και η επέμβαση του Εφετείου είναι αναγκαία. Επιβαλλόταν η ποινή του πρωτόδικου Δικαστηρίου, χωρίς να αγνοεί τις περιστάσεις του εφεσίβλητου, να αντανακλά ακριβώς την ανάγκη προστασίας ανηλίκων θυμάτων από επίδοξους παραβάτες, με δεδομένη μάλιστα την ανησυχητική αύξηση διάπραξης τέτοιων αδικημάτων, όπως μπορούμε να διαγνώσουμε από τις ενώπιον μας υποθέσεις. Είναι σε γνώση μας η παλαιότερη νομολογία, η οποία κατά τον κ.Β.Β. καθιστά την ποινή που επέβαλε το Κακουργιοδικείο αυστηρή, αλλά όχι έκδηλα ανεπαρκή. Θα πρέπει όμως να επισημάνουμε ότι ακριβώς η αύξηση της εκ του Νόμου προνοούμενης ανώτατης ποινής αλλά και η ανησυχητική αύξηση τέτοιων αδικημάτων θέτουν διαφορετικό πλαίσιο από αυτό της παλαιότερης νομολογίας...» Στην Ν.Σ. ν. Δημοκρατίας[6] λέχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι: «. θα τονίσουμε, όχι απλώς την ανησυχία, αλλά την αγωνία των Δικαστηρίων σε σχέση με την ολοένα αυξανόμενη τάση διάπραξης τέτοιων αδικημάτων, τα οποία έχουν καταστεί δεσπόζοντα. Ό,τι πλήττουν είναι το παιδί και ο ευαίσθητος κόσμος του, αξίες μεγάλης σπουδαιότητας για την κοινωνία, τον άνθρωπο και τον πολιτισμό. Η αδιαμφισβήτητη αναγνώριση τέτοιας σπουδαιότητας αντανακλάται στη θέσπιση αυστηρότερων ποινών δια του Ν. 91(Ι)/2014, ως εκδήλωση της ανησυχίας της κοινωνίας και της αποφασιστικότητας της έννομης τάξης για αντιμετώπιση τέτοιων απαράδεκτων, από κάθε άποψη, συμπεριφορών. Όσο δε νεαρότερο είναι ένα παιδί, εξ αντικειμένου, το αδίκημα καθίσταται σοβαρότερο.» Κρίνουμε ότι η παρούσα υπόθεση, τόσο με βάση τα γεγονότα της, όσο τις πιο πάνω αρχές, είναι πολύ σοβαρή. Ο κατηγορούμενος σε ηλικία 39 - 40 ετών, κατά τη διάπραξη των αδικημάτων, ήταν έχοντας μια τεράστια διαφορά ηλικίας, δεκαετιών, με τους παραπονούμενους, οι οποίοι ήταν σε τρυφερή ηλικία, κάτω των 13 ετών, χωρίς οποιεσδήποτε αναστολές, προέβηκε σε επαίσχυντες πράξεις για να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές του ορέξεις και ορμές. Αυτό έγινε κατ' επανάληψη, χωρίς να τον προβληματίσουν ή να τον πτοήσουν καθόλου οι αντιδράσεις των παραπονουμένων και χωρίς να αναλογιστεί σε οποιοδήποτε στάδιο τις συνέπειες των πράξεων του. Δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι η συμπεριφορά και ο τρόπος δράσης του σε βάρος των ανήλικων παραπονούμενων, προκαλούν αισθήματα έντονης αποστροφής και βδελυγμίας. Ο κατηγορούμενος ενήργησε μεθοδικά, για να ικανοποιήσει τις ανώμαλες σεξουαλικές του ορέξεις. Εκμεταλλευόμενος τη στενή συγγένεια που είχε με τους παραπονούμενους, αφού ήταν θείος τους, στοιχείο που έχει αναγνωριστεί και από την Νομολογία[7] ως επιβαρυντικός παράγοντας και ενώ οι παραπονούμενες διανυκτέρευαν κάποιες μέρες την εβδομάδα στο σπίτι της γιαγιάς τους, μητέρας του κατηγορούμενου, ο κατηγορούμενος ενώ βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο με κάποιους από τους παραπονούμενους είτε τους έδειχνε το γεννητικό του όργανο, είτε αυνανιζόταν στην παρουσία τους, μια φορά βγάζοντας και τα ρούχα του, τους έδειχνε βίντεο με πορνογραφικό υλικό και τους άγγιζε. Όλα τα πιο πάνω δημιούργησαν φόβο στις δύο παραπονούμενες, συναισθηματική αναστάτωση με έντονα τα συναισθήματα της αηδίας, της ντροπής και του θυμού, ενώ στον παραπονούμενο 3, παιδί με χαμηλές ψυχικές αντοχές, ψυχικά ευάλωτο και ταλαιπωρημένο, το οποίο χρήζει ψυχολογικής στήριξης και καθοδήγησης, τού δημιούργησαν σύγχυση και προκάλεσαν την άρνηση του να συνεργαστεί με τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Ο κατηγορούμενος, κατά το χρόνο διάπραξης των αδικημάτων, ενεργούσε με επιμονή, και χωρίς να πτοηθεί από το γεγονός ότι η παραπονούμενη 1 σε κάποιες περιπτώσεις τον κατάγγειλε σε άλλα μέλη της οικογένειας. Όλα τα πιο πάνω, δηλαδή η μεθοδικότητα, η αδιαφορία με την οποία έδρασε ο κατηγορούμενος κατ' επανάληψη, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι έλεγε στους ανήλικους να μην τον καταγγείλουν γιατί «θα τον κάτσουν μέσα», καταδεικνύουν πως η εισήγηση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος έδρασε χωρίς να αντιληφθεί το μέγεθος της σοβαρότητας των αδικημάτων που διέπραξε, είναι αβάσιμη και ως εκ τούτου δεν γίνεται δεκτή. Όσον αφορά την υπόθεση 13376/18 η οποία λαμβάνεται υπόψη και εκεί ο κατηγορούμενος έδρασε προμελετημένα και μεθοδικά, χωρίς αναστολές, και πάλι για να ικανοποιήσει τις ανώμαλες σεξουαλικές του ορέξεις. Και στην περίπτωση αυτή εκμεταλλεύτηκε τη μεγάλη διαφορά ηλικίας, αλλά και τη στενή συγγένεια που είχε με την παραπονούμενη της οποίας ήταν θείος, η οποία να σημειωθεί ήταν άτομο που παρουσίαζε διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας καθώς και μαθησιακές δυσκολίες και ήταν ενταγμένη σε πρόγραμμα ειδικής εκπαίδευσης στο σχολείο που φοιτούσε. Με επιμονή προσέγγισε την παραπονούμενη μέσω εφαρμογής ιστοσελίδας κοινωνικής δικτύωσης και εκμεταλλεύτηκε την ανάγκη της παραπονούμενης να συναντήσει τη βιολογική της μητέρα, η οποία είναι αδελφή του και να λάβει απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα που την απασχολούσαν. Της απέστειλε αρχεία εικόνας στις οποίες απεικονίζετο γυμνός και παρουσιαζόταν το πέος του, βίντεο στα οποία ήταν γυμνός και αυνανιζόταν, ουρούσε σε μπουκάλι, της ζήτησε και την έπεισε κατόπιν απειλής κατά τη διάρκεια βιντεοκλήσης να μείνει ημίγυμνη και να του δείξει το στήθος της, της έλεγε ότι την αγαπά και ήθελε να την παντρευτεί, της ζήτησε να συναντηθούν με σκοπό να έρθουν σε σεξουαλική επαφή, να κάνει μπάνιο δείχνοντας του τα γεννητικά της όργανα και άλλα. Όλα τα πιο πάνω επηρέασαν αρνητικά την παραπονούμενη, της οποίας η συμπεριφορά έγινε ανήσυχη και περίεργη. Ο κατηγορούμενος και στην περίπτωση αυτή έδρασε χωρίς να προβληματιστεί για τις συνέπειες των πράξεων του. Παρατηρούμε επίσης ότι στην προσπάθεια του να πείσει την παραπονούμενη να ανεβάσει το στηθόδεσμο της για να δει το στήθος της, την απείλησε ότι αν δεν το έπραττε, θα σκότωνε την ίδια, τους συγγενείς της, όλο το Γραφείο Ευημερίας και τους Αστυνομικούς. Αυτό αποτελεί επιβαρυντικό παράγοντα. Ο βιασμός της ψυχής ενός παιδιού από επαίσχυντες και ανίερες πράξεις και συμπεριφορές όπως αυτές που επέδειξε ο κατηγορούμενος εις βάρος των παραπονουμένων, εισβάλλουν στη μη προετοιμασμένη και εφοδιασμένη κατάλληλα ψυχή του θύματος προκαλώντας και αφήνοντας του κατάλοιπα για ολόκληρη του τη ζωή. Όλα τα πιο πάνω έχουν με ιδιαίτερο έντονο ύφος αναγνωριστεί στην υπόθεση Ειρηναίος Χριστοφόρου ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω), στην οποία μεταξύ άλλων λέχθηκαν τα εξής: «Να παρατηρήσουμε ακόμα ότι δεν είναι αντικειμενικά «μετρήσιμος» ο παράγοντας που αφορά πλήγμα στην προσωπικότητα του θύματος. Εν πάση περιπτώσει δεν είναι θέμα για το οποίο το Δικαστήριο χρειαζόταν μαρτυρία για να το επισημάνει. Θα λέγαμε ότι κάτι τέτοιο είναι πρωταρχικά εγγενές με τη διάπραξη του αδικήματος. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο Σύγγραμμα Blackstone's (ανωτέρω), έκδοση 2009, σελ.3109 "Harm is also inherent where victims ostensibly consent but where their capacity to give informed consent is affected by their youth or mental disorder"». Βεβαίως, πάρα τα πιο πάνω, τα Δικαστήρια στα πλαίσια της εξατομίκευσης μιας ποινής και σύμφωνα με τα όσα η νομολογία έχει αναγνωρίσει, δεν βασίζονται μόνο στη σοβαρότητα ενός αδικήματος και στην προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή, αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας[8], ακόμα και όταν υπάρχει ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, τούτο σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ατονεί το καθήκον εξατομίκευσής της[9]. Παράλληλα όμως διατηρούμε κατά νου και δεν μας διαφεύγει, ότι η εξατομίκευση της ποινής δεν πρέπει να οδηγεί στην εξουδετέρωση της αποτελεσματικότητας του νόμου ή να αναιρεί τον αποτρεπτικό χαρακτήρα της ποινής, που επιβάλλει η φύση και τα περιστατικά του αδικήματος που έχει διαπράξει ένας κατηγορούμενος[10]. Όσον αφορά το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος στην παρούσα υπόθεση, βαρύνεται με προηγούμενη καταδίκη, θα πρέπει καταρχάς να επισημάνουμε ότι οι προηγούμενες καταδίκες δεν λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο σαν επιβαρυντικός παράγοντας, απλώς αφαιρεί και αποστερεί από τον κατηγορούμενο του ελαφρυντικού παράγοντα του λευκού ποινικού του μητρώου. Ούτε πρέπει αυτές να δικαιολογούν την επιβολή ποινής τέτοιας, ώστε να δημιουργείται η εντύπωση πώς ο κατηγορούμενος τιμωρείται για δεύτερη φορά[11]. Η σημασία των προηγούμενων καταδικών έγκειται στο ότι τείνουν να μειώσουν σε κάποιο βαθμό, μεγάλο ή μικρό, ανάλογα με τον αριθμό των καταδικών, τον χρόνο διάπραξης και τη φύση του αδικήματος ή των αδικημάτων, την επιείκεια που το Δικαστήριο θα ήταν διατεθειμένο να επιδείξει[12]. Όπως λοιπόν προκύπτει από τα πιο πάνω, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο τρόπος που ενήργησε ο κατηγορούμενος ήταν με πλήρη αδιαφορία ως προς τα συναισθήματα και την προσωπικότητα των παραπονουμένων, στοιχείο που σε συνδυασμό με την προηγούμενη του καταδίκη για παρόμοιας φύσης αδικήματα, δείχνει και φανερώνει πώς πρόκειται για άτομο που έχει ροπή σε τέτοιου είδους παράνομη και εγκληματική συμπεριφορά. Τούτη η συμπεριφορά του δεν μπορεί παρά να κριθεί ως παρέχουσα ενδείξεις περί της αποφασιστικότητας του να επιμένει σε τέτοιου είδους κακουργηματικές συμπεριφορές επιδεικνύοντας με τον τρόπο αυτό, μια ευρύτερα απαξιωτική και αλαζονική στάση έναντι των νόμων της Πολιτείας αλλά και στον ψυχισμό αθώων και ευαίσθητων ψυχών. Συμπεριφορά που μειώνει και τα περιθώρια επίδειξης επιείκειας στο πρόσωπο του. Στα πλαίσια λοιπόν των πιο πάνω αρχών, λαμβάνουμε υπόψη από τα όσα ο ευπαίδευτος συνήγορος του έχει αναφέρει, προς όφελος του κατηγορούμενου για σκοπούς μετριασμού της ποινής: Την παραδοχή του κατηγορούμενου στις κατηγορίες. Θα πρέπει βέβαια να σημειωθεί ότι η παραδοχή δεν ήταν άμεση. Αρχικά ο κατηγορούμενος δεν παραδέχθηκε τις κατηγορίες και μετά από κάποιες αναβολές και ενώ η ακρόαση της υπόθεσης ήταν έτοιμη να αρχίσει, προέβηκε στην παραδοχή. Το ίδιο έγινε και στην υπόθεση 13376/18 που λαμβάνεται υπόψη. Δεν μας διαφεύγει ακόμα ότι ο κατηγορούμενος, τόσο κατά το χρόνο σύλληψης του όσο και κατά τη λήψη ανακριτικής κατάθεσης, ανέφερε «εν έκαμα τίποτε» και αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμιξη με τα υπό διερεύνηση τότε αδικήματα της υπόθεσης ενώ παρόμοια στάση τήρησε και στην υπόθεση 13376/18 όπου μάλιστα αρνήθηκε να συνεργαστεί με την Αστυνομία. Παρατηρούμε δε ότι τα αδικήματα στην υπόθεση 13376/18 διαπράχθηκαν μετά την καταχώριση της παρούσας υπόθεσης και ενώ την 24.01.2018 τού είχαν επιβληθεί διάφοροι δεσμευτικοί όροι, μεταξύ των οποίων όρος να μην πλησιάζει τους ανήλικους παραπονούμενους. Την 24.01.2018 δηλώθηκε στο Δικαστήριο ότι αυτός θα διέμενε σε κάποιο εργοστάσιο και ότι δεν είχε μεταφορικό μέσο για να μετακινείται. Ο κατηγορούμενος δεν παραβίασε τους πιο πάνω όρους, αλλά ακόμη και χωρίς μεταφορικό μέσο και παρά την αναπηρία του, κατάφερε να συνεχίσει την εγκληματική του δραστηριότητα που, ως αναφέραμε επανειλημμένα, στρεφόταν εναντίον της ανήλικης ανιψιάς του. Για να ικανοποιήσει τις διεστραμμένες του ορέξεις, χρησιμοποίησε αυτή τη φορά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κατάφερε να έλθει σε επαφή με κάποια άλλη ανιψιά του, την παραπονούμενη στην 13376/18 και διέπραξε τα αδικήματα που αντιμετωπίζει σήμερα. Η πιο πάνω συμπεριφορά του υποδηλοί ότι πρόκειται για άτομο που έχει μεγάλη ροπή στη διάπραξη τέτοιας φύσης αδικημάτων. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε από τον τότε Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Δ. Πική, στην Παπαδόπουλος ν. Δημοκρατίας[13]: «Είναι άξιο λόγου ότι τα εγκλήματα που αποτέλεσαν το αντικείμενο του κατηγορητηρίου τα διέπραξε μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου 1993 και εκείνα που λήφθηκαν υπόψη μεταξύ Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Συνάγεται ότι οι μηχανισμοί αναστολής ροπής προς το έγκλημα του κατηγορουμένου έχουν καταρρεύσει και η εγκληματικότητα του έχει προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις. Όπως σημειώνει το Κακουργιοδικείο, δεν επρόκειτο για περιστασιακό ολίσθημα, ούτε ήταν η πρώτη φορά που ο εφεσείων ερχόταν αντιμέτωπος με το Νόμο. Παρόμοια εγκλήματα είχε διαπράξει και στο παρελθόν. Σε δύο προηγούμενες περιπτώσεις καταδικάστηκε σε ποινές φυλάκισης τεσσάρων και πέντε ετών αντίστοιχα για τη διάπραξη παρομοίων εγκλημάτων. Συνεπώς αποστερήθηκε του ευεργετήματος του καθαρού ποινικού μητρώου που θα μπορούσε να επενεργήσει ως στοιχείο μετριαστικό της ποινής. .................................................................................................. Οι συνθήκες διαπράξεως των εγκλημάτων και η αδιαφορία του εφεσείοντα για τις συνέπειές τους συνθέτουν μια σοβαρή εικόνα εγκληματικότητας. Η συστηματική εγκληματική δράση και αντικοινωνική του συμπεριφορά έχει περιορίσει ουσιωδώς τα περιθώρια για την επίδειξη επιείκειας παρόλο που όπως υποδηλώνεται από την ποινή που του έχει επιβληθεί, αυτά δεν έχουν εκλείψει. Η ποινή που του επιβλήθηκε δεν μπορεί με κανένα μέτρο να θεωρηθεί υπερβολική.» Στην πιο πάνω υπόθεση, όπως και στην παρούσα, οι εφεσείοντες ενώ είχαν συλληφθεί για συγκεκριμένα αδικήματα, μετά που αφέθηκαν ελεύθεροι συνέχισαν την εγκληματική τους δράση, χωρίς ίχνος μεταμέλειας. Αναγνωρίζουμε πάντως ότι η παραδοχή ενοχής πρέπει να ανταμείβεται με έκπτωση στην ποινή καθότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης και είναι απτό στοιχείο της ειλικρινούς μεταμέλειας του. Σχετική επί του θέματος είναι η απόφαση Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας[14]. Έχουμε ακόμη υπόψη μας ότι με την παραδοχή του κατηγορούμενου απετράπη το ενδεχόμενο οι παραπονούμενοι να βιώσουν ξανά τα όσα τραγικά υπέστηκαν από αυτόν στα επίδικα συμβάντα με το να δώσουν σχετική μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου (Μόγγολος ν. Δημοκρατίας[15] και Hamieh ν. Γενικού Εισαγγελέα[16]). Όσον αφορά τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου στις οποίες έδωσε ιδιαίτερο βάρος ο συνήγορος του, σημειώνουμε τα ακόλουθα: Σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, ημερομηνίας 10.06.2019 και τα όσα ανέφερε ο συνήγορος του, είναι σήμερα 42 ετών, προέρχεται από διαλυμένη οικογένεια, χαμηλής κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης. Όταν βρισκόταν σε πολύ νεαρή ηλικία, οι γονείς του χώρισαν. Μετά το χωρισμό των γονιών του, τη φύλαξη και τη φροντίδα του ανέλαβε η πατρική γιαγιά και παππούς του. Ο πατέρας του, ο οποίος τέλεσε δεύτερο γάμο από τον οποίο απέκτησε ένα παιδί, έκτοτε δεν ενδιαφέρεται γι' αυτόν και δεν διατηρεί οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί του. Η μητέρα του επίσης τέλεσε δεύτερο γάμο από τον οποίο απέκτησε ακόμη τέσσερα παιδιά. Αρχικά με τους υπόλοιπους συγγενείς του και ιδιαίτερα με τα αδέλφια του, δεν είχε καλές σχέσεις. Σήμερα, οι σχέσεις του με τη μητέρα του και τα τέσσερα ετεροθαλή αδέλφια του περιγράφονται ως μέτριες. Σε ηλικία 11 χρόνων υπήρξε θύμα ομοφυλικής σχέσης. Ο κατηγορούμενος φοίτησε μέχρι τη Β΄ Τάξη Γυμνασίου όπου και διέκοψε. Από νεαρή ηλικία εργάστηκε ως ηλεκτρολόγος - μηχανολόγος αυτοκινήτων για κάλυψη των αναγκών του αλλά και ως οικοδόμος, επιπλοποιός και σκουπιδιάρης. Υπηρέτησε κανονικά τη στρατιωτική του θητεία. Παντρεύτηκε και χώρισε, χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Το Φεβρουάριο του 2000, σε ηλικία 23 ετών, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης είκοσι ετών στα πλαίσια της υπόθεσης 27919/99, του Κακουργιοδικείου Λεμεσού ως αναφέρθηκε πιο πάνω. Αποφυλακίσθηκε το 2010 και εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό, εργαζόμενος ως αυτοεργοδοτούμενος ηλεκτρολόγος - μηχανολόγος αυτοκινήτων. Κατά το χρόνο αυτό, η μητέρα του τον δέχθηκε και τού παραχώρησε ένα δωμάτιο και διέμενε στο σπίτι της. Το 2016, μετά από εμπλοκή του σε εργατικό ατύχημα σε εργοστάσιο ανακύκλωσης μετάλλων, καταπλακώθηκε από ερπυστριοφόρο βαρέου τύπου με αποτέλεσμα να υποστεί ακρωτηριασμό στο δεξί του πόδι. Έκτοτε δεν εργάσθηκε και στηριζόταν οικονομικά με μηνιαία σύνταξη ανικανότητας - επίδομα αναπηρίας, ύψους €
2. Αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας λόγω του ακρωτηριασμού και πρόκειται σύντομα να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Άρχισε τη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών σε ηλικία 18 ετών την οποία διέκοψε μόνος του σε ηλικία 32 ετών. Όσον αφορά την αναφορά του συνηγόρου του ότι ο κατηγορούμενος είναι έντονα απογοητευμένος από τη ζωή, έχει κουραστεί και εύχεται να πεθάνει, έχουμε μελετήσει τη ψυχολογική έκθεση που ετοίμασε η XXXXX Κουγιουμτζιάν, κλινική ψυχολόγος ημερομηνίας 14.01.2019, την οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο, Τεκμήριο
3. Σύμφωνα με τη Μ. Κουγιουμτζιάν, ο κατηγορούμενος είναι άτομο που παρουσιάζει συμπτώματα κατάθλιψης, είναι δηλαδή άτομο που το συναίσθημα του είναι αρκετά καταθλιπτικό, είναι έντονα απογοητευμένος από τη ζωή του και νιώθει ότι έχει κουραστεί. Ανέφερε ευχές θανάτου και ότι επιθυμεί να ξεφύγει από τα προβλήματα του, όμως σπάνια ο ίδιος σκέφτεται να βάλει τέλος στη ζωή του. Δεν έχει προβεί σε σχέδιο αυτοκτονίας, ούτε έχει πλάνο να πραγματοποιήσει κάτι τέτοιο. Παρουσιάζει στοιχεία συναισθηματικής διαταραχής, καταθλιπτικής φύσεως και έχει συχνά ξεσπάσματα θυμού και ευερεθιστικότητας. Βρίσκεται στα πλαίσια χαμηλής φυσιολογικής/οριακής νοημοσύνης. Λόγω όμως του χαμηλού μορφωτικού του επιπέδου, ενδέχεται τα αποτελέσματα που προέκυψαν κατά την εξέταση του όπου υποβλήθηκε σε τεστ ψυχομετρικής αξιολόγησης, να είναι στην πραγματικότητα ελαφρά ψηλότερα από τα αποτελέσματα που προέκυψαν από το σχετικό τεστ. Ο κατηγορούμενος έχει καλή κατανόηση των διαδικασιών της δίκης, αντιλαμβάνεται το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται και κατανοεί τις νομικές διαδικασίες στις οποίες πρέπει ο ίδιος να υποβληθεί. Παρόλο που έχει χαμηλή - φυσιολογική νοημοσύνη, έχει ικανότητες σημαντικές για τη διαβίωση του. Αρκετές αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που ο κατηγορούμενος διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής, δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας[17] και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας[18]). Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών[19]. Με τα πιο πάνω κατά νου, έχουμε διεξέλθει πληθώρα αποφάσεων - δικαστικών προηγούμενων, σε σχέση με την ποινολογική μεταχείριση κατηγορουμένων που έχουν διαπράξει αδικήματα της φύσης και του χαρακτήρα αυτών που διέπραξε ο κατηγορούμενος στην παρούσα υπόθεση, έτσι ώστε η ποινή που θα του επιβάλουμε να αντικατοπτρίζει τις πιο πάνω αρχές. Τούτο βεβαίως χωρίς να μας διαφεύγει το γεγονός ότι μερικές από τις εν λόγω υποθέσεις έχουν εκδικασθεί πριν την ψήφιση του Νόμου 91(Ι)/
4. Τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος στηρίζονται στο Ν.91(Ι)/
5. Παραθέτουμε μερικές εξ αυτών: Στη Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας[20] ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής σε 19 κατηγορίες άσεμνης επίθεσης εναντίον κοριτσιών. Οι κατηγορίες στηρίζονταν στις πρόνοιες του Ποινικού Κώδικα καθότι η υπόθεση καταχωρήθηκε πριν τη θέσπιση του Νόμου 91(Ι)/
6. Οι ποινές που προβλέπονται από το Ν.91(Ι)/2014είναι, ως περιγράφουμε και ανωτέρω, πολύ πιο αυστηρές. Του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης κυμαινόμενες μεταξύ ενός μηνός και 15 μηνών για κάθε αδίκημα. Σε μια κατηγορία παρά φύση ασέλγειας κατά παράβαση του άρθρου 171 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 36 μηνών, ενώ σε δύο κατηγορίες απόπειρας διάπραξης του ίδιου αδικήματος ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Ο κατηγορούμενος ήταν 57 ετών κατά το χρόνο επιβολής της ποινής και για μια σχεδόν δεκαετία ασελγούσε πάνω σε παιδιά, τη φροντίδα των οποίων τού είχε αναθέσει το Γραφείο Ευημερίας, ως «ανάδοχη οικογένεια», επιτιθέμενος άσεμνα σε αυτά. Ο κατηγορούμενος ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Διατάχθηκε όπως μερικές από τις ποινές είναι συνεχόμενες και μερικές συντρέχουσες. Η συνολική ποινή που ανέρχετο σε 9 χρόνια και 3 μήνες, επικυρώθηκε κατ' έφεση. Στην Κυριάκου ν. Δημοκρατίας[21] ο κατηγορούμενος, ηλικίας 23 ετών, με μειωμένη αντιληπτική ικανότητα, ανωριμότητα και έντονη συναισθηματική διαταραχή, απήγαγε νεαρό κορίτσι ηλικίας 9 ½ ετών και το οδήγησε σε υπνοδωμάτιο του όπου τη ξάπλωσε στο κρεβάτι, τη φίλησε στο στόμα, στο λαιμό, στο στήθος και χάιδεψε τα μαλλιά και την πλάτη της και της αφαίρεσε το μαγιό. Ακόμα με το χέρι του χάιδεψε το αιδοίο της, έβαλε το χέρι της στα γεννητικά του όργανα, την ανάγκασε να τον φιλά στο λαιμό και σε κάποια φάση χάιδεψε με το πέος του το αιδοίο της. Ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή και τού επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών σε κατηγορία σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκου και ποινή φυλάκισης 6 μηνών σε κατηγορία απαγωγής νεαρής γυναίκας. Το Εφετείο αφού έκανε αναφορά στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 23 ετών ενώ η ανήλικη μόλις 9 ½ ετών, στο γεγονός ότι επινόησε και εκτέλεσε ολοκληρωμένο σχέδιο με σκοπό να παρασύρει την ανήλικη στο σπίτι του για να την εκμεταλλευτεί σεξουαλικά, και στο γεγονός ότι εκμεταλλεύτηκε τη παιδική της αφέλεια, επικύρωσε τις ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν πρωτόδικα. Στην πρόσφατη υπόθεση Γ.Α. ν. Δημοκρατίας[22] ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος σε 22 κατηγορίες (σε μια κατόπιν παραδοχής και οι υπόλοιπες κατόπιν ακρόασης) αφορούσαν σεξουαλική κακοποίηση παιδιού και άσεμνη επίθεση. Ο κατηγορούμενος σε μια περίπτωση φίλησε την ανήλικη στο στόμα, σε άλλες επτά περιπτώσεις τη φίλησε στο στόμα, τη «χάιδεψε» στα γεννητικά όργανα, στα οπίσθια και στο στήθος ενώ σε δύο περιπτώσεις τη φίλησε, τη χάιδεψε στα γεννητικά όργανα, στα οπίσθια και στο στήθος καθώς επίσης τη φίλησε στο στόμα και σε μια άλλη περίπτωση τη φίλησε, την αγκάλιασε και τη χάιδεψε. Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 ετών σε κάθε κατηγορία σεξουαλικής κακοποίησης και συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 15 μηνών σε κάθε κατηγορία για άσεμνη επίθεση και οι οποίες επικυρώθηκαν από το Εφετείο. Κατά το χρόνο διάπραξης των αδικημάτων, ο Εφεσείων ήταν 37 ετών και η ανήλικη 10 ετών. Στην πολύ πρόσφατη απόφαση Ρ. ν. Δημοκρατίας[23] ο εφεσείων καταδικάστηκε μετά από ακροαματική διαδικασία σε 12 κατηγορίες, τέσσερις από αυτές αφορούσαν σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιού κατά παράβαση των άρθρων 2 και 6

(4)(α) του Ν.91(Ι)/2014 (κατηγορίες 1, 4, 7, 10), σε τέσσερις σε σεξουαλική κακοποίηση παιδιού κατά παράβαση των άρθρων 2 και 6

(3)του ιδίου Νόμου (κατηγορίες 2, 5, 8 και 11) και τέσσερις σε άσεμνη επίθεση εναντίον γυναίκας κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4

(2)(α) και 23 του Περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119(Ι)/2000 και του άρθρου 151 του Ποινικού Κώδικα (κατηγορίες 3, 6, 9 και 12). Ο κατηγορούμενος σε τέσσερεις διαφορετικές περιπτώσεις άγγιξε και χάιδεψε την κοιλιά και τα γεννητικά όργανα της ανήλικης, ηλικίας 11 ετών, ενώ σε μια περίπτωση έγλυψε επιπρόσθετα τα γεννητικά της όργανα. Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 5 ετών σε κάθε μία από τις κατηγορίες 1, 4, 7 και 10, 2 ετών σε κάθε μια από τις κατηγορίες 3, 6, 9 και 12, ενώ στις κατηγορίες 2, 5, 8 και 11 δεν επιβλήθηκε ποινή. Στην Ν.Σ. ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω), ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, κατόπιν ακρόασης, σε τρεις κατηγορίες που πηγάζουν από τα ίδια γεγονότα, σε δύο από τα αδικήματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιού κατά παράβαση των προνοιών του Ν.91(Ι)/2014 και σε κατηγορία άσεμνης επίθεσης. Ο κατηγορούμενος, μαζί με την ανήλικη, σε συγκεκριμένη ημερομηνία «στέκονταν» σε σημείο της πολυκατοικίας και προέβαινε στις πιο κάτω πράξεις: Φιλιούνταν, γλείφονταν στο λαιμό, αγκαλιάζονταν και ο κατηγορούμενος έπιανε τα οπίσθια και άλλα μέρη του σώματος της ανήλικης. Ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 63 ετών και λευκού ποινικού μητρώου ενώ η ανήλικη 13 ετών. Το Εφετείο ανέτρεψε την καταδίκη στην κατηγορία της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιού δυνάμει του άρθρου 6

(4)(β) του Νόμου αθωώνοντας τον κατηγορούμενο, επικύρωσε όμως την καταδίκη και την επιβληθείσα ποινή φυλάκισης των 3 ετών στην κατηγορία της άσεμνης επίθεσης ενώ επικύρωσε την καταδίκη στην κατηγορία της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιού δυνάμει του άρθρου 6

(3)του Νόμου και προχώρησε, λόγω του ότι πρωτόδικα δεν είχε επιβληθεί ποινή, στην επιβολή της ποινής των 5 ετών (συντρέχουσας). Τέλος χρήσιμη αναφορά για την τάση των Δικαστηρίων για την πιο αυστηρή αντιμετώπιση προσώπων που διαπράττουν αδικήματα ως αυτά της παρούσας, κρίνουμε ότι μπορούμε να κάνουμε στην Δημοκρατία ν. Κ.Χ.[24], στην οποία επιβλήθηκαν ποινές στον κατηγορούμενο, που κυμαίνονταν από δύο μέχρι επτά έτη, μετά που κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, σε εννέα κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιού και σε δύο κατηγορίες για άσεμνη επίθεση σε βάρος του ίδιου παιδιού. Διευκρινίζουμε ότι έχουμε παραθέσει την πιο πάνω υπόθεση, παρόλο που είναι πρωτόδικη και δεν δεσμεύει το παρόν Δικαστήριο, για να καταδείξουμε την αυστηρότητα που πλέον τα Δικαστήρια, επί τη βάση και των προσφάτως διατυπωθεισών κατευθυντηρίων από το Ανώτατο Δικαστήριο, επιβάλλεται να αντιμετωπίζουν πρόσωπα που διαπράττουν αδικήματα ως αυτά που διέπραξε ο κατηγορούμενος στην παρούσα, έτσι ώστε να αναχαιτιστεί η διαπιστωθείσα έξαρση που παρουσιάζουν. Όπως επανειλημμένα έχει λεχθεί το έργο του Δικαστηρίου στο στάδιο της νοητικής διεργασίας για την επιλογή της αρμόζουσας ποινής σε κατηγορούμενο, είναι ούτως η άλλως δύσκολο και λεπτό (βλ. Κωνσταντίνος Μαυραντωνίου ν. Δημοκρατίας[25]). Στην υπό κρίση υπόθεση η ψυχομετρική αξιολόγηση του κατηγορουμένου, με βάση την έκθεση που έχει τεθεί ενώπιον μας, Τεκμήριο 4, βρίσκεται στα πλαίσια «χαμηλής φυσιολογικής/οριακής νοημοσύνης». Το γεγονός αυτό λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο, κρίνουμε όμως ότι δεν μπορούμε να του δώσουμε μεγάλη βαρύτητα καθότι σύμφωνα με την ιδίαν έκθεση ο κατηγορούμενος «έχει καλή κατανόηση των διαδικασιών της δίκης, αντιλαμβάνεται το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται και κατανοεί τις νομικές διαδικασίες στις οποίες πρέπει ο ίδιος να υποβληθεί» ως επίσης ότι «είναι άτομο το οποίο μπορεί αφενός μεν να έχει χαμηλή-φυσιολογική νοημοσύνη, όμως έχει ικανότητες σημαντικές για διαβίωση». Σύμφωνα ακόμα με το Τεκμήριο 4, αυτός «παρουσιάζει συμπτώματα κατάθλιψης» και ότι «συχνά έχει ξεσπάσματα θυμού και ευερεθιστικότητα». Ταυτόχρονα όμως «είναι άτομο που έχει τις ικανότητες να διεκπεραιώνει βασικές δραστηριότητες και υποχρεώσεις που απαιτούνται για ανεξάρτητη ζωή» ενώ «δεν παρουσιάζει στοιχεία μετατραυματικού στρες σε σχέση με το σοβαρό ατύχημα που είχε». Αυτό όμως που αβίαστα συνάγεται από το Τεκμήριο 1, είναι πώς ο κατηγορούμενος δεν είναι άτομο το οποίο εμπίπτει στην κατηγορία των ψυχασθενών, δυνάμει του περί Ψυχιατρικής Νοσηλείας Νόμου Ν. 77(Ι)/97. Συνακόλουθα ενώπιον μας ουδέν στοιχείο έχει τεθεί, το οποίο να συνηγορεί στο ότι ο κατηγορούμενος έπαυσε να έχει ροπή προς διάπραξη αδικημάτων παρόμοιας φύσεως με αυτά της παρούσας, εις βάρος παιδιών. Στην υπόθεση Γ.Α. ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω) η υπεράσπιση υποστηρίζοντας ότι η ποινή ήταν έκδηλα υπερβολική, επικαλέσθηκε νοητικό μειονέκτημα (mental handicap) εκ μέρους του εφεσείοντα, ισχυριζόμενη ότι ο εφεσείοντας βρισκόταν στο «μεταίχμιο του ακαταλόγιστου». Λέχθηκαν από το Εφετείο τα ακόλουθα: «. Γενικά το νοητικό μειονέκτημα (mental handicap) αναγνωρίζεται ως παράγοντας μειωμένης ευθύνης (G. M. Pikis, ανωτέρω). Σε τέτοιας όμως φύσεως υποθέσεις, η ψυχική ανωμαλία δεν ισοδυναμεί εξάπαντος με μετριαστικό παράγοντα. Μπορεί να έχει και την αντίθετη σημασία. Όπως εύστοχα υποδείχθηκε από το Δικαστή Brennan στην υπόθεση Channon v. The Queen

(1978)33 FLR 433 (Αυστ.), η σημασία που μπορεί να έχει σε υποθέσεις όπως η παρούσα η επίκληση ψυχικής ανωμαλίας είναι αμφίσημη: «Psychiatric abnormality falling short of insanity is frequently found to be a cause of, or a factor contributing to, criminal conduct. The sentencing of an offender in cases of that kind is inevitably difficult. The difficulty arises in part because the factors which affect the sentence give differing significance to an offender's psychiatric abnormality. An abnormality may reduce the moral culpability of the offender and the deliberation which attended his criminal conduct; yet it may mark him as a more intractable subject for reform than one who is not so affected or even as one who is so likely to offend again that he should be removed from society for a lengthy or indeterminate period. The abnormality may seem on one view to lead towards a lenient sentence, and on another to a sentence which is severe. That is not an unusual phenomenon in sentencing, where the court must fashion a sentence which either reconciles or balances the various objectives of sentencing, sometimes giving emphasis to one of the objectives of sentencing, sometimes giving emphasis to another. Although the court necessarily adopts a pragmatic approach, the judicial discretion is not at large, without guidance from principle. That guidance is found in the basic purpose which is to be served by the exercise of the sentencing power.» Το γεγονός λοιπόν ότι ο κατηγορούμενος έχει εκδηλώσει συμπεριφορά που τον καθιστά άκρως επικίνδυνο άτομο για παιδιά, αποτέλεσε δεσπόζον στοιχείο στην τελική μας απόφαση σε σχέση με την επιλογή μας αναφορικά με το είδος της ποινής και όχι μόνο. Αυτό καθότι ύψιστο καθήκον του Δικαστηρίου, σε υποθέσεις με τέτοιας φύσης αδικήματα, είναι μαζί με τα λοιπά στοιχεία που πρέπει να χαρακτηρίζουν την ποινή και η προστασία της κοινωνίας και ειδικότερα στη συγκεκριμένη περίπτωση των παιδιών, από άτομα με τα δεδομένα του χαρακτήρα του κατηγορούμενου. Θα λάβουμε όμως υπόψη, στον βαθμό βεβαίως που είναι επιτρεπτό, έχοντας υπόψη τη σοβαρότητα των αδικημάτων, τη νοητική κατάσταση του κατηγορουμένου, ως έχει αποδοθεί πιο πάνω. Όμως το πιο πάνω στοιχείο, όπως και οι λοιποί μετριαστικοί παράγοντες οι οποίοι έχουν αναγνωριστεί ότι συντρέχουν στο πρόσωπο του κατηγορούμενου, κρίνουμε ότι δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να εξουδετερώσουν τον αποτρεπτικό χαρακτήρα που πρέπει και επιβάλλεται στην υπό συζήτηση περίπτωση, να έχουν οι ποινές. Οι προσωπικές συνθήκες και επιπτώσεις στην προσωπική και οικογενειακή ζωή του κατηγορούμενου, όπως κατ' επανάληψη έχει διακηρυχτεί από τα δικαστήρια της Δημοκρατίας, έρχονται σε δεύτερη μοίρα, στις περιπτώσεις σοβαρών εγκλημάτων. Αδικήματα της φύσης που ο κατηγορούμενος διέπραξε, με δεδομένο ότι στρέφονται εναντίον παιδιών, επιβάλλεται, ως έχει ήδη σημειωθεί ανωτέρω, όπως τιμωρούνται με αποτρεπτικές ποινές σε μια προσπάθεια καταστολής τους (βλ. Κέρκης ν. Δημοκρατίας[26] και Παναγιώτου ν. Αστυνομίας[27]). Ο αποτρεπτικός δε χαρακτήρας της ποινής, ο οποίος λειτουργεί ως τέτοιος τόσο σε σχέση με τον ίδιο τον κατηγορούμενο και την τιμωρία του, όσο και προς παραδειγματισμό άλλων, επίδοξων παραβατών, θα πρέπει παράλληλα να ανταποκρίνεται στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση και την προσωπικότητα του κατηγορούμενου, χωρίς ταυτόχρονα η ποινή να είναι εξοντωτική, στερώντας από τον τελευταίο τη δυνατότητα να ζήσει μια όσο το δυνατό φυσιολογική ζωή. Έχοντας λοιπόν κατά νου όλα τα πιο πάνω, κρίνουμε πως η μόνη αρμόζουσα ποινή στον κατηγορούμενο στην παρούσα υπόθεση, είναι αυτής της φυλάκισης. Η επιβολή οποιασδήποτε άλλης ποινής θα ήταν ατελέσφορη και αναποτελεσματική και θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα τόσο στον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και σε επίδοξους νέους παραβάτες. Ένα τελευταίο ζήτημα που μας έχει απασχολήσει είναι κατά πόσο σε περίπτωση που επιβληθούν στον κατηγορούμενο ποινές φυλάκισης, αυτές θα πρέπει να είναι συντρέχουσες ή να είναι διαδοχικές. Η βασική αρχή είναι ότι δεν πρέπει να επιβάλλονται διαδοχικές ποινές για αδικήματα που, ουσιαστικά, διαπράχθηκαν στα πλαίσια και αποτελούν μέρος μιας ενιαίας συμπεριφοράς και τούτο, για να μην οδηγείται η συνολική ποινή που επιβάλλεται σε υπερβολή. Ταυτόχρονα όμως, σε περιπτώσεις επιβολής διαδοχικών ποινών, το αριθμητικό άθροισμα των ποινών που επιβάλλονται, πρέπει να είναι ανάλογο και με τη σοβαρότητα των επί μέρους αδικημάτων. Το Δικαστήριο πρέπει να «δει» την υπόθεση από απόσταση και να αναρωτηθεί κατά πόσο η συνολική ποινή είναι αρμόζουσα προς τα δεδομένα της υπόθεσης και των διαπραχθέντων αδικημάτων[28]. Υπενθυμίζουμε ότι στην υπό κρίση υπόθεση λήφθηκε υπόψη και η 13376/18. Καταληκτικά επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο τις πιο κάτω ποινές: Στην κατηγορία 1 την ποινή της φυλάκισης 5 χρόνων. Στην κατηγορία 2 την ποινή της φυλάκισης 5 χρόνων. Στην κατηγορία 3 την ποινή της φυλάκισης 3 χρόνων. Στην κατηγορία 7 την ποινή της φυλάκισης 1 χρόνου. Στην κατηγορία 8 την ποινή της φυλάκισης 1 χρόνου. Στην κατηγορία 15 την ποινή της φυλάκισης 1 χρόνου. Στην κατηγορία 16 την ποινή της φυλάκισης 1 χρόνου. Στην κατηγορία 17 την ποινή της φυλάκισης 1 χρόνου. Στην κατηγορία 18 την ποινή της φυλάκισης 1 χρόνου. Στην κατηγορία 19 την ποινή της φυλάκισης 1 χρόνου. Στην κατηγορία 20 την ποινή της φυλάκισης 5 χρόνων. Στην κατηγορία 21 την ποινή της φυλάκισης 5 χρόνων. Στην κατηγορία 22 την ποινή της φυλάκισης 3 χρόνων. Στην κατηγορία 23 την ποινή της φυλάκισης 3 χρόνων. Στην κατηγορία 24 την ποινή της φυλάκισης 3 χρόνων. Στις κατηγορίες 13 και 14 δεν επιβάλλεται ποινή, λόγω του ότι πηγάζουν από τα ίδια γεγονότα με τις κατηγορίες 7 και 8, όπου επιβλήθηκε ποινή. Έχοντας δε υπόψη τις πιο πάνω αρχές σε σχέση με την διαδοχικότητα και την συνολικότητα των ποινών, κρίνουμε ορθό να διατάξουμε όπως οι ποινές για τις κατηγορίες που αφορούν παρόμοιο τρόπο δράσης του κατηγορούμενου συντρέχουν μεταξύ τους. Το ίδιο σκεπτικό ακολουθήθηκε και από το Κακουργιοδικείο Λευκωσίας στην υπόθεση 20253/2011, Δημοκρατία ν. Στέλιος Στυλιανού, στην οποία μερικές εκ των επιβληθεισών ποινών φυλάκισης σε 44 κατηγορίες, για διάφορα σεξουαλικά αδικήματα, διατάχθηκε να εκτιθούν διαδοχικά. Το Ανώτατο Δικαστήριο με την απόφαση του ημερομηνίας 13.10.2015, στη Ποινική Έφεση 73/2012, Στέλιος Στυλιανού ν. Δημοκρατίας, που καταχωρήθηκε από τον καταδικασθέντα σε σχέση με το συνολικό ύψος της ποινής που αθροιστικά ανερχόταν στα 26 έτη, απέρριψε την έφεση και επικρότησε τόσο το σκεπτικό όσο και το ύψος των ποινών. Κατά συνέπεια οι κατηγορίες που αφορούν αυνανισμό του κατηγορούμενου στην παρουσία των παραπονουμένων 1 και 2, κατηγορίες 1, 2, 20 και 21, να συντρέχουν μεταξύ τους. Να συντρέχουν επίσης μεταξύ τους οι κατηγορίες που αφορούν επίδειξη του γεννητικού οργάνου του κατηγορούμενου στους παραπονούμενους, κατηγορίες 3, 22, 23 και 24. Να συντρέχουν ακόμα μεταξύ τους οι κατηγορίες όπου ο κατηγορούμενος άγγιξε στον πισινό τις παραπονούμενες, κατηγορίες 7 και 8. Τέλος, να συντρέχουν μεταξύ τους οι κατηγορίες που αφορούν επίδειξη μέσω του κινητού τηλεφώνου του κατηγορούμενου βίντεο ή φωτογραφιών, κατηγορίες 15, 16, 17, 18 και 19. Κατά τα λοιπά οι ποινές να είναι διαδοχικές μεταξύ τους, δηλαδή οι ποινές που επιβλήθηκαν σε κάθε ομάδα κατηγοριών όπως είναι διαδοχικές μεταξύ τους. Οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές φυλάκισης, μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τέλεσε και τελεί υπό κράτηση ήτοι από την 11.12.2017 - 20.12.2017 στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης και από 31.07.2018 μέχρι σήμερα στα πλαίσια της 13376/18 που λαμβάνεται υπόψη στην παρούσα υπόθεση. Επιπρόσθετα των πιο πάνω ποινών και εξασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο Δικαστήριο από το άρθρο 14

(1)του Ν.91(Ι)/2014, διατάσσουμε την παραπομπή του κατηγορούμενου στην Αρχή Εποπτείας Καταδικασθέντων για Αδικήματα Σεξουαλικής Φύσης κατά Ανηλίκων, που έχει εγκαθιδρυθεί με το άρθρο 47 του Ν.91(Ι)/2014, καθ' όλη τη διάρκεια παραμονής του στις Κεντρικές Φυλακές και για χρονικό διάστημα 4 χρόνων μετά την αποφυλάκισή του (άρθρο 14

(1)(γ)). Οι οπτικογραφημένες καταθέσεις των παραπονουμένων που λήφθηκαν στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης να κατασχεθούν. Τα Τεκμήρια της υπόθεσης 13376/18, ήτοι δύο DVD οπτικογραφημένων καταθέσεων της παραπονούμενης να κατασχεθούν, δύο DVD ψηφιακοί δίσκοι να κατασχεθούν και να καταστραφούν, ο σκληρός δίσκος να κατασχεθεί, να διαγραφούν όλα τα δεδομένα σε αυτόν και το κινητό τηλέφωνο που ανήκει στον κατηγορούμενο, να γίνει μόνιμη και ολική διαγραφή όλων των δεδομένων σ' αυτό και μετά να επιστραφεί στον κατηγορούμενο. (Υπ.) ............. Τ. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Α. Κονής, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Τ. Κατσικίδης, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά: Σεξουαλική εκμετάλλευση - κακοποίηση παιδιού, άσεμνη επίθεση [1] Βλ. Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, Γενικός Εισαγγελέας v. Πέτρου

(1993)2 ΑΑΔ 9 και Δημοκρατία ν. Κυριάκου

(1990)2 Α.Α.Δ 264 [2] Ποινική Έφεση 59/2016, ημερομηνίας 23.3.2017 [3]

(1999)2 Α.Α.Δ. 577 [4]

(2009)2 Α.Α.Δ. 551 [5] Ποινική Έφεση 69/2017, απόφαση ημερομηνίας 5/12/2017 [6] Ποινική Έφεση 184/15, ημερομηνίας 13.02.2018 [7] Νικολάου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 390 [8]

(1989)2 ΑΑΔ 245 [9] Ιωάννης Κιλινκαρίδης ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 233/13, απόφαση ημερομηνίας 22.04.2015 [10] Βλ. Antoniades v. Police

(1986)2 CLR 21) και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224 [11] Βλέπετε σχετικά Περικλέους και Αστυνομία

(1996)2 Α.Α.Δ. 34 [12] Βλέπετε σχετικά Γενικός Εισαγγελέας και Αεροπόρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 17 [13]

(1994)2 Α.Α.Δ. 179 [14]

(2002)2 Α.Α.Δ. 28 [15]

(1999)2 Α.Α.Δ. 67 [16]

(2006)2 Α.Α.Δ. 259 [17]

(2000)2 Α.Α.Δ. 1 [18]

(2003)2 Α.Α.Δ. 123 [19] Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217 και Σαμπή ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 100 [20]

(2003)2 Α.Α.Δ. 123 [21]

(2003)2 Α.Α.Δ. 141 [22] Ποινική Έφεση 178/2017, ημερομηνίας 24.10.2018 [23] Ποινική Έφεση 253/2017, ημερομηνίας 28.02.2019 [24] υπόθεση του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας υπ' αριθμό 15448/2016 [25]

(2012)2 Α.Α.Δ. 333 [26]

(2010)2 Α.Α.Δ. 433 [27]

(2001)2 Α.Α.Δ. 540 [28] Βλ. απόφαση του Δικαστή Νικολαΐδη, ως ήταν τότε, στην υπόθεση Παναγιώτης Γ. Δημητρίου (Μιχαήλ) ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 21 και Christoforos Nicolaou Pirikkis v. The Republic

(1985)2 C.L.R 232 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο