Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Ερμογένους, Αρ. Υπόθ.: 6056/18, 22/11/2019

(1)και 20 του Κεφ. 154. Υπόθεση 11929/18: Παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, δύο αδικήματα παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β και κάπνισμα φυτού κάνναβης κατά παράβαση των σχετικών άρθρων του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου Ν.29/77, όπως τροποποιήθηκε. Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, των υποθέσεων με αριθμό 754/18, 1728/18, 10652/18, ως επίσης και των αδικημάτων των κατηγοριών 15 και 16 της υπόθεσης με αριθμό 11929/18 παρουσιάστηκαν υπό μορφή συνοπτικών εκθέσεων (Τεκμήρια Α - Ε αντίστοιχα). Όσον αφορά τα γεγονότα των κατηγοριών 13 και 14 της υπόθεσης με αριθμό 11929/18, εκτέθηκαν προφορικά από την ευπαίδευτη εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής. Δεν θεωρώ σκόπιμη την εκ νέου παράθεση των γεγονότων που περιβάλλουν τα αδικήματα που διέπραξε ο Κατηγορούμενος. Τα έχω κατά νου στο έργο επιμέτρησης της ποινής και επισημαίνω ότι δεν έτυχαν αμφισβήτησης από την Υπεράσπιση. Η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, μετά την έκθεση των γεγονότων, ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη. Συγκεκριμένα στις 03.05.17 στα πλαίσια της υπόθεσης με αριθμό 23987/16 καταδικάστηκε σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με μεγαλύτερη την ποινή φυλάκισης διάρκειας 7 μηνών σε αδικήματα που αφορούσαν κατοχή και προμήθεια ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α και κάπνισμα κάνναβης. Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στην προαναφερόμενη υπόθεση αναστάλθηκαν για περίοδο 3 ετών. Η κα. Αναστασίου υπέδειξε ότι το αδίκημα της παρούσας υπόθεσης, ως επίσης τα αδικήματα της υπόθεσης με αριθμό 10652/18 και τα αδικήματα των κατηγοριών 15 και 16 της υπόθεσης με αριθμό 11929/18 διαπράχθηκαν κατά την περίοδο ισχύος του διατάγματος αναστολής των ποινών φυλάκισης. Επιπρόσθετα, η κα. Αναστασίου ανέφερε ότι οι Παραπονούμενοι στις υποθέσεις με αριθμό 1728/18 και 10652/18 συγκατατίθενται στην έκδοση διαταγμάτων αποζημίωσης τους για τα ποσά των €500 και €250 αντίστοιχα. Όσον αφορά την υπόλοιπη κλαπείσα περιουσία, δηλώθηκε ότι εντοπίστηκε. Η ευπαίδευτη συνήγορος του Κατηγορούμενου στην επιμελή αγόρευσή της για μετριασμό της ποινής αναγνώρισε τη σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε ο Κατηγορούμενος και μετέφερε την ειλικρινή απολογία και μεταμέλεια του. Η κα. Αποστόλου τόνισε ότι κατά τον χρόνο διάπραξης του συνόλου των αδικημάτων που θα ληφθούν υπόψη στην επιβολή της ποινής, ο Κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 16 έως 17 ετών και διένυε μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της ζωής του. Τούτο, διότι κατά το εν λόγω χρονικό διάστημα πληροφορήθηκε ότι η μητέρα του βρισκόταν στα αρχικά στάδια καρκίνου. Το εν λόγω γεγονός σε συνάρτηση με το νεαρό της ηλικίας του, είχαν ως αποτέλεσμα να παρασυρθεί στην χρήση κάνναβης. Η περιστασιακή χρήση κάνναβης αποτέλεσε την γενεσιουργό αιτία της παραβατικής συμπεριφοράς του. Η ευπαίδευτη συνήγορος του Κατηγορούμενου ανέφερε ότι ο πελάτης της, ο οποίος σήμερα είναι ηλικίας 19 ετών, έχει αλλάξει στάση ζωής και έχει απεξαρτηθεί από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Έχει μετανιώσει ειλικρινά για τη διάπραξη των υπό τιμωρία αδικημάτων και η μεταμέλεια του είναι έμπρακτη, πράγμα το οποίο διαφαίνεται από την πρόθεσή του να αποζημιώσεις τους παραπονούμενους μέσω της έκδοσης σχετικού διατάγματος. Η κα. Αποστόλου υιοθέτησε το περιεχόμενο της κοινωνικοοικονομικής έκθεσης του Τμήματος Κοινωνικών Υπηρεσιών και αναφέρθηκε στα ψυχιατρικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πελάτης της, ένεκα των οποίων έλαβε μέχρις στιγμής δύο προσωρινά απολυτήρια από την Εθνική Φρουρά με τα οποία αναβάλλεται η εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας. Εν κατακλείδι, εισηγήθηκε ότι υπό το φως των περιστάσεων της υπόθεσης και των προσωπικών συνθηκών του Κατηγορουμένου θα ήταν άδικο όπως ενεργοποιηθούν, είτε εν όλω, είτε εν μέρει οι ανασταλείσες ποινές φυλάκισης. Τόνισε, ότι η συμπεριφορά του Κατηγορούμενου κατά τα δύο τελευταία έτη είναι άψογη και το γεγονός αυτό δικαιολογεί τόσο την μη ενεργοποίηση των ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν στην υπόθεση με αριθμό 23987/16, όσο και την αναστολή εκτέλεσης τυχόν ποινής φυλάκισης που επιβληθεί στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Το υπό τιμωρία αδίκημα είναι σοβαρό, αφού χαρακτηρίζεται από τον νομοθέτη ως κακούργημα και τιμωρείται με μέγιστη ποινή φυλάκισης 3 ετών. Έχει νομολογηθεί ότι η σοβαρότητα που προσδίδεται στο αδίκημα από τον νομοθέτη, όπως αυτή προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής, συνιστά έναν από τους παράγοντες που συνθέτουν τη σοβαρότητα του αδικήματος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (Δημοκρατία ν. Κυριάκου

(1991)2 Α.Α.Δ 264). Ανασκόπηση της νομολογίας αναφορικά με αδικήματα της εξεταζόμενης φύσης δεικνύει ότι κατά κανόνα επιβάλλεται ποινή στερητική της ελευθερίας. Στην υπόθεση Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ 565, το Εφετείο, με παραπομπή σε παλαιότερη Νομολογία, σημείωσε ότι τα αδικήματα των κλοπών και των διαρρήξεων είναι σε έξαρση γι' αυτό και επιβάλλεται η ανακοπή αυτού του είδους της εγκληματικότητας η οποία έχει κλονίσει σοβαρά την εμπιστοσύνη του κοινού στους θεσμούς της δημόσιας ασφάλειας. Η προαναφερόμενη παρατήρηση, η οποία έγινε πριν 16 χρόνια, είναι δυστυχώς εξίσου επίκαιρη αφού τα υπό αναφορά αδικήματα εξακολουθούν να βρίσκονται σε έξαρση γεγονός για το οποίο το παρόν Δικαστήριο αντλεί δικαστική γνώση από τις υποθέσεις που καθημερινά εκδικάζονται ενώπιον του. Οι προαναφερόμενες επισημάνσεις επαναδιατυπώθηκαν και στις πιο πρόσφατες αποφάσεις Βέλιου ν. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ 76 και ΠΑΛΛΗΣ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ Ποιν. Έφεση 109/16 ημερ. 20.09.16. Στην τελευταία υπόθεση αναφέρθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά έχει καθοδηγηθεί από τη νομολογία ως προς τη σοβαρότητα αδικημάτων που αφορούν διαρρήξεις και κλοπές. Όπως είχαμε την ευκαιρία πρόσφατα στην υπόθεση Bandits v. Αστυνομίας, ποιν. ECLI:CY:AD:2015:B696, υποθ. 94/15 ημερ. 21.10.2015 να επαναλάβουμε: «Οι κλοπές, διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης», οπότε η ποινή πρέπει να έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα. Παρά το ότι οι προσωπικές συνθήκες του παραβάτη δέον να λαμβάνονται υπόψη, αυτό δεν πρέπει να γίνεται στο βαθμό και κατά την έκταση που να εξουδετερώνει το αποτρεπτικό στοιχείο της ποινής.» Οι προαναφερόμενες επισημάνσεις δεν εξουδετερώνουν ασφαλώς το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής. Αποτελεί αξίωμα ότι η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση δεν μειώνει την παράλληλη ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ 245 ακόμα και όταν υπάρχει ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, τούτο, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ατονεί το καθήκον εξατομίκευσής της. Παράλληλα, είναι σαφώς νομολογημένο, ότι η εξατομίκευση της ποινής δεν πρέπει να οδηγεί στην ουδετεροποίηση της αποτελεσματικότητας του νόμου ή την εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής που επιβάλλει η φύση και τα περιστατικά ενός αδικήματος. Δηλαδή, όπου διαπιστώνεται η αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικής ποινής ο παράγοντας της εξατομίκευσης της ποινής δεν πρέπει να υπεισέρχεται σε έκταση τέτοια ώστε να εξουδετερώνει τον παράγοντα της αποτροπής (Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ 248). Εν προκειμένω προς μετριασμό της ποινής του Κατηγορούμενου λαμβάνω υπόψη μου τα ακόλουθα: Την παραδοχή του Κατηγορούμενου. Έχει κατ΄ επανάληψη ειπωθεί στη Νομολογία ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή (Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)1 Α.Α.Δ 28). Το νεαρό της ηλικίας του Κατηγορούμενου τόσο κατά τον χρόνο διάπραξης του αδικήματος όσο και σήμερα που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή. Σημειώνω ότι κατά τον χρόνο τέλεσης του αδικήματος ο Κατηγορούμενος ήταν 17 ετών, ενώ σήμερα είναι ηλικίας 19 ετών. Σύμφωνα με τη νομολογία το νεαρό της ηλικίας αποτελεί επιπρόσθετο ελαφρυντικό παράγοντα (Φανάρας κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ 50). Επισημαίνω ωστόσο ότι, ακόμα και στην περίπτωση νεαρών παραβατών, ένα Δικαστήριο δεν θα διστάσει να επιβάλει ποινή φυλάκισης και, μάλιστα, πολυετή αν κρίνει ότι τούτο είναι η μόνη ορθή επιλογή (Christos Charalambous Savvides v. The Republic

(1988)2 C.L.R 51 και Φανάρας κ.α. ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω)). Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του Κατηγορουμένου όπως αυτές εκτίθενται στη σχετική κοινωνικοοικονομική έκθεση και αναπτύχθηκαν περαιτέρω από την ευπαίδευτη συνήγορο του. Το ψυχιατρικό πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος όπως τούτο εμφαίνεται από τα Τεκμήρια ΣΤ και Ζ. Στη Μαυραντωνίου ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ 333 τονίστηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Για τους αδικοπραγούντες ψυχασθενείς έχει σημασία για το Δικαστήριο να προσπαθήσει να στοχεύσει σε εκείνη την ποινή που θα διασφαλίσει, κατά το δυνατό, στην απομάκρυνση της πιθανότητας ο αδικοπραγών να υποστεί υποτροπή ώστε να εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα τόσο για τον εαυτό του, όσο και για τους συνανθρώπους τους. Αποτελεί πάγια αρχή ότι οι αδικοπραγούντες ψυχασθενείς πρέπει να τυγχάνουν μιας ιδιαίτερης μεταχείρισης, όχι κατ' ανάγκη αυτής που οριοθετούν συγκεκριμένες νομοθετικές πρόνοιες, όπως αυτές που εισήχθησαν με τον περί Ψυχιατρικής Νοσηλείας Νόμο αρ. 77(Ι)/97, όπως τροποποιήθηκε μέχρι το 2007. Η περίπτωση του εφεσείοντος δεν εμπίπτει βέβαια στις σοβαρότερες περιπτώσεις ψυχικών ασθενειών που θα έπρεπε να τύχουν μεταχείρισης δυνάμει των προνοιών του πιο πάνω Νόμου. Όμως, η διαταραγμένη ψυχική υγεία λαμβάνεται υπόψη προς επιμέτρηση της ποινής. Η συνήθης αντιμετώπιση είναι να μειώνεται η ποινή φυλάκισης λογίζοντας υπέρ του κατηγορουμένου την επιβάρυνση της ψυχικής υγείας, όπως συνέβη στη Γρηγορίου v. Δημοκρατίας (Αρ. 1)

(2001)2 Α.Α.Δ. 299.» · Την απεξάρτηση του Κατηγορούμενου από την χρήση ναρκωτικών ουσιών, όπως προκύπτει από το Τεκμήριο Η. Η νομολογία προσδίδει βαρύνουσα σημασία στην απεξάρτηση ενός προσώπου από ναρκωτικές ουσίες, καθώς τα οφέλη είναι πολλαπλά τόσο για το ίδιο το πρόσωπο όσο και ευρύτερα για την κοινωνία. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Καρακάννας v. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ 463, είναι καταλυτικής σημασίας για την επιμέτρηση της ποινής, το γεγονός ότι ένας κατηγορούμενος με δική του θέληση ακολουθεί με επιτυχία πρόγραμμα απεξάρτησης. Πιο πρόσφατα στη Ναζίπ ν. Αστυνομίας

(2014)2Β Α.Α.Δ 808 αναφέρθηκε ότι η επιτυχής προσπάθεια απεξάρτησης αποτελεί ένα ιδιαίτερο μετριαστικό παράγοντα που βοηθά στην ομαλή επανένταξη του αδικοπραγούντος στην κοινωνία, αλλά και την απελευθέρωση του ιδίου του ατόμου από την ενασχόληση του με ουσίες θανάτου. · Το ότι το κλαπέν αυτοκίνητο, σύμφωνα με τα γεγονότα που εκτέθηκαν, εντοπίστηκε και επιστράφηκε στην ιδιοκτήτρια του. Την πρόθεση του Κατηγορούμενου να αποζημιώσει, έστω και μερικά τους Παραπονούμενους στις υποθέσεις με αρ.1728/18 και 10652/18. Στην Κολοκασίδης ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ 252, το Ανώτατο Δικαστήριο αναγνωρίζοντας ότι η αποκατάσταση της ζημιάς αποτελεί μετριαστικό παράγοντα ανέφερε τα ακόλουθα: «Η επανόρθωση της ζημιάς είναι πάντοτε ελαφρυντικός παράγοντας, που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, παρόλο ότι η επανόρθωση αυτή δεν μειώνει τη βαρύτητα του αδικήματος. Η μεταμέλεια είναι στοιχείο μείωσης της ποινής. Η επανόρθωση περιέχει το στοιχείο της μετάνοιας, της συντριβής και επενεργεί προς όφελος της πολιτείας και των θυμάτων του αδικήματος. Ο δράστης δεικνύει, έτσι, έμπρακτα και όχι απλά τη μεταμέλειά του. Τα Δικαστήρια με την επιβολή των ποινών ενθαρρύνουν τους αδικοπραγούντες να επανορθώσουν τη ζημιά των παραπονουμένων - (βλ. Ieronymides, (ανωτέρω)).» Σημειώνω ωστόσο ότι ο συγκεκριμένος παράγοντας, όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στις υποθέσεις Μενελάου άλλως Καραμανλής ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ 248 και Δημητρίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ 46, δεν συνιστά βαρυσήμαντο στοιχείο κατά την επιμέτρηση. Την έμπρακτη μεταμέλεια του Κατηγορούμενου, όπως αυτή αναδύεται μέσα από την απεξάρτηση του από τα ναρκωτικά, την παραδοχή του και την πρόθεσή του να αποζημιώσει, έστω και μερικά, τους παραπονούμενους. Το χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από τη διάπραξη του αδικήματος μέχρι και σήμερα που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή. Από την άλλη πλευρά δεν μπορώ ασφαλώς να παραβλέψω ότι ο Κατηγορούμενος κατά την περίοδο Μαρτίου 2016 - Αυγούστου 2017 παραβίασε κατ΄ επανάληψη τον Νόμο διαπράττοντας τρία αδικήματα κλοπής, το αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς σε περιουσία, αλλά και αδικήματα που αφορούν παραβάσεις του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου. Η συμπεριφορά του Κατηγορούμενου κατά την προαναφερόμενη περίοδο υπήρξε έντονα αντικοινωνική, αφού παραβίασε το αίσθημα ασφάλειας που ο κάθε πολίτης δικαιούται να απολαμβάνει σε μία ευνομούμενη πολιτεία και τη βεβαιότητα ότι η περιουσία του θα παραμείνει άθικτη από παράνομες ενέργειες. Περαιτέρω, όπως ήδη αναφέρθηκε, ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη. Έχει επισημανθεί νομολογιακά ότι το γεγονός αυτό λαμβάνεται υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής όχι για να τιμωρηθεί εκ νέου ο Κατηγορούμενος για αδικήματα στα οποία ήδη του επιβλήθηκε ποινή, αλλά ως ένδειξη του σεβασμού του προς τους Νόμους και τους Κανονισμούς της πολιτείας (Δημοκρατία ν. Ματθαίου άλλως Μαλέγκου

(1994)2 Α.Α.Δ 1). Σημειώνεται δε ότι ενώ το Δικαστήριο στα πλαίσια της υπόθεσης με αριθμό 23987/16 αποφάσισε την αναστολή εκτέλεσης των ποινών φυλάκισης που επέβαλε, δίδοντας έτσι στον Κατηγορούμενο μία δεύτερη ευκαιρία, εντούτοις ο τελευταίος κατά την περίοδο της αναστολής υπέπεσε στο αδίκημα της παρούσας υπόθεσης, καθώς και στα αδικήματα της υπόθεσης με αριθμό 10652/18 και των κατηγοριών 15 και 16 της υπόθεσης 11929/18. Καθίσταται επομένως σαφές ότι περιορίζεται η επιείκεια που, υπό άλλες περιστάσεις, θα μπορούσε να επιδείξει το Δικαστήριο στο πρόσωπό του. Στη βάση όλων των πιο πάνω και συγκεκριμένα θέτοντας στο ισοζύγιο τους μετριαστικούς παράγοντες από την μία και τη σοβαρότητα του αδικήματος από την άλλη, θεωρώ ότι η μόνη αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή είναι η επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας του Κατηγορούμενου και τούτο έχοντας κατά νου ότι η φυλάκιση επιβάλλεται μόνον εκεί όπου οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (Προδρόμου ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ 98). Ως εκ τούτου και επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια στο πρόσωπο του Κατηγορούμενου επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 8 μηνών. Για σκοπούς επιβολής της ποινής λήφθηκαν υπόψη οι υποθέσεις με αριθμό 754/18, 1728/18, 10652/18 και 11929/18 Ε.Δ. Λεμεσού. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω κατά πόσο δικαιολογείται η ενεργοποίηση των ποινών φυλάκισης, εν όλω ή εν μέρει, που επιβλήθηκαν στην υπόθεση 23987/16. Το άρθρο 4

(1)του περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμος του 1972, Ν.95/72(στο εξής «Ν.95/72») διαλαμβάνει σχετικά τα ακόλουθα: «4.-

(1)Οσάκις, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, πρόσωπο διέπραξε αδίκημα τιμωρούμενον διά φυλακίσεως και είτε κατεδικάσθη υπό Δικαστηρίου όπερ δυνάμει του εδαφίου

(4)κέκτηται αρμοδιότητα να λάβη μέτρα εν σχέσει προς την ανασταλείσαν ποινήν είτε μεταγενεστέρως εμφανίζεται ή προσάγεται ενώπιον τοιούτου Δικαστηρίου, τότε, εκτός εάν εν τω μεταξύ η ποινή έχει εκτελεσθή, το Δικαστήριον εξετάζει την υπόθεσιν του και λαμβάνει εν των ακολούθων μέτρων- (α) διατάσσει την εκτέλεσιν της ποινής δι' ην περίοδον αύτη επεβλήθη· (β) διατάσσει την εκτέλεσιν της ποινής διά περίοδον μικροτέραν εκείνης ήτις επεβλήθη· (γ) διατάσσει την τροποποίησιν του αρχικού διατάγματος διά της αντικαταστάσεως της εν αυτώ οριζομένης περιόδου διά περιόδου μη υπερβαινούσης τα δύο έτη από της ημέρας της τοιαύτης τροποποιήσεως· (δ) ουδέν μέτρον λαμβάνει εν σχέσει προς την ανασταλείσαν ποινήν, και το Δικαστήριον εκδίδει διάταγμα δυνάμει της παραγράφου (α) του παρόντος εδαφίου εκτός εάν είναι της γνώμης ότι τούτο θα ήτο άδικον λαμβανομένων υπ' όψιν απασών των περιστάσεων αίτινες εμεσολάβησαν από της αναστολής της ποινής και των περιστάσεων υφ' ας ετελέσθη το νέον αδίκημα, και εν τοιαύτη περιπτώσει το Δικαστήριον εν τη αποφάσει αυτού αναφέρει τους λόγους της τοιαύτης ενεργείας του.» Όπως προκύπτει από το προαναφερόμενο άρθρο αποφασιστικό κριτήριο για την ενεργοποίηση ποινής φυλάκισης που αναστάλθηκε είναι το κατά πόσο ένα τέτοιο μέτρο θα ήταν άδικο έχοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις που μεσολάβησαν στο χρονικό διάστημα της αναστολής της επιβληθείσας ποινής φυλάκισης και της διάπραξης του νέου αδικήματος. Στην προκείμενη περίπτωση, έχοντας υπόψη μου το σύνολο των περιστάσεων, θεωρώ ότι θα ήταν άδικη η ενεργοποίηση των ποινών φυλάκισης που αναστάλθηκαν. Οδηγήθηκα στην εν λόγω κατάληξη, αφού έλαβα ιδιαιτέρως υπόψη μου ότι ο Κατηγορούμενος οικειοθελώς απεξαρτήθηκε από την χρήση ναρκωτικών ουσιών. Η υπόθεση με αρ.23897/16 στην οποία επιβλήθηκαν οι ποινές φυλάκισης με αναστολή, αφορούσαν αδικήματα που σχετίζονταν με τα ναρκωτικά. Η καταστροφική ενασχόληση του Κατηγορούμενου με τις ναρκωτικές ουσίες έχει λάβει τέλος. Το σημαντικό αυτό γεγονός σε συνδυασμό με το ότι από τις 09.08.17, ημερομηνία κατά την οποία διαπράχθηκε το τελευταίο υπό τιμωρία αδίκημα (βλ. υπόθεση αρ.10652/18), μέχρι και σήμερα, μετά πάροδο δηλαδή 2 ½ περίπου ετών, ο Κατηγορούμενος δεν υπέπεσε σε οποιαδήποτε άλλη παραβατική συμπεριφορά, θεωρώ ότι αποτελεί απτή απόδειξη ότι έχει αλλάξει στάση ζωής. Επιπροσθέτως των πιο πάνω, συνυπολόγισα και το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος είναι νεαρό πρόσωπο. Στις περιπτώσεις νεαρών προσώπων, όπως επισημάνθηκε ανωτέρω, προέχει η αναμόρφωση τους. Έχοντας επομένως κατά νου όλες τις προαναφερόμενες περιστάσεις, θεωρώ ότι θα ήταν άδικο να ενεργοποιηθούν οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στην υπόθεση με αρ.23987/16. Για όλους τους λόγους που έχω αναφέρει πιο πάνω θεωρώ ότι δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, δυνάμει του άρθρου 3

(1)του Ν.95/72, για αναστολή εκτέλεσης και της ποινής φυλάκισης που επιβλήθηκε σήμερα. Είμαι της άποψης ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθεί αρωγός στην αλλαγή που φαίνεται ότι έχει λάβει προς το καλύτερο η ζωή του Κατηγορούμενου και να μην ανακόψει την θετική αυτή πορεία μέσω της άμεσης έκτισης της ποινής φυλάκισης που του επιβλήθηκε σήμερα. Θεωρώ επομένως, ορθό και δίκαιο όπως παραχωρηθεί μία νέα ευκαιρία στον Κατηγορούμενο για να συνεχίσει εκτός φυλακών την ομαλή επανένταξή του στην κοινωνία. Εναπόκειται στον ίδιο να αδράξει τη νέα ευκαιρία που του παρέχεται, να μην παρανομήσει ξανά και να φανεί έμπρακτα αντάξιος της εμπιστοσύνης που επιδεικνύει το Δικαστήριο στο πρόσωπο του. Συνακόλουθα η εκτέλεση της ποινής φυλάκισης που επιβλήθηκε αναστέλλεται για περίοδο τριών ετών από σήμερα. Ταυτόχρονα, στη βάση του άρθρου 5 του Ν.95/72, θεωρώ ορθό όπως εκδοθεί διάταγμα επιτήρησης του Κατηγορούμενου. Κατά συνέπεια εκδίδεται διάταγμα επιτήρησης του Κατηγορούμενου για περίοδο τριών ετών από σήμερα, υπό τους κάτωθι όρους: Τελεί υπό την επιτήρηση αρμοδίου για τον σκοπό αυτό Κηδεμονικού Λειτουργού. Διαμένει μόνιμα στην οδό xxxx xxxxx xxxxx. Σε περίπτωση αλλαγής διεύθυνσης ο Κατηγορούμενος να ειδοποιεί εκ των προτέρων τον Κηδεμονικό Λειτουργό κάτω από την επιτήρηση του οποίου τίθεται. Παρουσιάζεται και/ή επικοινωνεί με τον Κηδεμονικό Λειτουργό σύμφωνα με τις οδηγίες που θα δίδονται από τον Κηδεμονικό Λειτουργό. Συμμορφώνεται και συνεργάζεται καθ' όλη την διάρκεια της περιόδου επιτήρησης με τις υποδείξεις και απαιτήσεις του Κηδεμονικού Λειτουργού, τις οποίες αυτός θεωρεί αναγκαίες, για την διασφάλιση της καλής του διαγωγής και της αποτροπής επανάληψης ή διάπραξης οποιουδήποτε αδικήματος. Ο Κηδεμονικός Λειτουργός θα βεβαιώνεται ότι κατά τη διάρκεια ισχύος του διατάγματος επιτήρησης ότι ο Κατηγορούμενος θα παρακολουθείται επί τακτικής βάσεως από Ψυχίατρο. Ο Κηδεμονικός Λειτουργός θα επισκέπτεται και θα λαμβάνει αναφορά από τον Κατηγορούμενο κάθε μήνα και θα υποβάλλει στο Δικαστήριο έκθεση προόδου αναφορικά με την τήρηση και εφαρμογή του διατάγματος κάθε έξι μήνες. Σε περίπτωση που ο Κατηγορούμενος δεν συμμορφώνεται με τις πρόνοιες του διατάγματος ή δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις του Κηδεμονικού Λειτουργού, το Δικαστήριο να ενημερωθεί αμέσως με σχετική έκθεση του Κηδεμονικού Λειτουργού. Αντίγραφο του Διατάγματος Επιτήρησης να αποσταλεί από τον Πρωτοκολλητή στο Επαρχιακό Γραφείο Ευημερίας Λεμεσού. Έχοντας υπόψη μου τη συγκατάθεση του Κατηγορούμενου και της Κατηγορούσας Αρχής στην έκδοση διατάγματος αποζημίωσης εκδίδονται τα ακόλουθα διατάγματα εναντίον του Κατηγορούμενου: Στην υπόθεση με αριθμό 1728/18 εκδίδεται διάταγμα αποζημίωσης του xxxxx Grishchenko για το ποσό των €500. Στην υπόθεση με αριθμό 10652/18 εκδίδεται διάταγμα αποζημίωσης της Εταιρείας C.R.C. RENT & SALE LTD για το ποσό των €250. Τα προαναφερόμενα διατάγματα αποζημίωσης εκ συμφώνου αναστέλλονται μέχρι και τις 31.3.2020 περιλαμβανομένης της εν λόγω ημερομηνίας. Όσον αφορά τα Τεκμήρια δίδονται οδηγίες όπως τα Τεκμήρια της υπόθεσης με αριθμό 11929/18 παραμείνουν στην κατοχή της Αστυνομίας. Τα Τεκμήρια των υπολοίπων υποθέσεων να κατασχεθούν και να καταστραφούν. (Επεξηγείται στον Κατηγορούμενο η έννοια της αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης και του διατάγματος επιτήρησης). (Υπ.) .............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal /Sentence / Final Αναφορά: Κλοπή - ενεργοποίηση ανασταλθείσας ποινής φυλάκισης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο