Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Δημητρίου, Αρ. Υπόθεσης: 186/16, 4/12/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:B72 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 186/16 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. XXX Δημητρίου Κατηγορούμενη ---------------- Ημερομηνία: 4 Δεκεμβρίου, 2019 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Σ. Γιασκούρη Για την Κατηγορούμενη: κ. Σ. Μένταλης Κατηγορούμενη παρούσα Α Π Ο Φ Α Σ Η Η κατηγορούμενη κατηγορείται ότι στις 27.3.15 προκάλεσε τροχαίο ατύχημα, οδηγώντας μηχανοκίνητο όχημα αμελώς[1] (1η κατηγορία). Προς απόδειξη της κατηγορίας κατέθεσαν ο Λοχ. XXXX (ΜΚ1), ο πεζός Π.Π. (ΜΚ2) και ο Αστ. ΧΧΧ (ΜΚ3). Ο ΜΚ1 υιοθέτησε την κατάθεσή του (Τεκμήριο 1). Έλαβε ανακριτική κατάθεση από την κατηγορούμενη, ημερ. 28.3.15 (Τεκμήριο 2)[2]. Δεν προέβη σ' άλλη ενέργεια. Ο ΜΚ2 υιοθέτησε την κατάθεσή του, ημερ. 2.4.15 (Τεκμήριο 3). Σ' αυτή αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι επιθυμούσε να διασταυρώσει το δρόμο. Περίμενε μέχρι να αδειάσει ο δρόμος και από τις δύο κατευθύνσεις. Όταν δεν υπήρχαν οχήματα, ξεκίνησε με «γοργό βήμα» να διασταυρώνει. Όταν πλησίασε το απέναντι πεζοδρόμιο σε απόσταση περίπου 1-2 μέτρα, ένιωσε ένα κτύπημα στην αριστερή πλευρά του και έπεσε στο έδαφος. Το επόμενο πράγμα που θυμάται είναι ότι βρισκόταν στο νοσοκομείο. Δεν θυμόταν αν μπροστά από το απέναντι πεζοδρόμιο υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα. Ο φωτισμός ήταν ικανοποιητικός. Υπέδειξε το σημείο σύγκρουσης στο πρόχειρο σχέδιο (σημείο Χ1, Τεκμήριο 4) και συμφώνησε μ' αυτό. Στην κυρίως εξέταση ανέφερε ότι παρόλο που υιοθετεί την κατάθεσή του, λόγω της κατάστασης της υγείας του τότε, δεν συμπεριέλαβε όλα όσα ήθελε να πει. Ανέφερε ότι όταν στάθμευσε το όχημά του κοίταξε μια φορά νότια και μετά βόρεια. Είδε κίνηση και περίμενε να ξεκαθαρίσει. Ξανακοίταξε για δεύτερη φορά. Είδε ότι δεν υπήρχε κίνηση. Προχώρησε με «κανονικό ρυθμό». Όταν πλησίασε στο απέναντι πεζοδρόμιο υπήρχαν δύο οχήματα σταθμευμένα. Κινήθηκε προς τα δεξιά για να παρακάμψει τα σταθμευμένα οχήματα. Τότε κτυπήθηκε στο δεξί χέρι από κάποιο όχημα. Ρωτήθηκε αν αναγνωρίζει το πρόχειρο σχέδιο (Τεκμήριο 4). Απάντησε ότι αναγνωρίζει την υπογραφή του. Δεν συμφωνεί όμως μ' αυτό. Τότε του υποδείχθηκε ότι στην κατάθεσή του (Τεκμήριο 3) ο ίδιος αναφέρει ότι συμφώνησε και το υπόγραψε. Ερωτηθείς αν είδε το σχέδιο όταν έδιδε κατάθεση, απάντησε ότι δεν θυμάται καθότι ήταν υπό την επήρεια φαρμάκων. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν συμφωνεί με το σημείο σύγκρουσης Χ1 στο σχέδιο. Πρόσθεσε ότι σημείο σύγκρουσης είναι το σημείο Χ. Διασταύρωνε το δρόμο με «κανονικό βήμα». Για να διασταυρώσει το δρόμο, χρειάστηκε 2-3 λεπτά, χωρίς να σταματήσει. Διασταύρωσε τρεις λωρίδες και έφθασε στην τέταρτη. Επειδή υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα μπροστά του, πήγε προς τα κάτω, δηλαδή με την πλάτη γυρισμένη σε τυχόν διερχόμενα οχήματα, για να ανεβεί στο πεζοδρόμιο. Υπήρχε διάβαση πεζών στα αριστερά του σε απόσταση περίπου 200 μέτρων. Δεν υπήρχε λόγος να τη χρησιμοποιήσει, ανέφερε, αφού από το σημείο που διασταύρωσε ήταν πιο κοντά. Ο ΜΚ3 υιοθέτησε την κατάθεσή του, ημερ. 23.7.15 (Τεκμήριο 5). Επισκέφθηκε τη σκηνή 20 λεπτά μετά το ατύχημα. Ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο (Τεκμήριο 4), το οποίο μετέτρεψε σε συμμετρικό (Τεκμήριο 6). Συμπλήρωσε έντυπο περιγραφής ζημιών του οχήματος της κατηγορούμενης (Τεκμήριο 7). Υπήρχε βαθούλωμα στην αριστερή πλευρά της πόρτας πάνω από το καθρεφτάκι και το αριστερό καθρεφτάκι είχε αποκοπεί. Η κατηγορούμενη έδωσε προκαταρκτική κατάθεση στη σκηνή (Τεκμήριο 9). Κατηγορήθηκε γραπτώς και δεν παραδέχθηκε (Τεκμήριο 8). Το σημείο σύγκρουσης Χ υποδείχθηκε από την κατηγορούμενη. Το σημείο σύγκρουσης Χ1 υποδείχθηκε από τον ΜΚ2 στο νοσοκομείο. Δεν βρήκε κάποιο εύρημα στη σκηνή που να συνηγορεί υπέρ της μιας ή της άλλης εκδοχής. Η απόσταση μεταξύ τους είναι 9 μέτρα. Και τα δύο απέχουν από το πεζοδρόμιο 3.5 μέτρα. Και τα δύο είναι 20 εκατοστόμετρα από τη διαχωριστική γραμμή εντός της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας ως η πορεία της κατηγορούμενης. Επεξήγησε το πρόχειρο σχέδιο (Τεκμήριο 4) στον ΜΚ2. Ο τελευταίος υπόγραψε το σχέδιο ως ορθό. Η διάβαση πεζών απέχει 36 μέτρα από το σημείο σύγκρουσης. Από κοινού κατατέθηκαν φωτογραφίες του οχήματος της κατηγορούμενης (Έγγραφα Α και Β). Μετά το πέρας της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή κρίθηκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η κατηγορούμενη κλήθηκε σε απολογία. Επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση. Δεν πρόσφερε άλλη μαρτυρία. Η κατηγορούμενη με την ανώμοτη δήλωσή της υιοθέτησε την κατάθεσή της (Τεκμήριο 2). Σ' αυτή αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ενώ οδηγούσε άκουσε ένα κτύπημα στο αριστερό καθρεφτάκι και αμέσως σταμάτησε. Όταν εξήλθε του οχήματός της, είδε τον ΜΚ2 πεσμένο στο έδαφος. Δεν είδε καθόλου τον πεζό. Οι δύο πλευρές αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις θέσεις τους. Παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν, έχοντας υπόψη τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας (Λ.Λ. v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 27/17, ημερ. 21.11.17, Brierley v. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 476, Pal v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 551). Το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα και ν' απορρίψει άλλο (Βασιλειάδης ν. Δημήτριος Γ. Σπύρου Λτδ, Πολιτική Έφεση 123/09, ημερ. 14.10.15). Το σχέδιο από μόνο του δεν αποδεικνύει τον τρόπο που έγινε ένα ατύχημα. Αποτελεί όμως οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας της υπόλοιπης μαρτυρίας, για την εξαγωγή ορθών συμπερασμάτων (Σωτηρίου ν. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 307). Ο ΜΚ1 μου έκανε καλή εντύπωση. Η μαρτυρία του ήταν τυπικής φύσης. Περιορίστηκε στην κατάθεση τεκμηρίων. Η αντεξέταση αφορούσε διευκρινιστικές ερωτήσεις. Δεν αμφισβητήθηκε η αξιοπιστία του. Συνεπώς το Δικαστήριο μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία του. Ο ΜΚ2 μου έκανε καλή εντύπωση. Δεν θεωρώ ότι προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να παραπλανήσει ή να παραποιήσει γεγονότα. Όμως οι αδυναμίες και αντιφάσεις στη μαρτυρία του, δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να βασιστεί σ' αυτή. Πρώτον, στην κατάθεσή του (Τεκμήριο 3) αναφέρει ότι συμφωνεί με το πρόχειρο σχέδιο (Τεκμήριο 4). Στην κυρίως εξέταση ανέφερε ότι δεν συμφωνεί μ' αυτό. Δεύτερον, αναγνώρισε την υπογραφή του επί του σχεδίου (Τεκμήριο 4). Εντούτοις, ήταν η θέση του ότι δεν είναι το ίδιο σχέδιο που του υποδείχθηκε από την αστυνομία. Τρίτον, υπέδειξε στην αστυνομία ως σημείο σύγκρουσης το σημείο Χ1. Αντεξεταζόμενος, ήταν η θέση του ότι δεν συμφωνεί με το σημείο Χ1, αλλά με το σημείο Χ. Τέταρτον, στην κατάθεσή του αναφέρει ότι διασταύρωνε το δρόμο με «γοργό βήμα». Κατά την κυρίως εξέταση και την αντεξέταση θέση του ήταν ότι διασταύρωνε με «κανονικό ρυθμό». Πέμπτον, στην κατάθεσή του αναφέρει ότι δεν θυμόταν αν υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα στο απέναντι πεζοδρόμιο. Στην κυρίως εξέταση επανέλαβε πολλές φορές ότι υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα στο απέναντι πεζοδρόμιο, τα οποία προσπάθησε να παρακάμψει τη στιγμή του ατυχήματος. Πρόσθεσε όμως ότι ήταν λιγότερα απ' αυτά που αναγράφονται στο σχέδιο (σημεία Δ, Τεκμήριο 4), το οποίο είχε υπογράψει ως ορθό. Αυτά αποτελούν κάποια από τα παραδείγματα που δεικνύουν την αδυναμία της μαρτυρίας του. Δεν παραγνωρίζω την αναφορά του ότι, όταν έδιδε κατάθεση ήταν υπό την επήρεια φαρμάκων. Οι αντιφάσεις όμως είναι σε έκταση και βαθμό που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Για τους πιο πάνω λόγους κρίνεται ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία του. Ο ΜΚ3 μου έκανε καλή εντύπωση. Η μαρτυρία του ήταν σαφής και θετική. Επιχείρησε να επεξηγήσει με λεπτομέρεια τις ενέργειές του για τη διερεύνηση του ατυχήματος. Δεν διαπιστώθηκε οποιαδήποτε προσπάθεια παραποίησης γεγονότων. H αξιοπιστία του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση. Συνεπώς το Δικαστήριο μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία του. Ιδιαίτερη αναφορά σ' αυτή γίνεται σε άλλο μέρος της απόφασης. Η κατηγορούμενη προέβη σε ανώμοτη δήλωση. Οι αρχές που διέπουν την προσέγγισή της εμπεριέχονται στην πλούσια νομολογία του Εφετείου.[3] Αυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον της (Δημοσθένους κ.ά. v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 129). Η ανώμοτη δήλωση εξετάζεται μέσα στα πλαίσια του συνόλου της μαρτυρίας (Ζωδιάτη v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 236/17, ημερ. 9.7.19). Σ' αυτή μπορεί να δοθεί το βάρος που το Δικαστήριο κρίνει ότι της αξίζει, αλλά δεν μπορεί να της δοθεί η ίδια αξία που έχει μια ένορκη μαρτυρία που δοκιμάστηκε με την αντεξέταση. Η αποδεικτική της αξία είναι μάλλον πειστική, παρά αποδεικτική. Μ' αυτή δεν μπορούν να αποδειχθούν γεγονότα τα οποία μόνο με μαρτυρία αποδεικνύονται (Σάββα Θεοχάρους & Υιός Λτδ v. Ορφανίδη, Ποινικές Εφέσεις 102/14 κ.ά., ημερ. 23.10.15). Αναγνωρίζεται ως κάτι περισσότερο από ένα απλό σχόλιο αφού μπορεί να βοηθήσει στη θεώρηση της μαρτυρίας κάτω από μια διαφορετική σκοπιά (Χρίστου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 46/17, ημερ. 19.7.129). Έχει ως βάση την κοινή λογική. Σε σχέση με τις συνθήκες του ατυχήματος, αξιολογώντας την ανώμοτη δήλωση υπό το φως των σχετικών νομικών αρχών, σημειώνω τα ακόλουθα: ο ισχυρισμός της ότι οδηγούσε με ταχύτητα 40χ.α.ω. δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί αφού ουδεμία σχετική μαρτυρία προσκομίστηκε. Ο ισχυρισμός της ότι άκουσε κτύπημα στο αριστερό εξωτερικό καθρεφτάκι επιβεβαιώνεται από τις ζημιές που εντοπίστηκαν στο όχημά της (Τεκμήριο 7). Ο ισχυρισμός της ότι υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα στο αριστερό πεζοδρόμιο ως αυτά αποτυπώνονται στο πρόχειρο σχέδιο (σημείο Δ, Τεκμήριο 4) δεν επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον ΜΚ3, τα σταθμευμένα οχήματα τοποθετήθηκαν στο σχέδιο μετά από υπόδειξη της κατηγορούμενης. Ο μεν ΜΚ3 ανέφερε ότι δεν είδε τα οχήματα, ο δε ΜΚ2 ανέφερε ότι υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα όμως δεν ήταν τόσα πολλά. Ο ισχυρισμός της ότι η σύγκρουση έγινε στο σημείο Χ του σχεδίου γίνεται αποδεκτός. Αυτό προκύπτει από τον ισχυρισμό του ΜΚ2 ενώπιον του Δικαστηρίου, επί του οποίου δεν αντεξετάστηκε. Η αναφορά της στα όσα της είπε ο ΜΚ3 κατά τη συνομιλία τους στο νοσοκομείο δεν επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία, ούτε (ο ΜΚ3) αντεξετάστηκε επί τούτου. Στη βάση της αξιόπιστης μαρτυρίας και των μη αμφισβητούμενων γεγονότων, τα ακόλουθα αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου: στις 27.3.15 και περί ώρα 19:00 η κατηγορούμενη οδηγούσε μηχανοκίνητο όχημα στην οδό Ν. Παττίχη στη Λεμεσό. Σε κάποιο σημείο του δρόμου (σημείο Χ, Τεκμήριο 6) κτύπησε με το αριστερό καθρεφτάκι της τον ΜΚ2. Σε σχέση με τον φωτισμό, ο ΜΚ3 ανέφερε ότι τη στιγμή του ατυχήματος ήταν βράδυ. Ο πάσσαλος της ΑΗΚ στα αριστερά ως η πορεία της κατηγορούμενης δεν λειτουργούσε. Ο φωτισμός, σύμφωνα με τον ΜΚ3, ήταν ικανοποιητικός λόγω των φώτων από τη φρουταρία απέναντι από το σημείο όπου έγινε το ατύχημα. Δεν μέτρησε όμως την εμβέλεια των φώτων. Όταν ρωτήθηκε αν ο φωτισμός έφτανε μέχρι το δρόμο, απάντησε «πιθανώς». Με τα δεδομένα αυτά δεν μπορεί να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα ότι τη στιγμή του ατυχήματος υπήρχε ικανοποιητικός φωτισμός. Ούτε ποια ήταν η ορατότητα της κατηγορούμενης. Η οδήγηση συναρτάται με την προσήκουσα προσοχή. Η έλλειψή της θεμελιώνει το αδίκημα του άρθρου 8, Ν.86/72. Ο βαθμός αμέλειας είναι ο ίδιος με τις αστικές υποθέσεις (Νεοφύτου ν. Αστυνομίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 409). Το ερώτημα είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για τους υπόλοιπες χρήστες του δρόμου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική (Παύλου v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Βασιλείου v. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 202). Ένας οδηγός υπέχει καθήκον τήρησης προσοχής και παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις (Σιλβέστρου v. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 151). Η αμέλεια είναι πάντοτε συνυφασμένη με τον τόπο, χρόνο και όλες τις συνθήκες της συγκεκριμένης περίπτωσης (Γενικός Εισαγγελέας v. Σωτηρίου, Ποινική Έφεση 193/14, ημερ. 15.3.19). Η απουσία αξιόπιστης μαρτυρίας ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος καθιστούν αδύνατο για το Δικαστήριο να προβεί σε ευρήματα (Κουσουλίδης v. Αστυνομία, Ποινική Έφεση 10/18, ημερ. 9.11.18). Δεν έχει αποδειχθεί ποια ήταν η ορατότητα της κατηγορούμενης τη στιγμή του ατυχήματος. Ούτε έχουν αποδειχθεί οι κινήσεις του ΜΚ2 στο δρόμο. Εν ολίγοις, δεν προσκομίστηκε (αξιόπιστη) μαρτυρία που να επιτρέπει στο Δικαστήριο την εξαγωγή συμπερασμάτων κατά πόσον η κατηγορούμενη όφειλε να εντοπίσει την παρουσία του ΜΚ2 στο δρόμο. Το γεγονός ότι το σημείο σύγκρουσης εντοπίζεται στα 20εκ. από τη διαχωριστική γραμμή εντός της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας, ως η πορεία της κατηγορούμενης, δεν σημαίνει το δίχως άλλο απόδειξη της ποινικής ευθύνης της κατηγορούμενης και μάλιστα στον απαιτούμενο βαθμό. Τόσο η αριστερή, όσο και η δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας, ήταν ίδιας κατεύθυνσης. Δεν πρόκειται για είσοδο του οχήματος στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας. Η κατηγορούσα αρχή έχει το βάρος απόδειξης να αποδείξει την ενοχή της κατηγορούμενης πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (Κουσουλίδης v. Αστυνομία, Ποινική Έφεση 10/18, ημερ.9.11.18). Υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι, δεν επιτρέπονται (Hiscock v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 183/15, ημερ.19.10.17). Ό,τι επιτρέπεται είναι η εξαγωγή αδιαμφισβήτητων συμπερασμάτων από αποδεδειγμένα γεγονότα. Συνεπώς, η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την κατηγορία. Η κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ........... Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Traffic/Final Αναφορά: Αμελής οδήγηση [1] Άρθρο 8, Ν.86/72 [2] Δακτυλογραφημένο αντίγραφο κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2Α [3] Κόλιας v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση106/15, ημερ. 17.5.18, Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 96/16, ημερ. 28.11.17, Α.Δ. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 91/14, ημερ. 22.6.16 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο