Αστυνομικού Διευθυντή Λάρνακας ν. Παναγιώτου, Αρ. Υπόθεσης: 11701/16, 31/1/2019

(2), 30 και 31 του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε από τον Νόμο 67/83, 20(Ι)/92 και Νόμος 91(Ι)/2003.». Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, «Ο κατηγορούμενος στις 06.05.16 στη Λάρνακα της Επαρχίας Λάρνακας προμηθεύτηκε από άλλο άγνωστο πρόσωπο ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α ήτοι 30 γραμμάρια κοκαϊνης χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας.». Η Κατηγορία 3 αφορά στο αδίκημα της «Κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια του σε άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(3), 5

(1), 26, 30Α, 31 και 38 και παραγράφου 1 του Μέρους Ι του Πρώτου Πίνακα και του Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου του 1977, Νόμος 29/77, όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 67/83, 20(Ι)/92 και Νόμος 91(Ι)2003 ΚΔΠ 139/79, 277/86, 4/96, 246/2011, 446/11, 264/11, 506/12, 67/13.». Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, «Ο κατηγορούμενος κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρονται στη δεύτερη κατηγορία (ήτοι στις 27.5.2016 στη Δρομολαξιά) είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α, δηλαδή 17,45 γραμμάρια κοκαϊνης με σκοπό να τα προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας.» Το αδίκημα ως η κατηγορία αρ. 4 αφορά στο αδίκημα της «Προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α σε άλλο πρόσωπο, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3 5

(1)(β),

(3)(α) 30 και 31 του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου (Ν.29/77), όπως τροποποιήθηκε από τον Νόμο 67/83, 20(Ι)/92 και ΚΔΠ 139/79, 277/86, 4/96 και Νόμος 91(Ι)/2003.». Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, «Ο κατηγορούμενος, μεταξύ των ημερομηνιών 6 - 27.05.16 συμπεριλαμβανομένων, σε ημερομηνία άγνωστη για την κατηγορούσα αρχή στη Λάρνακα στην Επαρχία Λάρνακας προμήθευσε άγνωστα πρόσωπα ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α ήτοι άγνωστη ποσότητα κοκαϊνης χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας.». Τα γεγονότα της υπόθεσης εκτέθηκαν από τη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής ως εξής꞉ «Στις 27.05.2016 δυνάμει Δικαστικού Εντάλματος Έρευνας, ο ΜΚ 4 με την βοήθεια άλλων μελών της ΥΚΑΝ, ερεύνησε την οικία του κατηγορουμένου στην παρουσία του. Κατά τη διάρκεια της έρευνας ο ΜΚ4 εντόπισε στην ψευδοροφή του δωματίου του κατηγορουμένου ένα πλαστικό δοχείο το οποίο περιείχε μέσα 2 νάιλον σακουλάκια τα οποία περιείχαν άσπρη σκόνη. Παραλήφθηκαν ως τεκμήρια, υποδείχθηκαν στον κατηγορούμενο και αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο αυτός απάντησε «Εν κοκαΐνη ρε παιδκιά». Τον πληροφόρησε ξανά για το αδίκημα που διέπραξε και, αφού του επέστησε ξανά την προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε «Ξέρω το ότι εν παρανομία που κάμνω». Σε συνέχεια της έρευνας εντοπίστηκε μια ζυγαριά ακριβείας η οποία περιείχε ίχνη άσπρης σκόνης, και αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο απάντησε «Εν η ζυαρκά που εζύαζα την κοκαΐνη». Λήφθηκε θεληματική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο, παραδέχθηκε ενοχή και ανέφερε μεταξύ άλλων ότι τα τεκμήρια είναι δικά του και τα είχε για δική του χρήση, αλλά από την αρχική ποσότητα κοκαΐνης που αγόρασε, προμήθευσε και άλλα άτομα με κοκαΐνη. Του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο και απάντησε «Συγνώμη για το λάθος μου». Τα τεκμήρια στάληκαν για επιστημονική εξέταση και διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για κοκαΐνη βάρους 17,45 γραμμάρια. Ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς και απάντησε «Τίποτε δεν έχω να πω».». Η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής πληροφόρησε το Δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος είναι Λευκού Ποινικού Μητρώου. Ζήτησε όπως τα τεκμήρια που κατακρατούνται από την Αστυνομία κατασχεθούν και καταστραφούν. ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορουμένου, αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής, υιοθέτησε το περιεχόμενο γραπτής αγόρευσης που παρέδωσε στο Δικαστήριο, καθώς επίσης το περιεχόμενο της Έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας. Συνοψίζω όσα εκεί αναφέρονται꞉ Αναφορικά με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του Κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος είναι 32 ετών. Είναι άγαμος και άνεργος. Τους τελευταίους 4 μήνες διαμένει στο Θεραπευτικό Κέντρο RETO στους Αγίους Τριμιθιάς. Προηγουμένως διέμενε σε προσφυγική οικία στη Δρομολαξιά με την οικογένεια της μητέρας του. Οι γονείς του χώρισαν ενόσω ο ίδιος ήταν σε μικρή ηλικία και δημιούργησαν ξεχωριστή οικογένεια ο καθένας. Ο Κατηγορούμενος εγκατέλειψε το σχολείο και ηλικία 15 ετών και άρχισε να κάνει χρήση ναρκωτικών ουσιών από την ηλικία των 16 ετών. Συστηματική χρήση ναρκωτικών κάνει από την ηλικία των 19 ετών. Πήρε αναστολή από την Εθνική Φρουρά. Εργάστηκε για κάποια χρόνια ως μηχανοδηγός. Δεν έχει εισοδήματα ούτε κινητή ή ακίνητη ιδιοκτησία στο παρόν στάδιο. Πριν δύο χρόνια εντάχθηκε σε ανοικτό θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης αλλά χωρίς επιτυχία. Πριν ένα χρόνο προσπάθησε να γίνει δεκτός στο Κλειστό Θεραπευτικό Πρόγραμμα «Αγία Σκέπη», αλλά αυτό δεν ήταν εφικτό. Στις 30.8.2018 έγινε δεκτός στο Θεραπευτικό Πρόγραμμα RETO και θα παραμείνει εκεί για ακόμα ένα χρόνο περίπου. Εισήγηση αναφορικά με τους μετριαστικούς παράγοντες. Ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισης αποτυπώνει αθροιστικά τους ακόλουθους μετριαστικούς, ως η εισήγησή του, παράγοντες꞉ Το Λευκό Ποινικό Μητρώο του Κατηγορούμενου. Την παραδοχή του στο Δικαστήριο. Τη μεταμέλεια και συνεργασία του με την Αστυνομία, η οποία εκδηλώθηκε μέσα από το εξής γεγονός. Ότι δεν υπήρχε καμία απολύτως μαρτυρία που να τον συνδέει με το αδίκημα της 1ης κατηγορίας και, επομένως, ήταν μέσα από τη δική του θεληματική κατάθεση που μπόρεσε να στοιχειοθετηθεί η υπόθεση. Την προσπάθεια που καταβάλλει για απεξάρτηση. ΕΠΙΜΕΤΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Κατά την επιμέτρηση της ποινής, το Δικαστήριο αρχίζει από το μέγιστο της προβλεπόμενης στο Νόμο ποινής και ακολούθως ελέγχει τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων στην ενώπιον του υπόθεση για να προσαρμόσει την ποινή στα δεδομένα της υπόθεσης αφότου διακρίνει αν υφίστανται επιβαρυντικοί ή μετριαστικοί παράγοντες. Έπειτα, εξατομικεύει την ποινή, ώστε αυτή να μην αντανακλά μόνο στη σοβαρότητα του αδικήματος και τις συνθήκες διάπραξής του, αλλά και στις πραγματικές προσωπικές συνθήκες του παραβάτη, με σκοπό η ποινή να τον αναμορφώσει και να τον αποτρέψει από το να εκδηλώσει στο μέλλον όμοια εγκληματική συμπεριφορά. Η σοβαρότητα που προσδίδεται από τον Νομοθέτη στα διάφορα αδικήματα διαφαίνεται και από το ανώτατο όριο ποινής που έχει προβλέψει ο Νομοθέτης στο Νόμο 29/77 (βλ. άρθρο 30). Για την 1η κατηγορία, για την προμήθεια ναρκωτικών τάξεως Α΄ από άλλο πρόσωπο, προβλέπεται φυλάκιση διά βίου ή χρηματική ποινή ή και οι δύο ποινές. Για τη 3η κατηγορία, για την κατοχή ναρκωτικών φαρμάκων τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια του σε άλλα πρόσωπα, προβλέπεται ποινή φυλάκισης διά βίου ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές. Για την 4η κατηγορία, για την προμήθεια ναρκωτικών τάξεως Α΄ σε άλλο πρόσωπο, προβλέπεται φυλάκιση διά βίου ή χρηματική ποινή ή και οι δύο ποινές. Ωστόσο, με δεδομένο ότι για την παρούσα υπόθεση έχει δοθεί η συγκατάθεση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας σύμφωνα με το εδάφιο

(2)του άρθρου 30 του Ν.29/77 όπως εκδικασθεί συνοπτικά από Επαρχιακό Δικαστήριο, η μέγιστη ποινή φυλάκισης που το παρόν Επαρχιακό Δικαστήριο δύναται να επιβάλει ανέρχεται στα 5 χρόνια. Όπως έχει νομολογηθεί, το ανώτατο όριο της προβλεπόμενης ποινής αντανακλά την αγωνία της κοινωνίας για τη διαρκώς αυξανόμενη συχνότητα διάπραξης αδικημάτων που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, τα οποία αποτελούν επικίνδυνη πληγή στο σώμα ολόκληρης της κοινωνίας και επηρεάζουν όχι μόνο το πρόσωπο που τα διαπράττει αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο κινείται, ιδιαίτερα βέβαια το οικογενειακό του περιβάλλον (βλ. Σίμκαση ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 22 και Χατζημάρκου ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 482). Στη σχετικά πρόσφατη υπόθεση Σάμπη ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 100, 109, λέχθηκαν, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα: «Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρονών, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών. Βλ. Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 359.» Το είδος, η ποσότητα και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται τα ναρκωτικά είναι παράγοντες που λαμβάνονται συνήθως υπόψη από το Δικαστήριο στον καθορισμό της αρμόζουσας ποινής (βλ. Mallouk ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 711). Το άρθρο 30

(4)του Νόμου 29/77 θεσμοθετεί κατά τρόπο πιο ολοκληρωμένο τους παράγοντες που το Δικαστήριο πρέπει να λαμβάνει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής, ως καθιστώντες το αδίκημα ιδιαίτερα σοβαρό ή λιγότερο σοβαρό. Ως καθιστώντα το αδίκημα λιγότερο σοβαρό λαμβάνονται υπόψη τα εξής: η ηλικία του κατηγορουμένου, αν διέπραξε το αδίκημα παρασυρόμενος από πρόσωπα δυνάμενα να ασκήσουν επιρροή σε αυτόν, αν δεν είχε ανάμειξη σε εμπορία και το παράπτωμά του σχετίζεται αποκλειστικά με χρήση, ο βαθμός εξάρτησής του από ναρκωτικά, η αποδεδειγμένη μεταμέλειά του, η οποία μεταξύ άλλων μαρτυρείται από τη συνεργασία του με τις αρχές για τη δίωξη των προμηθευτών και η προθυμία του να υποβληθεί σε θεραπεία για απεξάρτηση, το είδος και η ποσότητα των απαγορευμένων ουσιών που βρέθηκαν στην κατοχή του, αν δεν υπάρχει οποιοδήποτε από τα περιστατικά που καταγράφονται στο εδάφιο (α) του άρθρου 30

(4)ως καθιστώντα το αδίκημα ιδιαίτερα σοβαρό. Πιο σοβαρό καθιστούν το αδίκημα τα εξής꞉ (

1. i)Η ανάμειξη στη διάπραξη του αδικήματος οργανωμένης ομάδας εγκληματιών στην οποία ο κατηγορούμενος ανήκει˙ (
2. ii)η ανάμειξη του κατηγορουμένου σε διεθνείς οργανωμένες εγκληματικές δραστηριότητες˙ (iii) η ανάμειξη του κατηγορουμένου σε άλλες παράνομες δραστηριότητες οι οποίες διευκολύνονται με τη διάπραξη του αδικήματος˙ (
3. iv)η χρήση βίας, πυροβόλων όπλων ή επιθετικών όπλων ή αντικειμένων κατά τη διάπραξη του αδικήματος˙ (
4. v)το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κατέχει δημόσιο αξίωμα ή θέση και το αδίκημα το οποίο διαπράχθηκε σχετίζεται με το εν λόγω αξίωμα ή θέση˙ (
5. vi)η θυματοποίηση ή εκμετάλλευση ανηλίκων ή διανοητικώς ή λόγω ψυχικής νόσου πασχόντων˙ (vii) το γεγονός ότι το αδίκημα διαπράχθηκε στις φυλακές ή σε κρατητήριο της Αστυνομίας ή στέγη ή ίδρυμα υπό τον έλεγχο, επίβλεψη ή φροντίδα του Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ή πλησίον τέτοιων στεγών ή ιδρυμάτων ή σε άλλους χώρους όπου συχνάζουν μαθητές ή φοιτητές για εκπαιδευτικές, αθλητικές, κοινωνικές ή άλλες δραστηριότητες. Είναι νομολογιακά θεμελιωμένη η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους (ήτοι, εμπορία) και εκείνων που αφορούν σε απλή κατοχή και χρήση (βλ. Chaer ν. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 585, η οποία υιοθετήθηκε στη Mortimer v. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 22). Στην υπόθεση Afroughi v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 174, ο Πικής, Π. έθεσε το ζήτημα ως εξής στη σελ. 177: «Και για τους χρήστες ναρκωτικών, οι οποίοι δηλητηριάζουν την ύπαρξή τους και διανοίγουν το δρόμο για τους εμπόρους ναρκωτικών, αρμόζουν αποτρεπτικές ποινές, όχι, όμως της ίδιας έντασης με αυτές που επιβάλλονται στους εμπόρους, εκείνους που καθιστούν επάγγελμά τους τη διασπορά του θανάτου. Για τους εμπόρους, είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα μετριασμού. Για τους χρήστες υπάρχει κάποιο περιθώριο, που, ομολογουμένως, με το χρόνο στενεύει· το περιθώριο εκείνο που σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου». Στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ημερ. 21.4.2016, στην Ποινική Έφεση 177/15, Νικόλας Γιαννακάκη ν Αστυνομίας, υιοθετήθηκε ο λόγος της απόφασης ημερ. 21.11.2014, στην Ποινική Έφεση 6/2014, Ελ Χαπίρ Ναζίπ ν. Αστυνομίας, όπου είχε λεχθεί ότι, η ενασχόληση με τα ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση ή κατά μείζονα λόγο με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτους, αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση. Η αντιμετώπιση κατά αυστηρό τρόπο των αδικοπραγούντων αποτελεί και τη συνδρομή των Δικαστηρίων, έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών. Στην παρούσα υπόθεση, ο ισχυρισμός ότι ο Κατηγορούμενος άρχισε να εμπορεύεται μικρές δόσεις ναρκωτικών με σκοπό να κερδίζει τα αναγκαία για κάλυψη της δικής του δόσης, δεν αποτελεί δραστικό μετριαστικό παράγοντα. Παραπέμπω, συναφώς, στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μαρίνος Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 466, όπου λέχθηκαν τα εξής: «Θεωρούμε όμως, ούτως ή άλλως, ότι ο ισχυρισμός είναι άνευ ουσιαστικής σημασίας, γιατί, στο κάτω κάτω, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ελαφρυντικό ο λόγος προώθησης των ναρκωτικών. Είτε τα ναρκωτικά προωθούνται με σκοπό το άμεσο χρηματικό κέρδος, είτε για οποιοδήποτε άμεσο ή έμμεσο όφελος, η κατάληξη παραμένει η ίδια. Η διάδοση των ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα. Αυτό, βέβαια, δεν πρέπει να ερμηνευτεί ότι σε οργανωμένους εμπόρους ναρκωτικών δεν πρέπει να επιβάλλεται αυστηρότερη ποινή από ότι σε περιστασιακούς προμηθευτές, παρ' όλον ότι η διαφορά δεν είναι πάντοτε και ευδιάκριτη.». Ούτε αυτοί που ενεργούν ως βαποράκια, δύνανται να επικαλεστούν στη μειωμένη συμμετοχή τους στον κύκλο της εμπορίας ως σημαντικό μετριαστικό παράγοντα. Στην προμνησθείσα πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ποινική Έφεση 22/15, ο συνήγορος του Εφεσείοντα αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι ο Εφεσείων ήταν ο μεταφορέας μόνο, το «βαποράκι» των ναρκωτικών και ότι ανέλαβε αυτό το ρόλο λόγω της δεινής του οικονομικής κατάστασης και ενώ έδωσε το όνομα του προμηθευτή του στη Βραζιλία, ο μόνος που κατηγορήθηκε είναι ο ίδιος. Επεξηγήθηκε από το Εφετείο, με αναφορά στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κα

(1996)2 ΑΑΔ 257, 260 ότι: «Η μη τιμωρία τρίτου προσώπου αναμεμειγμένου σε εγκληματική δράση δεν συνιστά αφ' εαυτής παράγοντα μετριαστικό της ποινής. Μόνον όπου αυτή οφείλεται σε ευνοϊκή μεταχείριση του παραβάτη από την κατηγορούσα αρχή μπορεί να προσμετρήσει ως μετριαστικό στοιχείο στο πλαίσιο της εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχείρισης των παραβατών.» Η προσπάθεια ενός Κατηγορούμενου γι' απεξάρτηση είναι παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη σε σημαντικό βαθμό μετριαστικά (βλ. Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 148, Καρακάννας ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 463 και Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 89). Οι λοιπές προσωπικές συνθήκες ενός Κατηγορούμενου, λαμβάνονται υπόψη χωρίς όμως να δύνανται να καταστείλουν την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Στην Gloli v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30: ''Τα δικαστήρια της Κύπρου όπως και σχεδόν κάθε πολιτισμένης χώρας, επιβάλλουν ποινές προορισμένες να αποθαρρύνουν την εισαγωγή, κατοχή και διάθεση ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά πλήττουν και συχνά ανεπανόρθωτα είναι μάλιστα που πλήττουν την υλική και ηθική ευημερία του ανθρώπου. Ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των ποινών, ο οποίος πρέπει να αντανακλάται και από το ύψος τους, αποτελεί το κύριο γνώρισμα τους. Οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων σε αυτού του είδους των υποθέσεων λαμβάνονται βέβαια σε κάποιο βαθμό υπόψη. Και η εξατομίκευση έχει τη θέση της. Αλλά δεν μπορεί να εξουδετερώσει ή να αποδυναμώσει τη μέριμνα για προστασία της κοινωνίας. Βλ. Παυλίδης και Άλλος ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 220. Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου''.» Αν και το στοιχείο της παραδοχής δεν πρέπει να υπερτιμάται σε υποθέσεις ναρκωτικών (βλ. Firat ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 402), εντούτοις η παραδοχή εμπεριέχει το απτό στοιχείο της μεταμέλειας (Δημήτρης Βασιλείου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ 110/14, ημ. 15.6.15) και πρέπει να αμοίβεται με έκπτωση στην ποινή (Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28), διότι αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μην σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Η συνεργασία του Κατηγορούμενου με την ΥΚΑΝ είναι ακόμη ένας παράγοντας που χωρεί στάθμισης ως μετριαστικός. Ασφαλώς, το κατά πόσον ένας κατηγορούμενος συνεργάστηκε με τις αστυνομικές αρχές είναι ζήτημα πραγματικό, που αξιολογείται δικαστικά υπό το φως των ιδιαίτερων συνθηκών της κάθε υπόθεσης. Στην Huseyin Vedat ν Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 787 το Ανώτατο Δικαστήριο επεσήμανε τα εξής꞉ «Δεν υποτιμούμε το γεγονός ότι τα κλαπέντα επεστράφησαν, όμως αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία με αναφορά στις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, εφ' όσον στη μια περίπτωση ο Εφεσείων συνελήφθη επ' αυτοφώρω και στην άλλη ήταν τυχαία που διελευκάνθη η υπόθεση όταν ερευνήθηκε. Δεν υπήρχε λοιπόν ούτε εκείνη η συνεργασία η οποία θα μπορούσε να αφήσει περαιτέρω περιθώρια επιείκειας στο Δικαστήριο με την έννοια της εξ ιδίων μεταμέλειας και απόλυτης συνεργασίας προς διαλεύκανση των αδικημάτων.». Κατάληξη Με βάση τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και σταθμίζοντας όλους τους πιο πάνω παράγοντες, καταλήγω, υπό το φως της νομολογίας που ανέλυσα πιο πάνω, να επιβάλλω στον Κατηγορούμενο꞉ ποινή φυλάκισης 9 μηνών στην 1η κατηγορία, και συντρέχουσα ποινή φυλάκισης 9 μηνών στη 3η κατηγορία. Συντρέχουσα ποινή φυλάκισης 7 μηνών στην 4η κατηγορία Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω το ενδεχόμενο αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στoν κατηγορούμενο ως ήταν και η εισήγηση του συνηγόρου υπεράσπισης. Το άρθρο 3

(2)του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε με τον Νόμο 186(Ι)/03, προβλέπει ότι το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου. Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας ή ως εναλλακτικό μέτρο τιμωρίας του παραβάτη και η επιλογή της ποινής φυλάκισης δεν πρέπει να συσχετίζεται με τη δυνατότητα αναστολής της. Το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373, Λιασίδης ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 94). Μεταξύ των παραγόντων που επιμετρούν ως προς το επιθυμητό ή όχι της αναστολής της ποινής φυλάκισης είναι η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο για τη διάπραξη του αδικήματος, το μητρώο του Κατηγορουμένου ως δείκτης για την ανάγκη αποτροπής και η διαγωγή του Κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος και ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνοντας υπόψη το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου, την παραδοχή του στο Δικαστήριο και τη συνεργασία του με τις αρχές, αλλά ιδίως την προσπάθεια απεξάρτησης που καταβάλλει έχοντας αυτοβούλως ενταχθεί σε κλειστό Θεραπευτικό πρόγραμμα, το οποίο αναμένεται να διαρκέσει περί τους 18 μήνες (αρχίζοντας από 30.8.2018), ως βεβαιώνεται στα Έγγραφα Α και Β που κατέθεσε ο συνήγορός του, κρίνω ότι δικαιολογείται η αναστολή της ποινής φυλάκισης για περίοδο 3 ετών από σήμερα. [Επεξηγείται στον Κατηγορούμενο η σημασία της αναστολής.] Τα τεκμήρια που κατακρατούνται σε σχέση με την παρούσα υπόθεση να κατασχεθούν και να καταστραφούν. (υπ.)......................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο