Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Κυρατζή, Αρ. Ποιν. Υποθ.: 3/2019, 19/2/2019

(1)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 85(Ι)/

1. Στις κατηγορίες αρ. 3 και 6, για το αδίκημα της ανησυχίας, κατά παράβαση του άρθρου 95 του Ποινικού κώδικα, Κεφ. 154 και Νόμος 166/
2. Στην κατηγορία αρ. 7, για το αδίκημα της κοινής επίθεσης, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3

(1), 4

(2)(ιβ) του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119(Ι)/2000, όπως τροποποιήθηκε από το Ν. 212(Ι)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων επί του κατηγορητηρίου꞉ Το αδίκημα της ανυπακοής σε νόμιμες διαταγές συντελέστηκε επειδή ο Κατηγορούμενος επέδειξε ανυπακοή σε διάταγμα απομάκρυνσης που εκδόθηκε εναντίον του στην αγωγή αρ. 988/2018, το οποίο του απαγόρευε να πλησιάζει την οικία στην οδό XXXXX
2. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος παράκουσε στο εν λόγω διάταγμα꞉ - Στις 16/12/2018 και ώρα 01꞉00 (1η κατηγορία) - Στις 18/12/2018 και ώρα 17꞉30 (4η κατηγορία) - Στις 18/12/2018 και ώρα 23꞉00 (5η κατηγορία) - Στις 19/12/2018 (8η κατηγορία) - Στις 27/12/2018 και ώρα 22꞉00 (9η κατηγορία) - Στις 28/12/2018 και ώρα 23꞉30 (10η κατηγορία) - Στις 29/12/2018 και ώρα 23꞉00 (11η κατηγορία) - Στις 31/12/2018 και ώρα 22꞉30 (12η κατηγορία) - Στις 1/1/2019 και ώρα 14꞉00 (13η κατηγορία) - Στις 1/1/2019 και ώρα 22꞉10 (14η κατηγορία) - Στις 2/1/2019 και ώρα 13꞉50 (15η κατηγορία). Το αδίκημα της κακόβουλης βλάβης συντελέστηκε κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο με την 1η κατηγορία, όταν ο Κατηγορούμενος παράνομα προξένησε ζημιά στο όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX33 περιουσία της XXXXX Κυραιτζιή, κτυπώντας με γροθιές την μπροστινή γρίλια του οχήματος (2η κατηγορία). Το αδίκημα της ανησυχίας συντελέστηκε κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία και στην 5η κατηγορία, όταν ο Κατηγορούμενος χωρίς εύλογη αιτία προκάλεσε θόρυβο ή ταραχή σε δημόσιο μέρος με τέτοιο τρόπο που ενδέχετο να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης (βλ. κατηγορίες αρ. 3 και 6). Το αδίκημα τηςκοινής επίθεσης συντελέστηκε κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 5η κατηγορία, όταν ο Κατηγορούμενος επιτέθηκε στη μητέρα του XXXXX Κυριατζιή από τη Λάρνακα, ήτοι την έσπρωξε πιάνοντάς την από το πηγούνι. Τα γεγονότα όπως τα εξέθεσε η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ενώπιον του Δικαστηρίου, έχουν ως εξής꞉ Στις 18.12.18 και περί ώρα 11 το βράδυ, επικοινώνησε η μάρτυρας 1, παραπονούμενη και μητέρα του κατηγορουμένου, στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων Λάρνακας και ανέφερε ότι, ενώ υπάρχει διάταγμα απομάκρυνσης του Κατηγορουμένου από το πρόσωπο της ΜΚ1 και από την οικία της που βρίσκεται στην οδό XXXXX 28 στη Λάρνακα, με ημερομηνία έκδοσης 05.09.18 στην αγωγή 988/18, ο Κατηγορούμενος μετέβηκε στην οικία της στην πιο πάνω οδό και προκάλεσε ανησυχία ζητώντας επίμονα λεφτά με επιθετικές διαθέσεις. Στο μέρος μετέβηκε ο μάρτυρας 3, αστυφύλακας, με άλλα μέλη της αστυνομίας, αλλά ο κατηγορούμενος δεν εντοπίστηκε εκεί, αφού είχε μόλις εγκαταλείψει την οικία της μάρτυρος
3. Στις 16.12.18 παρόμοιο περιστατικό έγινε η ώρα 12:00 το μεσημέρι και, ενώ μέλη της αστυνομίας μετέβηκαν στο μέρος άμεσα, ο κατηγορούμενος είχε ήδη αναχωρήσει από τον χώρο. Στις 16.12.18, όταν ο κατηγορούμενος πλησίασε την οικία της μάρτυρος 1, ο ίδιος παράνομα προξένησε ζημία στο όχημά της, κτυπώντας με γροθιά μπροστά στην γρίλια του οχήματος, καθώς επίσης προκάλεσε ανησυχία. Στις 19.12.18 εναντίον του κατηγορουμένου εκδόθηκε Ένταλμα Σύλληψης, αναζητήθηκε και αφού συνελήφθηκε, πληροφορήθηκε για τους λόγους έκδοσης του Εντάλματος Σύλληψης και αυτός απάντησε «εντάξει». Ο μάρτυρας 5 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, ο οποίος δεν ήθελε να αναφέρει οτιδήποτε, θέλοντας να συμβουλευθεί δικηγόρο. Σύμφωνα με την μαρτυρία της παραπονούμενης, μάρτυρος 1, περιστατικά που αφορούσαν ανυπακοή στην αγωγή 988/18 επεσυνέβηκαν σε διάφορες άλλες ημερομηνίες, ως αυτές αναγράφονται στο κατηγορητήριο, στις κατηγορίες 8-15, οι οποίες κατηγορίες προστέθηκαν στο κατηγορητήριο μετά από αίτημα τροποποίησης. Επίσης, στην κατάθεση της, η μάρτυρας 1 ανέφερε ότι στις 18.12.18, όταν ο κατηγορούμενος πλησίασε την οικία της, ο ίδιος την έσπρωξε πιάνοντας την από το πιγούνι, καθώς επίσης προκάλεσε ανησυχία κάτι που η μάρτυρας κατάγγειλε στην αστυνομία. Η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής πληροφόρησε το Δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος έχει 3 προηγούμενες καταδίκες꞉ - Στην υπόθεση με αριθμό 4279/17 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ημερομηνία καταδίκης 16.02.18, η οποία αφορούσε στο αδίκημα κατοχής κακαϊνης χωρίς άδεια, χρήση κάνναβης χωρίς άδεια, κατοχή ρητίνης κάνναβης χωρίς άδεια, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 6 μήνες. - Στην υπόθεση με αριθμό 6622/18 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, με ημερομηνία καταδίκης 16.11.18, η οποία αφορούσε στο αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β, παράνομη χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3 μηνών. - Στην υπόθεση με αρ. 11980/18 του Ε.Δ. Λάρνακας με ημερομηνία καταδίκης 12.12.18, η οποία αφορούσε στο αδίκημα της ανυπακοής διατάγματος Δικαστηρίου, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 μηνών με 3 έτη αναστολή και εγγύηση €300 για ένα χρόνο. Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ. Στην έκθεση που ετοίμασε Λειτουργός του Τμήματος Κοινωνικών Υπηρεσιών στο Τμήμα Φυλακών, κατόπιν συνέντευξης του Κατηγορούμενου (XXXXX Περικλέους) στις Κεντρικές Φυλακές στις 10.1.2019, αναφέρονται τα εξής: Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 21 ½ ετών. Κατάγεται από τη Λάρνακα. Προέρχεται από συγκροτημένη οικογένεια, μέτριας κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Η μητέρα του, ηλικίας 53 ετών είναι οικοκυρά και ο πατέρας του 56 ετών είναι εκπαιδευτικός. Ο Κατηγορούμενος είναι ο μεγαλύτερος από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Οι σχέσεις του με τους γονείς του περιγράφονται ως «συγκρουσιακές λόγω της εξάρτησής του σε ναρκωτικές ουσίες». Λόγω της χρήσης εξαρτησιογόντων ουσιών, ο Κατηγορούμενος παρουσιάζει αντιδραστική και επιθετική συμπεριφορά απέναντι στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του. Στο παρελθόν εντάχθηκε σε ανοικτό πρόγραμμα απεξάρτησης χωρίς όμως αποτέλεσμα. Είναι απόφοιτος Τεχνικού λυκείου του κλάδου ηλεκτρολόγου οικιακών συσκευών. Πήρε αναστολή από την εκτέλεση της στρατιωτικής του θητείας λόγω της εξάρτησης από ναρκωτικές ουσίες. Είναι η 4η φορά που ο Κατηγορούμενος βρίσκεται στο χώρο των Κεντρικών Φυλακών. Μετά την τελευταία αποφυλάκισή του (3/12/2018) μέχρι τη νέα σύλληψή του στις 3/1/2019, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι, εφόσον δεν διέθετε άλλο χώρο διαμονής, διέμενε σε αυτοκίνητο, το οποίο ανήκει στον πατέρα του και, εφόσον δεν εργάζεται, συντηρείτο από τον πατέρα του. Δεν διαθέτει αποταμιεύσεις, ούτε οποιαδήποτε άλλη κινητή ή ακίνητη περιουσία. Η αγόρευση του συνηγόρου του Κατηγορουμένου για μετριασμό της ποινής. Στη γραπτή αγόρευση που παρέδωσε στο Δικαστήριο ο συνήγορος Υπεράσπισης, αναφέρει τα εξής꞉ Τα αδικήµατα στα οποία προέβη ο Κατηγορούµενος είναι σοβαρά και αυτό διαφαίνεται από την προβλεπόµενη στο νόµο ποινή, που είναι µεταξύ άλλων και αυτή της φυλάκισης ιδίως όταν η ανυπακοή είναι παρατεταµένη και κατ' εξακολούθηση. Παρά τη σοβαρότητα, το Δικαστήριο καλείται να εξετάζει την κάθε περίπτωση ξεχωριστά και να εξατοµικεύει την κάθε περίπτωση µε βάση τα γεγονότα και τις περιστάσεις που τη συνθέτουν. Χωρίς να παραγνωρίζεται η εν λόγω σοβαρότητα, παρακαλούµε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου. Το Δικαστήριο έχει ενώπιον του την έκθεση του Γραφείου Ευηµερίας, της οποίας υιοθετούµε το περιεχόµενο και τονίζουµε τις περιστάσεις οι οποίες µπορούν να προσδώσουν στον κατηγορούµενο ελαφρυντικά όσον αφορά την αντικειµενική αλλά και την υποκειµενική υπόσταση του αδικήµατος ήτοι το νεαρό της ηλικίας του, την εξάρτηση του από τα ναρκωτικά, αλλά και την άρνησή του να αποδεχθεί ότι η ίδια του η µητέρα τον διώχνει από την οικεία του. Πρόκειται για ένα άτοµο 21 ετών και το οποίο δεν έχει ακόµα ωριµάσει και απογαλακτιστεί από τη γονική θαλπωρή. Ο ίδιος αρνείται να πειστεί ότι η µητέρα του δεν τον θέλει κοντά της. Επικαλείται επίσης σε ορισµένες από τις περιπτώσεις της ανυπακοής την κατάσταση ανάγκης, καθότι για µέρες ολόκληρες κοιµόταν στο αυτοκίνητο και δεν είχε που αλλού να κοιµηθεί. Πρόκειται για µια κατάσταση τραγική, διότι πως κάποιος µπορεί να αποδεχθεί ότι το να επισκεφθεί την πατρική του οικία θεωρείται παράπτωµα, το οποίο µάλιστα τιµωρείται µε φυλάκιση, πόσο µάλλον ένας νεαρός 21 ετών. Η αλήθεια είναι πως ουδέποτε είδε µε σοβαρότητα την αρνητική αυτή έκβαση, διότι πάντα έλεγε από µέσα του, "θα της περάσει". Η ανωριµότητα του όµως αυτή επέφερε την κατάληξη του στις Κεντρικές Φυλακές, όπου αυτή τη φορά αντιλήφθηκε ότι, όντως, θα πρέπει πλέον να σταθεί στα πόδια του µόνος του, χωρίς καµιά βοήθεια. Να αναφέρω επίσης ότι µια εβδοµάδα πριν από τα Χριστούγεννα περίπου, ο κατηγορούµενος προσπάθησε να αυτοκτονήσει λαµβάνοντας διάφορα χάπια. Δεν έχω απόδειξη επ' αυτού µπορεί όµως να το επιβεβαιώσει ο αστυνοµικός που τον µετέφερε στο Γενικό Νοσοκοµείο Λάρνακας, αλλά και ο ιατρικός του φάκελος, στον οποίο δεν έχω πρόσβαση. Είχα αναφέρει στο Δικαστήριο σας σε προηγούµενη δικάσιµο ότι πρέπουσα η υπό τις περιστάσεις ποινή είναι αυτή της έκδοσης Διατάγµατος για τη µεταφορά του σε κλειστό πρόγραµµα απεξάρτησης. Εντούτοις, λόγω του ποινικού του µητρώου δεν δύναται να εκδοθεί τέτοιο Διάταγµα από το Δικαστήριο σας, ενώ η ηµεροµηνία για την αποκατάσταση του µητρώου του αργεί. Επίσης, όπως έχω ενηµερωθεί, σε προηγούµενες ποινές του είχε ανατεθεί κοινοτική εργασία, παρά ταύτα δεν την έφερε εις πέρας. Αντιλαµβάνοµαι εν τέλει ότι, δυστυχώς, η µόνη λύση και αρµόζουσα ποινή υπό τις περιστάσεις είναι αυτή της φυλάκισης. Εισηγούµαι, εντούτοις, την αναστολή της ποινής φυλάκισης και την ευρεία διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σας να τη διατάξει για τον µόνο λόγο ότι δεν γνωρίζω πραγµατικά αν είναι πιο εύκολο να απεξαρτηθεί, ο κατηγορούµενος, µέσα ή έξω από τη φυλακή, που στην ουσία αυτό είναι το ζητούµενο. Θα αναφέρω µόνο την υπόθεση Διεθύντρια Τµήµατος Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευηµερίας ν. Φωτεινής Ντούµα

(2002)1 ΑΑΔ 133, όπου το Αν.ωτατο Δικαστήpιo επικύρωσε ανασroλή για περίοδο 3 χρόνων της ποινής φυλάκισης ενός µηνός. Εκτίμηση Δικαστηρίου. Επιμέτρηση της ποινής. Το άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, προβλέπει ότι η απείθεια σε διάταγμα δικαστηρίου συνιστά πλημμέλημα και επισύρει ποινή φυλάκισης δύο ετών. Στην υπόθεση Krashias Shoes v. Adidas

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 750, τονίσθηκε ότι η υπακοή στα διατάγματα του Δικαστηρίου αποτελεί το θεμέλιο λίθο του κράτους δικαίου. Η νομολογία που υπάρχει επί του θέματος, καταδεικνύει τη σοβαρότητα που πρέπει να αποδίδεται σε υποθέσεις παρακοής δικαστικών διαταγμάτων. Σύμφωνα με τα όσα αποφασίσθηκαν στην υπόθεση Safarino v. Sun Shoes

(1964)1 C.L.R. 738, ένα διάταγμα Δικαστηρίου, ισοδυναμεί με διαταγή του ίδιου του Νόμου και είναι ακόμα περισσότερο ακριβές γιατί προσδιορίζει τι πρέπει να γίνει ή τι δεν πρέπει να γίνει. Τονίσθηκε στην ίδια υπόθεση ότι, η συμμόρφωση με διάταγμα του Δικαστηρίου, αποτελεί ένα από τα θεμέλια της σύγχρονης πολιτισμένης κοινωνίας και ότι η ανυπακοή προς αυτό, δυναμιτίζει την αποτελεσματικότητα της δικαστικής διαδικασίας, με ευρύτερες κοινωνικές συνέπειες. Οι παραβάτες όταν είναι φυσικά πρόσωπα κατά κανόνα τιμωρούνται με φυλάκιση. Η χρηματική ποινή μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις πρέπει να επιβάλλεται (Βλ. Kay ν. Municipality of Larnaca

(1982)2 Α.Α.Δ. 236 και CCC LAUNDRIES (PAPHOS) LTD κ.α. -ν.- ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ

(2010)2 Α.Α.Δ. 288). Για το αδίκημα της κακόβουλης βλάβης, το άρθρο 324 του Ποινικού Κώδικα προβλέπει ποινή φυλάκισης 2 χρόνων ή χρηματική ποινή ΛΚ1500 (€2562) ή συνδυασμό των δύο ποινών. Τα Δικαστήρια αντιμετωπίζουν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη» (Παναγίδης v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 104). Επιβάλλεται συνήθως ποινή φυλάκισης από τα Δικαστήρια, ακόμη και στις περιπτώσεις νεαρών παραβατών ή και ατόμων με λευκό ποινικό μητρώο (βλ. Nabokov v. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 381). Τούτο, με το σκεπτικό ότι τέτοιας φύσεως αδικήματα διαπράττονται με ανησυχητική συχνότητα, υποδηλώνουν εγκληματική συμπεριφορά η οποία στρέφεται εναντίον όχι μόνο της ιδιωτικής περιουσίας αλλά και της έννομης τάξης γενικότερα. Για το αδίκημα της ανησυχίας, κατά παράβαση του άρθρου 95 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, προβλέπεται ποινή φυλάκισης 3 μηνών. Για το αδίκημα της κοινής επίθεσης του άρθρου 242 του Ποινικού κώδικα, η ποινή αυξάνεται από ένα σε δύο χρόνια ή επιβάλλεται η προβλεπόμενη χρηματική ποινή ή και οι δύο ποινές, όταν το αδίκημα διαπράττεται από τον Κατηγορούμενο κατά μέλους της οικογένειας κατ' εφαρμογήν των προνοιών του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμος του 2000. Δεν μου διαφεύγει η ιδιαιτερότητα που παρουσιάζει η παρούσα υπόθεση, όπου μία μάνα καταλήγει να ζητεί βοήθεια από το Δικαστήριο με αγωγή εναντίον του, προκειμένου να εξασφαλίσει διάταγμα αποκλεισμού του παιδιού της από το σπίτι του, λόγω της επιθετικότητας που αυτό εκδηλώνει εις βάρος της εξαιτίας της ουσιοεξάρτησής του και της διαρκούς ανάγκης να εξασφαλίζει από τη μάνα του χρήματα για τη δόση του. Ομοίως, δεν με αφήνει ασυγκίνητη το γεγονός ότι ένας νέος άνθρωπος, καταλήγει να διαμένει στο αυτοκίνητο, όποτε αποφυλακίζεται, επειδή ακριβώς η πατρική του οικεία δεν είναι διαθέσιμη γι'αυτόν. Επίσκεψή του στην οικία του συντελεί παρακοή διατάγματος απομάκρυνσής του από αυτήν. Τούτο ακόμη και την περίοδο που άλλοι νέοι στην ηλικία του απολαμβάνουν την οικογενειακή θαλπωρή των Χριστουγεννιάτικων διακοπών, περιλαμβανομένης και νύχτας της παραμονής Πρωτοχρονιάς. Δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή η συναισθηματική φόρτιση ή ένταση κάτω από την οποία λειτουργεί ο δράστης σε τέτοια περίπτωση. Προσμετρά ο παράγοντας αυτός ως μετριαστικός παράγοντας (Γενικός Εισαγγελέας ν. Βίκτωρα Μενελάου Ιωάννου

(1999)2 Α.Α.Δ. 603, στην οποία καταγράφεται και η σχετική νομολογία). Παραταύτα, η Κυπριακή κοινωνία ταλανίζεται το τελευταίο χρονικό διάστημα με κρούσματα συγκλονιστικής βιαιότητας από πρόσωπα που είναι ουσιοεξαρτημένα, τα οποία διαπράττουν αδικήματα κατά των συνανθρώπων τους και κατά της περιουσίας, σκορπώντας το φόβο πρώτιστα και κύρια στα ίδια τα μέλη των οικογενειών τους. Συνεπώς, εφόσον ο Κατηγορούμενος είναι πρόσωπο που κατά την ομολογία του συνηγόρου του δεν έχει ακόμη αποθεραπευτεί από την ουσιοεξάρτηση και μπροστά στην έλλειψη της ικανότητας να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες του Διατάγματος απομάκρυνσης, το Δικαστήριο κρίνει ορατό τον κίνδυνο να επαναληφθούν τα αδικήματα με απρόβλεπτες συνέπειες και προεκτάσεις, αν ο Κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος και υποστεί απλώς χρηματική ποινή ή κάποια εγγύηση για την τήρηση του νόμου και της τάξης. Δυστυχώς, όπως επίσης αναγνώρισε ο συνήγορος του Κατηγορουμένου, το βεβαρυμένο του ποινικό μητρώο αφαιρεί από το Δικαστήριο την εξουσία να εξέδιδε προς όφελος του Κατηγορούμενου οποιοδήποτε Διάταγμα Θεραπείας βάσει του περί Θεραπείας Κατηγορούμενων Χρηστών ή Ουσιοεξαρτημένων Νόμου του 2016 (Ν.41(Ι)/2016). Καταλήγω ότι η ποινή φυλάκισης είναι μόνη αρμόζουσα ποινή υπό τις περιστάσεις. Ασφαλώς, θα συνεκτιμήσω κάθε σχετικό παράγοντα, κατά τον καθορισμό του εύρους της ποινής αυτής. Λαμβάνω υπόψη το νεαρό της ηλικίας του Κατηγορούμενου σε συσχετισμό με την ψυχολογική του κατάσταση. Στην Asoltanei Cristinel ν Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 742 υιοθετήθηκε το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 540, 544: «...Η ανάγκη για την αυστηρή αντιμετώπιση των αδικημάτων αυτών έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο. Από την άλλη είναι καλά θεμελιωμένο ότι οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Σε σοβαρά όμως αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξής τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής και αυστηρής ποινής, οι παράγοντες αυτοί είναι ήσσονος σημασίας. Προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας.» Η διαταραγμένη ψυχική υγεία ενός Κατηγορούμενου λαμβάνεται υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής. Η συνήθης αντιμετώπιση είναι να μειώνεται η ποινή φυλάκισης λογίζοντας υπέρ του κατηγορουμένου την επιβάρυνση της ψυχικής υγείας, όπως συνέβη στη Γρηγορίου v. Δημοκρατίας (Αρ. 1)

(2001)2 Α.Α.Δ. 299. Κωνσταντίνος Μαυραντωνίου ν Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 333). Σε σχέση με την ύπαρξη τριών προηγούμενων καταδικών στο ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτές θα πρέπει να διαβάζονται υπό το φως της γενικής αρχής δικαίου ότι ο κατηγορούμενος δεν τιμωρείται εκ νέου για αδίκημα για το οποίο έχει ήδη τιμωρηθεί. Η σημασία των προηγούμενων καταδικών έγκειται στο ότι η ύπαρξη τους τείνει να μειώσει σε κάποιο βαθμό, ανάλογα με τον αριθμό, τον χρόνο διάπραξης και τη φύση των αδικημάτων, την επιείκεια που μπορεί να επιδείξει το Δικαστήριο. Οι προηγούμενες καταδίκες αποτελούν κυρίως ένδειξη της στάσης του Κατηγορουμένου προς την τήρηση των Νόμων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ματθαίου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1). Στην υπόθεση Σωτήρη Ζαχαρία Γεωργίου, άλλως Καμμούγιαρος ν Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 565 ότι με κάθε μεταγενέστερη καταδίκη ο κατηγορούμενος προοδευτικά χάνει την μείωση την οποία είχε ως κατηγορούμενος με λευκό μητρώο, πλην όμως από την άλλη, ανεξάρτητα από το πόσο βεβαρυμένο είναι το μητρώο των προηγούμενων καταδικών του, αυτό δεν θα δικαιολογήσει την επιβολή ποινής φυλάκισης πέρα από την παραδεκτή οροφή για τα γεγονότα του υπό κρίση αδικήματος. Η ορθή προσέγγιση είναι ο καθορισμός από το Δικαστήριο της ποινής που είναι κατάλληλη για το αδίκημα και μετά να εξετάσει κατά πόσο μπορεί να παράσχει κάποια μείωση στον κατηγορούμενο λαμβανομένου υπόψη του μητρώου του. Αν το μητρώο είναι βεραρυμένο, πιθανόν να μη μπορεί. Εν προκειμένω, απομειώνεται σημαντικά το περιθώριο έκπτωσης που θα μπορούσαν να δώσω στον κατηγορούμενο, αν ληφθεί υπόψη ότι η τελευταία εκ των προηγούμενων καταδικών του είναι ημερομηνίας 11.12.2018, ότι δηλαδή αυτός διέπραξε νεά σειρά αδικημάτων του ιδίου είδους (απείθεια σε νόμιμες διαταγές) μόλις 5 ημέρες μετά την τελευταία του καταδίκη, δείχνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο απροθυμία συμμόρφωσης με τους νόμους και τις δικαστικές αποφάσεις. Το ότι στην παρούσα υπόθεση η απείθεια στο διάταγμα απομάκρυνσης συντελέστηκε κατ' επανάλειψη, με οδηγεί στην εξέταση του ενδεχόμενου επιβολής διαδοχικών ποινών. Η συμπερίληψη διαφόρων κατηγοριών στο ίδιο κατηγορητήριο επιτρέπεται από το άρθρο 40

(1)του Κεφ.

1. Αποτελεί βασική αρχή ότι δεν πρέπει να επιβάλλονται διαδοχικές ποινές για κατηγορίες που ουσιαστικά συνιστούν μια ενιαία συμπεριφορά, για το λόγο ότι αυτό θα καθιστούσε τη συνολική ποινή υπερβολική. Παράλληλα, το σύνολο των διαδοχικών ποινών που ενδεχομένως να επιβληθούν πρέπει να είναι ανάλογο με τη σοβαρότητα των επί μέρους κατηγοριών. Ο Δικαστής, όπως λέγεται, πρέπει να δει την υπόθεση από απόσταση και να αναρρωτηθεί κατά πόσο η συνολική ποινή είναι αρμόζουσα προς τα δεδομένα της. Αναφέρεται. ωστόσο, στο «Definitive Guideline» του Sentencing Guidelines Council «Οffences Taken into Consideration and Totality» (του 2012), ότι αδικήματα του ιδίου ή παρόμοιου χαρακτήρα μπορεί να προσελκύσουν διαδοχικές ποινές εάν η συνολική εγκληματικότητα που αποκαλύπτεται δεν αντικατοπτρίζεται διαφορετικά επαρκώς στην ποινή, ιδιαίτερα όπου υπάρχουν διάφορα θύματα ή αδικήματα τα οποία έχουν διαπραχθεί σε ξεχωριστές περιπτώσεις εναντίον του ίδιου ατόμου. Περαιτέρω, προκύπτει από την υπόθεση George Blake [1961] 45 Cr. App. Rep. 292, αναφορά στην οποία γίνεται στην Μιχαήλ (ανωτέρω), ότι δεν αποτελεί εμπόδιο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου το γεγονός ότι το αποτέλεσμα των διαδοχικών ποινών που θα επιβληθούν είναι η σωρευτική ποινή να υπερβαίνει το ανώτατο όριο που επιτρέπεται να επιβληθεί για οποιοδήποτε από τα αδικήματα. Εκτίμηση Δικαστηρίου Στην παρούσα υπόθεση, συνεκτιμώντας όλους τους πιο πάνω παράγοντες (ως μετριαστικούς αναφέρω τις ιδιάζουσες συνθήκες λόγω αποκλεισμού του Κατηγορούμενου από την πατρική του οικεία και από το οικογενειακό του περιβάλλον, την εγκατάλειψή του κατ' αυτόν τον τρόπο χωρίς στέγη μεσούσης της χειμερινής / χριστουγεννιάτικης περιόδου, την άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο, την επιβαρυμένη ψυχική του υγεία λόγω εξάρτησης στις ναρκωτικές ουσίες, το ότι δεν προκλήθηκε σοβαρός τραυματισμός στη μητέρα του ή μεγάλης αξίας βλάβη στο όχημά της, σε συσχετισμό με τους επιβαρυντικούς παράγοντες ότι βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες και ότι επανειλημμένα απείθησε στις νόμιμες διαταγές), καταλήγω να επιβάλλω τις ακόλουθες ποινές꞉ · Στην κατηγορία αρ. 1 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 30 ημερών. · Στην κατηγορία αρ. 2, επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 40 ημερών, η οποία να συντρέχει με την ποινή που επιβλήθηκε στην κατηγορία αρ.
2. · Στην κατηγορία αρ. 3 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 21 ημερών, η οποία να συντρέχει με την ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στην κατηγορία αρ. 1 · Στην κατηγορία αρ. 5 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 30 ημερών διαδοχικά προς την ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στην κατηγορία αρ.
3. · Στην κατηγορία αρ. 6 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 21 ημερών η οποία να συντρέχει με την ποινή που επιβλήθηκε στην κατηγορία αρ.
4. · Στην κατηγορία αρ. 7 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 40 ημερών, η οποία να συντρέχει με την ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στην κατηγορία αρ.
5. · Στις κατηγορίες αρ. 8, 9, 10, 11, 14 και 15 επιβάλλω διαδοχικές ποινές φυλάκισης 7 ημερών σε έκαστη κατηγορία. Να είναι διαδοχικές και προς τις ποινές που επιβλήθηκαν στις κατηγορίες αρ. 1 και
6. · Στις κατηγορίες αρ. 4, 12 και 13 καμία ποινή, βάσει της αρχής της συνολικότητας των ποινών. ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ Ή ΜΗ. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω το ενδεχόμενο αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στoυς κατηγορούμενους. Το άρθρο 3

(2)του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε με τον Νόμο 186(Ι)/03, προβλέπει ότι το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου. Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας ή ως εναλλακτικό μέτρο τιμωρίας του παραβάτη και η επιλογή της ποινής φυλάκισης δεν πρέπει να συσχετίζεται με τη δυνατότητα αναστολής της. Το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373, Λιασίδης ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 94). Μεταξύ των παραγόντων που επιμετρούν ως προς το επιθυμητό ή όχι της αναστολής της ποινής φυλάκισης είναι η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο για τη διάπραξη του αδικήματος, το μητρώο του Κατηγορουμένου ως δείκτης για την ανάγκη αποτροπής και η διαγωγή του Κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος και ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Κρίνω ότι η συστηματικότητα με την οποία ο Κατηγορούμενος απείθησε στο διάταγμα του Δικαστηρίου, ενόσω μάλιστα είχε πρόσφατα καταδικαστεί για παρόμοιο αδίκημα, αφαιρεί κάθε στοιχείο έμπρακτης μεταμέλειας του Κατηγορουμένου. Η παραδοχή των κατηγοριών ενώπιον του Δικαστηρίου δεν μπορεί αφ' εαυτής να πείσει το Δικαστήριο για τη μεταμέλειά του. Ο κίνδυνος επανάλειψης των αδικημάτων ελλοχεύει εκτός αν η ποινή εκτιθεί άμεσα έτσι ώστε ο Κατηγορούμενος να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες των πράξεών του. Συνεπώς, κρίνω ότι οι ποινές πρέπει να είναι άμεσες. ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΠΟΙΝΗΣ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ ΠΟΥ ΤΕΛΟΥΣΕ ΥΠΟ ΑΝΑΣΤΟΛΗ. Τονίζω ότι οι διατάξεις του άρθρου 3

(2)εξετάζονται και εφαρμόζονται από το Δικαστήριο, κατά προτεραιότητα και ανεξάρτητα από τη διεργασία που ακολουθείται αναφορικά με την ενεργοποίηση ή μη της ανασταλείσας ποινής φυλάκισης που επιβλήθηκε στον ίδιο Κατηγορούμενο αναφορικά με προηγούμενη καταδίκη. Η εν λόγω διεργασία διέπεται από χωριστές διατάξεις, εκείνες του άρθρου 4 του Ν.95/72, το οποίο παραθέτω πιο κάτω. «4.-

(1)Οσάκις, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, πρόσωπο διέπραξε αδίκημα τιμωρούμενον διά φυλακίσεως και είτε κατεδικάσθη υπό Δικαστηρίου όπερ δυνάμει του εδαφίου

(4)κέκτηται αρμοδιότητα να λάβη μέτρα εν σχέσει προς την ανασταλείσαν ποινήν είτε μεταγενεστέρως εμφανίζεται ή προσάγεται ενώπιον τοιούτου Δικαστηρίου, τότε, εκτός εάν εν τω μεταξύ ποινή έχει εκτελεσθή, το Δικαστήριον εξετάζει την υπόθεσιν του και λαμβάνει εν των ακολούθων μέτρων- (α) διατάσσει την εκτέλεσιν της ποινής δι' ην περίοδον αύτη επεβλήθη· (β) διατάσσει την εκτέλεσιν της ποινής διά περίοδον μικροτέραν εκείνης ήτις επεβλήθη· (γ) διατάσσει την τροποποίησιν του αρχικού διατάγματος διά της αντικαταστάσεως της εν αυτώ οριζομένης περιόδου διά περιόδου μη υπερβαινούσης τα δύο έτη από της ημέρας της τοιαύτης τροποποιήσεως· (δ) ουδέν μέτρον λαμβάνει εν σχέσει προς την ανασταλείσαν ποινήν, και το Δικαστήριον εκδίδει διάταγμα δυνάμει της παραγράφου (α) του παρόντος εδαφίου εκτός εάν είναι της γνώμης ότι τούτο θα ήτο άδικον λαμβανομένων υπ' όψιν απασών των περιστάσεων αίτινες εμεσολάβησαν από της αναστολής της ποινής και των περιστάσεων υφ' ας ετελέσθη το νέον αδίκημα, και εν τοιαύτη περιπτώσει το Δικαστήριον εν τη αποφάσει αυτού αναφέρει τους λόγους της τοιαύτης ενεργείας του.

(2)Οσάκις το Δικαστήριον διατάσση ότι η ανασταλείσα ποινή δέον να εκτελεσθή, μετά ή άνευ τροποποιήσεως της αρχικής αυτής περιόδου, το Δικαστήριον δύναται να διατάξη όπως η εκτέλεσις χωρήση αμέσως ή όπως η περίοδος της φυλακίσεως αρχίση μετά την έκτισιν της ποινής της επιβληθείσης υπό του αυτού ή ετέρου Δικαστηρίου.». Έχει νομολογιακά διευκρινισθεί ότι η ενεργοποίηση ποινής φυλάκισης με αναστολή, με βάση το Άρθρο 4

(1)ανωτέρω, είναι ποινή για το προηγούμενο αδίκημα, δηλαδή, για το αδίκημα στο οποίο επιβλήθηκε. Δεν είναι ποινή για το νέο αδίκημα που διαπράχθηκε μέσα στην καθορισμένη περίοδο της αναστολής της εκτέλεσης της πρώτης ποινής - (βλ., μεταξύ άλλων, Louca v. Republic

(1986)2 C.L.R. 141· Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 251· Βασιλειάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 409· Έλβις Αντωνίου Σύμκασης ν. Της Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 1, Νίκος Ευαγγέλου Αργυρού Χριστούδκιας ν. Της Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 52). Στην παρούσα υπόθεση, αποφασίζω όπως ουδέν μέτρο λάβω σε σχέση με την ανασταλείσα ποινή που επιβλήθηκε σε προηγούμενη καταδίκη του κατηγορουμέου. Η πονή εκείνη θα εξακολουθεί να ισχύει ως είχε. Η έκταση των ποινών που επιβλήθηκαν για τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης, επιτρέπω όπως μειωθεί, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 117 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 115, κατά το χρονικό διάστημα, από τις 3.1.2019 που ο Κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση ως υπόδικος. (υπ.)........................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο