Αστυνομικού Διευθυντή Λάρνακας ν. Σταυρινού, Αρ. Υπόθεσης: 4135/17, 16/7/2019

(3)και 62 του περί της Πρόληψης και Καταστολής της Βίας στους Αθλητικούς Χώρους Νόμου του 2008 (Ν.48

(1)/2008). Ο Κατηγορούμενος στις 13/5/2017 σε γειτνιάζουσα περιοχή έξω από το στάδιο ΑΕΚ ΑΡΕΝΑ στη Λάρνακα της Επαρχίας Λάρνακας, αμέσως μετά τη λήξη του ποδοσφαιρικού αγώνα ΑΕΚ - ΑΕΛ, μαζί με άλλα πρόσωπα συμμετείχε σε οχλαγωγία. · 2η κατηγορία꞉ Χρησιμοποίηση επικίνδυνων αντικειμένων, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 57 του Ν.48(Ι)/

1. Ο Κατηγορούμενος στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία χρησιμοποίησε επικίνδυνο αντικείμενο, ήτοι μια πέτρα με σκοπό τη διάπραξη αδικήματος. · 3η κατηγορία꞉ Επίθεση εναντίον αστυνομικού, κατά παράβαση του άρθρου 244Α του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και των άρθρων 2 και 59 του Ν.48(Ι)/
2. Ο Κατηγορούμενος στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία επιτέθηκε εναντίον του Αστ. XXXXX Π. Χρυσοστόμου του Σταθμού Αραδίππου. Η 4η κατηγορία έχει ανασταλεί και ο Κατηγορούμενος απαλλάγηκε αυτής. Τα γεγονότα της υπόθεσης. Τα γεγονότα είναι ως το κατηγορητήριο. Όπως λεπτομερέστερα τα εξέθεσε η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, συνέβησαν τα εξής꞉ Στις 13.05.17, μεταξύ των ωρών 18꞉00 με 20꞉00, διεξήχθηκε στο στάδιο ΑΕΚ ΑΡΕΝΑ στη Λάρνακα ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ των ομάδων ΑΕΚ Λάρνακας και ΑΕΛ Λεμεσού. Τον αγώνα παρακολούθησαν αρκετοί φίλαθλοι και από τις δύο ομάδες. Κατά τη διάρκεια του αγώνα δεν προκλήθηκαν οποιαδήποτε επεισόδια. Μετά τη λήξη του αγώνα, μερίδα των οργανωμένων οπαδών της ΑΕΚ κινήθηκαν προς το μέρος οπαδών της ΑΕΛ που αναχωρούσαν από το στάδιο και ξεκίνησαν να ρίχνουν πέτρες. Μέρος αυτού του όχλου ήταν και ο Κατηγορούμενος. Κατά τον πετροβολισμό, λόγω του ότι κινδύνευαν άμεσα τόσο ανυποψίαστοι φίλαθλοι που εξέρχονταν του γηπέδου όσο και οι περιουσίες τους, επενέβηκαν μέλη της αντιοχλαγωγικής ομάδας της Λάρνακας για καταστολή. Στη συνέχεια, οπαδοί της ΑΕΚ έριξαν πέτρες εναντίον των μελών της αντιοχλαγωγικής ομάδας. Ο κατηγορούμενος καταδιώχθηκε και συνελήφθηκε από τον Λοχ. XXXXX (ΜΚ2), αφού τον είδε την στιγμή που έριξε πέτρα στον Αστ. XXXXX (Μ.Κ.1), από απόσταση ενός μέτρου, την οποία ο ΜΚ1 απέκοψε με την αστυνομική του ασπίδα και δεν τραυματίστηκε. Στη συνέχεια, έγινε προσπάθεια από άλλα μέλη της οργανωμένης κερκίδας της ΑΕΚ Λάρνακας να απελευθερώσουν τον Κατηγορούμενο. Στην προσπάθεια των μελών της αντιοχλαγωγικής ομάδας να τους αποτρέψουν, έγινε περιορισμένη χρήση ατομικού σπρέι. Στη συνέχεια, αστυφύλακες οδήγησαν τον Κατηγορούμενο στα γραφεία του ΤΑΕ Λάρνακας, όπου, ανακρινόμενος προφορικά, δεν παραδέχθηκε ενοχή. Κατηγορήθηκε γραπτώς και απάντησε «Ότι έχω να πω, θα το πω στο Δικαστήριο». Με βάση τα στοιχεία που διαθέτει η Κατηγορούσα Αρχή, ο Κατηγορούμενος δεν είναι Λευκού Ποινικού Μητρώου. Βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη, στην υπόθεση υπ΄ αριθμό 6736/14 του Επαρχ. Δικ. Λάρνακας, ημερ. 24.05.2016, η οποία αφορούσε στο αδίκημα της κακόβουλης βλάβης, για το οποίο επιβλήθηκε στον Κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 2 μηνών, το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας, για το οποίο του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 10 μηνών και το αδίκημα της κλοπής για το οποίο επίσης του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 10 μηνών. Δεν έχει παραγραφεί. Στις 24.05.2020 αποκαθίσταται βάσει του νόμου. Τέλος, η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής πληροφόρησε το Δικαστήριο ότι από την καταχώρηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης μέχρι την ημερομηνία αλλαγής απάντησης του Κατηγορούμενου στις πιο πάνω κατηγορίες από «Μη παραδοχή» σε «Παραδοχή» (βλ. πρακτικά 11.6.2019), προκλήθηκαν €60 έξοδα από την κλήτευση μαρτύρων. Αγόρευση για μετριασμό της ποινής. Ο συνήγορος Υπεράσπισης υιοθέτησε ως ορθή την εκδοχή γεγονότων που εξέθεσε η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής. Θέλησε όμως να διευκρινίσει ότι ο Κατηγορούμενος δεν έριξε οποιαδήποτε πέτρα πριν να τρέξει η αστυνομία προς τους οχλαγωγούντες. Είναι παραδεκτό ότι ο κατηγορούμενος ήταν μέρος του όχλου και έτρεξε για να αποφύγει την αστυνομία τότε που η Αστυνομία έτρεξε προς το μέρος του όχλου, έπεσε ο Κατηγορούμενος και πιάστηκε σε συρματόπλεγμα, έπεσε στο έδαφος και την πέτρα την έριξε ενώ βρισκόταν στο έδαφος, όταν αντελήφθηκε τον αστυνομικό και υπό το καθεστώς σύγχυσης και φόβου ότι θα τον συλλάμβανε. Είναι παραδεκτό ότι ο Κατηγορούμενος πέταξε την πέτρα προς το μέρος του αστυνομικού ενόσω ο ίδιος ο Κατηγορούμενος βρισκόταν στο έδαφος. Δεν ήταν μεγάλη η πέτρα. Δεν υπήρξε οποιοσδήποτε τραυματισμός του αστυνομικού. Το ρίξιμό της ήταν σε μικρή απόσταση και βρήκε πάνω στην ασπίδα του αστυνομικού. Ο κ. Αντωνίου επεσήμανε προς το Δικαστήριο ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο διάπραξης των αδικημάτων, ο Κατηγορούμενος βρισκόταν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση λόγω των συνθηκών της προσωπικής του ζωής. Συγκεκριμένα, ο Κατηγορούμενος είχε αποκτήσει μια κόρη στις 26.10.16 μαζί με την τότε συμβία του. Δεν πρόλαβε, όμως, ούτε καν να αναγνωρίσει το παιδί, καθ΄ ότι η πρώην συμβία του τον εγκατέλειψε χωρίς προειδοποίηση και πήρε μαζί της και το παιδί τους. Έκτοτε, έχουν μεταβληθεί θετικά οι προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου, από τότε που διαπράχθηκαν τα αδικήματα. Αυτή τη στιγμή έχει αποκτήσει και δεύτερο παιδί, με άλλη γυναίκα την οποία και έχει παντρευτεί πρόσφατα, στις 26.03.
3. Προγραμματίζουν τη βάφτιση του παιδιού τους τον επόμενο μήνα. Σχετικό Πιστοποιητικό Γέννησης και Πρόσκληση Βάφτισης, προς απόδειξη του λόγου το αληθές, παρουσιάστηκαν και κατατέθηκαν στο Δικαστήριο από τον συνήγορο Υπεράσπισης ως μέρος της δέσμης εγγράφων που σημειώθηκε με ένδειξη «Έγγραφο Α». Σημείωσε ο κ. Αντωνίου, αναφορικά με τις οικονομικές συνθήκες του Κατηγορούμενου, ότι αμέσως μετά τη σύλληψη του Κατηγορούμενου για τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης, αυτός αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την εργασία του, διότι έμαθαν οι εργοδότες του ότι συνελήφθη. Εργαζόταν στους Φούρνους Ζορμπά. Τώρα, ο κατηγορούμενος εργάζεται σε εταιρεία παροχής υπηρεσιών ασφαλείας, ως κλητήρας. Από την εργασία του αυτή, δηλώνει ότι λαμβάνει το ποσό των €
4. Σχετική Αναλυτική Κατάσταση Αποδοχών από το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων εσωκλείεται στη δέσμη που σημειώθηκε ως Έγγραφο Α. Περαιτέρω, ο Κατηγορούμενος έχει βάλει τον εαυτό του σε ένα νέο μονοπάτι, αφού φοιτά στο εσπερινό σχολείο Λάρνακας, με σκοπό να λάβει απολυτήριο. Κατά τη νέα σχολική χρονιά, θα φοιτήσει στον 6ο χρόνο του Εσπερινού σχολείου Λάρνακας. Τέλος, ο κ. Αντωνίου κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του ότι η μία προηγούμενη καταδίκη που έχει ο πελάτης του στο ποινικό του μητρώο αφορά διαφορετικά αδικήματα. Καλείται επίσης το Δικαστήριο να λάβει υπόψη την παραδοχή του Κατηγορουμένου πριν από το στάδιο της ακρόασης, την απολογία του για τα αδικήματα που έχει διαπράξει και δεδομένης της μεταβολής των οικογενειακών του συνθηκών, ζητεί τη μέγιστη δυνατή επιείκεια του Δικαστηρίου. Σε περίπτωση που το Δικαστήριο προσανατολίζεται στην επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας, ο συνήγορος Υπεράσπισης εισηγείται όπως αυτή ανασταλεί, καθ΄ότι ο Κατηγορούμενος έχει ξεκινήσει μια δεύτερη ζωή, μακριά από παράνομες δραστηριότητες. Αξίζει να του δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία, για να ζήσει τον οικογενειακό βίο, ο οποίος του αποστερήθηκε σε σχέση με το πρώτο του παιδί. Υπόσχεται ότι δεν θα απασχολήσει ξανά τις Αστυνομικές Αρχές. ΕΠΙΜΕΤΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Το δικαίωμα της ελεύθερης συγκέντρωσης και του ελεύθερου συνεταιρίζεσθαι προστατεύεται επίσης από το άρθρο 11 της ΕΣΔΑ. Η προστασία ωστόσο τέτοιου δικαιώματος στον πυρήνα του και η απόλαυση του από όλους, προϋποθέτει τη διαφύλαξη και την τήρηση της δημόσιας τάξης, προκειμένου να αποτρέπεται η παράνομη συνάθροιση και η οχλαγωγία. Γι΄ αυτό το δικαίωμα του συνέρχεσθαι δύναται να τεθεί σε περιορισμούς δια νόμου, όπως εξάλλου κάθε ατομικό δικαίωμα για συγκεκριμένους λόγους (Βλ. σχετικά Παύλου ν. Δημοκρατίας

(2009)3 ΑΑΔ 584). Μεταξύ των λόγων δημοσίου συμφέροντος που σύμφωνα με την παρα. 3 του Άρθρου 21 του Συντάγματος μπορούν να περιορίσουν την άσκηση τέτοιου δικαιώματος περιλαμβάνεται η δημόσια τάξη, η δημόσια ασφάλεια και η συνταγματική τάξη. Υπό αυτό το πρίσμα, η Κυπριακή Βουλή θέσπισε τον περί της Πρόληψης και της Καταστολής της Βίας στους Αθλητικούς Χώρους Νόμο, Ν.48

(1)/2008, αποβλέποντας στην πρόληψη και/ή καταστολή της βίας στους αθλητικούς χώρους, ιδιαίτερα λόγω της κατά γενική εκτίμηση δραματικής αύξησης παραβατικών συμπεριφορών και ακραίων επεισοδίων στους χώρους αυτούς (βλ. την απόφαση ημερ. 8.2.2012, στην Προσφυγή αρ. 11/2010, Κυριάκος Σιήττης, ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω

1. Υπουργείου Δικαιοσύνης,
2. Αστυνομικού Διευθυντή Επαρχίας Λευκωσίας). Τα Δικαστήρια απο καιρό έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου λόγω της διαφαινόμενης αυξητικής τάσης εκδήλωσης αντικοινωνικών συμπεριφορών μέσα και έξω από τα γήπεδα. Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Αντωνίου,

(1996)2 ΑΑΔ σελ. 1 αναφέρθηκαν τα εξής: "Τον τελευταίο καιρό το φαινόμενο της βίας στους αθλητικούς χώρους έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις, εξελίσσεται δε σταθερά σε κύριο κοινωνικό πρόβλημα. Η περιφρούρηση του αθλητισμού από πράξεις βίας αποτελεί καθήκον του Δικαστηρίου. Η ευπρεπής συμπεριφορά θα πρέπει να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση και τα γήπεδα αθλοπαιδιών θα πρέπει να γίνουν όπως ήταν στο παρελθόν, χώροι ψυχαγωγίας, ευγενούς άμιλλας και υγιούς ανταγωνισμού, ενώ οι αθλητικοί αγώνες πρέπει να παύσουν να παρέχουν δικαιολογίες για βανδαλισμούς και εκδηλώσεις μισαλλοδοξίας. Οι επιβαλλόμενες σε αδικήματα αυτής της φύσης ποινές θα πρέπει να είναι αποθαρρυντικές για πρόσωπα που δεν μπορούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά τους σε δημόσιες συναθροίσεις και ιδιαίτερα σε γήπεδα αθλοπαιδιών, ενώ εκείνοι που δεν μπορούν να ελέγξουν τους εαυτούς τους, θα πρέπει να αντιληφθούν ότι θα καταβάλλουν βαρύ τίμημα για τη συμπεριφορά τους αυτή (Mathikoloni and Another v. The Police

(1988)2 CLR 22). Η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών είναι ιδιαίτερα εμφανής τον τελευταίο καιρό που η βίαιη συμπεριφορά, είτε υπό μορφή μεμονομένων περιστατικών είτε οργανωμένης αντικοινωνικής συμπεριφοράς έχει καταστεί ανησυχητικά συχνή. Τόσο το πρωτόδικο Δικαστήριο όσο και το Εφετείο μπορεί να λάβει δικανική γνώση της συχνότητας παρόμοιων επεισοδίων κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικών, κυρίως, αγώνων (βλ. σχετικά The Attorney-General v. Mavrokefalos

(1966)2 CLR 93, και Police v. Ioannou

(1989)2 CLR 61). Όπως τονίστηκε και στην υπόθεση Theodorou v. the Police

(1979)2 CLR 191, τόσο οι συμμετέχοντες σε ποδοσφαιρικούς αγώνες όσο και οι θεατές, θα πρέπει να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση και να μην επιτρέπουν στους εαυτούς τους να παρασύρονται από ξεσπάσματα θυμού ή από φανατισμό οποιουδήποτε είδους (βλ. επίσης Hapsides v. The Police

(1969)2 C.L.R.64).». Οι πρόνοιες που προδιέγραψε ο Νομοθέτης με το Ν.48(Ι)/2008για τα αδικήματα που ο Κατηγορούμενος παραδέχεται ότι διέπραξε είναι οι εξής꞉ · Αναφορικά με τοην 1η κατηγορία για το αδίκημα της συμμετοχή σε οχλαγωγία. Άρθρα 60 και 62. «60.-

(1)Παράνομη είναι η συνάθροιση προσώπων που οφείλεται ή συνδέεται με αγώνα ή εκδήλωση με σκοπό να διαπράξουν από κοινού ποινικό αδίκημα ή να εκτελέσουν από κοινού κάποιο σκοπό και τα οποία συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο που προκαλεί στα πρόσωπα που βρίσκονται στην περιοχή εύλογο φόβο ότι συναθροίστηκαν με αυτό τον τρόπο με σκοπό να διασαλεύσουν την ειρήνη ή να παρεμποδίσουν την ομαλή διεξαγωγή του αγώνα ή της εκδήλωσης ή ότι με τέτοια συνάθροιση, άσκοπα και χωρίς αποχρώντα λόγο, προκαλούν άλλα πρόσωπα σε διασάλευση της ειρήνης ή σε παρεμπόδιση της ομαλής διεξαγωγής του αγώνα ή της εκδήλωσης.

(2)Η συνάθροιση είναι παράνομη, και αν ακόμη άρχισε ως νόμιμη, αν οι συμμετέχοντες σ' αυτή συμπεριφέρονται όπως περιγράφεται στο εδάφιο

(1)ανωτέρω.

(3)Όταν η παράνομη συνάθροιση αρχίζει να επιτελεί το σκοπό για τον οποίο έγινε, για διασάλευση της ειρήνης και προς τρόμο του κοινού, η συνάθροιση χαρακτηρίζεται ως οχλαγωγία και οι συναθροισμένοι λογίζονται οχλαγωγικώς συναθροισμένοι. 62. Οποιοδήποτε πρόσωπο συμμετέχει σε οχλαγωγία όπως αυτή καθορίζεται στο εδάφιο

(3)του άρθρου 60 είναι ένοχο πλημμελήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει το ένα έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες ευρώ ή και στις δύο αυτές ποινές.». · Αναφορικά με τη 2η κατηγορία, για το αδίκημα της χρησιμοποίησης επικίνδυνων αντικειμένων. Άρθρο

1. «
2. Οποιοδήποτε πρόσωπο κατά τη διεξαγωγή αγώνα ή εκδήλωσης χρησιμοποιεί σε αθλητικό χώρο ή στην αμέσως γειτνιάζουσα περιοχή επικίνδυνο αντικείμενο με σκοπό τη διάπραξη αδικήματος είναι ένοχο πλημμελήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει το ένα έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες ευρώ ή και στις δύο αυτές ποινές και το αντικείμενο κατάσχεται.». · Αναφορικά με το αδίκημα της 3ης κατηγορίας, Επίθεση εναντίον Αστυνομικού. Άρθρο 244A, Κεφ. 154 και άρθρο 59 του Ν.48(Ι)/
3. «
4. Όποιος- (α) επιτίθεται εναντίον άλλου με σκοπό διάπραξης κακουργήματος ή αντίστασης ή ματαίωσης της νόμιμης σύλληψης ή κράτησης του εαυτού του ή άλλου για κάποιο ποινικό αδίκημα, ή [.], είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων.».
5. Οποιοδήποτε πρόσωπο συμμετέχει σε συμπλοκή ή επίθεση με οποιοδήποτε τρόπο εναντίον οποιουδήποτε προσώπου και η επίθεση ή συμπλοκή οφείλεται ή συνδέεται με αγώνα ή εκδήλωση είναι ένοχο πλημμελήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ ή και στις δύο αυτές ποινές.». Κατά την επιμέτρηση της ποινής, το Δικαστήριο αρχίζει από το μέγιστο της προβλεπόμενης στο Νόμο ποινής και ακολούθως ελέγχει τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων στην ενώπιον του υπόθεση για να προσαρμόσει την ποινή στα δεδομένα της υπόθεσης αφότου διακρίνει αν υφίστανται επιβαρυντικοί ή μετριαστικοί παράγοντες. Έπειτα εξατομικεύει την ποινή ώστε αυτή να μην αντανακλά μόνο στη σοβαρότητα του αδικήματος και τις συνθήκες διάπραξής του, αλλά και στις πραγματικές προσωπικές συνθήκες του παραβάτη, με σκοπό η ποινή να τον αναμορφώσει και να τον αποτρέψει από το να εκδηλώσει στο μέλλον όμοια εγκληματική συμπεριφορά. Η όλη διεργασία αποβλέπει στην επιβολή αποτρεπτικών ποινών, κατά την έννοια που επεξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, που αντανακλάται στο απόσπασμα και παρατίθεται στην απόφαση του Κακουργιοδικείου από το σύγγραμμα του Thomas «Principles of Sentencing", και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους." Ακόμη και όταν τα αδικήματα είναι σοβαρά, δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής (βλέπε Θεοχάρους v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Ωστόσο, όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Κόκκινος ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 135: "Η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο το συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη, όχι όμως την αποκλειστική συνάρτησή της με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη [Βλ. Eleni Evagorou v. The Police

(1971)2 C.L.R. 194]." Η διαδικασία της εξατομίκευσης της ποινής δεν δύναται να συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του εγκλήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής (βλέπε Καλανίδης v. Αστυνομίας, Τσιβιτσώφ v. Αστυνομίας, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Καλανίδη και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Τσιβιτσώφ, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 3/2008, 4/2008, 6/2008 και 7/2008, ημερομηνίας 11.05.09). Υπό το φως των πιο πάνω αρχών, στην παρούσα υπόθεση, έχοντας υπόψη μου τα γεγονότα της υπόθεσης και όσα λέχθηκαν για μετριασμό, αποδέχομαι ως μετριαστικούς παράγοντες προς όφελος του κατηγορούμενου τα εξής στοιχεία: 1) Την παραδοχή και την απολογία του στο Δικαστήριο πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Η παραδοχή εμπεριέχει το απτό στοιχείο της μεταμέλειας (Δημήτρης Βασιλείου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ 110/14, ημ. 15.6.15) και πρέπει να αμείβεται με έκπτωση στην ποινή (Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28), διότι αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μην σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Αυτός ο μετριαστικός παράγοντας ισχύει στην παρούσα υπόθεση, εφόσον ο Κατηγορούμενος άλλαξε απάντηση σε παραδοχή. 2) Το ότι εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι δεν προκλήθηκαν από την επίθεση του κατά του αστυνομικού με τη ρήξη πέτρας οποιεσδήποτε σωματικές βλάβες στον αστυνομικό. Εάν υπήρχαν, θα αποτελούσαν οπωσδήποτε επιβαρυντικό παράγοντα. Το ότι η χρήση της πέτρας έγινε κατά οργάνου τήρησης της τάξης εν ώρα καθήκοντος είναι επιβαρυντικό. 3) Τη βελτίωση των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορούμενου, όπως τούτες προκύπτουν μέσα από όσα ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου ενώπιον του Δικαστηρίου, προσκομίζοντας τα σχετικά δικαιολογητικά. Όπως έχει νομολογηθεί, η πάροδος μεγάλου χρονικού διαστήματος από τη διάπραξη είναι ουσιώδες στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή της ποινής, καθότι η παρέλευση μακρού χρόνου από τη διάπραξη μειώνει την αποτρεπτικότητα της ποινής και τον αναμορφωτικό της ρόλο για τον κατηγορούμενο, ενώ ταυτόχρονα οι προσωπικές του συνθήκες μπορεί να έχουν αλλάξει ριζικά στο διάστημα αυτό (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 355, Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου

(1991)2 Α.Α.Δ. 5, και Γενικός Εισαγγελέας ν. Τέλλα

(1991)2 Α.Α.Δ. 71). Η νομολογία δίδει ιδιαίτερη σημασία στο χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει, εάν στο μεταξύ οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορουμένου έχουν αλλάξει ριζικά (βλ. Σωτήρης Αβραάμ ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 365). Εδώ παρήλθε χρόνος 2 και πλέον ετών από τις 13.5.2017 που διαπράχθηκαν τα αδικήματα μέχρι τις 16.7.2019 που επιβάλλεται η ποινή. Δεν παραγνωρίζω όμως ότι από 15.5.2017 που καταχωρήθηκε η υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου μέχρι τις 11.6.2019, η καθυστέρηση διεκπεραίωσης της υπόθεσης συσχετίζεται και με το ότι ο Κατηγορούμενος διατηρούσε την απάντηση μη παραδοχής στο κατηγορητήριο. Σε σχέση με την ύπαρξη μιας προηγούμενης καταδίκης του Κατηγορούμενου, σημειώνω ότι κανένας δεν τιμωρείται εκ νέου για αδίκημα για το οποίο έχει ήδη τιμωρηθεί. Όμως, η σημασία των προηγούμενων καταδικών έγκειται στο ότι η ύπαρξη τους τείνει να μειώσει ανάλογα με τον αριθμό καταδικών, καθώς και τον χρόνο και τη φύση διάπραξης των προηγούμενων αδικημάτων, την επιείκεια που μπορεί να επιδείξει το Δικαστήριο, αφού αποτελούν κυρίως ένδειξη της στάσης του Κατηγορουμένου προς την τήρηση των Νόμων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ματθαίου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1). Δηλαδή, οι προηγούμενες καταδίκες είναι στοιχείο το οποίο έχει σημασία και λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης και του σεβασμού του κατηγορουμένου προς τους νόμους της πολιτείας. Λαμβάνοντας υπόψη τη φύση των αδικημάτων της παρούσας υπόθεσης, την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών για εκπλήρωση των στόχων του Νομοθέτη και για προστασία της κοινωνίας από τέτοιες οχλαγωγικές και βίαιες συμπεριφορές στους αθλητικούς χώρους, προκειμένου να σταλούν τα ορθά μηνύματα σε νεαρά άτομα της ηλικίας του Κατηγορουμένου, ο οποίος ως φαίνεται στο Κατηγορητήριο ήταν 25 ετών κατά τη διάπραξη των αδικημάτων και ο οποίος έχει μία προηγούμενη καταδίκη για σοβαρά αδικήματα έστω διαφορετικής φύσης, κρίνω ότι η αρμόζουσα ποινή είναι η ποινή φυλάκισης, το εύρος της οποίας είμαι πρόθυμη να μειώσω σημαντικά υπό το φως των προαναφερθέντων τριών μετριαστικών παραγόντων. Οι ποινές που καταλήγω να επιβάλλω είναι οι εξής: 1η κατηγορία: 1 μήνας φυλάκισης 2η κατηγορία: 2 μήνες φυλάκισης 3η κατηγορία: 2 μήνες φυλάκισης Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω το ενδεχόμενο αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στoν κατηγορούμενο. Το άρθρο 3

(2)του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε με τον Νόμο 186(Ι)/03, προβλέπει ότι το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου. Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας ή ως εναλλακτικό μέτρο τιμωρίας του παραβάτη και η επιλογή της ποινής φυλάκισης δεν πρέπει να συσχετίζεται με τη δυνατότητα αναστολής της. Το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373, Λιασίδης ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 94). Μεταξύ των παραγόντων που επιμετρούν ως προς το επιθυμητό ή όχι της αναστολής της ποινής φυλάκισης είναι η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο για τη διάπραξη του αδικήματος, το μητρώο του Κατηγορουμένου ως δείκτης για την ανάγκη αποτροπής και η διαγωγή του Κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος και ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Στην παρούσα υπόθεση, κρίνω κατάλληλο να δώσω στον Κατηγορούμενο μία δεύτερη ευκαιρία για αναμόρφωση της συμπεριφοράς του, πρώτιστα και κύρια επειδή έχει παρουσιάσει σημεία έμπρακτης μεταμέλειας, διά της αλλαγής απάντησης σε παραδοχή, αλλά επιπλέον διά της στροφής που έχει κάνει στην προσωπική και οικογενειακή του ζωή για αποκατάσταση και για συμπλήρωση της εκπαίδευσής του, ώστε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Αναστέλλεται η ποινή φυλάκισης για 3 έτη από σήμερα. [Επεξηγείται στον κατηγορούμενο η σημασία της αναστολής.] Τα έξοδα που προκλήθηκαν €60 θα επιβαρύνουν τον Κατηγορούμενο. Είναι πληρωτέα αμέσως. (Υπογρ.) ................. Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο