Δημοκρατία ν. Momoh, Αρ. Υπόθεσης: 8121/19, 7/10/2019

(1)(α), 26 και 30 του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 (βλ. κατηγορία 1), της παράνομης κατοχής της ίδιας ποσότητας και τάξης ναρκωτικών κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(2)και 30 του αυτού νομοθετήματος (βλ. κατηγορία 2) ως της παράνομης κατοχής των ίδιων ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(3)και 30 (βλ. κατηγορία 3), καθώς και της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες κατά παράβασιν των άρθρων 2, 3, 4

(1)(iii), 5 και 7 του Περί της Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμου 188(Ι)/07 (βλ. κατηγορία 4), με τις λεπτομέρειες της τελευταίας αυτής κατηγορίας να αφορούν στο ότι ο κατηγορούμενος κατά το χρόνο διάπραξης των έτερων αδικημάτων είχε στην κατοχή του χρηματική περιουσία ύψους €900 γνωρίζοντας πως αυτή αποτελούσε έσοδο από τη διάπραξη του γενεσιουργού αδικήματος της εμπορίας ναρκωτικών. Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης όπως τέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή και έγιναν παραδεκτά από την Υπεράσπιση, στις 26.7.19 και ώρα 2030 ο κατηγορούμενος αφίχθηκε με πτήση από την Αθήνα στο Αεροδρόμιο Λάρνακας. Υπήρχαν πληροφορίες πως ο κατηγορούμενος θα μετέφερε ναρκωτικά. Αφού εντοπίστηκε από μέλος της ΥΚΑΝ ενημερώθηκε λειτουργός του Τμήματος Τελωνείων. Ο κατηγορούμενος ανακόπηκε και ερευνήθηκε σωματικά. Ερευνήθηκε και η αποσκευή του. Δεν εντοπίστηκε κάτι το παράνομο. Ο κατηγορούμενος έδωσε γραπτή συγκατάθεση για ιατρική εξέταση για να διαπιστωθεί κατά πόσο είχε ναρκωτικά στο σώμα του. Σε ακτινολογική εξέταση στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας διαπιστώθηκε ότι τούτος είχε εντός του ξένα σώματα, πιθανόν σκευάσματα με ναρκωτικά. Αφού εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης, ο κατηγορούμενος συνελήφθη στις 26.7.19 και ώρα

1. Ακολούθως, ο κατηγορούμενος ευρισκόμενος στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας αφόδευσε σε έξι περιπτώσεις 57 συνολικώς σκευάσματα με μεθαμφεταμίνη συνολικού βάρους 676,5 γραμμαρίων. Ήταν τα επίδικα ναρκωτικά και τα αναφερόμενα στο κατηγορητήριο. Ο κατηγορούμενος σε κατάθεση του ημερομηνίας 27.7.19, ανάφερε πως διαμένει με καθεστώς πολιτικού πρόσφυγα στην Ιταλία, με την φιλενάδα του και το παιδί τους και ότι χρειαζόταν λεφτά διότι ήσαν και οι δύο άνεργοι. Ο κατηγορούμενος ανέφερε πως κάποιος φίλος του από την Νιγηρία, τον οποίον ξέρει ως Occho, του πρότεινε να μεταφέρει ναρκωτικά έναντι αμοιβής. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος ταξίδεψε στην Μαδρίτη και βρέθηκε με άλλο άγνωστο του πρόσωπο το οποίο του έδωσε ταξιδιωτικά εισιτήρια για την Κύπρο και 100 συσκευασίες με ναρκωτικά για να τις καταπιεί αλλά ο κατηγορούμενος κατάπιε μόνο όσες μπορούσε. Από αυτό το πρόσωπο ο κατηγορούμενος έλαβε το ποσό των €900 και του αναφέρθηκε ότι με την άφιξη του στην Κύπρο θα λάμβανε περαιτέρω οδηγίες και πρόσθετο ποσό €
2. Το ποσό των €900 βρέθηκε στην κατοχή του κατηγορουμένου κατά τη σύλληψη. Όσον αφορά στον αναφερόμενο Occho, ο κατηγορούμενος, σε δεύτερη κατάθεση του στις 30.7.19, έδωσε περιγραφή αυτού αλλά είπε πως δεν γνωρίζει το πραγματικό όνομα του προσώπου αυτού και δεν έδωσε άλλα στοιχεία με τα οποία τούτος να μπορεί να εντοπιστεί. Όσον αφορά στο είδος των ναρκωτικών, ο κατηγορούμενος ανάφερε πως από την όψη των σκευασμάτων θεώρησε ότι επρόκειτο περί κοκαΐνης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου, αγορεύοντας για μετριασμό της ποινής (και παραδίδοντας προς τούτο και σχετική γραπτή αγόρευση/Έγγραφο Β1), αναφέρθηκε στις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, στο νεαρό της ηλικίας του (22 ετών), στις επιπτώσεις της καταδίκης και ποινής στον κατηγορούμενο, στην οικογένεια του και στο μικρό του παιδί (βρέφος 5 μηνών), στις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, στο λευκό ποινικό μητρώο του, στη μεταμέλεια και απολογία του, στην άμεση του παραδοχή, στα δεινά του οικονομικά προβλήματα και εν γένει σε τέτοιες συνθήκες οι οποίες αποτιμώμενες εν συνόλω θα πρέπει να οδηγήσουν στην όσο το δυνατό πιο επιεική αντιμετώπιση του κατηγορουμένου. Εν σχέσει προς τις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, ως τούτες αναφέρονται στην Έκθεση Κοινωνικής Έρευνας, απογράφεται πως ο κατηγορούμενος γεννήθηκε στις 28.2.97 στην Νιγηρία, η σύζυγος/σύντροφος είναι ηλικίας 21 ετών και πολιτικός πρόσφυγας. Τούτη, μαζί με το παιδί τους, βρίσκονται στην Ιταλία στην οποία ο κατηγορούμενος διέμενε με την σύζυγο και το παιδί του σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου έχοντας εισοδήματα €35 ημερησίως από εργασία του σε φάρμα. Ο πατέρας του κατηγορουμένου απεβίωσε το
3. Η μητέρα του ασχολείται με εμπόριο στην Νιγηρία. Έχει ένα αδελφό 19 ετών ο οποίος βρίσκεται και αυτός στην Ιταλία ως αιτητής πολιτικού ασύλου. Ο κατηγορούμενος φοίτησε σε σχολείο μέχρι την ηλικία των 12 ετών αλλά αναγκάστηκε να διακόψει λόγω της ανάγκης να εργαστεί και να συνεισφέρει οικονομικώς στην οικογένεια του. Αρχικώς εκπαιδεύτηκε στις οικοδομές και στη συνέχεια ασχολούνταν κάποιο διάστημα με το εμπόριο μαζί με τη μητέρα του. Σε ηλικία 17 ετών μετέβηκε σε άλλη αφρικανική χώρα όπου γνώρισε την σύζυγο του και από εκεί αιτήθηκαν πολιτικό άσυλο στην Ιταλία. Για περίοδο 2 ετών έμενε σε προσφυγικό καταυλισμό. Ακολούθως πήγε με τη σύζυγο του στην Αυστρία όπου επίσης αιτήθηκε ασύλου και διέμεινε για άλλα δύο έτη σε κέντρο προσφύγων. Τον Νοέμβριο 2018 επέστρεψε στην Ιταλία με τη σύζυγο του η οποία κυοφορούσε το παιδί τους. Εκεί εργαζόταν περιστασιακώς ως γεωργός. Επιθυμεί να επιστρέψει στην Ιταλία όπου βρίσκονται η σύζυγος και το παιδί του αφού τούτοι χρειάζονται τη φροντίδα του. Δεν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Αξιολογήσαμε καθετί που τέθηκε ενώπιον μας από την Κατηγορούσα Αρχή και την υπεράσπιση, όπως ασφαλώς και το περιεχόμενο της προαναφερθείσας Έκθεσης Κοινωνικής Έρευνας. Η σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων αναδεικνύεται εναργώς από τις ανώτατες προβλεπόμενες ποινές τής διά βίου φυλάκισης και/ή προστίμου για την κατηγορία της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α (βλ. κατηγορία 1) και της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα (βλ. κατηγορία 3), της δεκατετραετούς φυλάκισης και/ή προστίμου (€500.000) για την κατηγορία της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες (βλ. κατηγορία 4) και της δωδεκαετούς φυλάκισης και/ή προστίμου για την κατηγορία της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α (βλ. κατηγορία 2). Τα αδικήματα αυτά κατατάσσονται ως σοβαρά δοσμένων των ευρύτερων κοινωνικών και άλλων συνεπόμενων που επιφέρουν στον κοινωνικό ιστό. Αυτή η σοβαρότητα, με την πολύ μεγάλη, δυστυχώς, συχνότητα διάπραξης τους σε συνδυασμό και με την κοινωνική απαξία που τα χαρακτηρίζει, καλούν στην επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Μολοντούτο, ακόμη και εντός του πλαισίου αυτού, το δικαστικό καθήκον για εξατομίκευση της ποινής ουδόλως μειώνεται ή ατονεί, αφού, διά πάγιας νομολογίας (βλ. μεταξύ άλλων, Παναγιώτου ν Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 478, 484-485), ακόμη και στα σοβαρότερα των αδικημάτων (στα οποία δεν προβλέπεται η επιβολή αναγκαστικής ποινής), το Δικαστήριο καθηκόντως και προσηκόντως είναι που οφείλει - και έτσι πράξαμε - να πραγματεύεται την κάθε περίπτωση στη βάση των γεγονότων της και τον καθένα κατηγορούμενο αναλόγως των περιστάσεων του. Τούτη η διεργασία εξατομίκευσης δεν σημαίνει ότι θα πρέπει ταυτοχρόνως να υπερακοντίζει και το έτερο δικαστικό καθήκον επιβολής της αρμόζουσας ποινής την οποία η νομοθεσία προβλέπει και η νομολογία υποδεικνύει. Είναι αναγκαία επομένως η προσεκτική και μικροσκοπική στάθμιση των πραγμάτων στην κάθε περίπτωση, κάτι που κάναμε και εμείς εδώ. Αναφορικώς προς την αναγκαιότητα αποτρεπτικής αντιμετώπισης ατόμων που εμπλέκονται στη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων αδικημάτων σχετιζόμενων με τα επίδικα, αρκούμαστε στο να υιοθετήσουμε και να επαναλάβουμε εμφαντικώς όλα όσα διατύπωσε το Ανώτατο Δικαστήριο στην Κλεομένης ν Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 350, 379-380 διά του Πασχαλίδη, Δ., τα οποία εφαρμόζονται κατ' αναλογίαν και στη δική μας περίπτωση: «Αν και πιστεύουμε ότι επαναλαμβάνουμε εαυτούς και τα τετριμμένα, κρίνουμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε την κατ' επανάληψη επισήμανση της νομολογίας μας «πως τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, πληγές οι οποίες δυστυχώς, όπως διαπιστώνουμε από τη συχνότητα των υποθέσεων που έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων, όχι μόνο δεν φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιδεινώνονται ραγδαία. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας. Είναι πραγματικά λυπηρό, οδυνηρό και τραγικό να διαπιστώνουμε πως η απώλεια ζωών, νέων κυρίως ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά την αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική». (Βλ. Παντελής Λαζάρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 172/2009 και 178/2009, ημερομηνίας 21/12/2010 και την εκεί σχετική νομολογία που η απόφαση παραπέμπει)». Λαμβάνουμε υπόψιν για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, τις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων (ως τις περιέγραψε ο συνήγορος του αλλά και η Κατηγορούσα Αρχή), το λευκό του ποινικό μητρώο, το νεαρό της ηλικίας του - και είναι με μεγάλη αισθαντικότητα που η νομολογία (και εμείς) προσεγγίζει τη μεταχείριση νεαρών ατόμων, ακόμη και στα σοβαρότερα των αδικημάτων (βλ. γενικώς, G M Pikis, Sentencing in Cyprus: Sentencing Revisited, 2η Έκδ., 2007, σελ. 88-90), δίχως πάντως η μεταβλητή αυτή να αποτελεί πάντοτε ασπίδα στην αυστηρή μεταχείριση τους εκεί όπου τούτο επιβάλλεται ως εκ της φύσης και συνθηκών του εξεταζόμενου εγκλήματος (βλ. κατ' αναλογίαν, Φραντζίδης v Αστυνομίας

(2002)2 ΑΑΔ 77, 79) - τα δεινά οικονομικά του προβλήματα τα οποία δεν είναι ασύνδετα με την απόφαση του να εμπλακεί εκουσίως στην παρανομία, τις επιπτώσεις της καταδίκης και ποινής στον ίδιον και στην οικογένεια του, την άμεση παραδοχή και ομολογία του χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζουμε και τις υποδείξεις στη Firat v Δημοκρατίας

(1993)2 ΑΑΔ 402, 405, ότι σε υποθέσεις ναρκωτικών το στοιχείο τούτο δεν πρέπει να υπερτιμάται αφού οι υποθέσεις του είδους δεν τίθενται στο ίδιο επίπεδο με άλλες περιπτώσεις παράνομης συμπεριφοράς - υποδείξεις, εντούτοις, που αντικρίσαμε και μέσα από τα αναφερθέντα στη Χαρτούπαλλος ν Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28, 36 (στην οποία παρέπεμψε ο κ. Νικολάου) ότι, δηλαδή, η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή επειδή αυτό ενθαρρύνει τους παρανομούντες να παραδέχονται ενοχή, με συνέπεια να μη σπαταλιέται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων κάτι που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης (και διεξήχθη συζήτηση επί τούτω στις αγορεύσεις με τον δικηγόρο του κατηγορουμένου να λέει, σωστά, πως στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει λόγος απόδοσης μικρότερης σημασίας στην παραδοχή του κατηγορουμένου ως εκ των συνθηκών διάπραξης των αδικημάτων) - την έμπρακτη μεταμέλεια και απολογία του κατηγορουμένου, τη συνεργασία του με τις ανακριτικές αρχές και την Αστυνομία, το γεγονός ότι η διαμονή του κατηγορουμένου στις Κεντρικές Φυλακές, εφόσον πρόκειται να επιλεχθεί η φυλάκιση ως η αρμόζουσα ποινή, θα καταστεί δυσχερέστερη λόγω της μη παρουσίας συγγενικών του προσώπων στην Κύπρο. Ο κ. Νικολάου υπογράμμισε προσέτι και το ρόλο που διαδραμάτισε ο κατηγορούμενος στη διάπραξη των επίδικων εγκλημάτων. Ένα ρόλο που, όπως αναγνώρισε τελικώς ο συνήγορος, έχει τη δική του ιδιότυπη σημασία στο όλο σύστημα προώθησης των ναρκωτικών, με τον κατηγορούμενο παρά ταύτα να μην εντάσσεται στην κατηγορία εκείνη των εμπόρων ναρκωτικών οι οποίοι έναντι μεγάλου κέρδους προωθούν ναρκωτικά στην αγορά. Δεν παραγνωρίσαμε ότι το αντίτιμο έναντι του οποίου παρανόμησε ο κατηγορούμενος ήταν ιδιαίτερα σημαντικό για τον ίδιον, όμως παράμεινε αδιαμφισβήτητο από την Κατηγορούσα Αρχή πως, τωόντι, η περίπτωση του κατηγορουμένου διαφοροποιείται ως προς το συζητούμενο κατά τον τρόπο που υπέδειξε ο δικηγόρος του. Ωστόσο, τούτου λεχθέντος, δεν μπορεί να μην υπογραμμιστεί και το στοιχειώδες, ότι δηλαδή, ο κατηγορούμενος, ως μεταφορέας των ναρκωτικών (και μάλιστα πολύ αποφασισμένος, κρίνοντας από τον προγραμματισμένο τρόπο απόκρυψης των ναρκωτικών στο σώμα του, με όλους τους ελλοχεύοντες κινδύνους για τον ίδιο), αποτέλεσε ένα άκρως σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα διακίνησης των ναρκωτικών και τη προσδοκώμενη διασπορά τους στη χώρα μας. Τούτο δεν πρέπει να το ξεχνά ούτε ο ίδιος αλλά ούτε και οι όποιοι άλλοι επίδοξοι μιμητές του. Όπως δεν πρέπει επίσης να παραβλέπει κανείς «. πως είναι απαράδεκτο να ενσπείρεται ο θάνατος κατ' επίκληση οικονομικών προβλημάτων», όπως ευστόχως τόνισε το Ανώτατο Δικαστήριο στην Jovanovic v Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 635, 638. Επιβάλλεται, θεωρούμε, να επαναλάβουμε, ως κατακλείδα επί του ζητήματος της δικαστικής προσέγγισης στα πράγματα, όλα όσα το Εφετείο παρέθεσε σχετικώς στην Χριστοδούλου ν Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 124, 129-130, διά του Ερωτοκρίτου Δ.: «.στην Khalil v. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 78 . το Εφετείο προειδοποίησε ότι η απάντηση των Δικαστηρίων στην συνεχιζόμενη από τότε αύξηση της διάδοσης των ναρκωτικών, δεν θα μπορούσε να ήταν άλλη από την ύπαρξη πιο αυστηρών ποινών... [Σ}την Mansour v. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 434 . τονίστηκε η υποχρέωση των Δικαστηρίων να συμμετέχουν αποφασιστικά στην παγκόσμια εκστρατεία, για καταπολέμηση της μάστιγας των ναρκωτικών. Βέβαια, η αυξανόμενη συχνότητα διάπραξης αδικημάτων που έχουν σχέση με ναρκωτικά, δυστυχώς δε συγκρατήθηκε παρά τις προειδοποιήσεις και τις αυστηρές ποινές που επιβλήθηκαν. Όμως, τα Δικαστήρια σταθερά συνέχισαν να προειδοποιούν για την ανοικτή πληγή στο σώμα ολόκληρης της κοινωνίας και για την ανεπανόρθωτη ζημιά που προκαλείται στην υλική και ηθική ευημερία του ανθρώπου (Βλ. Σίμκαση ν. Αστυνομίας

(1995)2 ΑΑΔ 22, Zahra Ali Gholi ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 30). Στη Hussein Hassan v. Αστυνομίας (2006 2 ΑΑΔ 356 και στην Ρεσλάν ν. Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ 127, διαπιστώθηκε ότι η αυξητική τάση στη διάπραξη τέτοιας φύσεως αδικημάτων τελικά δεν απετράπη, επειδή αδίστακτοι εγκληματίες με μόνο κίνητρο το οικονομικό όφελος, γίνονται συνεργοί στη διάδοση των ναρκωτικών. Με αυτό το φόντο, αναφορικά με τη σοβαρότητα των αδικημάτων . [τα ελαφρυντικά του εφεσείοντα] . δεν μπορούν και δεν πρέπει να αφεθούν να εξουδετερώσουν την ανάγκη προστασίας της κοινωνίας από τη διάδοση του αργού θανάτου, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την επιβολή αποτρεπτικών ποινών». Συνεκτιμώντας όσα παραθέσαμε και συζητήσαμε, με κατά νουν και την ποσότητα των ναρκωτικών που ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι εισήγαγε και κατείχε υπό τις περιστάσεις που περιγράψαμε, ως και την κατηγορία ταξινόμησης των ναρκωτικών αυτών ως Τάξεως Α - και έχοντας συν τω χρόνω στο μυαλό νομολογία όπως την απόφαση Αναστασιάδης ν Δημοκρατίας Ποιν. Έφ. 242/18, ημ. 31.5.19 όπου (στα δικά της γεγονότα τα οποία διαφοροποιήσαμε και αντιπαραβάλαμε με όσα κειμένως ενδιαφέρουν), επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών στον κατηγορούμενο (μετά από παραδοχή) για παρόμοιας φύσης αδικήματα (σε σχέση προς την κατοχή/προμήθεια 600,9 γραμμαρίων κοκαΐνης), αλλά και την Ιωάννου ν Δημοκρατίας Ποιν. Έφ. 39/15, ημ. 15.11.16, στην οποία επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 5 ετών για κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α (248,58 γραμμαρίων κοκαΐνης) με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, κατόπιν παραδοχής σε κατηγορούμενο ηλικίας 29 ετών με λευκό ποινικό μητρώο (προσεγγίζοντας τα πάντα εν σχέσει προς το σκεπτικό της απόφασης αυτής κατά την ίδια αντιπαραθετική μεθοδολογία που περιγράψαμε αναφορικώς και με την αμέσως προηγούμενη απόφαση στην οποία αναφερθήκαμε) - κρίνουμε ότι η ενδεικνυόμενη ποινή είναι εδώ, αναποφεύκτως, αυτή της φυλάκισης του κατηγορουμένου. Επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο: Στην κατηγορία 1 (εισαγωγή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α), ποινή φυλάκισης 5 ετών. Στην κατηγορία 3 (κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια), ποινή φυλάκισης 5 ετών. Στην κατηγορία 4 (νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες), ποινή φυλάκισης 2 ετών. Δεν επιβάλλουμε ποινή στην κατηγορία 2 (κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α), δεδομένης της ταύτισης των συστατικών στοιχείων του αδικήματος με εκείνα που συγκροτούν, εν μέρει, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος στην κατηγορία 3 (κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα). Οι ποινές να συντρέχουν. Ο χρόνος που ο κατηγορούμενος τέλεσε σε προφυλάκιση στην παρούσα υπόθεση - δηλαδή από την 26.7.19 - να συνυπολογιστεί βάσει του άρθρου 117

(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Τα επίδικα ναρκωτικά κατάσχονται. Τούτα να καταστραφούν μετά την παρέλευση του χρόνου έφεσης. Το χρηματικό ποσό των €900 δημεύεται κατά το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής με το οποίο συμφώνησε (για ό,τι αξίζει) και ο κατηγορούμενος. (Υπ.) ........... Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............. Σ. Κλεόπα - Χατζηκυριάκου, Ε.Δ. (Υπ.) ........... Λ. Μουγής, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο