Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΠΑΣΠΑΡΑΚΗΣ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3798/14, 15/1/2019

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 μετά των συναφών τροποποιήσεων, οι κατηγορούμενοι επέλεξαν να προβούν σε ένορκη κατάθεση δίχως κάποιος από αυτούς να καλέσει οποιοδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης κατατέθηκαν δώδεκα τεκμήρια (εκ παραδρομής υπάρχει αρίθμηση μέχρι το δεκατρία αλλά δεν υπάρχει τεκμήριο με αριθμό έξι). ΜΚ1 ήταν ο ανώτερος υπαστυνόμος ΧΧΧ Ψαθίτης, μέρος της μαρτυρίας του οποίου ήταν η γραπτή κατάθεση του ημερομηνίας 25.04.13 που παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο

1. Συνοψίζοντας τη μαρτυρία του μπορεί να λεχθεί ότι στις 24.04.13 και περί ώρα 10:00 ο εν λόγω μάρτυρας μετέβηκε, κατόπιν εντολών του τότε Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου, μαζί με άλλα μέλη της αστυνομίας στο σταθμό λεωφορείων στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου όπου βρισκόταν σε εξέλιξη απεργία οδηγών της εταιρείας που οργάνωνε και διαχειριζόταν τη λειτουργία των δρομολογίων με την οποίαν είχαν διαφορές. Σύμφωνα με τον ίδιο, όταν αφίχθηκε στο μέρος πρόσεξε ότι στη νότια είσοδο/έξοδο του σταθμού υπήρχαν περίπου 15 οδηγοί που στέκονταν μπροστά από ένα λεωφορείο εμποδίζοντας το να προσχωρήσει με το δρομολόγιο του. Επρόκειτο για ανοιχτό χώρο χωρίς περίφραξη όπου το κοινό έχει ελεύθερη πρόσβαση. Στη συνομιλία που είχε με τους απεργούς οδηγούς, του λέχθηκε, δια του εκπροσώπου τους που ήταν ο κατηγορούμενος 7, ότι εκτός αν το αίτημα τους ικανοποιείτο από την εταιρεία δεν θα επέτρεπαν στα λεωφορεία να εκτελέσουν τα δρομολόγια τους. Παρόλο ότι ο ΜΚ1 ζήτησε από τους απεργούς οδηγούς να σταματήσουν να εμποδίζουν τη διακίνηση των λεωφορείων και να επιτρέψουν στον κόσμο να μεταβεί στον προορισμό τους επειδή δεν είχαν τέτοιο δικαίωμα, εντούτοις αυτοί ήταν ανένδοτοι λέγοντας πως δεν θα μετακινούνταν εκτός αν ικανοποιείτο το αίτημα τους. Σε μια προσπάθεια αποφυγής αύξησης της έντασης, ο ΜΚ1 υπέδειξε στο διευθυντή της εταιρείας να χρησιμοποιήσει την άλλη είσοδο/έξοδο του σταθμού που βρισκόταν στη βόρεια πλευρά για την εκτέλεση των δρομολογίων των λεωφορείων. Ωστόσο η προσπάθεια αυτή έγινε αντιληπτή από τους απεργούς οδηγούς, μερικοί από τους οποίους κινήθηκαν και απέκοψαν την εν λόγω είσοδο/έξοδο. Στη συνέχεια λεωφορείο προσπάθησε να εξέλθει του σταθμού από τη νότια είσοδο/έξοδο πλην όμως η πορεία του ανακόπηκε από απεργούς οδηγούς μετά από οδηγίες που έλαβαν από τον εκπρόσωπο τους. Φεύγοντας από το μέρος ο ΜΚ1 έλαβε μήνυμα ότι στο χώρο στάθμευσης λεωφορείων 'Καραβέλλα' ένας απεργός παρεμπόδιζε τη διέλευση λεωφορείου. Όταν μετέβηκε εκεί ο ΜΚ1 παρατήρησε ότι ένα άτομο βρισκόταν μπροστά από το λεωφορείο με αρ. εγγραφής HYM 190 εμποδίζοντας την πορεία του. Επρόκειτο για τον κατηγορούμενο
2. Παρόλο ότι ο ΜΚ1 του εξήγησε ότι δεν είχε δικαίωμα να παρεμποδίζει τη διακίνηση λεωφορείου και επανειλημμένα τον κάλεσε να αποχωρήσει από το σημείο που ήταν μπροστά από το λεωφορείο, ο κατηγορούμενος 8 αρνήθηκε να συμμορφωθεί. ΜΚ2 ήταν ο ειδικός αστυφύλακας ΧΧΧ Χριστοδούλου. Μέρος της μαρτυρίας του οποίου ήταν η γραπτή κατάθεση του ημερομηνίας 24.04.13 που παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο
3. Περίληψη της μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρα περιλαμβάνει αναφορά του ότι στις 24.04.13 περί ώρα 10:00 βρισκόταν στον σταθμό λεωφορείων 'Καραβέλλα' μετά από οδηγίες που είχε λάβει όπου διεξαγόταν απεργία από οδηγούς λεωφορείων. Όπως ακόμη ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε, περί ώρα 11:20 λεωφορείο προσπάθησε να εξέλθει από τη μοναδική έξοδο του χώρου για να εκτελέσει συγκεκριμένο δρομολόγιο όταν αριθμός απεργών του ανέκοψαν την πορεία του εμποδίζοντας το να προχωρήσει. Ένας δε από αυτούς, ο κατηγορούμενος 8, ξάπλωσε στο έδαφος μπροστά από το λεωφορείο αρνούμενος να σηκωθεί. Μετά πάροδο λίγων λεπτών έφθασε στο μέρος ο ΜΚ1, ο οποίος παρόλο ότι κάλεσε τον κατηγορούμενο 8 να σηκωθεί λέγοντας του πως αν δεν το έπραττε θα συλλαμβανόταν, ο τελευταίος αρνήθηκε να υπακούσει. ΜΚ3 ήταν ο Μαρίνος Χρίστου που κατά τον ουσιώδη χρόνο της υπόθεσης εργαζόταν ως οδηγός λεωφορείων στην εταιρεία στην οποίαν τότε είχε σημειωθεί απεργία. Μέρος της μαρτυρίας του αποτελεί η γραπτή κατάθεση του ημερομηνίας 25.04.13 που παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο
4. Συνοπτική καταγραφή της μαρτυρίας του περιέχει αναφορά του ότι στις 24.04.13 το πρωί εργαζόταν και ξεκίνησε να οδηγά το λεωφορείο με αριθμούς εγγραφής χχχ από το χώρο στάθμευσης 'Καραβέλλα' με σκοπό να εκτελέσει συγκεκριμένο δρομολόγιο. Όπως εξήγησε ο χώρος με την ονομασία 'Καραβέλλα' είναι σταθμός λεωφορείων της εταιρείας ΟΣΥΠΑ και προέκταση αυτού είναι χώρος στάθμευσης οχημάτων πολιτών, για τα οποία υπάρχει μόνο μία είσοδος-έξοδος. Όπως επίσης ο εν λόγω μάρτυρας είπε, πρόκειται για πλήρως ανοικτό χώρο δίχως μπάρες ασφαλείας που να ανοιγοκλείνουν. Σύμφωνα με τον εν λόγω μάρτυρα, ενώ έβγαινε από το χώρο στάθμευσης λεωφορείων και ακολουθούσε το λεωφορείο με αριθμούς εγγραφής χχχ που θα εκτελούσε δρομολόγιο στην κοινότητα Παναγιά, τρία άτομα οδηγοί που συμμετείχαν στην απεργία, ένα εκ των οποίων ο κατηγορούμενος 8, μπήκαν μπροστά από το προπορευόμενο λεωφορείο εμποδίζοντας τη συνέχιση της πορείας του. Από την πιο πάνω ενέργεια επηρεάστηκε και το λεωφορείο που ο ΜΚ3 οδηγούσε και ακολουθούσε αφού ούτε αυτό μπορούσε να προχωρήσει για να εκτελέσει το δρομολόγιο του. Μετά από πάροδο 40-45 λεπτών τα πιο πάνω δύο λεωφορεία κατάφεραν να ξεκινήσουν αλλά στην έξοδο του χώρου 'Καραβέλα' τα τρία πιο πάνω άτομα, ανάμεσα στα οποία και ο κατηγορούμενος 8, εμφανίστηκαν μπροστά από το λεωφορείο του ΜΚ3 εμποδίζοντας τη συνέχιση της πορείας του. Παρόλο ότι ο μάρτυρας τους ζήτησε να τον αφήσουν να προχωρήσει επειδή στο λεωφορείο του υπήρχαν άτομα που επιθυμούσαν να μεταβούν στους προορισμούς τους, εντούτοις αυτοί όχι μόνο αρνήθηκαν να το πράξουν αλλά ο κατηγορούμενος 8 ξάπλωσε μπροστά από το λεωφορείο του έτσι ώστε αυτό να μην μπορεί να προχωρήσει. Το λεωφορείο του ΜΚ3 κατάφερε να συνεχίσει την πορεία του μόνο όταν απομακρύνθηκε ο κατηγορούμενος 8 από την αστυνομία. ΜΚ4 ήταν ο ΧΧΧ Ιωαννίδης, διευθυντής της εταιρείας μεταφορών ΟΣΥΠΑ (Οργανισμός Συγκοινωνιών Πάφου), η οποία δυνάμει σύμβασης που συνομολόγησε με την Κυπριακή Δημοκρατία ανέλαβε τη διεξαγωγή εσωτερικών δρομολογίων με λεωφορεία στην πόλη και επαρχία Πάφου. Μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα αποτελεί η γραπτή κατάθεση του ημερομηνίας 24.04.13 που κατατέθηκε ως Τεκμήριο
5. Συνοψίζοντας τη μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα μπορεί να σημειωθεί η αναφορά του ότι στα πλαίσια εκτέλεσης των δραστηριοτήτων της η πιο πάνω εταιρεία διαθέτει δύο σταθμούς μετεπιβίβασης που βρίσκονται στους δημόσιους χώρους στάθμευσης στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου εκεί που εφάπτεται με την οδό Αποστόλου Παύλου και στην περιοχή 'Καραβέλλα' από όπου τα λεωφορεία σταθμεύουν και εκκινούν τα δρομολόγια τους. Στους χώρους αυτούς το κοινό, μεταξύ των οποίων άτομα με ειδικές ανάγκες, έχει απρόσκοπτη πρόσβαση. Τη θερινή σεζόν μεταβαίνουν για εξυπηρέτηση στους χώρους αυτούς 30-40 χιλιάδες επιβάτες. Όπως ο μάρτυρας ανάφερε, οι χώροι αυτοί ανήκουν στο Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων αλλά για σκοπούς καλύτερης εξυπηρέτησης του κοινού μέρος αυτών παραχωρήθηκε στην εταιρεία. Στο μέρος του χώρου στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου που παραχωρήθηκε στεγάζεται μικρό γραφείο της εταιρείας και χώρος όπου σταθμεύουν και εκκινούν τα λεωφορεία ενώ στην περιοχή 'Καραβέλλα' υπάρχει χώρος που σταθμεύουν και εκκινούν τα λεωφορεία. Σύμφωνα με τον εν λόγω μάρτυρα, στις 24.04.13 και περί ώρα 08:00 και αφού εκτελέστηκαν τα δρομολόγια των μαθητών, αριθμός οδηγών της εταιρείας περίπου 15 συγκεντρώθηκε στο σταθμό μετεπιβίβασης στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου για να διαμαρτυρηθούν για την απόλυση ενός συναδέλφου τους την προηγούμενη ημέρα. Ανάμεσα στους διαμαρτυρόμενους ήταν οι κατηγορούμενοι 4, 6 και
6. Ο ΜΚ4 μετέβηκε στο μέρος όπου είδε τους απεργούς να είχαν αποκλείσει τις δύο εισόδους/εξόδους του χώρου του σταθμού μετεπιβίβασης παρεμποδίζοντας την ελεύθερη δίοδο των λεωφορείων που εκείνη τη στιγμή θα εκτελούσαν δρομολόγια από τους υπόλοιπους οδηγούς. Παρά την έκκληση του μάρτυρα να αποχωρήσουν, αυτοί αρνήθηκαν να το πράξουν. Οι επιβάτες των λεωφορείων που θα εκτελούσαν δρομολόγια είχαν πληρώσει σχετικό εισιτήριο και άρχισαν να διαμαρτύρονται γι' αυτό που συνέβαινε. Ορισμένοι από αυτούς είχαν ως προορισμό το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Μία δε εξ' αυτών ήταν έγκυος και επειδή αισθάνθηκε ενοχλήσεις μεταφέρθηκε στο με ιδιωτικό όχημα στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Ακολούθως ο ΜΚ4 ειδοποίησε την αστυνομία, μέλη της οποίας μετέβησαν στο μέρος. Παρόλο ότι και αυτοί κάλεσαν τους απεργούς να σταματήσουν να εμποδίζουν τη δίοδο των λεωφορείων και την απόφραξη των δύο εισόδων/εξόδων του σταθμού μετεπιβίβασης διαμαρτυρόμενοι με ήσυχο τρόπο, αυτοί αρνήθηκαν να συμμορφωθούν δηλώνοντας ότι δεν θα επέτρεπαν την εκτέλεση δρομολογίων από λεωφορεία της εταιρείας. Περαιτέρω από πληροφορίες που ο ΜΚ4 έλαβε, ίδια διαμαρτυρία για τον ίδιο λόγο πραγματοποιήθηκε στον σταθμό μετεπιβίβασης στην περιοχή 'Καραβέλλα' από αριθμό οδηγών, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο κατηγορούμενος
7. ΜΚ5 ήταν ο αστυφύλακας ΧΧΧ Ιωαννίδη. Η γραπτή κατάθεση του που παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο 5, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε αποτέλεσε τη μαρτυρία του στο δικαστήριο. Αυτό που αναφέρει στο έγγραφο αυτό είναι ότι στις 24.04.13 κατηγόρησε γραπτώς τους κατηγορουμένους 4, 6, 7 και 8 με τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, τις οποίες όλοι αρνήθηκαν. Αστυνομικά έντυπα γραπτών κατηγοριών κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 7, 8, 9 και
8. ΜΚ6 ήταν ο ειδικός αστυφύλακας ΧΧΧ Παπακωνσταντίνου, μέρος της μαρτυρίας του οποίου ήταν η γραπτή κατάθεση του ημερομηνίας 24.04.13 που παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο
9. Συνοψίζοντας τη μαρτυρία του μπορεί να λεχθεί ότι στις 24.04.13 ο εν λόγω μάρτυρας μαζί με άλλο συνάδελφο του βρίσκονταν σε περιπολία με τις υπηρεσιακές μοτοσικλέτες όταν μετά από οδηγίες που έλαβαν μετέβηκαν στο σταθμό λεωφορείων ΟΣΥΠΑ στη λεωφόρο Αποστόλου Παύλου απέναντι από το καφεστιατόριο 'Το Λιμάνι' λόγω απεργίας που διεξαγόταν. Εκεί ο μάρτυρας είδε περί τους 15 οδηγούς λεωφορείων της εν λόγω εταιρείας να απεργούν και να είχαν αποκλείσει την έξοδο των λεωφορείων που εκτελούσαν καθορισμένες διαδρομές. Ανάμεσα σ' αυτούς ήταν οι κατηγορούμενοι 4, 6 και
10. Ο μάρτυρας αυτός μαζί με το συνάδελφο του προσέγγισαν τους απεργούς και συζήτησαν με αυτούς. Αυτό που τους είχε λεχθεί από τους απεργούς είναι ότι δεν θα μετακινούνταν και θα εμπόδιζαν οποιοδήποτε λεωφορείο επιχειρούσε να εξέλθει για την εκτέλεση δρομολογίου. Στη συνέχεια στο μέρος ήλθε και ο ΜΚ1, ο οποίος μάταια τους ζήτησε αρκετές φορές να μετακινηθούν και να διαμαρτυρηθούν στο πεζοδρόμιο για να μην εμποδίζουν την ελεύθερη διέλευση των οχημάτων. Οι απεργοί εξακολουθούσαν να βρίσκονται στη μέση της εξόδου και όταν ένα λεωφορείο με δύο επιβαίνοντες τουρίστες επιχείρησε να αναχωρήσει του εμπόδισαν την πορεία του αποκόπτοντας την έξοδο κατά πλάτος. ΜΚ7 ήταν ο αστυφύλακας ΧΧΧ Σαββίδης. Μέρος της μαρτυρίας του οποίου ήταν η γραπτή κατάθεση του ημερομηνίας 24.04.13 που παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο
11. Περίληψη της μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρα περιλαμβάνει αναφορά του ότι στις 24.04.13 περί ώρα 09:15 μετέβηκε στον σταθμό λεωφορείων ΟΣΥΠΑ στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου όπου εκεί είδε περίπου 15 άτομα οδηγοί λεωφορείων να απεργούν παρεμποδίζοντας με το σώμα τους τη διέλευση των λεωφορείων και ειδικότερα στέκονταν μπροστά από αυτά κατά την έξοδο. Ο μάρτυρας αυτός ζήτησε από τους απεργούς να μετακινηθούν από το μέρος που στέκονταν και να κάνουν την απεργία τους ειρηνικά στο πεζοδρόμιο χωρίς να εμποδίζουν την πορεία των λεωφορείων αλλά αυτοί αρνήθηκαν να ανταποκριθούν. Ακολούθως στο μέρος αφίχθηκε ο ΜΚ1, ο οποίος επανειλημμένως ζήτησε από τους απεργούς να μετακινηθούν εξηγώντας τους ότι διέπρατταν αδίκημα και ότι επρόκειτο να συλληφθούν, πλην όμως οι απεργοί συνέχισαν να εμποδίζουν τη δίοδο των λεωφορείων. Στο μεταξύ στο μέρος συγκεντρώθηκαν αρκετοί τουρίστες για να δουν τι συνέβαινε. Όπως ήδη λέχθηκε, οι κατηγορούμενοι επέλεξαν να καταθέσουν ενόρκως παρουσιάζοντας τη δική τους εκδοχή, χωρίς όμως να καλέσουν οποιοδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. Στην ένορκη μαρτυρία του ο κατηγορούμενος 4 ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι εκείνη την ημέρα συμμετείχε σε δίωρη στάση εργασίας των οδηγών λεωφορείων στο χώρο στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου, ήτοι από τις 08:00 μέχρι τις 10:
12. Όπως ο μάρτυρας είπε, την περίοδο εκείνη υπήρχαν μπάρες που έλεγχαν την είσοδο και έξοδο των λεωφορείων στο χώρο με τη χρήση τηλεχειριστηρίων από τους οδηγούς των λεωφορείων. Ωστόσο το κοινό μπορούσε πεζό να εισέλθει στο μέρος αφού δεν ήταν περίκλειστο, προκειμένου να ανέβει στα λεωφορεία για να μεταβεί στον προορισμό του. Ο ίδιος στεκόταν έξω από την μπάρα και στην άκρια αυτής χωρίς να ενοχλεί τη διέλευση των λεωφορείων. Σύμφωνα με τον μάρτυρα αυτό, η αστυνομία ενέργησε καθ' υπόδειξη του ΜΚ
13. Στην ένορκη μαρτυρία του ο κατηγορούμενος 6 ανάφερε, ανάμεσα σ' άλλα, ότι εκείνη την ημέρα συμμετείχε και αυτός σε δίωρη στάση εργασίας των οδηγών λεωφορείων στο χώρο στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου. Ο ίδιος στεκόταν έξω από την μπάρα στην άκρια του πεζοδρομίου. Εκεί υπήρχε αριθμός 15 ατόμων που ορισμένοι στέκονταν στα δεξιά και άλλοι στα αριστερά. Μέχρι να έλθει η αστυνομία στεκόταν για χρονικό διάστημα 25-50 λεπτών. Σε κάποια στιγμή ήταν εκτός πεζοδρομίου και συγκεκριμένα δίπλα από το ελεγχόμενο τετράγωνο της εταιρείας ΟΣΥΠΑ. Σύμφωνα με τον εν λόγω κατηγορούμενο ουδείς από τους απεργούς εμπόδιζε τη διέλευση των λεωφορείων. Κάποιο μάλιστα από αυτά εξήλθε και πραγματοποίησε δρομολόγιο. Παρόλα αυτά όταν η αστυνομία ήλθε στο μέρος και τους παρακάλεσε να μετακινηθούν από τη θέση τους επειδή δήθεν εμπόδιζαν την πορεία των λεωφορείων, αυτοί το έπραξαν. Σύμφωνα ακόμη με τον κατηγορούμενο αυτό, η αστυνομία ενέργησε προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ΜΚ
14. Στην ένορκη μαρτυρία του ο κατηγορούμενος 7 ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι εκείνη την ημέρα συμμετείχε και αυτός στην απεργία των οδηγών λεωφορείων στο χώρο στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου. Ξεκίνησε την στάση εργασίας του περί ώρα 08:00 και τα δρομολόγια που είχε όπως και αυτά συναδέλφων του εκτελέστηκαν από άλλους οδηγούς, οι οποίοι ήλθαν στο χώρο περί ώρα 09:
15. Πρόκειται για χώρο στον οποίον ένας πεζός μπορεί να εισέλθει. Το μέρος αυτό διαθέτει τέσσερις εισόδους-εξόδους, εκ των οποίων οι δύο είχαν μπάρες και ανοιγόκλειναν με τη χρήση τηλεχειριστηρίων ενώ οι άλλες δύο είχαν σωλήνες με κλειδωνιά της εταιρείας ΟΣΥΠΑ. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν στο χώρο μέλη της αστυνομίας και ο επικεφαλής αυτών, ΜΚ1, τους παρακάλεσε να μετακινηθούν λίγο πιο δεξιά και αριστερά από εκεί που βρίσκονταν, πράγμα που έπραξαν. Σύμφωνα με τον εν λόγω κατηγορούμενο, ουδείς από τους απεργούς απέκοψε οποιαδήποτε έξοδο και κανείς εμπόδισε την πορεία λεωφορείων. Παρόλα αυτά ο ίδιος, όπως και οι κατηγορούμενοι 4, 6 και 8, συνελήφθηκε από την αστυνομία χωρίς να γνωρίζει το λόγο. Αποτάθηκε σε δικηγόρο, ο οποίος απέστειλε επιστολή στην αστυνομία ημερομηνίας 15.05.13 με την οποίαν ζητείτο η παροχή των λόγων σύλληψης τους. Ωστόσο δεν γνωρίζει αν η επιστολή αυτή έφθασε στον αποστολέα. Αντίγραφο της σχετικής επιστολής κατατέθηκε ως Τεκμήριο
16. Στην ένορκη μαρτυρία του ο κατηγορούμενος 8 ανάφερε, ανάμεσα σ' άλλα, ότι εκείνη την ημέρα συμμετείχε και αυτός στην απεργία μαζί με άλλους 10-15 οδηγούς λεωφορείων στο χώρο 'Καραβέλλα'. Όπως ο εν λόγω κατηγορούμενος είπε, ο χώρος που αναλογεί στα λεωφορεία είναι ανοιχτός και ξεχωριστός από το υπόλοιπο μέρος. Παραδεχόμενος ότι είχε ξαπλώσει στο δρόμο μπροστά από λεωφορείο και ότι ενδεχομένως αυτό να ήταν λάθος, αρνήθηκε ότι η αστυνομία του ζήτησε να φύγει επειδή εμπόδιζε την πορεία λεωφορείου και ισχυρίστηκε ότι από μόνος του μπήκε σε αστυνομικό περιπολικό και οδηγήθηκε σε αστυνομικό σταθμό. Τελικές Αγορεύσεις: Στο στάδιο των τελικών αγορεύσεων κατηγορούσα αρχή και Υπεράσπιση εξέφρασαν διαφορετικές εισηγήσεις. Συγκεκριμένα, η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ανάφερε ότι η μαρτυρία που η πλευρά της παρουσίασε στο δικαστήριο ήταν συνεπής και ελεύθερη από αντιφάσεις. Είναι ακόμη η θέση της κυρίας Σάββα ότι η εκδοχή των κατηγορουμένων περιέχει αναφορές που στερούνται λογικής και αποτελούν δικαιολογίες προκειμένου να αποποιηθούν των ευθυνών τους. Σύμφωνα με την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, η δυναμική του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε ενώπιον του δικαστηρίου είναι τέτοιας αξίας που έχει αποδειχτεί η διάπραξη όλων των αδικημάτων που οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν. Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία του ευπαιδεύτου συνηγόρου των κατηγορουμένων, ο οποίος ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία δεν έχουν στοιχειοθετηθεί στον απαιτούμενο βαθμό βασικά συστατικά στοιχεία των υπό εκδίκαση αδικημάτων. Ειδικότερα είναι η θέση του εν λόγω συνηγόρου ότι μέσα από τη μαρτυρία που ακούστηκε δεν προκύπτει να είχε δοθεί διαταγή σε οποιοδήποτε από τους κατηγορουμένους από κάποιο μέλος της αστυνομίας. Όπως είπε, υπήρξαν συστάσεις, παροτρύνσεις και παρακλήσεις αλλά όχι εντολές από αστυνομικό, δηλαδή παραγγελία με επιτακτικό χαρακτήρα. Περαιτέρω σύμφωνα με τον κύριο Λουκαΐδη από την μαρτυρία που προσκομίστηκε δεν έχουν τεκμηριωθεί τα συστατικά στοιχεία του 'δημοσίου χώρου' και της 'παρεμπόδισης' που απαιτούνται προκειμένου να ισχυριστεί κάποιος ότι έχουν διαπραχτεί τα αδικήματα που καταλογίζουν στους πελάτες του. Στη βάση του πιο πάνω σκεπτικού, ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης κάλεσε το δικαστήριο όπως αθωώσει τους κατηγορουμένους από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων (βλέπε κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της (Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Επομένως το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που καθορίστηκαν μέσα από τη νομολογία. Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Μουσταφά ν. Καυκαρή, Πολιτική Έφεση 10705 ημερ. 08.02.2002, Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Στο σημείο αυτό κρίνω ορθό να επισημάνω ότι η γενικής φύσεως απορία του συνηγόρου υπεράσπισης κατά πόσο υφίσταται ή όχι δίκαιη δίκη λόγω αδυναμίας του να αντιληφθεί το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 4 που διατυπώθηκε αμέσως πριν την αντεξέταση του ΜΚ4, δεν οδήγησε τελικά στο να εγερθεί ζήτημα δίκαιης δίκης από μέρους της υπεράσπισης. Ο εν λόγω συνήγορος βέβαια έκρινε ότι δεν χρειαζόταν να αιτηθεί χρόνο για να μελετήσει με προσοχή το εν λόγω έγγραφο. Παράλληλα στην τελική του αγόρευση ουδεμία επ' αυτού αναφορά έγινε από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης και ως εκ τούτου το δικαστήριο θεωρεί ότι δεν υφίσταται τέτοιο νομικό ζήτημα που να χρήζει εξέτασης. Περαιτέρω οφείλω να επισημάνω ότι δεν μου διαφεύγει ότι μέρος της αντεξέτασης μαρτύρων κατηγορίας και στα πλαίσια της ένορκης μαρτυρίας των κατηγορουμένων αναλώθηκε στο κατά πόσο η σύλληψη των κατηγορουμένων ήταν ή όχι νόμιμη. Θα πρέπει να λεχθεί ότι η νομιμότητα ή όχι σύλληψης των κατηγορουμένων δεν είναι ζήτημα που πηγάζει ή άπτεται μέσα από την εξέταση των υπό εκδίκαση αδικημάτων. Ούτε αποτελεί μέρος των συστατικών στοιχείων που συνθέτουν τα ισχυριζόμενα αδικήματα. Εφόσον στην τελική του αγόρευση ο συνήγορος υπεράσπισης δεν εγείρει τέτοιο θέμα για οποιονδήποτε λόγο, θεωρώ ότι δεν αποτελεί αντικείμενο εξέτασης στην παρούσα υπόθεση. Με γνώμονα τα πιο πάνω το Δικαστήριο προχωρεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του πάντοτε σε σχέση με τα επίδικα θέματα της υπόθεσης. Ο ΜΚ1 ήταν ο αξιωματικός της αστυνομίας που ήταν επικεφαλής της ομάδας αστυνομικών που στις 24.04.13 αφού είχε ειδοποιηθεί είχε την ευθύνη να διασφαλίσει την ομαλή, ελεύθερη και απρόσκοπτη εκτέλεση των καθορισμένων δρομολογίων από τα λεωφορεία της εταιρείας ΟΣΥΠΑ που ήταν προγραμματισμένα από τις 08:00 και έπειτα προκειμένου να μην επηρεαστούν από την απεργία που εκείνη την ημέρα πραγματοποιούσαν ορισμένοι οδηγοί λεωφορείων. Ως μάρτυρας ο ΜΚ1 έκανε πολύ καλή εντύπωση. Χωρίς να έχει κανένα συμφέρον από την υπόθεση, ως άτομο που εκπροσωπούσε το σώμα ασφαλείας που έχει την υποχρέωση να αποφράσσει χώρους στους οποίους το κοινό έχει πρόσβαση, περιέγραψε με λεπτομέρεια τα γεγονότα που περιήλθαν στη σφαίρα της προσωπικής του αντίληψης και που πραγματικά διαδραματίστηκαν. Σε καμία περίπτωση μου έδωσε την εικόνα ότι κατασκεύαζε μαρτυρία. Στις ερωτήσεις που του υπεβλήθηκαν και είχαν σχέση με τα επίδικα θέματα της υπόθεσης απαντούσε με ευθύτητα και σαφήνεια, χωρίς υπεκφυγή και δίχως τάση υπερβολής. Παράλληλα η μαρτυρία του συγκεκριμένου μάρτυρα παρέμεινε αταλάντευτη δίχως να περιέχει ουσιώδεις αντιφάσεις. Περαιτέρω το περιεχόμενο της μαρτυρίας του συμφωνεί με τις μαρτυρίες των ΜΚ2, ΜΚ3, ΜΚ4, ΜΚ6 και ΜΚ7 καθώς επίσης ένα μεγάλο και συνάμα ουσιαστικό μέρος της ταυτίζεται με μαρτυρίες των ιδίων των κατηγορουμένων. Πρόκειται για δεδομένα που αναμφίβολα την επαληθεύουν. Ειδικότερα οι πιο κάτω αναφορές του ΜΚ1 ταυτίζονται με αντίστοιχες τοποθετήσεις των κατηγορουμένων: (α) Οι κατηγορούμενοι 4, 6 και 7 συμμετείχαν στην απεργία που διεξαγόταν από αριθμό οδηγών λεωφορείων της εταιρείας ΟΣΥΠΑ στον σταθμό μετεπιβίβασης στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου. (β) Ο χώρος εκεί δεν είχε περίφραξη αλλά ήταν προσβάσιμος στο κοινό που καθημερινά ερχόταν πεζό για να χρησιμοποιήσει τα λεωφορεία για να μεταβεί στον προορισμό του. (γ) Από τους απεργούς, ανάμεσα στους οποίους ήταν και οι κατηγορούμενοι 4, 6 και 7, ζητήθηκε να αποχωρήσουν από το σημείο που βρίσκονταν έτσι ώστε να μην εμποδίζουν τη διέλευση των λεωφορείων. (δ) Ο κατηγορούμενος 8 συμμετείχε στην απεργία που πραγματοποιείτο από ορισμένους οδηγούς λεωφορείων της εταιρείας ΟΣΥΠΑ στον σταθμό μετεπιβίβασης στην περιοχή 'Καραβέλλα'. (ε) Κατά τη διάρκεια της απεργίας στον σταθμό μετεπιβίβασης στην περιοχή 'Καραβέλλα', ο κατηγορούμενος 8 ξάπλωσε στο έδαφος μπροστά από ένα λεωφορείο εμποδίζοντας το να συνεχίσει την πορεία του και να εκτελέσει το προγραμματισμένο δρομολόγιο του. Αυτό που αβίαστα προκύπτει από τη μαρτυρία του ΜΚ1 είναι το ότι οι απεργοί, συμπεριλαμβανομένων των κατηγορουμένων 4, 6 και 7, αρνήθηκαν να συμμορφωθούν στις κλήσεις του ΜΚ1 και των συνεργατών του να μετακινηθούν από τη νότια είσοδο/ έξοδο του σταθμού μετεπιβίβασης στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου όπου εκεί στέκονταν μπροστά από συγκεκριμένο λεωφορείο εμποδίζοντας το να προχωρήσει και να εκτελέσει το δρομολόγιο του, εκτός αν ικανοποιούνταν τα αιτήματα τους από τη διεύθυνση της εταιρείας ΟΣΥΠΑ. Μάλιστα στην εξέλιξη της απεργίας ανακόπηκε από τους απεργούς η πορεία δεύτερου λεωφορείου που προσπάθησε να εξέλθει επίσης από τη νότια είσοδο/ έξοδο του σταθμού. Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που προκύπτει από τη μαρτυρία του ΜΚ1 είναι η αξιέπαινη προσπάθεια του εν λόγω μάρτυρα να αποφύγει αύξηση της έντασης με την υπόδειξη στη διεύθυνση της εταιρείας να γίνει χρήση της άλλης εισόδου/εξόδου του σταθμού που βρισκόταν στη βόρεια πλευρά για την εκτέλεση των δρομολογίων των λεωφορείων, ανεξάρτητα αν το εγχείρημα αυτό έγινε αντιληπτό από τους απεργούς οδηγούς με αποτέλεσμα μερικοί από αυτούς να κινηθούν και να αποκόψουν την εν λόγω είσοδο/έξοδο. Δεν έχω κανένα λόγο να απορρίψω τις αναφορές αυτές του ΜΚ1, ο οποίος απλά βρισκόταν εκεί για να εκτελέσει το καθήκον του δίχως να έχει οποιοδήποτε κέρδος από την εξέλιξη των γεγονότων. Στη βάση των πιο πάνω αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΚ1 ως αληθή και αξιόπιστη και ότι αυτή εκφράζει την όψη των γεγονότων που πραγματικά περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 1 που αποτελεί μέρος της. Ο ΜΚ2 ήταν ένας από τους αστυνομικούς που στα πλαίσια της υπηρεσίας του έλαβε οδηγίες και μετέβηκε στο σταθμό μετεπιβίβασης στην περιοχή 'Καραβέλλα'. Η μαρτυρία του αποτελείται από προσωπικές του διαπιστώσεις. Πέραν του ότι δεν βλέπω λόγο που να δημιουργεί οποιαδήποτε σκοπιμότητα από πλευράς του, μέρος της μαρτυρίας του συμφωνεί με αναφορές από τη μαρτυρία του κατηγορουμένου

1. Συγκεκριμένα η τοποθέτηση του εν λόγω μάρτυρα ότι ο κατηγορούμενος 8 ήταν ένας από αυτούς που συμμετείχαν στο χώρο εκεί σε απεργία ταυτίζεται με αναφορά του εν λόγω κατηγορουμένου. Επίσης η τοποθέτηση του ΜΚ2 ότι ο κατηγορούμενος 8 ξάπλωσε στο έδαφος μπροστά από ένα λεωφορείο εμποδίζοντας το να συνεχίσει την πορεία του και να εκτελέσει το προγραμματισμένο δρομολόγιο του, είναι αναφορά με την οποίαν συμφωνεί ο εν λόγω κατηγορούμενος. Μέσα από τη μαρτυρία του ΜΚ2 δεν έχω εντοπίσει αντιφάσεις ή κενά που επί της ουσίας της θα την καθιστούσαν αναξιόπιστη ή ακροσφαλή για να μην στηριχτώ σ' αυτή. Αντίθετα υποστηρίζεται από τη μαρτυρία του ΜΚ1 και κυρίως από τη μαρτυρία του ΜΚ3 που ήταν αυτόπτης μάρτυρας οδηγός λεωφορείου που δεν συμμετείχε στην απεργία που διεξαγόταν στο χώρο εκεί. Ένα άλλο σημείο που με ευκολία γίνεται αντιληπτό μέσα από τη μαρτυρία του ΜΚ2 είναι ότι συγκεκριμένο λεωφορείο που προσπάθησε να εξέλθει από τη μοναδική έξοδο του χώρου για να εκτελέσει συγκεκριμένο δρομολόγιο εμποδίστηκε να προχωρήσει όταν αριθμός απεργών ανέκοψαν την πορεία του. Κάτω από αυτά τα δεδομένα αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΚ2 ως αληθή και αξιόπιστη, περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 2 που αποτελεί μέρος της. Ο ΜΚ3 ήταν οδηγός λεωφορείου στην εταιρεία ΟΣΥΠΑ που όμως δεν συμμετείχε στην απεργία εκείνης της ημέρας. Όλες του οι αναφορές σχετίζονται με το τι συνέβη κατά τον ουσιώδη χρόνο στον σταθμό μετεπιβίβασης στην περιοχή 'Καραβέλα'. Ήταν μάρτυρας που μου δημιούργησε θετική εντύπωση. Προσήλθε στο δικαστήριο και με αφοπλιστική ειλικρίνεια ανάφερε με τρόπο παραστατικό τα γεγονότα που ο ίδιος βίωσε και που εκτυλίχτηκαν στην πράξη. Ο εν λόγω μάρτυρας απαντούσε αυθόρμητα, επί της ουσίας τους, χωρίς περιστροφές και τεκμηριωμένα. Ουδέποτε μου έδωσε την εντύπωση ότι η μαρτυρία του ήταν τεχνητή. Αντίθετα έχω διαπιστώσει ότι οι διάφορες αναφορές του διαπνέονται από θετικότητα και αυθορμητισμό, στοιχεία που αναδεικνύουν την ειλικρίνεια του ως μάρτυρα της παρούσας υπόθεσης και παράλληλα δείχνουν ότι αισθανόταν σίγουρος γι' αυτά που έλεγε. Η μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από σταθερότητα και συνέπεια και είναι απαλλαγμένη από ουσιώδεις αντιφάσεις που θα έπλητταν ανεπανόρθωτα το επίπεδο αξιοπιστίας του, το οποίο διατηρήθηκε ακλόνητα υψηλό μέχρι το τέλος. Αυτό που έκδηλα γίνεται αντιληπτό μέσα από τη μαρτυρία του ΜΚ3 είναι ότι ο σταθμός μετεπιβίβασης λεωφορείων στην περιοχή 'Καραβέλα' είναι χώρος δίχως περίφραξη όπου οι πεζοί καθημερινά έχουν πρόσβαση στα λεωφορεία στα οποία επιθυμούν να επιβιβαστούν για να μεταβούν στον προορισμό τους. Τα λεωφορεία εκτελούν τα δρομολόγια τους από μία και μόνο είσοδο-έξοδο που υπάρχει. Αυτό που επίσης διαπιστώνεται είναι ότι εκείνη την ημέρα ο εν λόγω μάρτυρας εργαζόταν. Ανέλαβε να εκτελέσει συγκεκριμένο δρομολόγιο. Ωστόσο το λεωφορείο που οδηγούσε, στο οποίο υπήρχαν επιβιβασμένα άτομα που επιθυμούσαν να μεταβούν στον προορισμό τους και ακολουθούσε άλλο λεωφορείο εμποδίστηκαν από απεργούς, ένας εκ των οποίων ήταν ο κατηγορούμενος
2. Παρόλο ότι ο ΜΚ3 τους ζήτησε να τον αφήσουν να φύγει αυτοί αρνήθηκαν να το πράξουν. Μάλιστα ο κατηγορούμενος 8 ήταν αυτός που στη συνέχεια ξάπλωσε κάτω στο έδαφος συνεχίζοντας να εμποδίζει την πορεία του λεωφορείου που οδηγούσε ο εν λόγω μάρτυρας. Το λεωφορείο που οδηγούσε ο ΜΚ3 και είχε επιβάτες καθηλώθηκε στο χώρο εκεί μέχρι που ο κατηγορούμενος 8 απομακρύνθηκε από την αστυνομία. Θα πρέπει ακόμη να λεχθεί ότι η μαρτυρία του ΜΚ3 επιβεβαιώνεται από τις μαρτυρίες των ΜΚ1 και ΜΚ
3. Σε ότι δε αφορά το ρόλο του κατηγορουμένου 8 στο χώρο 'Καραβέλα', οι αναφορές του εν λόγω μάρτυρα σχετικά με τον κατηγορούμενο αυτό βρίσκουν σύμφωνο τον τελευταίο, κάτι που διαπιστώνεται μέσα από την ένορκη μαρτυρία του. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΚ3 ως αληθή και αξιόπιστη και ότι αυτή πρεσβεύει γεγονότα που πραγματικά διαδραματίστηκαν, περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 3 που αποτελεί μέρος της. Ο ΜΚ4 ήταν ο διευθυντής της εταιρείας λεωφορείων ΟΣΥΠΑ. Επί της ουσίας της η μαρτυρία του συνάδει με αυτή των ΜΚ1, ΜΚ6 και ΜΚ7 με αποτέλεσμα να αλληλοενισχύονται. Επίσης περιέχονται αναφορές που αποτελούν κοινό έδαφος των μερών όπως για παράδειγμα ότι η εταιρεία του διαθέτει δύο σταθμούς μετεπιβίβασης, ένας εκ των οποίων εφάπτεται στη λεωφόρο Αποστόλου Παύλου στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου και ο άλλος στο χώρο 'Καραβέλλα', ότι πρόκειται για ανοικτούς χώρους στους οποίους το κοινό καθημερινά έχει πρόσβαση και μπορεί να επιβιβαστεί σε λεωφορείο και να μεταβεί στον προορισμό του και ότι στις 24.04.13 αριθμός οδηγών λεωφορείων της πιο πάνω εταιρείας, ανάμεσα στους οποίους οι κατηγορούμενοι 4, 6 7 και 8, πραγματοποίησαν απεργία σε αμφότερους σταθμούς. Ο μάρτυρας ήταν σαφής και επεξηγηματικός στις αναφορές του. Στις ερωτήσεις που του υπεβλήθηκαν απαντούσε ευθέως και θετικά χωρίς να φλυαρεί ή να αποφεύγει να απαντήσει. Η μαρτυρία του παρέμεινε συνεπής και αταλάντευτη μέχρι το τέλος ενώ παράλληλα είναι απαλλαγμένη από ουσιώδεις αντιφάσεις και κενά που θα εκμηδένιζαν την πειστικότητα της. Αυτό που διαπιστώνεται από τη μαρτυρία του ΜΚ4 είναι ότι επιβάτες που είχαν πληρώσει εισιτήριο και επιβιβαστεί σε λεωφορεία εμποδίζονταν να μεταβούν στον προορισμό τους επειδή οι απεργοί είχαν αποκλείσει τις δύο εισόδους-εξόδους στο σταθμό μετεπιβίβασης λεωφορείων στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου από όπου λεωφορεία θα εκκινούσαν για να εκτελέσουν προγραμματισμένα δρομολόγια. Ένα σημείο ωστόσο το οποίο παρέμεινε νεφελώδες μέσα από τη μαρτυρία του είναι το καθεστώς κατοχής και διαχείρισης των χώρων στους οποίους βρίσκονται οι δύο σταθμοί μετεπιβίβασης λεωφορείων. Ο εν λόγω μάρτυρας έκανε αναφορά για παραχώρηση των χώρων αυτών στην εταιρεία που εκπροσωπεί. Παρόλα αυτά δεν έγιναν γνωστές οι λεπτομέρειες που διέπουν το καθεστώς παραχώρησης τους και ούτε προσκομίστηκαν στοιχεία που να τις αποκαλύπτουν. Συνεπώς η μαρτυρία επί του ζητήματος αυτού κάθε άλλο παρά θετική και ασφαλής είναι προκειμένου να στηριχτώ σ' αυτήν και να την αποδεχτώ. Αυτό όμως που γίνεται κατανοητό είναι ότι, ανεξαρτήτως εάν τελικά θεωρούνταν δημόσιοι ή ιδιωτικοί χώροι, αμφότερα μέρη δεν είχαν περίφραξη αλλά ήταν ανοιχτά μέρη και χώροι στους οποίους το κοινό είχε πρόσβαση αφού άτομα πεζοί μπορούσαν καθημερινά να εισέλθουν σ' αυτούς και να επιβιβαστούν σε λεωφορεία για να μεταβούν στον προορισμό τους. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις, αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΚ4 ως αληθή και αξιόπιστη, περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 4 που αποτελεί μέρος της. Ο ΜΚ5 ήταν ένας αστυνομικός με πολύ μικρό και περιορισμένο ρόλο στην υπόθεση αυτή. Η ανάμιξη του εν λόγω μάρτυρα στην υπόθεση αυτή πηγάζει από συγκεκριμένη πράξη στην οποία ο ίδιος προέβηκε που δεν έχει αμφισβητηθεί από τους κατηγορουμένους. Εξ' ου και δεν έχει αντεξεταστεί γι' αυτό. Πέραν αυτού όμως, η πράξη του αυτή συνοδεύεται από πραγματική μαρτυρία (λήψη των Τεκμηρίων 7-10), η οποία πιστοποιεί την πραγματοποίηση της. Μοναδική ενέργεια του ΜΚ5 ήταν να κατηγορήσει γραπτώς σε αστυνομικά έντυπα τους κατηγορουμένους με τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, τις οποίες όλοι αρνήθηκαν (Τεκμήρια 7-10). Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, η αναντίλεκτη μορφή της μαρτυρίας του ΜΚ5 γίνεται αποδεκτή στην ολότητα της από το δικαστήριο ως αληθή και αξιόπιστη, περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 5 που αποτελεί μέρος αυτής και των Τεκμηρίων 7, 8, 9 και 10 που τη συνεπικουρούν. Οι ΜΚ6 και ΜΚ7 ήταν άλλα δύο άτομα που δεν είχαν λόγο να μην αποκαλύψουν την αλήθεια στο δικαστήριο επί των όσων γνώριζαν αφού δεν είχαν κανένα συμφέρον ή κίνητρο για οτιδήποτε διαφορετικό. Ήταν απλά δύο μέλη της αστυνομίας που μετέβηκαν στο σταθμό μετεπιβίβασης στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου. Προέβηκαν σε αυθόρμητες και σαφείς τοποθετήσεις, μέσα από τις οποίες δημιούργησαν θετική εντύπωση στο δικαστήριο. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για φιλαλήθη άτομα. Η μαρτυρία τους μεταξύ τους αλληλοενισχύεται και μαζί επιβεβαιώνουν τις μαρτυρίες των ΜΚ1 και ΜΚ
4. Όπως και με τους ΜΚ1 και ΜΚ4, οι εν λόγω μάρτυρες διαπίστωσαν ότι οι απεργοί, ανάμεσα στους οποίους και οι κατηγορούμενοι 4, 6 και 7, είχαν αποκλείσει τις εισόδους-εξόδους του χώρου εκεί στέκοντας μπροστά από λεωφορεία που εκδήλωσαν πρόθεση να εκτελέσουν δρομολόγια και με τα σώματα τους εμπόδιζαν την πορεία τους. Επίσης οι μάρτυρες αυτοί ήταν μεταξύ αυτών που ζήτησαν από τους απεργούς να μετακινηθούν προκειμένου να σταματήσουν να εμποδίζουν τη διέλευση των λεωφορείων, στα οποία υπήρχαν επιβάτες που επιθυμούσαν να μεταβούν στον προορισμό τους, χωρίς όμως να εισακουστούν από τους απεργούς. Με γνώμονα τα πιο πάνω αποδέχομαι τις μαρτυρίες των ΜΚ6 και ΜΚ7 αληθή και αξιόπιστη, περιλαμβανομένων των Τεκμηρίων 11 και 12 που αντίστοιχα αποτελούν μέρος τους. Η μαρτυρία του κατηγορουμένου 4 διαχωρίζεται σε δύο μέρη. Πρώτο μέρος είναι οι αναφορές του για τη συμμετοχή του στην απεργία μαζί με άλλους οδηγούς λεωφορείων της εταιρείας ΟΣΥΠΑ στο σταθμό μετεπιβίβασης στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου καθώς επίσης ότι το μέρος εκείνο δεν είχε περίφραξη αλλά ήταν ανοιχτός χώρος όπου άτομα πεζοί καθημερινά εισέρχονταν και επιβιβάζονταν σε λεωφορεία για να μεταβούν στον προορισμό τους, γεγονός που συνέβηκε και εκείνη την ημέρα. Πρόκειται για τοποθετήσεις που επαληθεύονται από τις μαρτυρίες των ΜΚ1 και ΜΚ
5. Χωρίς δεύτερη σκέψη τις αποδέχομαι. Το δεύτερο σκέλος της μαρτυρίας του κατηγορουμένου 4 περιέχει την εκδοχή του ως προς το πως ενεργούσε και σε τι είδους χώρο βρίσκονταν σταθμευμένα τα λεωφορεία της εταιρείας ΟΣΥΠΑ. Θα πρέπει να λεχθεί ότι η εκδοχή που ο εν λόγω κατηγορούμενος προέβαλε στερείται λογικής και κατ' επέκταση πειστικότητας. Ο εν λόγω μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι ουδείς από τους απεργούς, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού του, εμπόδιζε την πορεία λεωφορείων που επρόκειτο να εκτελέσουν δρομολόγια. Εφόσον ίσχυε κάτι τέτοιο τότε ποιος ο λόγος τα μέλη της αστυνομίας να τους καλέσουν να μετακινηθούν από εκεί που βρίσκονταν. Διερωτώμαι γιατί η αστυνομία να επιθυμεί να έλθει σε αντιπαράθεση με τους απεργούς στην παρουσία τουριστών και γενικότερα των επιβατών. Περαιτέρω ο εν λόγω μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι ο χώρος στον οποίον βρισκόταν ο σταθμός μετεπιβίβασης στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου ήταν ιδιωτικός χωρίς όμως να είναι σε θέση να δώσει στοιχεία που να διευκρινίζουν το καθεστώς ιδιοκτησίας του χώρου και τις παραμέτρους που διέπουν την κατοχή και διαχείριση του. Το αν κατά τον ουσιώδη χρόνο υπήρχαν μπάρες ασφαλείας που επέτρεπαν την είσοδο μόνο σε λεωφορεία της εταιρείας ΟΣΥΠΑ δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι επρόκειτο για ιδιωτικό χώρο, χωρίς βέβαια αυτό να αποκλείεται, αλλά ήταν τρόπος για να διασφαλιστεί χώρος στάθμευσης λεωφορείων. Η αναφορά αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι στο σταθμό μετεπιβίβασης στην περιοχή 'Καραβέλλα' δεν υπήρχαν τέτοιες μπάρες ασφαλείας. Το σίγουρο πάντως ήταν ότι επρόκειτο για χώρο που δεν είχε περίφραξη αλλά ήταν ανοιχτό μέρος και χώρος στον οποίον το κοινό είχε πρόσβαση αφού άτομα πεζοί μπορούσαν καθημερινά να εισέλθουν σ' αυτόν και να επιβιβαστούν σε λεωφορεία για να μεταβούν στον προορισμό τους, πράγμα το οποίο δήλωσε ρητά και ο ίδιος ο κατηγορούμενος συμφωνώντας έτσι με τους ΜΚ1 και ΜΚ
6. Ακόμη ο εν λόγω κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι η αστυνομία ενέργησε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του ΜΚ
7. Πρόκειται για ισχυρισμό που παρέμεινε μετέωρος. Η αστυνομία δεν είχε κανένα λόγο αλλά ούτε και συμφέρον ή όφελος για να επιδιώκει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα είτε του ΜΚ4 είτε της εταιρείας που αυτός εκπροσωπούσε είτε τους απεργούς. Κύριο μέλημα των μελών της αστυνομίας ήταν να διασφαλίσουν ελεύθερη και απρόσκοπτη πορεία λεωφορείων προκειμένου να εξυπηρετηθεί το κοινό. Στη βάση αυτών δεν αποδέχομαι την πτυχή της μαρτυρίας αυτής του κατηγορουμένου
8. Τα όσα ανάφερα για τον κατηγορούμενο 4 ισχύουν ακριβώς για τις ένορκες μαρτυρίες των κατηγορουμένων 6 και
9. Κατ' ανάλογο τρόπο οι μαρτυρίες τους χωρίζεται σε δύο κομμάτια. Για τον ίδιο λόγο αποδέχομαι το κομμάτι της μαρτυρίας τους που αφορά τη συμμετοχή τους στην απεργία στο σταθμό μετεπιβίβασης στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου. Ομοίως στη βάση της ίδια εξήγησης δεν αποδέχομαι το σκέλος της μαρτυρίας τους που περιέχει την κοινή εκδοχή τους ως προς το πως ενεργούσαν. Σε ότι αφορά τον κατηγορούμενο 8, παραδέχεται ότι είχε ξαπλώσει στο δρόμο μπροστά από λεωφορείο. Πρόκειται για δήλωση που επαληθεύεται από τις αναφορές των ΜΚ1, ΜΚ2 και ΜΚ
10. Εφόσον πρόκειται για κοινό έδαφος των μερών, αποδέχομαι την εν λόγω τοποθέτηση. Αντίθετα η εκδοχή του ότι η αστυνομία δεν του είχε ζητήσει να φύγει επειδή εμπόδιζε την πορεία λεωφορείου ισχυριζόμενος ότι από μόνος του σηκώθηκε και μπήκε σε αστυνομικό περιπολικό όπου οδηγήθηκε σε αστυνομικό σταθμό, στερείται παντελούς λογικής και κατ' επέκταση πειστικότητας. Είναι αδιανόητο ο κατηγορούμενος 8 να βρίσκεται κάτω στο έδαφος μπροστά από λεωφορείο που εμπόδιζε να συνεχίσει την πορεία του και μέλη της αστυνομίας που βρίσκονταν εκεί για να διασφαλίσουν την ελεύθερη και απρόσκοπτη διέλευση των λεωφορείων της εταιρείας ΟΣΥΠΑ να παρέμειναν αδρανείς. Επίσης είναι πέραν κάθε λογικής φαντασίας ο εν λόγω κατηγορούμενος με τη θέληση του και κατόπιν δικής του πρωτοβουλίας να μπήκε σε αστυνομικό όχημα θέτοντας τον εαυτό του υπό περιορισμό. Τα πιο πάνω πρόκειται για αναφορές που σαφώς δεν γίνονται αποδεκτές. Για σκοπούς ολοκληρωμένης αξιολόγησης όλου του μαρτυρικού υλικού της παρούσας υπόθεσης, κρίνω ότι το Τεκμήριο 13 δεν σχετίζεται με τα επίδικα θέματα και ως εκ τούτου του αποδίδω μηδενική βαρύτητα. Ευρήματα: Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου, τα τεκμήρια που κατατέθηκαν κατά την εκδίκαση της ποινικής υπόθεσης αυτής και λαμβάνοντας υπόψη μου τα γεγονότα που αποτελούν κοινό έδαφος των μερών καθώς και τα γεγονότα που τελικά δεν αμφισβητήθηκαν, όπως αυτά προκύπτουν μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν τα πραγματικά και αληθή ουσιώδη γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο: Στις 24.04.13 και περί ώρα 08:00 και αφού εκτελέστηκαν τα δρομολόγια μαθητών στα σχολεία τους, αριθμός οδηγών λεωφορείου της εταιρείας ΟΣΥΠΑ που οργάνωνε και διαχειριζόταν τη λειτουργία δρομολογίων πραγματοποίησαν απεργία στους σταθμούς μετεπιβίβασης λεωφορείων στη λεωφόρο Αποστόλου Παύλου στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου και στην περιοχή 'Καραβέλλα' ζητώντας την ικανοποίηση αιτημάτων τους. Επρόκειτο για ανοικτούς χώρους στους οποίους το κοινό καθημερινά έχει πρόσβαση και πεζό μπορεί να επιβιβαστεί σε λεωφορείο και να μεταβεί στον προορισμό του. Είναι οι χώροι από όπου τα λεωφορεία της πιο πάνω εταιρείας καθημερινά σταθμεύουν και εκκινούν τα δρομολόγια τους. Περίπου 15 οδηγοί, ανάμεσα στους οποίους οι κατηγορούμενοι 4, 6 και 7, συγκεντρώθηκαν στη νότια είσοδο-έξοδο του σταθμού μετεπιβίβασης στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου. Ο ΜΚ4, διευθυντής της εταιρείας ΟΣΥΠΑ, μετέβηκε στο μέρος και ζήτησε από τους απεργούς να αποχωρήσουν αλλά αυτοί αρνήθηκαν. Τότε ειδοποίησε την αστυνομία, μέλη της οποίας, μεταξύ των οποίων οι ΜΚ2, ΜΚ6 και ΜΚ7 με επικεφαλής τον ΜΚ1, επισκέφθηκαν το μέρος. Σε κάποια στιγμή οι απεργοί στον σταθμό μετεπιβίβασης στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου στάθηκαν μπροστά από ένα λεωφορείο εμποδίζοντας το να προχωρήσει με το δρομολόγιο του. Τα μέλη της αστυνομίας ζήτησαν από τους απεργούς να σταματήσουν να εμποδίζουν τη διακίνηση των λεωφορείων και να επιτρέψουν στον κόσμο να μεταβεί στον προορισμό του, πλην όμως αυτοί ήταν ανένδοτοι λέγοντας πως δεν θα μετακινούνταν εκτός αν ικανοποιούνταν τα αιτήματα τους. Σε μία προσπάθεια αποφυγής όξυνσης της έντασης, έγινε προσπάθεια χρήσης της βόρειας εισόδου-εξόδου αλλά κάτι τέτοιο έγινε αντιληπτό από τους απεργούς με αποτέλεσμα μερικοί από αυτούς να κινηθούν προς αυτήν και να την αποκόψουν. Άλλο λεωφορείο που προσπάθησε να εξέλθει από τη νότια είσοδο-έξοδο ανακόπηκε από απεργούς. Παράλληλα λεωφορείο με αριθμούς εγγραφής χχχ με οδηγό τον ΜΚ3 προσπάθησε, ακολουθώντας άλλο λεωφορείο με αριθμούς εγγραφής χχχ που θα εκτελούσε δρομολόγιο στην περιοχή Παναγιάς, να εξέλθει από το χώρο μετεπιβίβασης στην περιοχή 'Καραβέλλα', πλην όμως η πορεία τους ανακόπηκε όταν τρεις απεργοί, ανάμεσα στους οποίους και ο κατηγορούμενος 8, μπήκαν μπροστά τους. Παρόλο ότι ο ΜΚ3 ζήτησε από τους απεργούς να τον αφήσουν να προχωρήσει επειδή υπήρχαν επιβάτες που επιθυμούσαν να μεταβούν στους προορισμούς τους, αυτοί όχι μόνο αρνήθηκαν να το πράξουν αλλά ο κατηγορούμενος 8 ξάπλωσε στο έδαφος μπροστά από το λεωφορείο που οδηγούσε ο ΜΚ3 με αποτέλεσμα να εμποδίσει τη συνέχιση της πορείας του. Αν και ζητήθηκε από τον κατηγορούμενο 8 να μετακινηθεί αυτός παρέλειψε να ανταποκριθεί. Τελικά το λεωφορείο του ΜΚ3 κατάφερε να συνεχίσει την πορεία του μόνο όταν ο κατηγορούμενος 8 απομακρύνθηκε από την αστυνομία. Στους χώρους μετεπιβίβασης λεωφορείων υπήρχαν επιβάτες που είχαν πληρώσει εισιτήριο και επιβιβάστηκαν σε λεωφορεία. Όταν πρόσεξαν ότι δεν μπορούσαν να μεταβούν στον προορισμό τους άρχισαν να διαμαρτύρονται. Ένας από τους επιβάτες ήταν μία έγκυος κοπέλα, η οποία επειδή αισθάνθηκε ενοχλήσεις μεταφέρθηκε με ιδιωτικό όχημα στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Κατόπιν επέμβασης των μελών της αστυνομίας οι εισόδοι-έξοδοι των χώρων μετεπιβίβασης που οι απεργοί είχαν αποφράξει, ελευθερώθηκαν. Αριθμός απεργών, ανάμεσα στους οποίους οι κατηγορούμενοι 4, 6, 7 και 8 απομακρύνθηκαν από τους χώρους αυτούς και μεταφέρθηκαν σε αστυνομικό σταθμό όπου εκεί ο ΜΚ5 τους κατηγόρησε γραπτώς με τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, τις οποίες όλοι αρνήθηκαν. Μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου αποτελούν και όλα αυτά που θα προσδιοριστούν πιο κάτω κατά την εξαγωγή συμπερασμάτων από το Δικαστήριο. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα: Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Όπως έχει προαναφερθεί οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν κατηγορία παρακοής νόμιμης διαταγής από μέλος της αστυνομίας κατά την εκτέλεση του καθήκοντος του. Πρόκειται για την κατηγορία 1 για τους κατηγορουμένους 4, 6 και 7 και για την κατηγορία 5 για τον κατηγορούμενο 8. Με το αδίκημα αυτό πραγματεύεται το άρθρο 29 του Ν.73(Ι)/2004. Ειδικότερα το εδάφιο

(1)(δ) του άρθρου αυτού σημειώνει ρητά ότι αποτελεί καθήκον ενός αστυνομικού να ρυθμίζει την κίνηση και να τηρεί την τάξη σε περιπτώσεις εμφράξεων σε δημόσιους δρόμους και οδούς ή σε άλλους χώρους δημόσιας αναψυχής ή χώρους στους οποίους το κοινό έχει πρόσβαση. Το δε εδάφιο

(3)του ιδίου άρθρου καθιστά αδίκημα την παρακοή διαταγής που δίδεται από μέλος της αστυνομίας προς ένα πολίτη στα πλαίσια εκτέλεσης του πιο πάνω καθήκοντος του. Συνδυασμένη μελέτη των προνοιών των πιο πάνω εδαφίων καθιστά σαφές ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα εξής: (α) οι κατηγορούμενοι αντιστέκονται ή παρακούουν νόμιμη διαταγή, (β) που δίδεται από μέλος της αστυνομίας, (γ) κατά την εκτέλεση καθήκοντος του να ρυθμίζει την κίνηση και να τηρεί την τάξη σε περιπτώσεις εμφράξεων σε δημόσιους δρόμους και οδούς ή σε άλλους χώρους δημόσιας αναψυχής ή χώρους στους οποίους το κοινό έχει πρόσβαση. Το πρώτο ζήτημα που χρήζει εξέτασης είναι να καθοριστεί τι είδους χώρος είναι τα επίμαχα μέρη. Η χρήση διαζευκτικών φράσεων καθιστά αντιληπτό ότι ο χώρος που αποφράσσεται δεν περιορίζεται στο να είναι δημόσιος. Όπως ξεκάθαρα προσδιορίζεται, τέτοιος χώρος μπορεί να είναι είτε δημόσιος δρόμος ή δημόσια οδός ή δημόσιος χώρος αναψυχής είτε χώρος που δεν είναι δημόσιος αλλά το κοινό έχει σ' αυτό πρόσβαση. Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση θα πρέπει να λεχθεί ότι από τα ενώπιον μου στοιχεία και δεδομένα παρέμεινε αδιευκρίνιστο και ασαφή κατά πόσο οι χώροι μετεπιβίβασης είναι δημόσιοι ή ιδιωτικοί. Ωστόσο από το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό την ίδια στιγμή είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για ανοικτούς χώρους στους οποίους το κοινό καθημερινά έχει πρόσβαση και μπορεί να επιβιβαστεί σε λεωφορείο για να μεταβεί στον προορισμό του αφού εκεί τα λεωφορεία της πιο πάνω εταιρείας καθημερινά σταθμεύουν και εκκινούν τα δρομολόγια τους. Σαφώς πρόκειται για χώρους όπου η αστυνομία έχει καθήκον να επεμβαίνει και να ρυθμίζει την κίνηση καθώς και να τηρεί την τάξη λαμβάνοντας τα αναγκαία μέτρα όταν αποφράσσονται προκειμένου να διασφαλίζεται η ελεύθερη και απρόσκοπτη δίοδος των λεωφορείων προς εξυπηρέτηση των επιβατών που τα χρησιμοποιούσαν για να φθάσουν στον προορισμό τους. Το επόμενο θέμα που πρέπει να κριθεί είναι κατά πόσο υπήρξε απόφραξη των χώρων μετεπιβίβασης. Αποτελούν ευρήματα του δικαστηρίου ότι οι κατηγορούμενοι 4, 6 και 7 μαζί με άλλους απεργούς στέκονταν μπροστά από λεωφορεία που είχαν οδηγούς της εταιρείας που δεν συμμετείχαν στην απεργία και με τα σώματα τους τα εμπόδιζαν να προχωρήσουν και να εκτελέσουν τα προγραμματισμένα δρομολόγια τους στο χώρο μετεπιβίβασης στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου. Αυτή η τακτική εφαρμόστηκε από τους απεργούς και στις δύο εισόδους-εξόδους του χώρου αυτού. Ομοίως έπραξαν απεργοί, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο κατηγορούμενος 8, στο χώρο μετεπιβίβασης στην περιοχή 'Καραβέλλα'. Στέκονταν μπροστά και με τα σώματα τους εμπόδιζαν τη διέλευση των λεωφορείων που εκείνη τη στιγμή έπρεπε να εκτελέσουν προγραμματισμένα δρομολόγια. Ανάμεσα στα λεωφορεία που η πορεία του ανακόπηκε ήταν αυτό που οδηγούσε ο ΜΚ

1. Επεκτείνοντας τη δράση του ο κατηγορούμενος 8 ξάπλωσε στο έδαφος καθηλώνοντας το λεωφορείο που ο ΜΚ3 οδηγούσε εντός του χώρου για κάποιο χρονικό διάστημα. Στα λεωφορεία που η πορεία τους ανακόπηκε υπήρχαν επιβάτες που είχαν πληρώσει σχετικό εισιτήριο και επιθυμούσαν να μεταβούν στον προορισμό τους. Κάτω από αυτά τα δεδομένα, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι υπήρχε απόφραξη των επίμαχων χώρων, ως αποτέλεσμα της οποίας το κοινό εμποδιζόταν να μεταβεί στον προορισμό του με τη χρήση λεωφορείων. Αυτό που καλούμαι τώρα να εξετάσω είναι αν δόθηκε οποιαδήποτε νόμιμη διαταγή στους κατηγορουμένους απεργούς από μέλος της αστυνομίας να μετακινηθούν. Αποτελούν μέρος των ευρημάτων του δικαστηρίου ότι οι ΜΚ1, ΜΚ2, ΜΚ6 και ΜΚ7 που όλοι ήταν μέλη της αστυνομίας και είχαν μεταβεί στα επίμαχα μέρη για να ρυθμίσουν την κίνηση αποφράσσοντας τις εισόδους-εξόδους τους ζήτησαν από τους κατηγορουμένους να μετακινηθούν από τις θέσεις που βρίσκονταν προκειμένου να μην εμποδίζουν την ελεύθερη και απρόσκοπτη διέλευση των λεωφορείων στους χώρους μετεπιβίβασης. Αυτό που τους ζητήθηκε δεν υπόκειτο σε επιλογή τους αν θα το έπρατταν. Από όλους τους κατηγορουμένους ζητήθηκε να μετακινηθούν και από όλους αναμενόταν να συμμορφωθούν. Επρόκειτο για ευγενική στάση από μέρους της αστυνομίας που όμως είχε το στοιχείο του επιτακτικού χαρακτήρα αφού απαιτείτο από αυτούς να συμμορφωθούν με αυτό που ευγενικά τους είχε ζητηθεί. Σαφώς επρόκειτο για νόμιμη διαταγή που δόθηκε σε όλους τους κατηγορουμένους από τους οποίους προς την οποίαν καλούνταν όλοι να υπακούσουν. Το ερώτημα τώρα που τίθεται είναι αν ο οποιοσδήποτε από τους κατηγορουμένους αντιστάθηκε ή παράκουσε στη νόμιμη διαταγή που του δόθηκε από μέλη της αστυνομίας. Σύμφωνα με τα ευρήματα του δικαστηρίου ουδείς συμμορφώθηκε με τη νόμιμη διαταγή που του δόθηκε. Αντίθετα μάλιστα δήλωσαν μαζί με τους υπόλοιπους απεργούς ότι δεν μετακινούνταν από τα σημεία που βρίσκονταν και που εμπόδιζαν τη διέλευση των λεωφορείων μέχρις ότου ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματα τους από τη διεύθυνση της εταιρείας. Η στάση τους αυτή συνιστά παρακοή στη νόμιμη διαταγή που τους δόθηκε από την αστυνομία. Από τα πιο πάνω διαπιστώνεται σωρευτική ικανοποίηση όλων των απαιτουμένων συστατικών στοιχείων του εν λόγω αδικήματος που περιέχεται στις κατηγορίες 1 και
2. Ως εκ τούτου καταλήγω στο συμπέρασμα ότι έχει αποδειχτεί στον απαιτούμενο βαθμό η διάπραξη του εν λόγω αδικήματος. Περαιτέρω οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν κατηγορία εκούσιας παρεμπόδισης ελευθέρας διόδου. Πρόκειται για την κατηγορία 2 για τους κατηγορουμένους 4, 6 και 7 και για την κατηγορία 6 για τον κατηγορούμενο
3. Το αδίκημα που περιέχεται στις εν λόγω κατηγορίες διέπεται από το άρθρο 3(ια) του Κεφ.
4. Προσεχτική μελέτη των διατάξεων του προαναφερόμενου άρθρου καθιστά αντιληπτό ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα εξής: (α) οι κατηγορούμενοι προβαίνουν σε ενέργειες, (β) οι οποίες με οποιοδήποτε τρόπο εκούσια παρεμποδίζουν την ελεύθερη δίοδο, (γ) σε χώρο που στην έννοια του Κεφ.83 θεωρείται 'δημόσια οδός'. Η έννοια της 'δημόσιας οδού' παρέχεται στο άρθρο 2 που είναι το ερμηνευτικό πλαίσιο της κείμενης νομοθεσίας. Σύμφωνα με τον ορισμό αυτό σημαίνει: "oπoιαδήπoτε oδό, πλατεία, μovoπάτι, αvoικτό τόπo ή χώρo πoυ αvήκει στη Δημoκρατία για τη χρήση από τo κoιvό δυvάμει oπoιoυδήπoτε εκάστoτε σε ισχύ Νόμoυ (αvεξάρτητα από τo ότι αυτή δύvαται vα είvαι υπό τov έλεγχo oπoιασδήπoτε άλλης αρχής ή σώματoς και αvεξάρτητα από τo ότι τα έξoδα επιδιόρθωσης και διατήρησης της επωμίζεται τέτoια αρχή ή σώμα) και περιλαμβάvει oπoιoδήπoτε μovoπάτι, αvoικτό τόπo ή χώρo επί τoυ oπoίoυ τo κoιvό έχει δικαίωμα διόδoυ και oπoιαδήπoτε γέφυρα και oχετό πάvω από τα oπoία διέρχεται δημόσια oδός και τα παραπέτα και περιτειχίσματα oπoιασδήπoτε τέτoιας γέφυρας ή υπόγειo αγωγό και oπoιoδήπoτε χαvτάκι, αvάχωμα, oχετό, υψωμέvo μovoπάτι ή τoίχo στήριξης πoυ χρησιμoπoιείται σε σχέση με δημόσια oδό και oπoιαδήπoτε γη πoυ εφάπτεται σε oπoιαδήπoτε δημόσια oδό η oπoία διατηρήθηκε, για τηv πρoστασία ή όφελoς αυτής·" [η έμφαση είναι του δικαστηρίου]. Το πρώτο θέμα που χρειάζεται η κρίση του δικαστηρίου είναι κατά πόσο οι κατηγορούμενοι προέβηκαν σε οποιεσδήποτε ενέργειες στους επίμαχους χώρους. Όπως ήδη λέχθηκε, με βάση τα ευρήματα του δικαστηρίου, οι κατηγορούμενοι 4, 6, 7 και 8 μαζί με άλλους απεργούς στέκονταν μπροστά από λεωφορεία που είχαν οδηγούς της εταιρείας που δεν συμμετείχαν στην απεργία ενώ στη συνέχεια ο κατηγορούμενος 8 ξάπλωσε στο έδαφος μπροστά από το λεωφορείο που ο ΜΚ3 οδηγούσε εντός του χώρου. Χωρίς δεύτερη σκέψη τα πιο πάνω αποτελούν ενέργειες που λήφθηκαν από τους κατηγορουμένους στους επίμαχους χώρους κατά τον ουσιώδη χρόνο της υπόθεσης. Το επόμενο ζήτημα που χρήζει εξέτασης είναι κατά πόσο οι πιο πάνω οι ενέργειες των κατηγορουμένων καθ' οποιοδήποτε τρόπο εκούσια παρεμπόδισαν την ελεύθερη δίοδο στους επίμαχους χώρους. Όπως επίσης έχει λεχθεί προηγουμένως και αποτελούν μέρος των ευρημάτων του δικαστηρίου, η πρόταξη των σωμάτων των κατηγορουμένων απέναντι από λεωφορεία που εκείνη τη στιγμή είχαν εκκινήσει για να μεταφέρουν επιβάτες σε συγκεκριμένους προορισμούς προκάλεσαν την ανακοπή της πορείας τους. Παράλληλα η ενέργεια του κατηγορουμένου 8 να ξαπλώσει στο έδαφος μπροστά από το λεωφορείο που ο ΜΚ3 οδηγούσε ενώ αυτό είχε εκκινήσει από το χώρο στάθμευσης του με σκοπό να εκτελέσει καθορισμένο δρομολόγιο έχοντας σ' αυτό επιβάτες, εμπόδισε την πορεία του καθηλώνοντας το στο χώρο της 'Καραβέλλας'. Πρόκειται για εκούσιες και ενσυνείδητες πράξεις από τους κατηγορουμένους, οι οποίες παρεμπόδισαν την ελεύθερη και απρόσκοπτη δίοδο στους επίμαχους χώρους. Το τελευταίο ζήτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο οι επίμαχοι χώροι εμπίπτουν στην έννοια της 'δημόσιας οδού' που παρέχεται από το Κεφ.
5. Ερμηνεία του ορισμού της 'δημόσιας οδού' καταδεικνύει ότι δεν συνδέεται κατ' ανάγκη μόνο με ιδιοκτησιακό καθεστώς ή καθεστώς κατοχής και διαχείρισης, αλλά καλύπτει ένα ευρύ φάσμα. Στο μεγάλο πλαίσιο αυτό εντάσσεται ένας ανοικτός χώρος στον οποίον το κοινό έχει δικαίωμα διόδου. Στην προκειμένη περίπτωση οι επίμαχοι χώροι ήταν ανοικτοί και σ' αυτούς το κοινό είχε δικαίωμα διόδου αφού μπορούσε να εισέλθει σ' αυτούς και από εκεί να πληρώσει εισιτήριο και να επιβιβαστεί σε σταθμευμένο λεωφορείο που θα εκκινούσε για να εκτελέσει καθορισμένο δρομολόγιο. Συνεπώς κρίνω ότι αμφότεροι επίμαχοι χώροι καλύπτονται από τον ευρύ ορισμό της 'δημόσιας οδού' κάτω από τις πρόνοιες του Κεφ.
6. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι πληρούνται στον απαιτούμενο βαθμό όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που περιέχονται στις κατηγορίες 2 και
7. Κατά συνέπεια καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το εν λόγω αδίκημα έχει διαπραχτεί. Δεν διαφεύγει της προσοχής του δικαστηρίου ότι οι κατηγορούμενοι μαζί με άλλα άτομα συμμετείχαν σε στάση εργασίας. Η απεργία είναι δικαίωμα απόλυτα σεβαστό και νόμιμο. Έχει σκοπό να προστατεύσει τον εργαζόμενο και γενικά τον φτωχό που βιώνει αδικία. Το δικαίωμα της απεργίας πρέπει να ασκείται προς επίτευξη του στόχου αυτού και στα πλαίσια της νομιμότητας και όχι προς την κατεύθυνση της παραβατικής συμπεριφοράς. Η άσκηση απεργίας δεν δίνει κάλυψη στη διάπραξη ποινικών αδικημάτων και ούτε τα διαγράφει. Υπό το φως των πιο πάνω, η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας εναντίον των κατηγορουμένων 4, 6, 7 και 8 αναφορικά με τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Ως εκ τούτου, οι κατηγορούμενοι 4, 6 και 7 κρίνονται ένοχοι στις κατηγορίες 1 και 2, ενώ ο κατηγορούμενος 8 κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες 5 και
8. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: General/Criminal/Final Judgment (Αναφορά: Ποινικό/Παρακοή νόμιμης διαταγής από μέλος της αστυνομίας κατά την εκτέλεση του καθήκοντος του-Εκούσια παρεμπόδιση ελευθέρας διόδου/Άρθρα 29 Ν.73(Ι)/2001& 3(ια) Κε.83/ Τελική Απόφαση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο