Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. KYRIAKIDIS, Αρ. Υπόθεσης: 4092/15, 6/2/2019

(2), 30, 31, 31Α, Πρώτος και Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 (κατηγορίες 1 και 3) και κατοχής των εν λόγω ελεγχόμενων φαρμάκων με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 5

(1), 6

(3), 30, 30Α, 31, 31Α, Πρώτος και Τρίτος Πίνακας του ίδιου Νόμου (κατηγορίες 2 και 4). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, στις 17.3.14, στην Πάφο, ο κατηγορούμενος είχε στην κατοχή του ελεγχόμενα φάρμακα Τάξεως Α και Β, δηλαδή τρία χάπια οξυκωδώνης συνολικού βάρους 0,7931 γραμμαρίων και κάνναβη συνολικού βάρους 9,7568 γραμμαρίων, χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας (κατηγορίες 1 και 3). Περαιτέρω του αποδίδεται ότι κατά τον ίδιο χρόνο και στον ίδιο τόπο, είχε την κατοχή τα πιο πάνω ελεγχόμενα φάρμακα, με σκοπό να τα προμηθεύσει σε άλλο πρόσωπο (κατηγορίες 2 και 4). Μαρτυρία Για την απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής κατέθεσαν στο Δικαστήριο 7 μάρτυρες και κατατέθηκαν 31 τεκμήρια. Περαιτέρω δηλώθηκαν και παραδεκτά γεγονότα. Μετά δε την ενδιάμεση απόφαση για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός προέβη σε ανώμοτη δήλωση και δεν κάλεσε μάρτυρες. Ως Μ.Κ.1 κατέθεσε ο εξεταστής της υπόθεσης Αστ.ΧΧΧΧ Λουκά, της Υ.Κ.Α.Ν. Πάφου. Όταν ανέλαβε την διερεύνηση της υπόθεσης, ο κατηγορούμενος είχε ήδη συλληφθεί δυνάμει δικαστικού εντάλματος, το οποίο εκδόθηκε με βάση τις μαρτυρίες που είχαν προκύψει και είχε ήδη ανακριθεί. Ο μάρτυρας στις 18.3.14 και ώρα 08:00 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου παρέλαβε από τον Αστ.ΧΧΧΧ Χριστοφίδη, σφραγισμένα τα ακόλουθα:

(1)τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος άσπρου που έφερε άσπρη κολλητική ουσία (τεκμήριο 3),

(2)τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος κόκκινου κλειστού δια καψίματος εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης (τεκμήριο 4),

(3)τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος κόκκινου κλειστού δια καψίματος εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης (τεκμήριο 5),

(4)τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος κόκκινου κλειστού δια καψίματος εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης (τεκμήριο 6),

(5)τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος κόκκινου κλειστού δια καψίματος εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης (τεκμήριο 7),

(6)τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος κόκκινου κλειστού δια καψίματος το οποίο περιείχε 3 κυλινδρικά χάπια χρώματος πράσινου που έφεραν ανάγλυφο στην μία μεριά OC και στην άλλη τον αριθμό 80 (τεκμήριο 8),

(7)τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος ροζ καμένου στην μία μεριά που έφερε άσπρη κολλητική ουσία (τεκμήριο 9),

(8)τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος κόκκινου κλειστού δια καψίματος εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης (τεκμήριο 10),

(9)τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος ρόζ κλειστού δια καψίματος εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης (τεκμήριο 11),

(10)τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος ρόζ κλειστού δια καψίματος εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης (τεκμήριο 12),

(11)δύο παρειακά επιχρίσματα του κατηγορούμενου (τεκμήριο 13) και

(12)δύο παρειακά επιχρίσματα του ΧΧΧΧ Κυριακίδη, γιού του κατηγορούμενου (τεκμήριο 14). Την ιδίαν ημέρα μετέφερε όλα τα πιο πάνω τεκμήρια στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής όπου τα παρέδωσε στην ΧΧΧΧ Χατζήβασιλείου για επιστημονικές εξετάσεις. Στις 6.4.14 και η ώρα 09:00 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου ο μάρτυρας παρέλαβε σφραγισμένα από τον Αστ.ΧΧΧΧ τα ακόλουθα:

(1)μία νάιλον τσάντα χρώματος κόκκινου (τεκμήριο 15),

(2)μία χάρτινη συσκευασία χυμού νέκταρ 8 φρούτων μάρκας «ΕΝΑ» (τεκμήριο 16),

(3)μία χάρτινη συσκευασία χυμού μάρκας «ΛΑΝΙΤΗΣ - EXTRA 8 ΦΡΟΥΤΩΝ» (τεκμήριο 17),

(4)5 βιομηχανοποιημένα τσιγάρα μάρκας «L&M» (τεκμήριο 18) και

(5)μια χάρτινη σακούλα χρώματος καφέ (τεκμήριο 19). Στις 23.4.14 μετέβηκε στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής, από όπου παρέλαβε σφραγισμένα από την Vaso Stribley τα τεκμήρια 3-

1. Την ιδίαν ημέρα μετέβηκε στο Γενικό Κρατικό Χημείο όπου παρέδωσε στον ΧΧΧΧ Κουντούρη τα τεκμήρια 4-8 και 10-12 για επιστημονικές εξετάσεις. Στην συνέχεια μετέφερε τα τεκμήρια 3, 9, 13 και 14 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου όπου και τα έθεσε υπό την ασφαλή του φύλαξη. Στις 5.8.14 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου παρέλαβε σφραγισμένα από τον Αστ.ΧΧΧΧ τα τεκμήρια 4-8 και 10-12 και τα έθεσε υπό την φύλαξή του. Στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης, στις 10.10.14 στις Κεντρικές Φυλακές, έλαβε ανακριτική κατάθεση απο τον ΧΧΧΧ Ευαγγέλου, χωρίς όμως να προκύψει οτιδήποτε εναντίον του. Στις 12.10.14 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο για τα αδικήματα τα οποία προέκυψαν εναντίον του και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε «Ό,τι έχω να πω, θα το πω στο Δικαστήριο» (τεκμήριο 20). Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο Ε/Αστ.ΧΧΧΧ Κασκίρης, ο οποίος κατά τον επίδικο χρόνο υπηρετούσε στην ΜΜΑΔ και ήταν τοποθετημένος στον Ουλαμό Μεταγωγών στο Αρχηγείο. Στις 17.3.14 βρισκόταν καθήκον για μεταφορά υποδίκων και καταδίκων στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου. Με την μεταφορά τους στο Δικαστήριο αυτοί τοποθετούνταν σε κρατητήρια στο υπόγειο μέχρι να οδηγηθούν στις αίθουσες του Δικαστηρίου για υποθέσεις που τους αφορούσαν. Ενώ ο μάρτυρας βρισκόταν καθήκον στα εν λόγω κρατητήρια, ο κατάδικος ΧΧΧΧ Καμινίδης γύρω στις 12:00 του εξέφρασε την επιθυμία να επικοινωνήσει με κάποιον γνωστό του για να του φέρει κάποια πράγματα που χρειαζόταν για να τα μεταφέρει στις Κεντρικές Φυλακές. Ο μάρτυρας τον ρώτησε τον αριθμό του τηλεφώνου του ατόμου που ήθελε να επικοινωνήσει. Εκείνος του τον είπε και ο μάρτυρας πήρε τηλέφωνο. Μόλις ανταποκρίθηκε κάποιος, ο μάρτυρας έδωσε το τηλέφωνο στον Καμινίδη χωρίς να μιλήσει με το πρόσωπο που απάντησε. Αφού ο Καμινίδης συνομίλησε με το εν λόγω πρόσωπο σε ξένη γλώσσα, μάλλον ρωσικά έκλεισε το τηλέφωνο. Ο Καμινίδης στην συνέχεια τοποθετήθηκε πίσω στο κελί του. Κατά τις 12:50 μετέβη στα κρατητήρια η υπάλληλος της καντίνας του Δικαστηρίου ΧΧΧΧ Καραχάλιου κρατώντας μια νάιλον σακούλα χρώματος κόκκινου (τεκμήριο 15), η οποία περιείχε δύο σφραγισμένους χυμούς ο ένας μάρκας «ΕΝΑ» (τεκμήριο 16) και ο άλλος «ΛΑΝΙΤΗ» (τεκμήριο 17), μια ταχινόπιττα, η οποία βρισκόταν σε μια καφέ χάρτινη συσκευασία (τεκμήριο 19) και 5 τσιγάρα μάρκας «L&M» (τεκμήριο 18). H Καραχάλιου αφού παρέδωσε αυτά στον μάρτυρα του είπε ότι κάποιος κύριος τα παράγγειλε για τον ΧΧΧΧ. Δεν θυμάται εάν η Καραχάλιου του είπε ότι ήταν για τον ΧΧΧΧ. Όταν η Καραχάλιου έφυγε από εκεί ο μάρτυρας προέβη σε έλεγχο των πιο πάνω, ως ήταν η συνήθης πρακτική πριν τα παραδώσουν στους κρατούμενους. Κατά τον έλεγχο των δύο χυμών διαπίστωσε ότι ο χυμός μάρκας «ΕΝΑ» ήταν πιο ελαφρύς και η συσκευασία ήταν πιο τσαλακωμένη από τον άλλο χυμό μάρκας «ΛΑΝΙΤΗ». Αυτό του κίνησε την περιέργεια και με ψαλίδι άνοιξε τον χυμό από την πάνω μεριά για να δει εάν είχε οτιδήποτε το παράνομο μέσα. Αφού άδειασε το περιεχόμενο του χυμού διαπίστωσε ότι μέσα στον πάτο της συσκευασίας υπήρχαν δύο συσκευασίες, η μια χρώματος ροζ (τεκμήριο 9) και η άλλη χρώματος άσπρου (τεκμήριο 3). Και οι δύο συσκευασίες ήταν κλειστές με κάψιμο στην μια μεριά και είχαν και μια ουσία που από ότι κατάλαβε ήταν κολλητική. Αμέσως υποψιάστηκε ότι πιθανόν να είναι ναρκωτικές ουσίες και ενημέρωσε το Κλιμάκιο της ΥΚΑΝ Πάφου. Μετά από πάροδο δέκα λεπτών περίπου μετέβηκαν εκεί ο Αστ.ΧΧΧΧ Χριστοφίδης, ο Αστ.ΧΧΧΧ Τύλληρου και ο Αστ.ΧΧΧΧ Σάββα. Η ώρα 13:05 ο μάρτυρας παρέδωσε τα πιο πάνω στον Αστ.ΧΧΧΧ, ο οποίος στην παρουσία του διενήργησε έλεγχο στις δύο συσκευασίες. Διαπιστώθηκε δε ότι στην συσκευασία, η οποία αποτελείτο από νάιλον σακούλι χρώματος ροζ (τεκμήριο 9) υπήρχαν 3 ξεχωριστές συσκευασίες, οι 2 εκ των οποίων αποτελούνταν από ροζ σακούλι (τεκμήρια 11 και 12) και η άλλη από κόκκινο (τεκμήριο 10). Όλες δε περιείχαν ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης. Στην συνέχεια ο Αστ.ΧΧΧΧ διενήργησε έλεγχο και στην άλλη συσκευασία (τεκμήριο 3) όπου διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν 4 συσκευασίες χρώματος κόκκινου, κλειστές δια καψίματος, οι οποίες περιείχαν ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης (τεκμήρια 4-7) και μια συσκευασία από νάιλον διαφανές σακούλι χρώματος κόκκινου, κλειστού δια καψίματος, η οποία περιείχε 3 στρογγυλά χάπια με ανάγλυφο στην μια μεριά τα γράμματα OC και στην άλλη τον αριθμό 80 (τεκμήριο 8). Με το πέρας του ελέγχου των πιο πάνω συσκευασιών από τον Αστ.ΧΧΧΧ, ο Αστ.ΧΧΧΧ έλαβε αριθμό φωτογραφιών αυτών. Ο μάρτυρας έλεγξε και τα υπόλοιπα προϊόντα που του παρέδωσε η υπάλληλος της καντίνας χωρίς να βρει οτιδήποτε το παράνομο. Κατά την παρουσία του μάρτυρα κανένα άλλο πρόσωπο δεν επικοινώνησε τηλεφωνικώς με άλλο πρόσωπο για να παραδώσει οτιδήποτε εκτός από τον Καμινίδη. Επίσης κανένα άλλο πρόσωπο δεν μετέβηκε στα κρατητήρια για επίσκεψη σε κατάδικο ή υπόδικο. Ως Μ.Κ.3 κατέθεσε ο Αστ.ΧΧΧΧ Χριστοφίδης, της ΥΚΑΝ Πάφου. Στις 17.3.14 περί ώρα 12:55 ο Ε/Αστ.ΧΧΧΧ Κασκίρης, ενημέρωσε τον μάρτυρα τηλεφωνικώς ότι κατά την διάρκεια έλεγχου φαγητών που θα παραδίδονταν στον υπόδικο ΧΧΧΧ Καμινίδη, ο οποίος κρατείτο στα κρατητήρια του Δικαστηρίου και θα μεταφερόταν στις Κεντρικές φυλακές, εντόπισε μέσα σε νάιλον τσάντα χρώματος κόκκινου μία χάρτινη συσκευασία χυμού μάρκας «ΕΝΑ», εντός της οποίας υπήρχαν δύο κλειστές νάιλον συσκευασίες, η μία χρώματος άσπρου και η άλλη χρώματος ροζ και του δημιουργήθηκαν υποψίες ότι δυνατό να πρόκειται για ναρκωτικές ουσίες. Την ίδια μέρα ο μάρτυρας μετέβηκε στο Δικαστήριο όπου η ώρα 13:05 στην παρουσία του Ε/Αστ.ΧΧΧΧ διενήργησε έλεγχο στις δύο πιο πάνω συσκευασίες. Διαπίστωσε ότι η συσκευασία τεκμήριο 3 περιείχε 4 συσκευασίες νάιλον σακουλιού χρώματος κόκκινου, οι οποίες περιείχαν ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης (τεκμήρια 4-7) και μία συσκευασία νάιλον σακουλιού χρώματος κόκκινου, η οποία περιείχε 3 κυλινδρικά χάπια χρώματος πράσινου που έφεραν ανάγλυφο στην μια πλευρά OC και στην άλλη τον αριθμό 80 (τεκμήριο 8). Διαπίστωσε δε ότι η δεύτερη συσκευασία τεκμήριο 9 περιείχε 3 τεμάχια νάιλον διαφανούς σακουλιού κλειστά δια καψίματος, εντός των οποίων υπήρχε πράσινη ξηρή φυτική ύλη (τεκμήρια 10-12). Επίσης εντός του τεκμήριου 15 υπήρχαν και μια χάρτινη συσκευασία χυμού «ΛΑΝΙΤΗ - EXTRA 8 φρούτων» (τεκμήριο 17), 5 βιομηχανοποιημένα τσιγάρα μάρκας «L&M» (τεκμήριο 18) και μια χάρτινη σακούλα χρώματος καφέ (τεκμήριο 19). Όλα τα πιο πάνω φωτογραφήθηκαν από τον Αστ.ΧΧΧΧ Σάββα, στην παρουσία του μάρτυρα και του Ε/ΑΧΧΧΧ και στην συνέχεια παραλήφθηκαν από τον μάρτυρα. Την ιδίαν ημέρα και μεταξύ των ωρών 13:30-14:50 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου, στην παρουσία του Αστ. ΧΧΧΧ, ο μάρτυρας συσκεύασε και σφράγισε κατάλληλα τα πιο πάνω τεκμήρια. Από μαρτυρίες που εξασφαλίστηκαν διαπιστώθηκε ότι στην υπόθεση εμπλεκόταν ο κατηγορούμενος, ο οποίος κλήθηκε στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου για ανάκριση. Την ιδίαν ημέρα και ώρα 16:25 ο κατηγορούμενος μετέβηκε στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου. Αυτός μαζί με τον μάρτυρα εισήλθαν στα γραφεία και εκεί βρισκόταν ο ΧΧΧΧ Ποζίδης, υπάλληλος της καντίνας του Δικαστηρίου από τον οποίο λαμβανόταν κατάθεση σχετικά με την υπόθεση από τον Αστ.XXXXX
2. Ο Ποζίδης μόλις είδε τον κατηγορούμενο τον υπέδειξε και ανέφερε ότι ήταν το πρόσωπο, το οποίο την ίδιαν ημέρα αγόρασε από την καντίνα του Δικαστηρίου δύο χυμούς και μία ταχινόπιττα για να τα στείλει στον κρατούμενο με το όνομα ΧΧΧΧ. Αμέσως ο Αστ.ΧΧΧΧ, στην παρουσία του μάρτυρα και του Ποζίδη, πληροφόρησε τον κατηγορούμενο ότι αναγνωρίστηκε ως το πρόσωπο που την ιδίαν ημέρα στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου αγόρασε δύο χυμούς και μία ταχινόπιττα, που αργότερα διαπιστώθηκε ότι περιείχαν ναρκωτικές ουσίες και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο αυτός δεν έδωσε οποιαδήποτε απάντηση. Ακολούθως και μεταξύ των ωρών 16:30-17:15 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου ο μάρτυρας ανέκρινε γραπτώς τον κατηγορούμενο για τα αδικήματα που διερευνούσε αφού προηγουμένως του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο (τεκμήριο 23). Ακολούθως και μεταξύ των ωρών 17:20-17:30 ο μάρτυρας υπέδειξε στον κατηγορούμενο όλα τα ανευρεθέντα τεκμήρια τα οποία ήταν ήδη συσκευασμένα και σφραγισμένα και αφού τον πληροφόρησε για το πού και πότε βρέθηκαν, του επεξήγησε την διαδικασία συσκευασίας και σφράγισης των τεκμηρίων και ακολούθως του ζήτησε όπως υπογράψει την σχετική σφράγιση, πράγμα το οποίο και έπραξε. Την ίδια μέρα και μεταξύ των ωρών 18:10-18:30 ο μάρτυρας έλαβε ανακριτικές καταθέσεις από τον ΧΧΧΧ Κυριακίδη, γιο του κατηγορούμενου, ο οποίος τελούσε υπό κράτηση για άλλη υπόθεση ναρκωτικών. Την ιδίαν ημέρα και ώρα 19:35 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου ο μάρτυρας συνέλαβε τον κατηγορούμενο δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης. Αφού του εξήγησε τους λόγους της σύλληψής του, του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο και εκείνος απάντησε «Δεν έχω να πω τίποτα». Ακολούθως και ώρα 19:40 κατόπιν οδηγιών του Υπ/μου ΧΧΧΧ Αριστείδου και γραπτής συγκατάθεσης του κατηγορούμενου, ο μάρτυρας έλαβε από αυτόν δύο παρειακά επιχρίσματα (τεκμήριο 13) τα οποία συσκεύασε και σφράγισε στην παρουσία του. Τις σχετικές σφραγίσεις υπέγραψε τόσο ο μάρτυρας όσο και ο κατηγορούμενος. Την ίδια μέρα και ώρα 22:30 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου κατόπιν οδηγιών του Υπ/μου ΧΧΧΧ Αριστείδου και γραπτής συγκατάθεσης του ΧΧΧΧ Κυριακίδη, ο μάρτυρας έλαβε από αυτόν δύο παρειακά επιχρίσματα (τεκμήριο 14) τα οποία συσκεύασε στην παρουσία του. Στις 18.3.14 ο μάρτυρας παρέδωσε τα τεκμήρια 3-14 στον Αστ.ΧΧΧΧ για να τα μεταφέρει στο Ινστιτούτο Γενετικής και Νευρολογίας για επιστημονικές εξετάσεις. Στις 31.3.14 και μεταξύ των ωρών 13:30-14:20 στις Κεντρικές Φυλακές ο μάρτυρας έλαβε από τον Καμινίδη ανακριτική κατάθεση με την βοήθεια διερμηνέα. Εκείνος του ανέφερε ότι δεν γνωρίζει οτιδήποτε εν σχέση με τα ανευρεθέντα ναρκωτικά. Στις 6.4.14 ο μάρτυρας παρέδωσε στον Αστ.ΧΧΧΧ τα τεκμήρια 15-
3. Ως Μ.Κ.4 κατέθεσε ο Αστ.ΧΧΧΧ Σάββα ειδικός φωτογράφος της ΥΚΑΝ Πάφου. Στις 17.3.14 και μεταξύ των ωρών 14:04-14:08 στον χώρο των κρατητηρίων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, ο μάρτυρας έλαβε αριθμό φωτογραφιών σχετικά με την παρούσα. Η φωτογράφηση έγινε στην παρουσία και καθ' υπόδειξη του Αστ.ΧΧΧΧ Χριστοφίδη. Την ιδίαν ημέρα και μεταξύ των ωρών 14:30-14:50 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου ο Αστ.ΧΧΧΧ, στην παρουσία του μάρτυρα, συσκεύασε και σφράγισε κατάλληλα τα τεκμήρια τα οποία φωτογράφησε ο μάρτυρας προηγουμένως (δηλ. τα τεκμήρια 3-12 και 15-19). Την ιδίαν ημέρα και μεταξύ των ωρών 16:20-16:45 ο μάρτυρας έλαβε, στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου, κατάθεση από τον ΧΧΧΧ Ποζίδη. Κατά την λήψη της κατάθεσης του Ποζίδη, εισήλθε στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου ο κατηγορούμενος, συνοδευόμενος από τους Αστ. ΧΧΧΧ και ΧΧΧΧ. Ο Ποζίδης μόλις αντιλήφτηκε τον κατηγορούμενο, τον αναγνώρισε ως το πρόσωπο που πήγε στην καντίνα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και αγόρασε την ταχινόπιττα και τους δύο χυμούς και τα έστειλε στον ΧΧΧΧ. Αμέσως στην παρουσία του Ποζίδη, ο μάρτυρας πληροφόρησε τον κατηγορούμενο ότι αναγνωρίστηκε ως το πρόσωπο που την ιδίαν ημέρα στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, αγόρασε μία ταχινόπιττα και δύο χυμούς, που αργότερα διαπιστώθηκε ότι περιείχαν ναρκωτικές ουσίες και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο εκείνος δεν έδωσε οποιαδήποτε απάντηση. Οι φωτογραφίες που έλαβε ο μάρτυρας εκτυπώθηκαν και τις έδεσε σε βιβλιάριο με αναλυτικό πίνακα τον οποίο ανάρτησε στο τέλος του βιβλιαρίου (τεκμήριο 27). Ως Μ.Κ.5 κατέθεσε η ΧΧΧΧ Καραχάλιου. Τις δύο προηγούμενες της 17.3.14 εβδομάδες εργάζοταν στην καντίνα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου σαν σερβιτόρα. Στις 17.3.14 γύρω στις 12:30 ενώ εργαζόταν στην καντίνα και ήταν πίσω από το ταμείο, πήγε εκεί ένας κύριος, ψηλός γύρω στα πενήντα, μαζί με ένα παιδί γύρω στα δεκαπέντε και αγόρασε δύο χυμούς μάρκας «ΛΑΝΙΤΗΣ» και μια ταχινόπιτα. Αφού τα πλήρωσε της ζήτησε μια σακούλα, τα πήρε και έφυγε. Μετά από τρία λεπτά περίπου ο ίδιος κύριος επέστρεψε και της ζήτησε να πάρει σε κρατούμενο την ίδια σακούλα στην οποία πρόσθεσε λίγα τσιγάρα από το πακέτο του. Αμέσως η μάρτυρας τον ρώτησε σε ποιον κρατούμενο ήθελε να τα πάρει και εκείνος της απάντησε στον ΧΧΧΧ. Τον ρώτησε επίσης από ποιον είναι αυτά και της είπε «Από τον ΧΧΧΧ». Στην συνέχεια το εν λόγω πρόσωπο έφυγε. Η μάρτυρας πήρε την σακούλα και πήγε στα κρατητήρια όπου την παρέδωσε στους αστυνομικούς που ήταν υπεύθυνοι εκεί. Ένας εκ των αστυνομικών την ρώτησε για ποιον είναι η παραγγελία και αυτή του είπε ότι ήταν για κάποιον ΧΧΧΧ από κάποιον ΧΧΧΧ. Εκεί μαζί με τους αστυνομικούς, έξω από το κελί υπήρχε και ένας κρατούμενος που όταν η μάρτυρας είπε ότι η παραγγελία ήταν για κάποιον ΧΧΧΧ από κάποιο ΧΧΧΧ, εκείνος είπε «Ναι». Πάντα τις παραγγελίες που έπαιρναν στα κρατητήρια τις παρέδιδαν στους αστυνομικούς και ποτέ στους κρατούμενους απευθείας. Εκεί οι αστυνομικοί της είπαν ότι θα τα ελέγξουν και θα τα παραδώσουν οι ίδιοι και επίσης της παράγγειλαν δύο καφέδες για τους ίδιους. Στην συνέχεια αυτή έφυγε και όταν επέστρεψε στα κρατητήρια για να πάρει τους καφέδες στους αστυνομικούς, ένας εξ αυτών της είπε ότι στην προηγούμενη παραγγελία που πήρε, ο ένας χυμός ανοίχτηκε και βρέθηκαν κάποια πράγματα μέσα χωρίς να της πουν τι ακριβώς. Στην αντεξέταση της ανέφερε ότι δεν θυμόταν το πρόσωπο που της έδωσε την σακούλα για να την πάρει στα κρατητήρια ώστε να το αναγνωρίσει. Επίσης δεν θυμόταν ακριβώς σε πόσο χρόνο μετά που αυτός της ζήτησε να πάρει την παραγγελία στα κρατητήρια, τα πήρε. Ανέφερε όμως ότι πρέπει να ήταν λιγότερο από 5 λεπτά. Είπε ότι συνήθως τα έπαιρναν κατευθείαν. Ως εξήγησε συνήθως τέτοιες παραγγελίες ήταν στο ταμείο και μεταφέρονταν απευθείας στα κρατητήρια. Δεν θυμόταν που τοποθέτησε την σακούλα με την παραγγελία κατά την επίδικη ημερομηνία. Εξήγησε δε ότι τέτοιες δεν τοποθετούνταν εκεί όπου γινόταν η παραγγελία και στεκόταν ο πελάτης, αλλά από πίσω και ότι ποτέ δεν τοποθετούνταν στην κουζίνα. Τα άφηναν εκεί και τα έπαιρναν όταν θα μετέφεραν την παραγγελία. Συμφώνησε μεν ότι στον χώρο στεκόταν πολύς κόσμος για να δώσει την παραγγελία του, να πληρώσει και να φύγει αλλά διευκρίνισε ότι ο κόσμος αυτός δεν είχε άμεση επαφή με οτιδήποτε ήταν στον χώρο του ταμείου καθώς, ως εξήγησε, οι εν λόγω παραγγελίες τοποθετούνταν από πίσω που είχε τζάμι και υπήρχε ψυγείο. Δεν έλεγξε το περιεχόμενο της σακούλας όταν το συγκεκριμένο πρόσωπο επέστρεψε και της την παρέδωσε για να την πάρει στα κρατητήρια. Τέλος ανέφερε ότι κατά την εποχή εκείνη στην καφετέρια εργάζονταν 5 άτομα. Ως Μ.Κ.6 κατέθεσε ο ΧΧΧΧ Ποζίδης. Στις 17.3.14 ο μάρτυρας πήγε για πρώτη μέρα να εργασθεί στην καφετέρια του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Κατά τις 12:30 ενώ ήταν μέσα στην καφετέρια μαζί με την συνάδελφο του ΧΧΧΧ Καραχάλιου, πήγε στο σημείο που παραγγέλλει ο κόσμος, ένας άνδρας γύρω στα πενήντα, ψηλός με μούσι, με ένα αγόρι ηλικίας περίπου 15 ετών. Ο άντρας αυτός πήρε δύο μικρούς χυμούς από το ψυγείο, πήγε στο ταμείο και ζήτησε και μια ταχινόπιττα. Ο μάρτυρας του έβαλε την ταχινόπιττα σε καφέ σακούλα και η ΧΧΧΧ έφερε μια σακούλα χρώματος κόκκινου για να τα βάλει όλα μέσα. Ο άντρας πλήρωσε για αυτά και στην συνέχεια έφυγε. Μετά από περίπου 20 με 25 λεπτά πήγε στην καντίνα κάποιος αστυνομικός και τους ρώτησε ποιος πήρε την τσάντα με την ταχινόπιττα, τους δύο χυμούς και τα τσιγάρα στον ΧΧΧΧ. Ο μάρτυρας του απάντησε ότι ήταν η ΧΧΧΧ γιατί την είδε από πριν που πήρε μια τσάντα στα κρατητήρια. Ο Αστυνομικός τους είπε ότι μέσα σε ένα από τους χυμούς βρήκε ναρκωτικά και ότι ήθελε να μιλήσει με την ΧΧΧΧ. Όταν η ΧΧΧΧ πήγε εκεί, ο μάρτυρας άκουσε που την ρωτούσε ο αστυνομικός ποιος έστειλε την τσάντα με το περιεχόμενο της και αμέσως ο μάρτυρας συνειδητοποίησε ότι ήταν ο άντρας που πήγε προηγουμένως και αγόρασε την ταχινόπιττα και τους δύο χυμούς. Εκεί στην καφετέρια οι χυμοί που πουλούσαν ήταν μάρκας «ΛΑΝΙΤΗ». Κατά την λήψη της κατάθεσης του, ο μάρτυρας είδε τον κατηγορούμενο να μπαίνει στο διπλανό γραφείο συνοδευόμενος από αστυνομικούς και τον αναγνώρισε ως τον άντρα που αγόρασε την ταχινόπιττα και τους δύο χυμούς. Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι κατά την επίδικη ημέρα στην καφετέρια εκτός από τον ίδιο εργάζονταν η Μ.Κ.5, η γυναίκα του αφεντικού, μια γυναίκα που έκανε τους κυπριακούς καφέδες μέσα και άλλη μια γυναίκα. Τα καθήκοντα του ιδίου ήταν πίσω από τον πάγκο, στο μπαρ να εξυπηρετεί τον κόσμο. Είπε επίσης ότι την εν λόγω σακούλα ο κατηγορούμενος την πήρε, απομακρύνθηκε και μετά από 3-5 λεπτά τους την πήρε πίσω κλειστή και αυτή μεταφέρθηκε στα κρατητήρια. Όταν ο κατηγορούμενος πήρε την σακούλα δεν απομακρύνθηκε πολύ αλλά πήγε λίγο πιο εκεί. Είπε δε ότι είχε οπτική επαφή με τον κατηγορούμενο την ώρα που απομακρύνθηκε από το ταμείο. Δεν τον είδε δε να κάνει κάτι με την σακούλα όταν απομακρύνθηκε. Ως Μ.Κ.7 κατέθεσε ο Δρ.ΧΧΧΧ Καριόλου, Διευθυντής του Εργαστηρίου Δικανικής Γενετικής του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου. Ως εξήγησε ο μάρτυρας, το εν λόγω Εργαστήριο, μεταξύ άλλων διεξάγει εξετάσεις στο επίπεδο του γενετικού υλικού σε αστυνομικά τεκμήρια. Κατέθεσε δε ως τεκμήριο 30 και υιοθέτησε την έκθεση που συνέταξε μετά από την εξέταση τεκμηρίων της παρούσας. Αναγνώρισε τα εν λόγω τεκμήρια στο Δικαστήριο συσχετίζοντας τα με την αρίθμηση που ο ίδιος έδωσε για σκοπούς των εξετάσεων του, οι οποίοι αριθμοί αναφέρονται στην έκθεση του (σελ. 6-9). Συγκεκριμένα αναγνώρισε το τεκμήριο 3 (ως αυτό στο οποίο ο ίδιος έδωσε την αρίθμηση 1660-1.1‑3), το τεκμήριο 4 (ως το 1660‑2.1‑2), το τεκμήριο 5 (ως το 1660‑3.1‑2), το τεκμήριο 6 (ως το 1660‑4.1‑2), το τεκμήριο 7 (ως το 1660‑5.1‑2), το τεκμήριο 8 (ως το 1660‑6.1‑2), το τεκμήριο 9 (ως το 1660‑7.1‑3), το τεκμήριο 10 (ως το 1660‑8.1‑2), το τεκμήριο 11 (ως το 1660‑9.1‑2), το τεκμήριο 12 (ως το 1660‑10.1‑2), το τεκμήριο 13 (ως το 1660‑11.1‑2) και το τεκμήριο 14 (ως το 1660‑12.1‑2). Με βάση τις εξετάσεις και τις συγκρίσεις που έκανε, στο επίπεδο του γενετικού υλικού, κατέληξε στα ακόλουθα συμπεράσματα (βλ. σελίδες 8 και 9 της έκθεσης του):
4. Από κάθε ένα των αντικειμένων 1660-1.3 (σκισμένο τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος άσπρου με άκρη καμένη που φέρει άσπρη κολλώδη ουσία - επίχρισμα από το τεμάχιο εσωτερικά - δηλ. στο τεκμήριο 3), 1660-5.2 (τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος κόκκινου κλειστό δια καψίματος εντός του οποίου υπάρχει ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης - επίχρισμα από το τεμάχιο εξωτερικά - δηλ. στο τεκμήριο 7) και 1660-8.1 (τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος κόκκινου κλειστού δια καψίματος εντός του οποίου υπάρχει ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης - κομμάτι από την καμένη άκρη - δηλ. στο τεκμήριο 10) απομονώθηκε πάρα πολύ μικρή ποσότητα μικτού γενετικού υλικού. Λόγω της πάρα πολύ μικρής ποσότητας του μικτού γενετικού υλικού ήταν δύσκολο να γίνουν, με ασφάλεια, οποιεσδήποτε περαιτέρω συγκρίσεις.
5. Από το αντικείμενο 1660-8.2 (τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος κόκκινου κλειστού δια καψίματος εντός του οποίου υπάρχει ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης - επίχρισμα από το τεμάχιο εξωτερικά - δηλ. στο τεκμήριο 10) απομονώθηκε πολύ μικρή ποσότητα μικτού γενετικού υλικού. Τουλάχιστο ένας από τους δότες του μικτού γενετικού υλικού είναι άνδρας.
6. Από το αντικείμενο 1660-9.2 (τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος ροζ κλειστού δια καψίματος εντός του οποίου υπάρχει ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης - επίχρισμα από το τεμάχιο εξωτερικά - δηλ. στο τεκμήριο 11) απομονώθηκε πάρα πολύ μικρή ποσότητα μικτού γενετικού υλικού. Ο κατηγορούμενος δεν μπορεί να αποκλεισθεί από δότης μέρους του μικτού γενετικού υλικού που απομονώθηκε.
7. Από το αντικείμενο 1660-10.2 (τεμάχιο νάιλον σακουλιού χρώματος ροζ κλειστού δια καψίματος εντός του οποίου υπάρχει ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης - επίχρισμα από το τεμάχιο εξωτερικά - δηλ. στο τεκμήριο 12) απομονώθηκε μικρή ποσότητα μικτού γενετικού υλικού. Η κύρια συνεισφορά του πλήρους ανδρικού γενετικού προφίλ που προκύπτει από επαναληπτικές εξετάσεις ταυτίζεται με το γενετικό προφίλ του γενετικού υλικού που απομονώθηκε από το παρειακό επίχρισμα του κατηγορούμενου. Για τις χρωμοσωμικές θέσεις που συγκρίθηκαν, εκτιμάται ότι η πιθανότητα εντοπισμού του πιο πάνω γενετικού προφίλ στον Ελληνοκυπριακό πληθυσμό είναι περίπου 1:1.000.000.000.000.000.000.
9. Από τις εξετάσεις που έγιναν στο επίπεδο του γενετικού υλικού, δεν έχουν προκύψει οποιαδήποτε στοιχεία που να συνδέουν τον ΧΧΧΧ Κυριακίδη με αντικείμενα της υπόθεσης από τα οποία απομονώθηκε γενετικό υλικό του οποίου το προφίλ ήταν κατάλληλο για συγκρίσεις. Εξήγησε δε ο Μ.Κ.7 ότι όταν σε ένα αντικείμενο εντοπισθεί γενετικό υλικό πέραν του ενός προσώπου και αν υπάρχουν γενετικά χαρακτηριστικά τα οποία υπερτερούν δηλ. είναι σε περισσότερη ή μεγαλύτερη ποσότητα έναντι όλων των υπόλοιπων γενετικών προφίλ, αυτό το γενετικό προφίλ λέγεται ότι παρατηρείται σαν κύρια συνεισφορά. Από την στιγμή δε που αναφέρεται για αυτό ότι «είναι μείγμα» δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως καθαρό. Αναφορικά δε με τον έννοια του «κύρια συνεισφορά του πλήρους ανδρικού γενετικού προφίλ» είπε ότι όταν συνέκρινε το γενετικό προφίλ που λήφθηκε από το παρειακό επίχρισμα του κατηγορούμενου εντοπίστηκε ένας συγκεκριμένος αριθμός αλληλίων που το χαρακτηρίζουν. Όταν μετά σύγκρινε το γενετικό υλικό της προαναφερόμενης κύριας συνεισφοράς δεν απουσίαζαν οποιαδήποτε γενετικά χαρακτηριστικά συγκρίνοντας τα με το γενετικό προφίλ του κατηγορούμενου. Αυτό εννοεί όταν λέγει «πλήρες» δηλ. δεν υπήρχαν οποιαδήποτε αλλήλια ή γενετικά χαρακτηριστικά που απουσίαζαν. Όσον αφορά το πως ταυτίζονται δύο γενετικά προφίλ εξήγησε ότι τα αλλήλια ή τα γενετικά χαρακτηριστικά ενός A γενετικού προφίλ ταυτίζονται ακριβώς με τα γενετικά χαρακτηριστικά ενός Β γενετικού προφίλ, ταύτιση που υποδηλοί την ίδια πηγή ότι δηλαδή προέρχονται από το ίδιο πρόσωπο, ιδιαίτερα με την στατιστική εκτίμηση που δίδεται και καταγράφεται στην έκθεση του. Στο τεκμήριο 12 δεν εντόπισε σάλιο. Ο κατηγορούμενος στην ανώμοτη του δήλωση ανέφερε ότι είναι αθώος και ότι ισχύουν τα όσα είπε στην κατάθεση του (τεκμήριο 23). Βασικά εκεί ανέφερε ότι: Δεν είναι χρήστης ναρκωτικών. Τελευταία φορά επισκέφθηκε το Δικαστήριο Πάφου στις 17.3.14 περί ώρα 12:
10. Ο λόγος της επίσκεψης του ήταν γιατί εκεί πήγε ένας πόντιος, ο ΧΧΧΧ από τις Κεντρικές Φυλακές, τον οποίο γνώρισε όταν ο ίδιος ήταν στις Φυλακές πριν 4 μήνες και πήγε να του πάρει φαγητό και τσιγάρα. Ο ΧΧΧΧ επικοινώνησε με τον γιο του, ο οποίος ζήτησε από τον κατηγορούμενο να του πάρει φαγητό, χυμούς και τσιγάρα. Πήρε στον ΧΧΧΧ δύο χυμούς, μια ταχινόπιττα και 10 τσιγάρα. Τα τσιγάρα ήταν από το πακέτο του ενώ τους δύο χυμούς και την ταχινόπιττα τα αγόρασε από την καντίνα του Δικαστηρίου. Δεν θυμάται τι μάρκα ήταν οι χυμοί και δεν ξέρει τι χυμούς πωλούσαν εκεί. Όταν πλήρωσε στην καντίνα δεν πήρε ο ίδιος τους χυμούς και την ταχινόπιττα στον ΧΧΧΧ αλλά η κοπέλα που ήταν εκεί είπε ότι θα τα έπαιρνε αυτή και γι' αυτό ο κατηγορούμενος άφησε την τσάντα στον πάγκο και έφυγε. Είπε στην κοπέλα να πει ότι η τσάντα είναι από τον ΧΧΧΧ. Δεν ήλθε κανένας άλλος εκτός από τον ίδιο σε επαφή με την τσάντα που ήταν μέσα οι χυμοί, η ταχινόπιττα και τα τσιγάρα. Αυτά τα άφησε στον πάγκο. Δεν γνωρίζει ότι μέσα στον ένα από τους χυμούς υπήρχαν συσκευασμένα συνολικά επτά γραμμάρια κάνναβης καθώς και τρία πράσινα χάπια που πιστεύεται ότι είναι αμφεταμίνες. Αξιολόγηση μαρτυρίας Ο Μ.Κ.1 εξεταστής της υπόθεσης μου έκανε καλή εντύπωση. Κατά την μαρτυρία του αναφέρθηκε στις ανακριτικές ενέργειες στις οποίες προέβη στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης καθώς και στα όσα γνώριζε με βάση την μαρτυρία που συνέλεξε εφόσον, ως είπε, ανέλαβε την διερεύνηση μετά την σύλληψη και ανάκριση του κατηγορούμενου. Η μαρτυρία του ως προς τις ανακριτικές του ενέργειες δεν αμφισβητήθηκε και συναφώς γίνεται δεκτή. Η μαρτυρία του Μ.Κ.2 ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε και συναφώς γίνεται δεκτή. Ο Μ.Κ.3 αναφέρθηκε στις διαπιστώσεις που έκανε κατά τον έλεγχο των τεκμηρίων στα κρατητήρια του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, στην παρουσία του Μ.Κ.2 καθώς και στο σύνολο των ανακριτικών του ενεργειών που ακολούθησαν, περιλαμβανομένων της παραλαβής και συσκευασίας των τεκμηρίων και της λήψης ανακριτικής κατάθεσης και παρειακών επιχρησμάτων από τον κατηγορούμενο αλλά και στην αναγνώριση του τελευταίου από τον Ποζίδη, στα γραφεία της ΥΚΑΝ την ίδια ημέρα. Κατά την αντεξέταση του τέθηκαν αρκετές ερωτήσεις σε σχέση με την εμπλοκή του κατηγορούμενου στην υπόθεση. Ο μάρτυρας απάντησε δε με βάση την μαρτυρία που είχε υπόψην του εφόσον δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας οποιασδήποτε ενέργειας του κατηγορούμενου. Τα όσα ανέφερε για τις ενέργειες και τις διαπιστώσεις του κατά τον έλεγχο των τεκμηρίων στα κρατητήρια και για τις λοιπές ανακριτικές του ενέργειες γίνονται δεκτά. Δεν μπορεί να γίνει όμως δεκτή η θέση του ότι ο κατηγορούμενος υπογράφοντας επί των συσκευασιών των τεκμηρίων αποδέχθηκε ότι ήταν δικό του το περιεχόμενο αυτών. Αυτό καθότι η υπογραφή και μόνο επί του φακέλου συσκευασίας, χωρίς μάλιστα να δει ο κατηγορούμενος το περιεχόμενο εφόσον ήταν ήδη συσκευασμένα και δεν του υποδείχθηκαν, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί παραδοχή ότι το περιεχόμενο είναι δικό του έστω και εάν αυτό του περιγράφηκε. Να σημειωθεί ότι στο εξωτερικό μέρος των εν λόγω συσκευασιών (χάρτινων φακέλων) αναγράφεται το τι έκαστη περιέχει, ο τόπος, η ημερομηνία και η ώρα που βρέθηκε καθώς και ο αστυνομικός που το βρήκε. Δεν συνάγεται λοιπόν εκ της υπογραφής ότι ο κατηγορούμενος αποδέχθηκε ότι πρόκειται για αντικείμενα που του ανήκουν. Εάν υπήρξαν οποιεσδήποτε σχετικές ερωτήσεις κατά πόσο το περιεχόμενο είναι δικό του και απαντήσεις του κατηγορούμενου με τέτοια παραδοχή, ο Μ.Κ.3 όφειλε να τις καταγράψει και ασφαλώς να επιστήσει την προσοχή του κατηγορούμενου στο Νόμο προηγούμενως, κάτι που δεν έπραξε. Η μαρτυρία λοιπόν του Μ.Κ.3 γίνεται δεκτή με μόνη εξαίρεση την προαναφερόμενη. Όσον δε αφορά τον Μ.Κ.4 η μαρτυρία του ουδόλως αμφισβητήθηκε και συναφώς γίνεται δεκτή. Η Μ.Κ.5 μου έκανε καλή εντύπωση. Αναφέρθηκε με ειλικρίνεια και πάντα με βάση την μνήμη της για τα όσα περιήλθαν στην αντίληψη της αλλά και όσα αφορούσαν την παράδοση παραγγελιών στα κρατητήρια και η μαρτυρία της δεν αμφισβητήθηκε. Να σημειωθεί δε ότι από τα όσα ανέφερε και δεν αμφισβητήθηκαν προκύπτει ότι δεν έλεγξε το περιεχόμενο της σακούλας όταν της την παρέδωσε το συγκεκριμενο πρόσωπο και ότι αυτή την μετέφερε στα κρατητήρια σε χρόνο λιγότερο των 5 λεπτών από την παράδοση της. Προκύπτει επίσης ότι δεν θυμόταν μεν που ακριβώς τοποθέτησε την σακούλα πριν την μεταφέρει αλλά ως είπε βασικά χωρίς να αμφισβητηθεί τέτοιες παραγγελίες τις τοποθετούσαν πίσω τους σε χώρο στον οποίο δεν είχαν πρόσβαση οι πελάτες. Εδώ να σημειωθεί ότι ούτε στην ίδια αλλά ούτε στον Μ.Κ.6, ο οποίος ήταν μαζί της στον ίδιο χώρο, τέθηκε ότι κάποιος πελάτης ή άλλο πρόσωπο απέκτησε τέτοια πρόσβαση κατά τον σύντομο χρόνο που η σακούλα έμεινε εκεί. Η μαρτυρία της Μ.Κ.5 γίνεται λοιπόν δεκτή. Ο Μ.Κ.6 μου έκανε επίσης καλή εντύπωση. Αναφέρθηκε στα όσα αντιλήφθηκε και γνώριζε για την υπόθεση και η μαρτυρία του επίσης δεν αμφισβητήθηκε. Εδώ να σημειωθεί ότι ανέφερε ότι όταν ο κατηγορούμενος απομακρύνθηκε με την σακούλα, δεν πήγε μακριά και ότι είχε οπτική επαφή με τον κατηγορούμενο πριν επιστρέψει και παραδώσει την σακούλα για να μεταφερθεί στα κρατητήρια. Είναι όμως εμφανές από όλα όσα είπε ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν στο οπτικό του πεδίο και όχι ότι τον έβλεπε καθόλο το χρονικό διάστημα ώστε να γνωρίζει με βεβαιότητα τι κινήσεις έκανε. Αυτό προκύπτει και από το ότι όταν ερωτήθηκε εάν είχε οπτική επαφή με τον κατηγορούμενο απάντησε «Ναι, δεν ήμασταν μέσα». Άλλωστε ποτέ δεν υποστήριξε ότι τον έβλεπε συνέχεια ενώ είναι λογικό, εκ του ότι εργαζόταν εκεί εξυπηρετώντας πελάτες, ότι δεν μπορούσε και δεν είχε και κάποιο λόγο, να παρακολουθεί συνέχεια τον κατηγορούμενο και μάλιστα για μια περίοδο 3-5 λεπτών, από την ώρα που έφυγε μέχρι να επιστρέψει. Όσον δε αφορά την καταφατική του απάντηση στην ερώτηση εάν συμφωνεί ότι αυτά που τους έδωσε ο κατηγορούμενος να μεταφέρουν στον κρατούμενο είναι αυτά που αγόρασε προηγουμένως, θα πρέπει να λεχθεί ότι σε κανένα σημείο δεν ανέφερε ότι έλεγξε το περιεχόμενο του «κλειστού» σακουλιού που ο κατηγορούμενος επέστρεψε και παρέδωσε. Η μαρτυρία λοιπόν του Μ.Κ.6 γίνεται δεκτή με τις προαναφερόμενες διευκρινίσεις. Ο Μ.Κ.7, Δρ.ΧΧΧΧ Καριόλου, Ανώτερος Μοριακός Γενετιστής, Διευθυντής του Εργαστηρίου Δικανικής Γενετικής του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου, κατέθεσε ως εμπειρογνώμονας. Όσον αφορά την προσέγγιση και εξέταση μαρτυρίας εμπειρογνώμονα υπάρχει πληθώρα νομολογίας (βλ. Φιλίππου ν. Οδυσσέως

(1989)1 C.L.R 1, Θεοσκέπαστη Φαρμ ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 984, Ευαγγέλου ν. Αμπίζας

(1982)1 C.L.R. 41, Νικολάου ν. Σταύρου

(1992)1(Β) ΑΑΔ 746, R v. Turner

(1975)1 All.E.R. 70 και Χ'Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 104). Σύμφωνα με τη νομολογία αυτή το Δικαστήριο θα πρέπει πρώτα να πεισθεί ότι ο μάρτυρας είναι εμπειρογνώμονας στο τομέα που καταθέτει και στη συνέχεια να εξετάσει αν με τη μαρτυρία του έχει δώσει τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια έτσι ώστε να καταστήσει ικανό το Δικαστήριο να ελέγξει την ακρίβεια των συμπερασμάτων του, προκειμένου να σχηματίσει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων πάνω στα γεγονότα που έχουν αποδειχθεί με μαρτυρία. Αφού έλαβα λοιπόν υπόψη τα προσόντα, τις γνώσεις και την πείρα του Μ.Κ.7, ως αυτά φαίνονται στο τεκμήριο 29 καθώς και τις αρχές που καθορίζουν πότε ένας μάρτυρας θεωρείται εμπειρογνώμονας είναι η κατάληξη μου ότι αυτός είναι εμπειρογνώμονας επί των θεμάτων για τα οποία κατέθεσε. Θα πρέπει άλλωστε να αναφερθεί ότι η υπεράσπιση όχι μόνο δεν αμφισβήτησε τα προσόντα του αλλά δεν τον αντεξέτασε καν αφήνοντας ουσιαστικά την μαρτυρία του αναντίλεκτη. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να λεχθεί ότι η μαρτυρία του (ένορκη και έκθεση τεκμήριο 30) ήταν αρκούντως τεκμηριωμένη και αξιόπιστη και συναφώς κρίνω ότι μπορώ να στηριχτώ σε αυτήν προκειμένου να σχηματίσω την δική μου ανεξάρτητη κρίση, στην βάση των γεγονότων που θα κριθεί ότι έχουν αποδειχθεί με βάση την μαρτυρία που θα γίνει δεκτή. Ο κατηγορούμενος, ως προαναφέρθηκε, προέβη σε ανώμοτη δήλωση. Όσον αφορά την επιλογή του αυτή κατ' αρχάς πρέπει να λεχθεί ότι αποτελεί απόλυτο δικαίωμα του και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη εναντίον του. Όσον αφορά τη βαρύτητα και την αξία ανώμοτης δήλωσης είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι αυτή εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στην συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα. Το Δικαστήριο έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να την λάβει υπόψη του πριν φτάσει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση (βλ. R v. Frost

(1964)64 Cr. App. R. 284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται δηλ. με ένορκη μαρτυρία η οποία υπόκειται σε έλεγχο δηλ. η οποία δοκιμάζεται από αντεξέταση (βλ. Vrakas v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200, Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Τα πιο πάνω επαναλαμβάνονται βασικά στην Α.Δ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 91/2014, ημερ. 22.6.16, στην οποία γίνεται περαιτέρω αναφορά ως προς το πώς θα πρέπει να προσεγγίζεται τέτοια δήλωση. Τα πάντα εξαρτώνται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και τι ακριβώς προβάλλει ο κατηγορούμενος. Η κάθε περίπτωση χρήζει διαφορετικής προσέγγισης (βλ. DPP v. Walker [1974] 1 WLR 1090). Όποιο λεκτικό και να χρησιμοποιηθεί στην εξέταση ανώμοτης δήλωσης, πρέπει να έχει σαν βάση την κοινή λογική και τα ελάχιστα προαπαιτούμενα τα οποία συνιστούν την κοινή συνισταμένη της νομολογίας. Θα πρέπει να δοθεί κάποια ένδειξη, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, για τον τρόπο που προσέγγισε την ανώμοτη δήλωση. Περισσότερο θα πρέπει να καθοδηγήσει τον εαυτό του σύμφωνα με τη νομολογία ότι η αποδεικτική αξία τέτοιας δήλωσης είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική. Γι' αυτό εξετάζοντας την βαρύτητα που θα δώσει πρέπει να έχει υπόψη το σύνολο των γεγονότων και ιδιαίτερα εκείνα τα στοιχεία μαρτυρίας που είναι αναντίλεκτα ή αδιαμφισβήτητα (βλ. επίσης Ιωάννου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195, Κόλιας ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφέσεις Αρ. 106, 126, 127/15, ημερ. 17.5.18 και Ευθυμίου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 191/16, ημερ. 6.11.18). Στην ανώμοτη του δήλωση ο κατηγορούμενος υιοθέτησε ουσιαστικά τα γεγονότα που ανέφερε στην κατάθεση του. Ως έχει όμως προαναφερθεί αυτά δεν μπορούν, σύμφωνα με την σχετική νομολογία, να εξομοιωθούν με ένορκη μαρτυρία και δεν μπορούν να αποδείξουν γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Ως εκ τούτου στο μέτρο που τα όσα αναφέρει δεν συμφωνούν επακριβώς με τα όσα προκύπτουν από την μαρτυρία που έγινε δεκτή, κρίνω ότι δεν μπορεί να δοθεί στην ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου οποιαδήποτε βαρύτητα. Όσον αφορά την κατάθεση του (τεκμήριο 23) αυτή αξιολογείται στην βάση των όσων προβλέπονται από την σχετική νόμολογία (βλ Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ 109). Ως προκύπτει από τη νομολογία η εκτίμηση της κατάθεσης του κατηγορούμενου είναι θέμα που ανάγεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να κρίνει την αξιοπιστία των μαρτύρων (βλ. και Κωνσταντινίδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 190 και Γαβριήλ ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 693). Εξετάζοντας λοιπόν την κατάθεση του κατηγορούμενου στην παρούσα, στο μέτρο που δεν αφορά δηλώσεις του που συνιστούν άμεσα ή έμμεσα παραδοχή των αδικημάτων ή που δεν περιέχει δηλώσεις ενάντια στα συμφέροντα του, κρίνω ότι δεν μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα. Αυτό γιατί πρόκειται για αυτοεξυπηρετικές δηλώσεις του, οι οποίες είναι αντίθετες με την μαρτυρία που προσήχθη από την κατηγορούσα αρχή. Αντίθετα βαρύτητα δίδεται στα μέρη εκείνα της κατάθεση τους που συμφωνούν επακριβώς με τα όσα προκύπτουν από την μαρτυρία που έγινε δεκτή και σε εκείνα που αποτελούν δηλώσεις ενάντια στα συμφέροντα του. Πρέπει εδώ να λεχθεί ότι με δεδομένο ότι έγινε δεκτή η μαρτυρία των Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος είπε ψέματα στην κατάθεση του για ουσιώδες θέμα και συγκεκριμένα ότι όταν πλήρωσε στην καντίνα άφησε την σακούλα στον πάγκο και έφυγε, όταν του είπε η κοπέλα που ήταν εκεί ότι θα τα έπαιρνε αυτή στον Ντίμα ενώ η πραγματικότητα ήταν ότι αυτός πήρε την σακούλα έφυγε από το σημείο και επέστρεψε μετά από 3-5 λεπτά, οπόταν και ζήτησε η σακούλα να παραδοθεί στον κρατούμενο. Στην Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ 260 λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τα ψέματα από τον κατηγορούμενο και πότε αυτά μπορεί να αποτελέσουν περιστατική μαρτυρία σε βάρος του: «Σύμφωνα με το Δίκαιο της Απόδειξης που εφαρμόζουμε στην Κύπρο στο θέμα "Ψέματα του Κατηγορούμενου" ισχύουν οι ακόλουθες αρχές:-

(1)Το γεγονός ότι το δικαστήριο απέρριψε την εκδοχή του κατηγορούμενου δε συνιστά αφ' εαυτού στοιχείο περιστατικής μαρτυρίας ενισχυτικό της εκδοχής της κατηγορούσας αρχής.

(2)Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είπε ψέματα δεν αποδεικνύει αφ' εαυτού θετικά την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής.

(3)Ψέματα που λέχθηκαν από τον κατηγορούμενο, είτε εντός είτε εκτός δικαστηρίου, μπορούν να αποτελέσουν περιστατική μαρτυρία σε βάρος του εφόσον ικανοποιούνται τα ακόλουθα τέσσερα κριτήρια:- (α) Το ψέμα πρέπει να είναι ηθελημένο. (β) Πρέπει να αναφέρεται σε ουσιώδες ζήτημα. (γ) Το κίνητρο για το ψέμα πρέπει να είναι η επίγνωση της ενοχής και ο φόβος της αλήθειας. Το δικαστήριο πρέπει να έχει κατά νου ότι είναι ενδεχόμενο κάποιος να λέει ψέματα στην προσπάθεια του, για παράδειγμα, να προβάλει μια δίκαιη υπόθεση ή από ντροπή ή από πανικό. (δ) Το ψέμα πρέπει να αποδεικνύεται με ανεξάρτητη μαρτυρία, δηλαδή είτε με παραδοχή είτε με μαρτυρία από ανεξάρτητο μάρτυρα». (βλ. επίσης Al Hamad and another v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 117 και Ανδρέου ν. Γενικού Εισαγγελέα

(2005)2 Α.Α.Δ. 718). Λαμβάνοντας υπόψην το πιο πάνω ψέμα του κατηγορούμενου εκτός Δικαστηρίου καθώς και την προαναφερθείσα νομολογία κρίνω ότι πληρούνται τα κριτήρια που αυτή θέτει και συγκεκριμένα ότι το ψέμα ήταν ηθελημένο, αναφέρεται σε ουσιώδες ζήτημα, το κίνητρο για αυτό ήταν η επίγνωση της ενοχής και ο φόβος της αλήθειας και αποδείχθηκε με ανεξάρτητη μαρτυρία. Συναφώς το ψέμα αυτό αποτελεί και λαμβάνεται υπόψην ως περιστατική μαρτυρία σε βάρος του κατηγορούμενου. Νομική πτυχή Οι κατηγορίες 1 και 3 εδράζονται στο άρθρο 6

(2)του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, το οποίο προβλέπει ότι αποτελεί αδίκημα, πρόσωπο να έχει στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο, χωρίς άδεια. Οι δε κατηγορίες 2 και 4 εδράζονται στο άρθρο 6

(3)του ίδιου Νόμου, το οποίο προβλέπει ότι αποτελεί αδίκημα πρόσωπο να αγοράζει ή προμηθεύεται ή έχει στην κατοχή του νομίμως ή μη ελεγχόμενο φάρμακο με σκοπό να το προμηθεύσει σε άλλο πρόσωπο. Λαμβανομένων λοιπόν υπόψην και των λεπτομερειών των επίδικων αδικημάτων, προς στοιχειοθέτηση και των δύο, πρέπει να αποδειχθεί η κατοχή από τον κατηγορούμενο, ελεγχόμενου, σύμφωνα με το Νόμο 29/77, φαρμάκου, χωρίς άδεια. Σύμφωνα με το άρθρο 3 του εν λόγω Νόμου «ελεγχόμενον φάρμακον» σημαίνει οιανδήποτε ουσία ή προϊόν που καθορίζεται εκάστοτε στο Μέρος Ι, ΙΙ ή ΙΙΙ του Πρώτου Πίνακα. Περαιτέρω «φάρµακον Τάξεως Α» και «φάρµακον Τάξεως Β» σηµαίνει οιανδήποτε ουσίαν ή προϊόν εκάστοτε καθοριζόµενο στο Μέρος Ι και Μέρος ΙΙ του εν λόγω Πίνακα, αντίστοιχα. Σύμφωνα με την σχετική νομολογία, κατοχή εν τη εννοία του Νόμου σημαίνει φυσικό έλεγχο με ταυτόχρονη γνώση της φύσης του αντικειμένου που αποτελεί το αντικείμενο της κατοχής (βλ. Queiss ν. Republic

(1987)2 CLR 49, Youssef ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 289 και Ιακώβου ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 21). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71, λέχθηκε ότι «η κατοχή εξυπακούει φυσικό έλεγχο του αντικείμενου μαζί με γνώση του κατηγορούμενου ότι το έχει στην κατοχή του ή υπό τον έλεγχό του. Δυνατόν κάποιος να κατέχει κάποιο αντικείμενο χωρίς να γνωρίζει ή να αντιλαμβάνεται τη φύση του, αλλά δεν το κατέχει υπό τη νομική έννοια, εκτός κι αν γνωρίζει ότι το έχει». Ως λέχθηκε δε στην Καϊμης v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 662 δεν αρκεί η απόδειξη φυσικής κατοχής αλλά απαιτείται και απόδειξη γνώσης της φυσικής κατοχής όπως και της φύσης του αντικειμένου της κατοχής. Συνεπώς προς στοιχειοθέτηση του συστατικού στοιχείου της κατοχής πρέπει να αποδειχθούν όλα τα πιο πάνω στοιχεία. Στην Κούκος ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 64, λέχθηκε ότι η αντικειμενική υπόσταση (actus reus) της κατοχής, συνίσταται είτε σε άμεση φυσική φύλαξη του αντικειμένου είτε σε εξυπακουόμενη κατοχή, σύμφωνα με το άρθρο 2

(3)του Νόμου 29/77, το οποίο προβλέπει ότι αντικείμενα που τελούν υπό τον έλεγχο προσώπου, θεωρούνται ότι βρίσκονται στην κατοχή του, ανεξάρτητα αν βρίσκονται υπό την κατοχή ή φύλαξη άλλου προσώπου. Με άλλα λόγια η φυσική κατοχή του αντικειμένου δεν αποτελεί πάντα προαπαιτούμενο για στήριξη καταδίκης (βλ. και Λαζάρου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Η έννοια της κατοχής έχει τέτοια ευρύτητα ώστε καλύπτει και περιπτώσεις φύλαξης του αντικειμένου σε υποστατικό τρίτου εφόσον ο κατηγορούμενος διατηρεί τον έλεγχο του αντικειμένου (βλ. Τίτος κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 409 και Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 256). Είτε όμως στην περίπτωση της άμεσης φυσικής φύλαξης του αντικειμένου είτε στην περίπτωση της εξυπακουόμενης κατοχής του, η κατοχή θα πρέπει να συνοδεύεται με ταυτόχρονη γνώση (mens rea) της φύσης του αντικειμένου, το οποίο αποτελεί το αντικείμενο της κατοχής. Απόλυτα σχετικό με το θέμα της κατοχής και της γνώσης, είναι ως λέχθηκε στην Κούκος ανωτέρω, το άρθρο 32

(2)του Νόμου 29/

1. Στην ίδια δε υπόθεση κρίθηκε ορθή, ως προς την ερμηνεία του εν λόγω άρθρου και του «μαχητού», ως χαρακτηρίσθηκε, τεκμηρίου που δημιουργείται από αυτό, η καθοδήγηση του Κακουργιοδικείου, η οποία μπορεί να συνοψισθεί ως ακολούθως: Η κατηγορούσα αρχή έχει το βάρος να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος έχει υπό την κατοχή ή τον έλεγχό του, εν γνώσει του ένα αντικείμενο ή ένα αντικείμενο που περιέχει κάτι. Αυτό στοιχειοθετεί την απαραίτητη κατοχή. Περαιτέρω η κατηγορούσα αρχή έχει το βάρος να αποδείξει ότι το αντικείμενο αυτό περιέχει ή αποτελεί το επίδικο ελεγχόμενο φάρμακο. Εάν αποδειχθούν αυτά τότε εναποτίθεται το βάρος στους ώμους του κατηγορούμενου «να αποδείξει» ότι η υπόθεση εμπίπτει στα πλαίσια του άρθρου
2. Εξηγήθηκε δε ουσιαστικά ότι το εν λόγω άρθρο δημιουργεί ένα μαχητό τεκμήριο γνώσης του κατηγορούμενου. Σε τέτοια περίπτωση αυτό που πρέπει να πράξει ο κατηγορούμενος είναι απλά να δημιουργήσει στο μυαλό του Δικαστηρίου κάποια πραγματική αμφιβολία ή υποψία ότι δεν είχε γνώση της φύσης του αντικειμένου, ότι δηλ. ήταν ναρκωτικά ή ότι δεν είχε κανένα λόγο να υποπτεύεται ότι στο αντικείμενο περιλαμβάνονταν τα ναρκωτικά που βρέθηκαν (βλ. Μαυρίκιου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 359, Σκούλλου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 87, Ιακώβου ανωτέρω, Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 250 και L. v. Director of Public Prosecutors

(2002)2 All ER 854). Ο όρος «να αποδείξει» ερμηνεύεται λοιπόν ως ανωτέρω και όχι ως να καθιερώνει μετατόπιση του βάρους απόδειξης στον κατηγορούμενο. Για αυτό άλλωστε σε άλλο μέρος της προαναφερόμενης απόφασης, σε σχέση και με το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τα άρθρα 12 και 30 του Συντάγματος, αναφέρθηκε ότι η νομολογία μας έχει ξεκαθαρίσει ότι η δημιουργία μαχητών τεκμηρίων δεν μεταθέτει το νομικό βάρος απόδειξης («legal burden of proof») στον κατηγορούμενο, αλλά του δίδει την ευκαιρία να δημιουργήσει λογική αμφιβολία και κάτι τέτοιο δεν αποτελεί παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας (βλ. Ιακώβου ανωτέρω, Μαυρικίου ανωτέρω, Σκούλλου ανωτέρω, Ιωάννου ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 301, Emegoakor v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 31 και R. v. Lambert

(2001)3 All ER 577). Το νομικό βάρος απόδειξης εξακολουθεί να βρίσκεται πάντα στους ώμους της κατηγορούσας αρχής. Ως δε αναφέρεται στο σύγγραμμα Archbold 2009 σελ. 2598-2601 και 2620, όπου γίνεται αναφορά στο άρθρο 28 του Αγγλικού Misuse of Drugs Act 1971, του οποίου οι πρόνοιες είναι ταυτόσημες με αυτές του άρθρου 32 του δικού μας Νόμου 29/77, όταν η κατηγορούσα αρχή αποδείξει τα όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω, το βάρος που εναποτίθεται από τον νόμο στους ώμους του κατηγορούμενου είναι αποδεικτικό («evidential burden of proof»). Είναι δε πολύ καλά γνωστό στο νομικό μας σύστημα ότι όπου μεταφέρεται αποδεικτικό βάρος στον κατηγορούμενο εξαιτίας μαχητού τεκμηρίου, τότε το βάρος αυτό αποσείεται με απόδειξη γεγονότων στην βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων (βλ. Charalambous and another ν. The Republic

(1985)2 C.L.R. 97 και Παντελή ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 216/2013, ημερ. 20.1.16). Να σημειωθεί δε ότι η δημιουργία της λογικής αμφιβολίας μπορεί να προέλθει είτε μέσω της προσκόμισης σχετικής μαρτυρίας από τον κατηγορούμενο, είτε από το σύνολο της μαρτυρίας που προσήξε η κατηγορούσα αρχή. Φυσικά η γνώση του κατηγορούμενου μπορεί να στοιχειοθετηθεί και από τις περιστάσεις της υπόθεσης. Για την απόδειξη της γνώσης της φύσης του αντικειμένου, λόγω του ότι αυτή συνήθως ανάγεται αποκλειστικά στην πνευματική λειτουργία του κατηγορουμένου, σπάνια υπάρχει άμεση μαρτυρία και κατά κανόνα η γνώση αυτή συμπεραίνεται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, ιδιαίτερα από τη σύνδεση και τις πράξεις του κατηγορούμενου σε σχέση με το παράνομο αντικείμενο (βλ. Queiss και Χριστοφόρου ανωτέρω). Με άλλα λόγια εξάγεται από περιστατική μαρτυρία (βλ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 388). Αναφορικά με την κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια θα πρέπει να αποδειχθεί, πέραν της κατοχής, η πρόθεση προμήθειας σε άλλο πρόσωπο. Ως προς την πρόθεση αυτή το άρθρο 30Α του Νόμου 29/77 έχει θεσπίσει επίσης μαχητό τεκμήριο απόδειξης (βλ. και Λαζάρου ανωτέρω). Συγκεκριμένα εφόσον αποδειχθεί ότι πρόσωπο κατείχε ελεγχόμενο φάρμακο, η ποσότητα του οποίου υπερβαίνει την υπό του Νόμου καθοριζομένη, τότε αυτός θεωρείται ότι κατείχε το φάρμακο με σκοπό να το προμηθεύσει σε τρίτο πρόσωπο εκτός αν ικανοποιήσει το Δικαστήριο για το αντίθετο. Για την περίπτωση της κάνναβης, η ποσότητα που ικανοποιεί το τεκμήριο είναι 30 ή περισσότερα γραμμάρια ενώ για την περίπτωση οποιουδήποτε άλλου ελεγχόμενου φαρμάκου που δεν είναι κάνναβη, παρασκευασµένο όπιο ή κοκαίνη ή παράγωγα αυτών, είναι τα 20 ή περισσότερα γραμμάρια. Ισχύουν δε όσο αφορά και το εν λόγω μαχητό τεκμήριο τα όσα έχουν αναφερθεί στην υπόθεση Κούκος και έχουν εκτεθεί ανωτέρω. Φυσικά o σκοπός της κατοχής, όπως και η γνώση, μπορεί να στοιχειοθετηθεί και από τις περιστάσεις της υπόθεσης, ανεξάρτητα δηλ. από το κατά πόσο ενεργοποιείται το τεκμήριο που έχει ως βάση την ποσότητα (βλ. Eminiyet v. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 216, Μαυρικίου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 359 και Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 388). Για παράδειγμα στην Hurbanek κ.ά. ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 524 κρίθηκε ότι τέτοια πρόθεση προέκυπτε και από το γεγονός ότι η κάνναβη βρέθηκε σε διαφορετικά μέρη του διαμερίσματος, ξεχωριστά τοποθετημένη σε μικρές ποσότητες σε νάιλον σακουλάκια ενώ στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Χρυσάνθου, Ποινική Έφεση Αρ. 137/15, ημερ. 2.6.16, κρίθηκε ότι προέκυπτε από την ποσότητα, τον τρόπο συσκευασίας της σε νάιλον σακούλια και την ανεύρεση της μαζί με ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβείας. Ευρήματα Με βάση την μαρτυρία που εγινε δεκτή στην παρούσα και τα παραδεκτά γεγονότα καταλήγω στα ακόλουθα: · Στις 17.3.14 και γύρω στις 12:00 ενώ ο Μ.Κ.2 βρισκόταν καθήκον για μεταφορά και φύλαξη των κρατουμένων στα κρατητήρια του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, ο κατάδικος ΧΧΧΧ Καμινίδης του ζήτησε όπως επικοινωνήσει με κάποιον γνωστό του για να του φέρει κάποια πράγματα που χρειαζόταν ώστε να τα πάρει στις Κεντρικές Φυλακές. Αφού ο Καμινίδης του έδωσε τον αριθμό του τηλεφώνου του ατόμου που ήθελε να επικοινωνήσει, ο Μ.Κ.2 πήρε τηλέφωνο και μόλις ανταποκρίθηκε κάποιος έδωσε το τηλέφωνο στον Καμινίδη χωρίς να μιλήσει με το πρόσωπο που απάντησε. Αφού ο Καμινίδης συνομίλησε με το εν λόγω πρόσωπο σε ξένη γλώσσα, μάλλον ρωσικά έκλεισε το τηλέφωνο. · Την ίδια ημέρα και περί ώρα 12:30 ο κατηγορούμενος μετέβηκε στην καντίνα - καφετέρια του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου με ένα αγόρι ηλικίας περίπου 15 ετών. Εκείνη την ώρα μέσα στην καντίνα, πίσω από το ταμείο και τον χώρο όπου γίνονταν οι παραγγελίες, βρίσκονταν οι υπάλληλοι της καντίνας, Μ.Κ.5 και Μ.Κ.

1. Ο κατηγορούμενος πήρε από το ψυγείο 2 μικρούς χυμούς μάρκας «ΛΑΝΙΤΗ» και πήγε στο ταμείο όπου ζήτησε και μια ταχινόπιτα. Οι χυμοί που πωλούνταν τότε στην καντίνα ήταν μόνο τέτοιας μάρκας. Ο Μ.Κ.6 του έβαλε την ταχινόπιττα σε καφέ χάρτινη σακούλα και η Μ.Κ.5, αφού της το ζήτησε, του έφερε μια νάιλον σακούλα χρώματος κόκκινου για να τα βάλει όλα μέσα. Ο κατηγορούμενος πλήρωσε για αυτά και στην συνέχεια τα πήρε και απομακρύνθηκε από το σημείο, σε απόσταση εντός του οπτικού πεδίου του Μ.Κ.6, ο οποίος όμως δεν τον έβλεπε συνέχεια τι έκανε. · Μετά από περίπου 3-5 λεπτά ο κατηγορούμενος επέστρεψε και ζήτησε από την Μ.Κ.5 να πάρει την προαναφερόμενη νάιλον σακούλα στην οποία αυτός πρόσθεσε λίγα τσιγάρα από το πακέτο του, σε κρατούμενο. Η Μ.Κ.5 τον ρώτησε σε ποιον κρατούμενο ήθελε να τα πάρει και εκείνος της απάντησε στον ΧΧΧΧ. Τον ρώτησε από ποιον είναι αυτά και της είπε «Από τον Στέλιο». Στην συνέχεια ο κατηγορούμενος έφυγε. Η Μ.Κ.5 δεν έλεγξε τι περιείχε η σακούλα και την τοποθέτησε σε κάποιο σημείο του χώρου πίσω της, στον οποίο δεν υπήρχε πρόσβαση από τους πελάτες της καντίνας. · Λιγότερο από 5 λεπτά μετά την παράδοστη της από τον κατηγορούμενο, η Μ.Κ.5 πήρε την προαναφερόμενη νάιλον σακούλα και πήγε στα κρατητήρια όπου την παρέδωσε στον Μ.Κ.
2. Εκείνος την ρώτησε για ποιον ήταν και αυτή του απάντησε ότι ήταν για κάποιον ΧΧΧΧ από κάποιον ΧΧΧΧ. Ο Μ.Κ.2 της είπε ότι θα την ελέγξει και θα την παραδώσει ο ίδιος στον κρατούμενο. Ο Μ.Κ.2 έλεγξε την σακούλα (τεκμήριο 15) και διαπίστωσε ότι αυτή περιείχε δύο σφραγισμένους χυμούς, ο ένας μάρκας «ΕΝΑ» (τεκμήριο 16) και ο άλλος μάρκας «ΛΑΝΙΤΗ» (τεκμήριο 17), μια ταχινόπιττα, η οποία βρισκόταν σε μια καφέ χάρτινη συσκευασία (τεκμήριο 19) και 5 τσιγάρα μάρκας L&M (τεκμήριο 18). Περαιτέρω κατά τον έλεγχο των δύο χυμών διαπίστωσε ότι ο χυμός μάρκας «ΕΝΑ» (τεκμήριο 16) ήταν πιο ελαφρύς και η συσκευασία του ήταν πιο τσαλακωμένη από τον άλλο χυμό μάρκας «ΛΑΝΙΤΗ». Αυτό του κίνησε την περιέργεια και με ψαλίδι άνοιξε τον χυμό από την πάνω μεριά για να δει εάν είχε οτιδήποτε το παράνομο μέσα. Αφού άδειασε το περιεχόμενο του χυμού διαπίστωσε ότι μέσα στον πάτο της συσκευασίας υπήρχαν δύο συσκευασίες, η μια ήταν τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος ροζ (τεκμήριο 9) και η άλλη τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος άσπρου (τεκμήριο 3). Και οι δύο συσκευασίες ήταν κλειστές με κάψιμο στην μια μεριά και έφεραν κολλητική ουσία. Αμέσως υποψιάστηκε ότι πιθανόν να είναι ναρκωτικές ουσίες και ενημέρωσε τηλεφωνικώς το Κλιμάκιο της ΥΚΑΝ Πάφου. Μετά από πάροδο 10 λεπτών περίπου μετέβηκαν εκεί ο Μ.Κ.3, ο Αστ.ΧΧΧΧ και ο Αστ.ΧΧΧΧ της ΥΚΑΝ Πάφου. Κατά την παρουσία του Μ.Κ.2 κανένα άλλο πρόσωπο επικοινώνησε τηλεφωνικώς με άλλο πρόσωπο για να παραδώσει οτιδήποτε εκτός από τον Καμινίδη. Επίσης κανένα άλλο πρόσωπο δεν μετέβηκε στα κρατητήρια για επίσκεψη σε κατάδικο ή υπόδικο. · Ο Μ.Κ.3 διενήργησε επί τόπου έλεγχο στις δύο πιο πάνω συσκευασίες. Διαπίστωσε ότι η συσκευασία τεκμήριο 3 περιείχε 4 συσκευασίες από τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος κόκκινου κλειστές δια καψίματος, εντός έκαστης των οποίων υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης (τεκμήρια 4-7) και μία συσκευασία από τεμάχιο νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος κόκκινου κλειστή δια καψίματος, η οποία περιείχε 3 κυλινδρικά χάπια χρώματος πράσινου που έφεραν ανάγλυφο στην μία μεριά OC και στην άλλη τον αριθμό 80 (τεκμήριο 8). Περαιτέρω διαπίστωσε ότι η συσκευασία τεκμήριο 9 περιείχε 3 συσκευασίες από τεμάχια νάιλον διαφανούς σακουλιού χρώματος κόκκινου κλειστές δια καψίματος, εντός έκαστης των οποίων υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης (τεκμήρια 10-12). · Όλα τα πιο πάνω τεκμήρια φωτογραφήθηκαν από τον Μ.Κ.4 και στην συνέχεια παραλήφθηκαν από τον Μ.Κ.3, ο οποίος αργότερα στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου, τα συσκεύασε και τα σφράγισε κατάλληλα. · Μετά από εξασφάλιση μαρτυρίας εναντίον του ο κατηγορούμενος την ίδια ημέρα κλήθηκε και μετέβη στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου. Κατά την είσοδο του εκεί αναγνωρίσθηκε από τον Μ.Κ.6 ως το πρόσωπο που αγόρασε τους χυμούς και την ταχινόπιττα από την καντίνα. Αμέσως ο Μ.Κ.4 πληροφόρησε τον κατηγορούμενο ότι αναγνωρίστηκε ως το πρόσωπο που την ιδίαν ημέρα στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου αγόρασε δύο χυμούς και μία ταχινόπιττα, που αργότερα διαπιστώθηκε ότι περιείχαν ναρκωτικές ουσίες και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο αυτός δεν έδωσε οποιαδήποτε απάντηση. · Ο Μ.Κ.3 τη ίδια ημέρα μεταξύ των ωρών 16:30-17:15 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου ανέκρινε γραπτώς τον κατηγορούμενο για τα αδικήματα που διερευνούσε αφού προηγουμένως του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο (τεκμήριο 23). Την ιδίαν ημέρα και ώρα 19:35 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου ο Μ.Κ.3 συνέλαβε τον κατηγορούμενο δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης. Αφού του εξήγησε τους λόγους της σύλληψής του, του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο και εκείνος απάντησε «Δεν έχω να πω τίποτα». Ακολούθως και ώρα 19:40 κατόπιν οδηγιών του Υπ/μου ΧΧΧΧ Αριστείδου και γραπτής συγκατάθεσης του κατηγορούμενου, ο Μ.Κ.3 έλαβε από αυτόν δύο παρειακά επιχρίσματα (τεκμήριο 13). Την ίδια μέρα και ώρα 22:30 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου κατόπιν οδηγιών του ίδου Υπ/μου και γραπτής συγκατάθεσης του ΧΧΧΧ Κυριακίδη, γιού του κατηγορούμενου, ο Μ.Κ.3 έλαβε και από αυτόν δύο παρειακά επιχρίσματα (τεκμήριο 14). · Τα τεκμήρια 3-14 μεταφέρθηκαν στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής, όπου έτυχαν επιστηνομικών εξετάσεων και συγκρίσεων στο επίπεδο του γενετικού υλικού. · Τα τεκμήρια 4-8 και 10-12 μεταφέρθηκαν στο Γενικό Χημείο του Κράτους, όπου έτυχαν επιστηνομικών εξετάσεων. · Τα αποτελέσματα των εξετάσεων από το Γενικό Χημείο του Κράτους ήταν τα εξής: · Η πράσινη ξηρή φυτική ύλη που περιεχόταν στα τεκμήριο 4, 5, 6, 7, 10, 11 και 12 ήταν Δ9 Τετραϋδροκανναβινόλη (Δ9ΤΗC), Κανναβινόλη (CBN) βάρους 1,4158, 1,1679, 1,2459, 1,0313, 1,8295, 1,5646 και 1,5018 γραμμάρια αντίστοιχα (δηλ. συνολικά 9,7568 γραμμάρια). · Τα 3 κυλινδρικά δισκία που περιέχονταν στο τεκμήριο 8 ήταν Οξυκοδώνη (Oxycodone) βάρους 0,7931 γραμμάρια. · Η Δ9 Τετραϋδροκανναβινόλη (Δ9ΤΗC) και Κανναβινόλη (CBN) είναι συστατικά της κάνναβης και ρητίνης κάνναβης. Ως εκ τούτου η φυτική ύλη των τεκμηρίων 4-7 και 10-12 είναι κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη. · Με βάση τις εξετάσεις και τις συγκρίσεις που έκανε στο επίπεδο του γενετικού υλικού ο Μ.Κ.7 κατέληξε στα ακόλουθα συμπεράσματα: · Από κάθε ένα εκ των τεκμηρίων 3 (επίχρισμα από το τεμάχιο εσωτερικά), 7 (επίχρισμα από το τεμάχιο εξωτερικά) και 10 (κομμάτι από την καμένη άκρη) απομονώθηκε πάρα πολύ μικρή ποσότητα μικτού γενετικού υλικού. Λόγω της ποσότητας ήταν δύσκολο να γίνουν με ασφάλεια οιεσδήποτε περαιτέρω συγκρίσεις. · Από το τεκμήριο 10 (επίχρισμα από το τεμάχιο εξωτερικά) απομονώθηκε πολύ μικρή ποσότητα μικτού γενετικού υλικού. Τουλάχιστο ένας από τους δότες του μικτού γενετικού υλικού είναι άνδρας. · Από το τεκμήριο 11 (επίχρισμα από το τεμάχιο εξωτερικά) απομονώθηκε πάρα πολύ μικρή ποσότητα μικτού γενετικού υλικού. Ο κατηγορούμενος δεν μπορεί να αποκλεισθεί από δότης μέρους του μικτού γενετικού υλικού που απομονώθηκε. · Από το τεκμήριο 12 (επίχρισμα από το τεμάχιο εξωτερικά) απομονώθηκε μικρή ποσότητα μικτού γενετικού υλικού. Η κύρια συνεισφορά του πλήρους ανδρικού γενετικού προφίλ ταυτίζεται με το γενετικό προφίλ που απομονώθηκε από το παρειακό επίχρισμα του κατηγορούμενου. Για τις χρωμοσωμικές θέσεις που συγκρίθηκαν, εκτιμάται ότι η πιθανότητα εντοπισμού του πιο πάνω γενετικού προφίλ στον Ελληνοκυπριακό πληθυσμό είναι περίπου 1:1.000.000.000.000.000.000.
3. · Από τις εξετάσεις που έγιναν στο επίπεδο του γενετικού υλικού, δεν έχουν προκύψει οποιαδήποτε στοιχεία που να συνδέουν τον ΧΧΧΧ Κυριακίδη με αντικείμενα της υπόθεσης από τα οποία απομονώθηκε γενετικό υλικό του οποίου το προφίλ ήταν κατάλληλο για συγκρίσεις. · Στις 12.10.14 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου ο Μ.Κ.1 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο για τα αδικήματα τα οποία προέκυψαν εναντίον του και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε «Ό,τι έχω να πω, θα το πω στο Δικαστήριο» (τεκμήριο 20). · Στην κατάθεση του ο κατηγορούμενος είπε ότι δεν είναι χρήστης ναρκωτικών και ότι ο λόγος της επίσκεψης του στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στις 17.3.14 περί τις 12:30, ήταν για να πάρει φαγητό και τσιγάρα στον ΧΧΧΧ από τις Κεντρικές Φυλακές, τον οποίο γνώρισε όταν ο ίδιος ήταν στις Φυλακές 4 μήνες πριν. Ο ΧΧΧΧ επικοινώνησε με τον γιο του, ο οποίος ζήτησε από τον κατηγορούμενο να του πάρει φαγητό, χυμούς και τσιγάρα. Πήρε στον ΧΧΧΧ δύο χυμούς, μια ταχινόπιττα και 10 τσιγάρα. Όταν πλήρωσε στην καντίνα δεν πήρε ο ίδιος τα πιο πάνω στον ΧΧΧΧ αλλά η κοπέλα που ήταν εκεί είπε ότι θα τα έπαιρνε αυτή. Είπε στην κοπέλα να πει ότι η σακούλα είναι από τον ΧΧΧΧ. Δεν ήλθε κανένας άλλος εκτός από τον ίδιο σε επαφή με την σακούλα που ήταν μέσα οι χυμοί, η ταχινόπιττα και τα τσιγάρα. · Ο κατηγορούμενος είπε ψέματα στην κατάθεση του και συγκεκριμένα ότι όταν πλήρωσε στην καντίνα άφησε την σακούλα στον πάγκο και έφυγε, όταν του είπε η κοπέλα που ήταν εκεί ότι θα τα έπαιρνε αυτή στον ΧΧΧΧ ενώ η πραγματικότητα ήταν ότι αυτός πήρε την σακούλα έφυγε από το σημείο και επέστρεψε μετά από 3-5 λεπτά, οπόταν και ζήτησε να παραδοθεί στον κρατούμενο. Συμπεράσματα Όσον αφορά τα επίδικα στην παρούσα αδικήματα είναι προφανές ότι η υπάρχουσα μαρτυρία είναι περιστατική και περιλαμβάνει μαρτυρία γενετικού υλικού. Η περιστατική μαρτυρία, σύμφωνα με τη σχετική νομολογία, παρομοιάζεται με τους κρίκους αλυσίδας. Όπως οι κρίκοι της αλυσίδας πρέπει να είναι συνεκτικοί και αλληλένδετοι με τους υπόλοιπους κρίκους έτσι και τα ιδιαίτερα τμήματα της περιστατικής μαρτυρίας πρέπει να συναρτώνται μεταξύ τους ως θέμα λογικής συνέπειας ώστε να συγκροτούν ένα αδιάσπαστο σώμα (βλ. Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 CLR 172). Η περιστατική μαρτυρία δεν πρέπει να συμβιβάζεται μόνο με την εκδοχή ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα αλλά περιπλέον πρέπει τα γεγονότα να μην συμβιβάζονται με οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα εκτός από το συμπέρασμα ενοχής του κατηγορουμένου (βλ. Vrakas v. Republic

(1973)2 CLR 139, Vouniotis v. Republic

(1975)2 CLR 34 και Anastasiadis v. Republic

(1977)2 CLR 97). Όταν όλες οι σημαντικές πτυχές της περιστατικής μαρτυρίας δεν συμβιβάζονται με οτιδήποτε άλλο παρά με συμπέρασμα ενοχής η περιστατική μαρτυρία μπορεί να οδηγήσει στην καταδίκη του κατηγορούμενου. Όταν όμως βασικά σημεία της περιστατικής μαρτυρίας συμβιβάζονται όχι μόνο με την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα αλλά και με μια άλλη λογική εξήγηση που προκύπτει από τη μαρτυρία, τότε η μαρτυρία από μόνη της δεν μπορεί να θεμελιώσει την ενοχή του κατηγορούμενου (βλ. και σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη, Το Δίκαιο της Απόδειξης σελ. 26-36). Σε σχέση με την αποδεικτική δύναμη μαρτυρίας από γενετικό υλικό, στην Ιωάννου κ.α. v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195 τονίστηκε ότι η επιστημονική μαρτυρία που προβάλλεται ως αποδεικτική ορισμένου γεγονότος είναι δυνατό να θεμελιώσει εκείνο το γεγονός σε βαθμό ο οποίος, σε κάθε περίπτωση, μπορεί να κυμαίνεται από την απλή πιθανότητα ως την ουσιαστική βεβαιότητα. Δεν υπάρχει οτιδήποτε το εγγενές στην φύση της μαρτυρίας από γενετικό υλικό που να το καθιστά μη αποδεκτό αφ' εαυτού ή που να δικαιολογεί ειδικό, ιδιαίτερο κανόνα, ότι μαρτυρία που εμπίπτει σ' αυτή την κατηγορία δεν είναι δυνατό να στηρίξει καταδίκη στην απουσία άλλης μαρτυρίας. Ως λέχθηκε δε στην Γενικός Εισαγγελέας v. Νικολάου (Αρ. 1)

(2010)2 Α.Α.Δ. 525, περιστατική μαρτυρία που προέρχεται από επιστημονικές εξετάσεις, όπως αυτές σε επίπεδο γενετικού υλικού είναι ιδιαίτερα σημαντική ως προς τη δυναμική που αναπτύσσει λόγω της φύσης της ώστε να επαρκεί στην κατάλληλη περίπτωση να θεμελιώσει ενοχή (γίνεται παραπομπή στις υποθέσεις R. v. Melias, The Times 14.11.87, Ιωάννου ανωτέρω και Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)

(2001)2 Α.Α.Δ. 571). Αναφέρεται όμως ότι παρά την δυναμική της δεν έχει οποιοδήποτε εγγενές διαφοροποιητικό στοιχείο που να την διακρίνει από οποιαδήποτε άλλης φύσεως περιστατική μαρτυρία και κατά συνέπεια πρέπει, δίχως άλλο, να είναι δυνατή η σύνδεση της με την ενοχή του κατηγορουμένου κατά τρόπο άμεσο και ταυτόχρονα ασυμβίβαστο με άλλη λογική ερμηνεία επ' αυτής. Μαρτυρία γενετικού υλικού, η οποία συνιστά πάντοτε επιστημονική μαρτυρία, αξιολογείται λοιπόν και τυγχάνει εφαρμογής αναλόγως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης (βλ. Vedad v. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 1). Αυτό προκύπτει σαφώς και από τις πιο κάτω υποθέσεις στις οποίες η μόνη μαρτυρία σύνδεσης του κατηγορουμένου με την διάπραξη των αδικημάτων ήταν ο εντοπισμός του γενετικού του υλικού σε αντικείμενα. Έτσι στην Νικολάου (Αρ. 1) ανωτέρω, η καταδίκη βασίσθηκε στο ότι το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου που είχε βρεθεί στο μηχανισμό ανοίγματος του ίδιου του φορητού χρηματοκιβωτίου που βρισκόταν στο χώρο της διάρρηξης, ήταν σε βαθμό που στατιστικώς η πιθανότητα να μην ανήκε στον κατηγορούμενο ήταν μόνο μια στα 282 πεντάκις εκατομμύρια, δηλ. η πιθανότητα αυτή ήταν πρακτικώς και νομικώς μη συζητήσιμη, το γενετικό υλικό ήταν πολύ καλής ποιότητας και επαρκούς ποσότητας με ουσιαστικά αποκλειστικό δότη τον κατηγορούμενο, η εναπόθεση του ήταν άμεση, η έμμεση μεταφορά είχε πρακτικώς αμελητέες πιθανότητες, ο χρόνος που είχε μεσολαβήσει μεταξύ της εναπόθεσης και της επιστημονικής ανίχνευσης του γενετικού προφίλ του εφεσίβλητου ήταν σύντομος, δεν είχε μεσολαβήσει για την εναπόθεση αυτή άλλο πρόσωπο ή αντικείμενο, αλλά υπήρξε απευθείας επαφή χεριού με το αντικείμενο και κανένας άλλος από το προσωπικό της εταιρείας είχε αγγίξει οτιδήποτε ακολουθώντας τις σχετικές προς τούτο οδηγίες της Αστυνομίας. Στην Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 547, επιστρέφοντας η παραπονούμενη στο σπίτι της μετά από τρεις ώρες βρήκε μεταξύ άλλων, ένα τσαντάκι όπου φύλαγε χρήματα και χρυσαφικά όπως και κουτάκια φύλαξης χρυσαφικών, εκτός του ερμαριού, ανοικτά και τα χρυσαφικά να λείπουν. Το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου εντοπίσθηκε στα πιο πάνω αντικείμενα. Η παραπονούμενη δεν γνώριζε τον κατηγορούμενο, ούτε τον προσκάλεσε ποτέ στο σπίτι της. Τα πιο πάνω κρίθηκε ότι εύλογα δημιούργησαν ένα ισχυρό πλέγμα σύνδεσης του κατηγορούμενου με την σκηνή διάπραξης της διάρρηξης (έγινε δε παραπομπή στην Νικολάου (Αρ. 1) ανωτέρω). Περαιτέρω κρίθηκε ότι τα πιο πάνω σε συνδυασμό με την απόρριψη της αόριστης, αναληθούς και προκατασκευασμένης μαρτυρίας του κατηγορούμενου ορθά οδήγησαν στην κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου για την ενοχή του, με την παρατήρηση ότι οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα θα αντιστρατευόταν την κοινή λογική και την ανθρώπινη εμπειρία. Αντίθετα στην Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 428, ο δράστης της ληστείας σε τράπεζα, στο πάγκο του ταμείου της οποίας εντοπίστηκε γενετικό υλικό του εφεσείοντα, στην βάση της αποδεκτής μαρτυρίας έφερε μαύρη κουκούλα, φορούσε μεγάλα γυαλιά με φακούς καθρέφτη χρώματος μπλε βαθύ καθώς και μαύρα γάντια. Ο εφεσείων, το γενετικό υλικό του οποίου ταυτίστηκε με αυτό στον πάγκο, ήταν αποδεδειγμένα πελάτης της τράπεζας, είχε κάμει την τελευταία του συναλλαγή εκεί προ πενταμήνου, ο πάγκος δεν καθαριζόταν κατ' ανάγκην από την καθαρίστρια καθ' ολοκληρίαν, ενώ η εναπόθεση του γενετικού υλικού ήταν δυνατή μόνο με έμμεση μεταφορά από τα επιμολυσμένα με το υλικό ρούχα ή γάντια του δράστη. Κρίθηκε λοιπόν ότι ενόψει των ανωτέρω ενώ ήταν δυνατή η διασύνδεση του εφεσείοντα με το γενετικό υλικό που βρέθηκε στον πάγκο, δεν ήταν επιτρεπτό και το ταυτόχρονο συμπέρασμα ότι το υλικό εναποτέθηκε κατά τη διάρκεια της ληστείας από τον εφεσείοντα ώστε αυτός να ταυτιζόταν με το δράστη. Στην Γεωργίου ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 485, λέχθηκε ότι η περιστατική μαρτυρία πρέπει απαραιτήτως να συνδέει αιτιωδώς και άμεσα τον κατηγορούμενο όταν τεκμηριώνει, ως θέμα λογικής συνέπειας μέσα στα πλαίσια της ανθρώπινης εμπειρίας, την ενοχή του. Έτσι εκεί η ταύτιση γενετικού υλικού που βρέθηκε στο χερούλι της πόρτας οχήματος που παραβιάσθηκε, με τον εφεσείοντα, καθώς και η μικρή ποσότητα μεικτού γενετικού υλικού στην εσωτερική πλευρά άλλης πόρτας, για το οποίο δεν αποκλειόταν ο εφεσείων να ήταν δότης, δεν επαρκούσαν για να θεμελιώσουν καταδίκη. Αυτό γιατί πέραν της ταύτισης του και της ένδειξης παρουσίας του εφεσείοντα κοντά στο όχημα, δεν αποδείκνυε και τον τόπο και χρόνο της παρουσίας αυτής και δη ότι η εναπόθεση του γενετικού υλικού έγινε κατά την διάπραξη του αδικήματος εφόσον δεν υπήρχε περαιτέρω μαρτυρία, η οποία να δικαιολογεί μια τέτοια κατάληξη. Τέλος στην Vedad ανωτέρω, το γενετικό υλικό του εφεσείοντα δεν βρέθηκε στον χώρο της διάρρηξης, ώστε η εναπόθεσή του, αν ήταν άμεση, να συνδέετο με την παρουσία του εκεί, αλλά σε αντικείμενα που χρησιμοποιήθηκαν στην διάρρηξη. Αυτό σε συνδυασμό με το ότι τα εν λόγω αντικείμενα ήταν στην κατοχή άλλου προσώπου, ότι δεν μπορούσε να προσδιορισθεί ο χρόνος εναπόθεσης του γενετικού υλικού, ότι ο κατηγορούμενος δεν μπορούσε άλλως να συνδεθεί με την διάρρηξη και την εξήγηση που είχε δώσει, κρίθηκε ότι απέληγε στην δημιουργία υποβόσκουσας αμφιβολίας ως προς το κατά πόσο το συμπέρασμα ενοχής του ήταν το μόνο λογικό συμπέρασμα επί της περιστατικής μαρτυρίας. Από τα πιο πάνω συνάγεται λοιπόν ότι ακόμη και εάν η μόνη μαρτυρία σύνδεσης ενός κατηγορουμένου με ένα αδίκημα είναι από γενετικό υλικό, αυτή μπορεί να αποτελέσει βάση καταδίκης, όταν η ύπαρξη της, συνεκτιμούμενη με τα άλλα περιστατικά της υπόθεσης δεν αφήνει λογικά περιθώριο για άλλη ερμηνεία ή εξήγηση (βλ. Χαρίτου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ 225). Ως δε φυσικά προκύπτει από την υπόλοιπη σχετική νομολογία είναι πιο πιθανή η καταδίκη εάν, πέραν της ανεύρεσης γενετικού υλικού του κατηγορούμενου πάνω ή γύρω από αντικείμενα μιας υπόθεση ή στην σκηνή, υπάρχει και πρόσθετη ενοχοποιητική μαρτυρία εναντίον του, η οποία θεμελιώνει σύνδεση μεταξύ αυτού και του εγκλήματος (βλ. Παντελή ανωτέρω, στην οποία γίνεται παραπομπή στις R. v. Ogden

(2013)EWCA Crim 1294 και Doheny and Adams

(1997)1 Cr. App. R. 369 καθώς και Ξυδάς ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 807 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 231). Με βάση την μαρτυρία που έγινε δεκτή στην παρούσα, κρίνεται κατ' αρχάς ότι έχει αποδειχθεί ότι οι ουσίες που εντοπίσθηκαν στις 17.3.14 και συγκεκριμένα η πράσινη ξηρή φυτική ύλη στα τεκμήρια 4-7 και 10-12 ήταν κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη συνολικού βάρους 9,7568 γραμμαρίων και τα 3 κυλινδρικά δισκία στο τεκμήριο 8 ήταν ξυκοδώνη βάρους 0,7931 γραμμαρίων. Η κάνναβη αποτελεί σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα, Μέρος ΙΙ του Νόμου 29/77, ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Β. Η οξυκωδόνη αποτελεί σύμφωνα με το Μέρος I του ίδιου Πίνακα, ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α. Αποδείχθηκε λοιπόν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι πρόκειται για τα εν λόγω «ελεγχόμενα φάρμακα», σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου 29/77. Το ερώτημα που απομένει είναι κατά πόσο έχει αποδειχθεί και η «κατοχή» αυτών από τον κατηγορούμενο. Ως έχει αναφερθεί, η μαρτυρία που τέθηκε ως προς τούτο είναι περιστατική και περιλαμβάνει μαρτυρία γενετικού υλικού. Όσον αφορά το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου αυτό ταυτίστηκε με την κύρια συνεισφορά μικτού γενετικού υλικού που εντοπίσθηκε στο εξωτερικό μέρος μιας εκ των συσκευασιών που περιείχαν κάνναβη (τεκμήριο 12) ενώ δεν μπορεί να αποκλεισθεί από δότης μέρους του μικτού γενετικού υλικού που εντοπίσθηκε στο εξωτερικό μέρος άλλης μιας εκ των συσκευασιών που πειριείχαν κάνναβη (τεκμήριο 11). Ως αναφέρθηκε ανωτέρω ο κατηγορούμενος δεν κατέθεσε ενόρκως και δεν κάλεσε μάρτυρες. Περιορίσθηκε σε ανώμοτη δήλωση, κάτι που ασφαλώς αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του και είναι ανεπίτρεπτο εξ αυτού να εξαχθεί οποιοδήποτε συμπέρασμα ή συσχετισμός. Στην Γεωργίου ανωτέρω λέχθηκε όμως ουσιαστικά ότι η σύνδεση ενός κατηγορουμένου με γενετικό υλικό, χωρίς να δοθεί από αυτόν οποιαδήποτε δικαιολογία, θεμελιώνει ότι ο κατηγορούμενος συνδέεται με την διάπραξη του αδικήματος (έγινε δε σχετικά παραπομπή στις Αντωνίου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 746 και Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)

(2001)2 Α.Α.Δ. 571). Φυσικά, ως έχει προαναφερθεί, το όλο θέμα εξετάζεται στην βάση του συνόλου των περιστάσεων κάθε υπόθεσης χωριστά. Ο κατηγορούμενος είχε απόλυτο δικαίωμα να μην δώσει ούτε να προσκομίσει άλλη μαρτυρία στο Δικαστήριο. Όμως με τον τρόπο αυτό δεν έδωσε, για να αξιολογηθεί στα πλαίσια του συνόλου της μαρτυρίας, την δική του εξήγηση ως προς την παρουσία του γενετικού του υλικού στο εν λόγω τεκμήριο και τις κινήσεις του κατά τον επίδικο χρόνο ώστε κατ' επέκταση να μπορεί να αποδοθεί κάποια αθώα εξήγηση σε αυτά. Η υπεράσπιση του, με βάση τα όσα έχουν τεθεί στις τελικές αγορεύσεις της συνηγόρου του, στηρίζεται για την δημιουργία αμφιβολιών ως προς την ύπαρξη και άλλης λογικής εξήγησης για την παρουσία του γενετικού του υλικού, στην έλλειψη μαρτυρίας ως προς τον τρόπο και χρόνο εναπόθεσης του γενετικού υλικού και σε κάποιο σενάριο που συνδέεται με το ότι μετά την παράδοση της σακούλας από τον κατηγορούμενο, αυτή παρέμεινε στον χώρο της καντίνας για κάποιο μικρό χρόνο πριν μεταφερθεί. Με άλλα λόγια αυτό που εισηγείται η υπεράσπιση είναι ότι κάποιος άλλος έβαλε τα ναρκωτικά στην σακούλα μετά την παράδοση της από τον κατηγορούμενο. Σε σχέση με την πιο πάνω θέση θα πρέπει κατ' αρχάς να λεχθεί ότι ως έχει νομολογηθεί, σε υποθέσεις όπου η κατηγορούσα αρχή στηρίζεται σε περιστατική μαρτυρία, όσον αφορά τις διαζευκτικές πιθανότητες δηλ. αυτές που δίδουν μια άλλη, από αυτή της ενοχής, λογική εξήγηση, το Δικαστήριο δεν ασχολείται με απομακρυσμένες πιθανότητες, ούτε με σενάρια που ευφάνταστα μπορεί να προωθήσει η υπεράσπιση και τα οποία μένουν στην σφαίρα της εικασίας εφόσον δεν δίδεται κάποια μαρτυρία προς τούτο (βλ. Νικολάου (Αρ. 1) ανωτέρω). Οι διαζευκτικές πιθανότητες πρέπει να είναι τέτοιες που να εξάγονται από την ολότητα της μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου, άλλως πως τα Δικαστήρια θα καλούνται να εξετάζουν πιθανότητες ή θεωρίες, ως προς συμβάντα τα οποία δεν μπορούν εύλογα να εξαχθούν από το υλικό ενώπιον τους και αυτό δεν είναι έργο του Δικαστηρίου (βλ. Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 41). Εκεί δε όπου χρειάζεται κάποια εξήγηση αυτή επίσης πρέπει να προκύπτει από τη μαρτυρία και όχι από απλές υποθέσεις (βλ. R. v. Mary Ann Ash

(1911)6 Cr.App.Rep. 225). Στην Αθηνής λέχθηκε επίσης ότι η μαρτυρία πρέπει να εκτιμάται στο σύνολο της και όχι τεμαχισμένα. Έτσι εκεί κρίθηκε ότι το απόλυτο δικαίωμα του εφεσίβλητου να προβεί σε ανόμωτη δήλωση και να μην καλέσει μάρτυρες, άφησε τα πράγματα ως είχαν κατά το κλείσιμο της υπόθεσης από την κατηγορούσα αρχή και με την τεκμηριωμένη επιστημονική θέση αλώβητη. Το Δικαστήριο οφείλει λοιπόν να εξετάζει τη μαρτυρία στην ολότητα της και να την αξιολογεί με λογική προσέγγιση και στα πλαίσια της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας. Δεν είναι υποχρεωμένο να εξετάζει, πόσον μάλλον να αξιολογεί, διαζευκτικές εκδοχές, πιθανότητες ή θεωρίες που δεν στοιχειοθετούνται, στην απουσία μαρτυρικού υλικού, ως αναγκαίου υπαρκτού υπόβαθρου, στο οποίο να κτίζεται μια διαφορετική συλλογιστική (βλ. Σταυρινού ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 706). Στην παρούσα η μαρτυρία που συνδέει τον κατηγορούμενο με τις εν λόγω συσκευασίες και κατ' επέκταση με τα ναρκωτικά, δεν είναι μόνο μαρτυρία από γενετικό υλικό. Πέραν από τον εντοπισμό του γενετικού του υλικού σε μια εκ των συσκευασιών που περιείχαν ναρκωτικά, η οποία συσκευασία βρισκόταν μαζί με τις άλλες συσκευασίες που επίσης περιείχαν ναρκωτικά στο ίδιο κουτί χυμού μάρκας «ΕΝΑ», το οποίο με την σειρά βρισκόταν εντός της ίδιας νάιλον σακούλας που περιείχε και ένα κουτί χυμού μάρκας «ΛΑΝΙΤΗ», μια ταχινόπιττα σε καφέ χάρτινη συσκευασία και 5 τσιγάρα μάρκας L&M, υπάρχει και η ακόλουθη μαρτυρία: Ο κατηγορούμενος είχε αγοράσει από την καντίνα του Δικαστηρίου, λίγο πριν την παράδοση της σακούλας, δύο χυμούς μάρκας «ΛΑΝΙΤΗ» και την ταχινόπιττα. Μετά δε που πλήρωσε αυτά τα πήρε έφυγε και επέστρεψε μετά από 3-5 λεπτά και ζήτησε όπως η σακούλα με το περιεχόμενο της παραδοθεί στον κρατούμενο ΧΧΧΧ. Για όσο χρόνο ο κατηγορούμενος είχε την σακούλα στην κατοχή του, ως ανέφερε στην κατάθεση του, κανένας άλλος εκτός από τον ίδιο ήλθε σε επαφή με αυτήν. Είπε δε ψέματα στην κατάθεση του ότι μετά που πλήρωσε τα όσα αγόρασε άφησε την σακούλα στον πάγκο για να μεταφερθεί στον κρατούμενο ενώ ως προαναφέρθηκε η αλήθεια είναι ότι την πήρε και επέστρεψε μετά από 3-5 λεπτά. Δεν δόθηκε δε οποιαδήποτε εξήγηση που να δείχνει μια αθώα συμπεριφορά σε σχέση με το γιατί εφόσον ο σκοπός του ήταν να παραδώσει την σακούλα με τα αντικείμενα που αγόρασε από την καντίνα, δεν την άφησε αμέσως εκεί αλλά την πήρε, έφυγε και επανήλθε. Όλες δε οι συσκευασίες των ναρκωτικών εντοπίσθηκαν εντός του ίδιου κουτιού χυμού μάρκας «ΕΝΑ». Να σημειωθεί δε ότι στην καντίνα δεν πωλούσαν χυμούς τέτοιας μάρκας αλλά μάρκας «ΛΑΝΙΤΗ». Περαιτέρω από την μαρτυρία που έγινε δεκτή προκύπτει ότι η σακούλα τοποθετήθηκε από την Μ.Κ.5 πριν την μεταφορά της σε χώρο όπου δεν είχαν πρόσβαση οι πελάτες της καντίνας. Δεν προκύπτει δε από το σύνολο της μαρτυρίας ότι κατά τον χρόνο που παρέμεινε η σακούλα εκεί απέκτησε κάποιος πελάτης ή άλλο πρόσωπο πρόσβαση στο σημείο όπου βρισκόταν. Άλλωστε να επαναληφθεί ότι η προαναφερόμενη θέση της υπεράσπισης δεν τέθηκε καν στους Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 για να την σχολιάσουν και να αξιολογηθεί. Δεν μου διαφεύγει λοιπόν ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ως προς τον χρόνο και τον τρόπο εναπόθεση του γενετικού υλικού του κατηγορούμενου στο τεκμήριο 12. Λαμβάνοντας όμως υπόψην το σύνολο της πιο πάνω περιστατικής μαρτυρίας, την δύναμη και συνοχή της, την σειρά και την χρονική αλληλουχία των γεγονότων και των ενεργειών του κατηγορούμενου και ελλείψει κάποιας άλλης λογικής εξήγησης, κρίνω ότι δεν μπορώ να καταλήξω σε οποιοδήποτε άλλο λογικό συμπέρασμα παρά μόνο στο αναμφίβολο ότι ο κατηγορούμενος ήταν αυτός που τοποθέτησε το κουτί του χυμού μάρκας «ΕΝΑ» με το περιεχόμενο που εντοπίσθηκε, στην σακούλα τεκμήριο 15, μετά την απομάκρυνση του από το ταμείο της καντίνας και πριν την επιστροφή του για να την παραδώσει προς μεταφορά στον κρατούμενο. Συνεπώς είχε την κατοχή του εν λόγω κουτιού χυμού και των περιεχομένων σε αυτό συσκευασιών. Άρα ενεργοποιείται το τεκμήριο του άρθρου 32

(2)του Νόμου 29/77 ότι είχε και γνώση της φύσης του περιεχομένου τους δηλ. ότι ήταν ελεγχόμενα φάρμακα Τάξεως Α και Β και συγκεκριμένα κάνναβη από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη και οξυκοδώνη. Το τεκμήριο δε αυτό δεν ανατράπηκε εφόσον όχι μόνο δεν ήταν η θέση του κατηγορούμενου αλλά ούτε προκύπτει από την υπόλοιπη μαρτυρία ότι δεν γνώριζε την φύση των εν λόγω ουσιών. Ως εκ τούτου στοιχειοθετείται η απαραίτητη από τον νόμο κατοχή από τον κατηγορούμενο, στις 17.3.14, των συσκευασιών τεκμήρια 4-8 και 10-12 και του περιεχομένου τους δηλ. κάνναβης από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη συνολικού βάρους 9,7568 γραμμαρίων και οξυκοδώνης βάρους 0,7931 γραμμαρίων. Όσον αφορά το κατά πόσο ο κατηγορούμενος είχε άδεια να κατέχει τα αναφερόμενα ελεγχόμενα φάρμακα, από την στιγμή που έχουν αποδειχθεί τα πιο πάνω, το βάρος μετατίθεται στους ώμους του να αποδείξει, στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, ότι είχε εξασφαλισθεί τέτοια άδεια (βλ. σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη, Το Δίκαιο της Απόδειξης σελ. 72). Δεν προσκομίσθηκε όμως οποιαδήποτε μαρτυρία προς τούτο, με δεδομένη άλλωστε την θέση του κατηγορούμενου ότι δεν κατείχε τα ναρκωτικά. Ως εκ των άνω κρίνω ότι έχουν αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων των κατηγοριών 1 και

1. Όσον αφορά τα αδικήματα των κατηγοριών 2 και 4 θα πρέπει να λεχθεί ότι δεν τίθεται θέμα εφαρμογής του τεκμηρίου του άρθρου 30Α του Νόμου 29/77 εφόσον οι ποσότητες των επίδικων ελεγχόμενων φαρμάκων είναι μικρότερες από αυτές που απαιτούνται για ενεργοποίηση του. Ο δε κατηγορούμενος δεν έχει προσφέρει οποιαδήποτε εξήγηση για την κατοχή των ναρκωτικών και δεν θα μπορούσε άλλωστε εφόσον η υπεράσπιση του ήταν ότι δεν τα κατείχε. Παρά το ότι δεν ενεργοποιείται το πιο πάνω τεκμήριο, ως έχει προαναφερθεί, ο σκοπός της κατοχής μπορεί να συναχθεί εξετάζοντας τις περιστάσεις της υπόθεσης. Στην παρούσα το ότι ο κατηγορούμενος είχε σκοπό να προμηθεύσει τα προαναφερόμενα ναρκωτικά σε άλλο πρόσωπο ή πρόσωπα προκύπτει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας από το γεγονός ότι ζήτησε να παραδοθεί η σακούλα, στην οποία αυτά εν γνώσει του περιέχονταν σε 8 ξεχωριστές συσκευασίες, στον συγκεκριμένο κρατούμενο, ο οποίος θα τα μετέφερε με την σειρά του στις Κεντρικές Φυλακές εφόσον ήταν κατάδικος και θα επέστρεφε εκεί. Προκύπτει δηλ. ότι είχε τέτοιο σκοπό εκ του ότι προσπάθησε να τον υλοποιήσει κιόλας δηλ. να προμηθεύσει τα ναρκωτικά σε άλλο πρόσωπο, το οποίο στην συνέχεια θα τα μετέφερε στις Φυλακές. Έχουν λοιπόν αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων των κατηγοριών 2 και
2. Καταληκτικά ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος και στις 4 κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ........................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final (Αναφορά:Ποινική-Τελική-Κατοχή ναρκωτικών και κατοχή τους με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο