Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΗΡΟΔΟΤΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3257/14, 16/4/2019

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτοί κατέθεσαν ενόρκως και κάλεσαν 4 μάρτυρες υπεράσπισης. Ως Μ.Κ.1 κατέθεσε ο ΧΧΧΧ Χαραλάμπους. Αυτός κατά τον επίδικο χρόνο διέμενε με τους γονείς του και την φίλη του σε οικία στο χωριό Τσάδα της Πάφου. Την 31.7.13 και περί ώρα 21:00, μαζί με την φίλη του, πήγαν σε πάρτι γενεθλίων του φίλου του ΧΧΧΧ στην παραλία του ΧΧΧΧ στην Γεροσκήπου. Εκεί ήταν και ο εξάδελφος του (κατηγορούμενος 1), με τον οποίο ήταν παρεξηγημένοι για ένα περίπου χρόνο για προσωπικά οικογενειακά τους θέματα. Δεν αντάλλαξαν οποιαδήποτε κουβέντα με τον κατηγορούμενο

1. Ο Μ.Κ.1 έμεινε στο πάρτι περίπου ως τα μεσάνυχτα και μετά επέστρεψε με την φίλη του στο σπίτι του. Η φίλη του πήγε για ύπνο και αυτός κάθισε στο σαλόνι. Ακολούθως περί τις 24:00 του τηλεφώνησε άλλος φίλος του με το όνομα ΧΧΧΧ και του είπε να πάνε πίσω στο πάρτι, κάτι που έκαναν. Πήγαν εκεί με το αυτοκίνητο του ΧΧΧΧ και ο Μ.Κ.1 έκατσε με τους φίλους του. Σε κάποια στιγμή οι κατηγορούμενοι ήλθαν σε αντιπαράθεση με κάποιον καρδιακό φίλο του Μ.Κ.1 και αυτός μπήκε στην μέση για να σταματήσει το επεισόδιο. Τότε οι κατηγορούμενοι άρχισαν να τον χτυπούν. Τους χώρισαν άτομα που ήταν εκεί, τα οποία στην συνέχεια έβαλαν τον Μ.Κ.1 στο αυτοκίνητο του ΧΧΧΧ και έφυγαν από εκεί. Οι κατηγορούμενοι τους ακολούθησαν με αυτοκίνητο που οδηγούσε ο πρώτος. Τους πρόλαβαν κοντά στο κανάλι της Γεροσκήπου, τους ανέκοψαν την πορεία και φώναζαν οπόταν ο Μ.Κ.1 είπε στον φίλο του να βάλει όπισθεν και να φύγουν όπως και έγινε. Όταν ο Μ.Κ.1 έφθασε στο σπίτι του πήγε και ξάπλωσε. Όμως ο κατηγορούμενος 1 άρχισε να του τηλεφωνεί συνεχώς αλλά αυτός δεν του απαντούσε. Τελικά απάντησε το τηλέφωνο και ο κατηγορούμενος 1 του είπε να βγει έξω. Αυτός έκλεισε το τηλέφωνο και ξάπλωσε ξανά, οπόταν άκουσε τον κατηγορούμενο 1 να του φωνάζει από έξω από το σπίτι. Αυτός για να μην αναστατωθούν οι γονείς του και η γειτονιά, βγήκε έξω. Όταν άνοιξε την πόρτα της εισόδου του σπιτιού του είδε τους κατηγορούμενους, οι οποίοι εισήλθαν από το κάγκελο της εισόδου. Κινήθηκε προς το μέρος τους και συναντήθηκαν στο πρώτο, δεύτερο σκαλί όπως κατεβαίνει από την βεράντα προς το κάγκελο εισόδου, οπόταν οι κατηγορούμενοι άρχισαν να τον χτυπούν με τα πόδια και τα χέρια τους με αποτέλεσμα να πέσει κάτω στον χώρο μεταξύ του πρώτου σκαλιού και του καγκέλου εισόδου και εκεί συνέχισαν να τον χτυπούν. Τον χτύπησαν στο κεφάλι, στον ώμο, στο στήθος και στα πόδια. Ενώ δε ήταν πεσμένος, τον κρατούσε κάτω ο κατηγορούμενος 2 και ο κατηγορούμενος 1 τον κλωτσούσε με φόρα στο κεφάλι και στο δεξί μάτι. Από τα χτυπήματα ζαλίστηκε και δεν μπορούσε να αντιδράσει. Ακολούθως πήγαν εκεί οι γονείς του Μ.Κ.1 και τους έδιωξαν αλλά τους κτύπησαν και αυτούς πριν φύγουν. Στην συνέχεια οι γονείς του τον πήραν στο Νοσοκομείο. Υπέδειξε στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 3, το τραύμα που έφερε στο δεξί μάτι. Ως εξήγησε, τις φωτογραφίες αυτές έλαβε η μητέρα του την 1.8.13 όταν αυτός βρισκόταν κλινήρης στο Νοσοκομείο. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο πατέρας του Μ.Κ.1, ΧΧΧΧ Αρέστη. Την 1.8.13 και περί ώρα 04:00 βρισκόταν στην οικία του με την γυναίκα του, τον γιο του και την φίλη του γιου του και κοιμόταν. Τότε άκουσε φωνές, ξύπνησε και βγήκε έξω στην βεράντα της κύριας εισόδου της οικίας, που εφάπτεται του δρόμου, οπόταν είδε τον γιο του, την φίλη αυτού και τους κατηγορούμενους 1 (αδελφότεκνο του) και
2. Μόλις βγήκε έξω είδε στον χώρο μεταξύ του καγκέλου εισόδου και του πρώτου σκαλιού, τον κατηγορούμενο 2 να κρατά ξαπλωμένο στο έδαφος τον γιο του, το κεφάλι του οποίου ήταν στραμμένο προς τον δρόμο και τον κατηγορούμενο 1 να κλωτσά τον γιο του συνεχώς και με δύναμη στο κεφάλι και σε άλλα μέρη του σώματος. Ο κατηγορούμενος 2 χτυπούσε και αυτός τον γιο του με τα χέρια κυρίως στην κοιλιά. Αμέσως ο μάρτυρας άρχισε να σπρώχνει πίσω και να χτυπά με τα χέρια του τον κατηγορούμενο 1 για να μην χτυπά τον γιο του. Στην συνέχεια ο κατηγορούμενος 1 άρχισε να κλωτσά και τον μάρτυρα στα πόδια. Ο Μ.Κ.2 δεν κρατούσε οποιοδήποτε αντικείμενο και δεν χτύπησε τον κατηγορούμενο
3. Η σύζυγος του, η οποία βγήκε επίσης έξω πήρε τηλέφωνο την Αστυνομία. Οι κατηγορούμενοι χτυπούσαν τον γιο του για 4-5 λεπτά και ακολούθως έφυγαν με ένα αυτοκίνητο. Ακολούθως μετέφερε τον γιο του στο Νοσοκομείο με το αυτοκίνητο. Ως Μ.Κ.3 κατέθεσε ο Α/Αστ.ΧΧΧΧ Χριστοφή, του Αστυνομικού Σταθμού Στρουμπιού. Αυτός την 1.8.13 πληροφορήθηκε από την Αστυνομική Διεύθυνση Πάφου για το επίδικο επεισόδιο και ότι ο Μ.Κ.1 προέβη σε προφορικό παράπονο. Ο Μ.Κ.1 βρισκόταν στο Νοσοκομείο και λόγω της κατάστασης του δεν μπορούσε να δώσει κατάθεση. Την ίδια ημέρα, στην Πάφο, μεταξύ των ωρών 20:30-21:20 ο μάρτυρας έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 1 (τεκμήριο 6) και στην συνέχεια μεταξύ των ωρών 21:30-22:05 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 2 (τεκμήριο 7). Κατέθεσε επίσης ως τεκμήρια 8 και 9 τις γραπτές κατηγορίες των κατηγορουμένων. Την ίδια ημέρα συνάδελφος του μάρτυρα έλαβε κατάθεση από τον Μ.Κ.
4. Ως Μ.Κ.4 κατέθεσε ο ιατρός των Α' Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, Δρ. ΧΧΧΧ Σιδηρόπουλος. Αυτός την 1.8.13 και ώρα 04:30 εξέτασε τον Μ.Κ.1 και συνέταξε το πιστοποιητικό τεκμήριο 10, το οποίο αναφέρει τα ακόλουθα: «Αναφερόμενος ξυλοδαρμός, αναφερόμενη κάκωση προσώπου, ράχης, τραχήλου, κοιλιακής χώρας, αναφερόμενη ζάλη. Φυσική εξέταση, φέρει περικογχικό αιμάτωμα δεξιού οφθαλμού, οίδημα δεξιού άνω βλεφάρου (κλειστός οφθαλμός λόγω οιδήματος). Φέρει εκχυμώσεις τραχηλικής χώρας, μεσότητας ράχης (όριο θωρακικής μοίρας), φέρει εκδορές δεξιού αγκώνα, αριστερού αγκώνα, φέρει εκχυμώσεις δεξιών θωρακικών πλευρών, δεξιού υποχονδρίου. Αναπνευστικό και καρδιαγγειακό σύστημα κατά φύση, κοιλιά μαλακή, διάχυτο κοιλιακό άλγος, άλγος δεξιού υποχονδρίου, ίσο αναπνευστικό ψιθύρισμα άμφω. Εμπύρετο (τυχαίο εύρημα όχι σχετικό με ξυλοδαρμό) χωρίς παθολογικά νευρολογικά ευρήματα, Γλασκόβη 15/15, ίσες κόρες αντιδρώσες, χωρίς διαταραχή οράσεως, επικοινωνία κατά φύση. Ηλεκτροκαρδιογράφημα κατά φύση. Ακτινογραφίες θώρακος, κρανίου, αυχενική μοίρα σπονδυλικής στήλης, ζυγωματικών θωρακικής μοίρας δεξιών θωρακικών πλευρών κατά φύση, χωρίς εμφανή κάκωση. Ultrasound κατά φύση. Καλέστηκε on call χειρούργος και ασκούμενος γιατρός, εισαγωγή στον χειρουργικό θάλαμο. Δόθηκε ορός ringer, apotel, καλυμμένος από τέτανο, περιποίηση των κακώσεων του, συνταγή για μαλακό κολάρο και δόθηκε η ιατρική έκθεση στην Αστυνομία». Κατά την μαρτυρία του ο Μ.Κ.4 υπέδειξε στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 3 το περικογχικό αιμάτωμα δεξιού οφθαλμού, το οίδημα δεξιού άνω βλεφάρου και τις εκχυμώσεις στην τραχηλική χώρα, που αναφέρει στο πιο πάνω πιστοποιητικό. Είπε επίσης ότι την 1.8.13 και ώρα 05:00 εξέτασε τον Μ.Κ.2 και εξέδωσε το πιστοποιητικό τεκμήριο 11, το οποίο αναφέρει τα ακόλουθα: «Αναφερόμενος ξυλοδαρμός, φυσική εξέταση, φέρει εκδορά δεξιάς κνήμης, φέρει έγκαυμα τριβής αριστερού γόνατος, φέρει εκδορά από δεξιά ακρολοφία προς αριστερή νεφρική χώρα. Φέρει έγκαυμα τριβής έσω επιφάνειας αριστερού βραχίονα. Αναπνευστικό και καρδιαγγειακό σύστημα κατά φύση, κοιλιά μαλακή ανώδυνη, ευπίεστος, ίσο αναπνευστικό ψιθύρισμα άμφω. Απύρετος, χωρίς παθολογικά νευρολογικά ευρήματα, Γλασκόβη 15/
5. Ίσες κόρες αντιδρώσες, επικοινωνία κατά φύση, αρνείται παυσίπονης, καλυμμένος από τέτανο, περιποίηση εκδορών, οδηγίες και απελύθη με βεβαίωση την Αστυνομία». Εξήγησε δε ότι όριο θωρακικής μοίρας είναι στο μέσο της πλάτης, στο μέσο της σπονδυλικής στήλης και ότι δεξιό υποχόνδριο είναι το σημείο ακριβώς κάτω από τις δεξιές θωρακικές πλευρές. Ερωτώμενος σχετικά είπε ότι όλα τα τραύματα που εντόπισε στον Μ.Κ.1 μπορούν να προκληθούν από βίαιη άσκηση δύναμης όπως η γροθιά, η κλωτσιά ή και από πέσιμο. Ως εξήγησε όμως ουσιαστικά, ενόψει του αριθμού και των σημείων του σώματος όπου εντοπίσθηκαν δεν μπορούν να επέλθουν με ένα και μόνο χτύπημα ή ένα πέσιμο. Είπε επίσης ότι το τραύμα στο μάτι ήταν σοβαρό και μπορούσε να επηρεάσει την όραση ενώ τα υπόλοιπα τραύματα δεν ήταν ιδιαίτερα σοβαρά. Ήταν επίσης η θέση του με βάση την εμφάνιση των τραυμάτων του Μ.Κ.1 στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 3 ότι αυτά έγιναν σε χρόνο μικρότερο των 24 ωρών από την εξέταση του. Όσον δε αφορά τα ευρήματα του από την εξέταση του Μ.Κ.2 είπε ότι έγκαυμα τριβής είναι το τρίψιμο σε σκληρή επιφάνεια. Εξήγησε επίσης ότι ακρολοφία είναι το άνω μέρος της λεκάνης προς τη νεφρική χώρα. Ως Μ.Κ.5 κατέθεσε η μητέρα του Μ.Κ.1 και σύζυγος του Μ.Κ.2, ΧΧΧΧ Χαραλάμπους. Την 1.8.13 και γύρω στις 04:00 αυτή βρισκόταν στο σπίτι της με τον σύζυγο της και κοιμόνταν. Σε κάποια στιγμή άκουσε φωνές να έρχονται από την αυλή του σπιτιού κοντά στην είσοδο. Αμέσως σηκώθηκε από το κρεβάτι μαζί με τον σύζυγο της και βγήκαν έξω. Τότε είδε τον γιο της πεσμένο στο έδαφος, στον χώρο μεταξύ του καγκέλου εισόδου και του πρώτου σκαλιού που οδηγεί στην βεράντα και την πόρτα εισόδου του σπιτιού, να τον χτυπούν οι κατηγορούμενοι, στο κεφάλι με γροθιές και κλοτσιές. Ο σύζυγος της και αυτή προσπαθήσαν να τους χωρίσουν χωρίς να τα καταφέρουν γιατί ο κατηγορούμενος 2 τους παρεμπόδιζε και επίσης αυτός κτύπησε με τα χέρια του τον σύζυγο της με αποτέλεσμα να πέσει στο έδαφος και να τραυματιστεί. Επίσης και η ίδια στην προσπάθεια της να τους χωρίσει χτυπήθηκε πάνω στα χέρια και στα πόδια και είχε μώλωπες. Αυτή και ο σύζυγος της δεν μπορούσαν να τους ελέγξουν και επειδή αυτή άρχισε να φωνάζει, οι γείτονες βγήκαν έξω και οι κατηγορούμενοι τράπηκαν σε φυγή. Εκείνη την ώρα αντιλήφθηκε ακόμη δυο άλλα πρόσωπα τα οποία έρχονταν προς την είσοδο του σπιτιού και άκουσε καθαρά τον ένα να λέει «Εντάξει ρε, εδέραν τον τζαι ετελειώσαν». Μετά αυτή και ο σύζυγος της μετέφεραν τον γιο τους στις Α' Βοήθειες του Γ. Ν. Πάφου αιμόφυρτο. Τις φωτογραφίες του τεκμηρίου 3 τις έλαβε η μάρτυρας με το κινητό της στο Νοσοκομείο. Η εκδοχή του κατηγορούμενου 1 ήταν η ακόλουθη: Στις 31.7.13 γύρω στις 22:00 με τον φίλο του, κατηγορούμενο 2, πήγαν στην παραλία του ΧΧΧΧ στην Γεροσκήπου σε πάρτι όπου ήταν καλεσμένοι. Εκεί ήταν και ο Μ.Κ.1, που είναι πρώτος του εξάδελφος, μαζί με την φίλη του. Λόγω του ότι είχαν κάποια παρεξήγηση με αυτόν δεν έκατσαν στο ίδιο τραπέζι, ούτε ανταλλάξαν καμιά κουβέντα. Γύρω στα μεσάνυκτα ο Μ.Κ.1 και η φίλη του έφυγαν από το πάρτι χωρίς να προηγηθεί οτιδήποτε. Μετά από πάροδο περίπου μιας ώρας ο Μ.Κ.1 επέστρεψε στο πάρτι μαζί με τον ΧΧΧΧ και άλλο ένα πρόσωπο και έκατσαν σε διπλανό από τους κατηγορούμενους τραπεζάκι. Κάποιος από την παρέα ρώτησε τον Μ.Κ.1 γιατί επέστρεψε και εκείνος του είπε «΄Ηρτα πίσω γιατί έχω ανοιχτούς λογαριασμούς». Ο Μ.Κ.1 μονολογούσε, φαινόταν μεθυσμένος και ήταν ενοχλητικός. Για αυτό ο κατηγορούμενος 2 είπε στον κατηγορούμενο 1 να φύγουν. Έτσι γύρω στις 02:00 χωρίς να προκληθεί οτιδήποτε, οι κατηγορούμενοι μπήκαν στο αυτοκίνητο του δεύτερου για να φύγουν. Τότε πήγε κοντά στην θέση του συνοδηγού, όπου καθόταν ο κατηγορούμενος 1, ο Μ.Κ.1 και του είπε «Φοάστε κανένα και δεν κινήστε και θα φύετε;». Ο κατηγορούμενος 1 του απάντησε όχι και ο Μ.Κ.1 με το δεξί του χέρι τον άρπαξε από την φανέλα. Τότε κατηγορούμενος 1 του είπε να τον αφήσει και μόλις τον άφησε κατέβηκε από το αυτοκίνητο. Μόλις αλληλοσπρώχθηκαν μπήκαν στην μέση άλλα άτομα και τους χώρισαν πριν γίνει οτιδήποτε. Κάποιοι έβαλαν τον Μ.Κ.1 στο αυτοκίνητο του φίλου του του ΧΧΧΧ και έφυγαν από το μέρος. Μετά από 5 περίπου λεπτά ο κατηγορούμενος 1 μπήκε στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου 2 και με οδηγό τον τελευταίο έφυγαν. Στην διαδρομή είδαν το αυτοκίνητο στο οποίο μετέβαινε ο Μ.Κ.1, σταματημένο στο κανάλι της Γεροσκήπου και σταματήσαν δίπλα του. Ο κατηγορούμενος 1 ρώτησε τον Μ.Κ.1 εάν υπάρχει παρεξήγηση να μιλήσουν, όμως ο τελευταίος δεν απάντησε τίποτε και είπε στον οδηγό να φύγουν, όπως και έκαναν. Γύρω στις 03:00 περίπου δηλαδή δέκα περίπου λεπτά μετά που έφυγε από το μέρος ο Μ.Κ.1 άρχισε να τηλεφωνά στον κατηγορούμενο 1 στο κινητό του και να του λέει διάφορες βρισιές για την μητέρα του. Αυτός του έκλεισε το τηλέφωνο και περίπου 15 λεπτά αργότερα ο Μ.Κ.1 του τηλεφώνησε και του έλεγε ότι έκανε λάθος και του ζητούσε να πάει στο σπίτι του για να μιλήσουν και να τα βρουν. Αφού ο κατηγορούμενος 1 το καλοσκέφτηκε, ότι θα ήταν και οι θείοι του δηλ. οι γονείς του Μ.Κ.1, είπε στον κατηγορούμενο 2 να τον μεταφέρει εκεί. Έφθασαν στο σπίτι του Μ.Κ.1 γύρω στις 04:
6. Ο κατηγορούμενος 1 κατέβηκε από το αυτοκίνητο. Μόλις άνοιξε το κάγκελο της εισόδου με σκοπό να χτυπήσει την πόρτα, ο Μ.Κ.1 αντιλήφθηκε την παρουσία του, άνοιξε την πόρτα και αφού πήρε φόρα πετάχτηκε πάνω του και με το δεξί του πόδι τον χτύπησε στο στήθος με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος 1 να πέσει στον δρόμο. Μόλις ο κατηγορούμενος 2 το είδε αυτό κατέβηκε από το αυτοκίνητο και έπιασε τον Μ.Κ.1 με τα χέρια του για να τον συγκρατήσει να μην χτυπήσει τον κατηγορούμενο
7. Ακολούθως ο Μ.Κ.2, νομιζόμενος ότι ο κατηγορούμενος 2 θα χτυπούσε τον γιο του, βγήκε έξω με ένα αντικείμενο στο χέρι, το οποίο δεν θυμάται τι ακριβώς ήταν και χτύπησε με αυτό τον κατηγορούμενο 2, τέσσερεις περίπου φορές στην πλάτη. Μετά από αυτό οι κατηγορούμενοι μπήκαν στο αυτοκίνητο και έφυγαν χωρίς να χτυπήσουν τον Μ.Κ.1 ή τον Μ.Κ.
8. Η μητέρα του Μ.Κ.1 ήταν πάνω στην βεράντα και φώναζε μόνο. Σε καμία περίπτωση αυτός κτύπησε τον Μ.Κ.1 ή τον Μ.Κ.2, για λόγους σεβασμού. Δέκα περίπου λεπτά μετά που έφυγαν από εκεί, τηλεφώνησε στον κατηγορούμενο 1 η φίλη του Μ.Κ.1 από το σταθερό του σπιτιού και του είπε «Τι είναι τούτα τα πράματα που κάμνεις;» και αυτός της είπε «Εγώ ή ο ΧΧΧΧ;». Αυτή του είπε «Δεν θα προλάβεις να πάεις σπίτι σου» οπόταν αυτός της έκλεισε το τηλέφωνο. Στην κυρίως εξέταση του βλέποντας τις φωτογραφίες του τεκμηρίου 2 υπέδειξε ότι σταμάτησε με το αυτοκίνητο στον δρόμο έξω από το κάγκελο εισόδου της οικίας σε σημείο δεξιότερα του δεξιού μέρους της φωτογραφίας 3 που δεν φαίνεται δηλ. σε αυτήν. Όταν δε του επιτέθηκε ο Μ.Κ.1 είχε ήδη ανοίξει το κάγκελο και είχε κάνει ένα βήμα μέσα ενώ όταν του επιτέθηκε και τον χτύπησε βγήκαν και οι δύο στον δρόμο. Ο κατηγορούμενος 2, είναι φίλος με τον κατηγορούμενο
9. Στις 31.7.13 γύρω στις 22:30 πήγε μαζί με αυτόν στην παραλία του ΧΧΧΧ σε ένα πάρτι όπου ήταν καλεσμένοι. Εκεί βρισκόταν και ο Μ.Κ.
10. Ο κατηγορούμενος 1 δεν μίλησε καθόλου με αυτόν γιατί ήταν παρεξηγημένοι από παλιά. Χωρίς να συμβεί οτιδήποτε γύρω στις 01:30 ο Μ.Κ.1 μαζί με την φίλη του έφυγαν. Γύρω στις 02:00 ο Μ.Κ.1 επέστρεψε μαζί με δύο άλλα πρόσωπα. Όταν ρωτήθηκε από κάποιον εκεί γιατί επέστρεψε είπε ότι είχε ανοιχτούς λογαριασμούς και ήρθε να τους κλείσει. Επειδή ο Μ.Κ.1 έλεγε διάφορα και προκαλούσε με την συμπεριφορά του, ο κατηγορούμενος 2 είπε στον κατηγορούμενο 1 να φύγουν. Όταν μπήκαν στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου 2, ο Μ.Κ.1 πήγε στην θέση του συνοδηγού και τους ζήτησε τον λόγο που έφευγαν λέγοντας τους «Φοάστε να κυκλοφορήσετε;» και αμέσως άρπαξε τον κατηγορούμενο 1 από την φανέλα. Τότε ο κατηγορούμενος 1 κατέβηκε από το αυτοκίνητο και πιάστηκαν στα χέρια, αλληλοσπρώχθηκαν όμως με παρέμβαση άλλων η συμπλοκή σταμάτησε. Στην συνέχεια ο Μ.Κ.1 μπήκε στο αυτοκίνητο κάποιου φίλου του και έφυγαν. Μετά από δέκα λεπτά περίπου έφυγαν και οι κατηγορούμενοι. Ενώ οδηγούσε ο κατηγορούμενος 2, στο σημείο που βρίσκεται η Cyta στην Γεροσκήπου, συναντήσαν στον δρόμο το όχημα που επέβαινε ο Μ.Κ.1 και μόλις τους φώναξε ο κατηγορούμενος 1 να σταματήσουν με σκοπό να μιλήσουν, εκείνοι έβαλαν πισινή και έφυγαν χωρίς να τους ανακόψει τον δρόμο ο κατηγορούμενος 2 ή να συγκρουστούν. Γύρω στις 03:30 της ίδια ημέρας ο Μ.Κ.1 πήρε τηλέφωνο τον κατηγορούμενο 1 και του έλεγε διάφορες βρισιές για την μητέρα του. Ακολούθως ο Μ.Κ.1 πήρε ξανά τηλέφωνο τον κατηγορούμενο 1 και του είπε να πάει στο σπίτι του για να μιλήσουν και να τα βρουν. Γύρω στις 04:00 μόλις οι κατηγορούμενοι έφτασαν έξω από το σπίτι του Μ.Κ.1, ο κατηγορούμενος 1 κατέβηκε από το αυτοκίνητο. Μόλις αυτός άνοιξε το κάγκελο της εισόδου και μπήκε στην αυλή, ο Μ.Κ.1 άνοιξε την πόρτα της εισόδου και παρά την παρότρυνση του πατέρα του (Μ.Κ.2), ο οποίος βρισκόταν πίσω του, να μην κάνει τίποτε, με άλμα πετάχτηκε από τα σκαλιά και κλώτσησε τον κατηγορούμενο 1 στο στήθος με αποτέλεσμα αυτός να πέσει στο έδαφος. Τότε ο κατηγορούμενος 2 κατέβηκε από το αυτοκίνητο και έπιασε από πίσω τον Μ.Κ.1 και τον έβαλε κάτω για να τον συγκρατήσει να μην χτυπήσει άλλο τον κατηγορούμενο
11. Την ίδια ώρα όμως ο Μ.Κ.2 κρατώντας στα χέρια του ένα αντικείμενο, κτύπησε τον κατηγορούμενο 2 κάμποσες φορές πάνω στην πλάτη με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει. Ο κατηγορούμενος 2 σε καμία περίπτωση κτύπησε οποιονδήποτε. Το μόνο που έκανε ήταν να κρατά τον Μ.Κ.1 για να μην χτυπήσει τον κατηγορούμενο
12. Δεν θυμάται εάν εκεί ο κατηγορούμενος 1 κτύπησε τον Μ.Κ.1 γιατί όλα έγιναν γρήγορα. Ως Μ.Υ.1 κατέθεσε ο ΧΧΧΧ Αρέστη, θείος του Μ.Κ.1 αλλά και του κατηγορούμενου
13. Ο μάρτυρας έλαβε γνώση για το επίδικο συμβάν από τον Μ.Κ.2, που είναι αδελφός του. Γνωρίζει ότι μεταξύ Μ.Κ.1 και κατηγορούμενου 1 εκκρεμεί και άλλη υπόθεση στο Δικαστήριο. Μετά από συνεννόηση του μάρτυρα με τον Μ.Κ.2 προσπάθησαν να συμφιλιώσουν τον Μ.Κ.1 με τον κατηγορούμενο
14. Ως αποτέλεσμα, στην παρουσία του μάρτυρα και του Μ.Κ.2 αλλά και του δικηγόρου του, στην καφετέρια του Δικαστηρίου, ο Μ.Κ.1 συμφώνησε με τον κατηγορούμενο 1 να αποσυρθούν και οι δύο υποθέσεις σε κάποιο στάδιο της δίκης, χωρίς οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Αργότερα όμως ο Μ.Κ.1, για άγνωστο στον μάρτυρα λόγο, άλλαξε γνώμη και δεν ήθελε πλέον να αποσυρθούν οι υποθέσεις. Όπως ανέφερε ο κατηγορούμενος 1 στον μάρτυρα, ο Μ.Κ.1 του τηλεφώνησε και του ζήτησε χρήματα. Ουδέποτε όμως ο Μ.Κ.1 ζήτησε κάτι τέτοιο στην παρουσία του μάρτυρα. Ως Μ.Υ.2 κατέθεσε ο ΧΧΧΧ Στυλιανού. Ο μάρτυρας γνωρίζει τόσο τους κατηγορουμένους όσο και τον Μ.Κ.1, ο οποίος είναι συγχωριανός του. Την 1.8.13 παρευρέθηκε σε πάρτι που έκανε ο ΧΧΧΧ Δημοσθένους. Μετέβηκαν εκεί από το χωριό τους με τον Μ.Κ.1 περί ώρα 24:00 με 24:
15. Γνωρίζει ότι ο Μ.Κ.1 είχε πάει και πριν στο πάρτι και είχε φύγει πριν πάνε ξανά μαζί. Όταν πήγαν στο πάρτι έκατσε στο ίδιο τραπέζι με τον Μ.Κ.1, σχεδόν δίπλα δίπλα. Στο πάρτι ήταν και οι κατηγορούμενοι. Δεν αντιλήφθηκε να έγινε εκεί κάποιο επεισόδιο μεταξύ κατηγορουμένων και του Μάριου που έκανε το πάρτι. Ούτε ο Μ.Κ.1 αντάλλαξε εκεί οποιαδήποτε κουβέντα με τους κατηγορούμενους και ο μάρτυρας δεν είδε να γίνεται κάποιο επεισόδιο μεταξύ αυτών. Γνωρίζει ότι την ώρα που έφευγαν οι κατηγορούμενοι συναντήθηκαν με τον Μ.Κ.1 στον παρκινγκ αλλά αυτός δεν ήταν κοντά στο συμβάν. Δεν γνωρίζει εάν την ώρα που οι κατηγορούμενοι μπήκαν στο αυτοκίνητο τους, ο Μ.Κ.1 τους είπε κάτι. Ο μάρτυρας έφυγε από το πάρτι με τον Μ.Κ.1, οδηγώντας το δικό του αυτοκίνητο. Έκανε την διαδρομή προς το χωριό τους από την θάλασσα προς την Γεροσκήπου. Κατά την διαδρομή συναντήθηκαν με τους κατηγορούμενους στο κανάλι της Γεροσκήπου. Δεν γνώριζε ότι αυτοί θα περνούσαν από εκεί. Αυτοί σταμάτησαν στο πλάι του αυτοκινήτου του για να μιλήσουν με τον Μ.Κ.
16. Μίλησαν με αυτόν αλλά δεν θυμάται τι είπαν μεταξύ τους. Το αυτοκίνητο που επέβαιναν οι κατηγορούμενοι δεν άγγιξε ή χτύπησε στο δικό του. Στην συνέχεια έφυγαν όλοι χωρίς να γίνει οτιδήποτε και αυτός με τον Μ.Κ.1 επέστρεψαν στο χωριό τους. Την επόμενη έμαθε από συγχωριανούς του ότι εκείνο το βράδυ έγινε κάποιο επεισόδιο μεταξύ Μ.Κ.1 και κατηγορουμένων. Ως Μ.Υ.3 κατέθεσε η ιατρός των Α' Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, Δρ. ΧΧΧΧ Πέτρου, η οποία την 1.8.13 εξέτασε τον κατηγορούμενο 1 και ετοίμασε σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 13). Σύμφωνα με το εν λόγω πιστοποιητικό ο κατηγορούμενος 1 μετέβη για εξέταση η ώρα 17:41 και ανέφερε ξυλοδαρμό. Από την εξέταση η μάρτυρας διαπίστωσε ότι ο κατηγορούμενος 1 έφερε αιμάτωμα (δηλ. μαύρισμα-μελανιά) ρινός, αιμάτωμα στο αριστερό ημιδιάφραγμα (στον θώρακα), αιμάτωμα στο μικρό δάκτυλο του αριστερού χεριού και αιμάτωμα κάτω από τον δεξί οφθαλμό. Του έγινε ακτινολογικός έλεγχος θώρακος και δεξιών πλευρών και αποκλείστηκε η ύπαρξη καταγμάτων. Του δόθηκαν οδηγίες και παυσίπονα και έφυγε. Όταν ρωτήθηκε εάν μπορεί να πει από που προήλθαν οι πιο πάνω τραυματισμοί είπε ότι μια περίπτωση είναι να προήλθαν από χτυπήματα αλλά δεν μπορούσε να πει εάν ήταν από κλωτσιά ή γροθιά. Ερωτώμενη στην αντεξέταση εάν αποκλείει αυτά τα τραύματα να έγιναν όχι από ξυλοδαρμό αλλά από άλλη αιτία είπε ουσιαστικά ότι δεν είναι της ειδικότητας της να πει και δεν μπορεί να το αποκλείσει. Τέλος ως Μ.Υ.4 κατέθεσε η Δρ. ΧΧΧΧ Πρέστου, ιατρός των Α' Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Αυτή εξέτασε την 1.8.13 και ώρα 17:42 τον κατηγορούμενο 2 και ετοίμασε ιατρικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 14) όπου καταγράφει α ακόλουθα: «Αναφέρει επίθεση από άλλο άτομο. Φέρει στην ραχιαία επιφάνεια εκδορές (σχεδίασε το σχήμα της ράχης με την παρουσίαση μιας εκδοράς πέντε εκατοστών και άλλων δύο λίγο πιο κάτω). Στην μεσότητα περίπου της οσφυϊκής μοίρας απώλεια δέρματος και στην περιοχή περίπου της οσφυϊκής μοίρας εκχύμωση διαμέτρου 10-15 εκατοστά. Αναφέρει άλγος στην ραχιαία επιφάνεια και δυσκολία στην αναπνοή. Η οξυγόνωση ανταποκρίνεται στο 98%, αρτηριακή υπέρταση 135 mm hg, μέτρηση πίεσης 86 παλμοί, θερμοκρασία. Δόθηκαν οδηγίες, χορήγηση παυσίπονων. Επαναξιολόγηση στα εξωτερικά ιατρεία σε περίπτωση μη βελτίωσης. Έγινε ακτινολογικός έλεγχος, ακτινογραφία θώρακα». Ερωτώμενη εάν μπορεί να πει από τι προήλθαν οι εκδορές στην ράχη του κατηγορούμενου 2, η απώλεια δέρματος και οι εκχυμώσεις και εάν προκλήθηκαν από κάποιο αντικείμενο, είπε ότι σαν ιατρός των Α΄ Βοηθειών αξιολογεί αυτά που βλέπει και δεν είναι ιατροδικαστής, ειδικός για να πει από που προήλθαν. Είπε δε για τις εκδορές ότι υπάρχουν πολλές αιτίες, όπως κοψίματα και πτώσεις, διευκρινίζοντας ότι δεν είναι της ειδικότητας της και ότι απλά αντιμετώπισε αυτά που είδε και αυτά που της ανέφερε ο κατηγορούμενος
17. Διευκρίνισε επίσης ότι εκεί που το πιστοποιητικό καταγράφει «Αναφέρει .» εννοεί αυτά που της είπε ο κατηγορούμενος
18. Είπε επίσης όσον αφορά τις ακτινογραφίες ότι για να αφήσει τον ασθενή να φύγει δεν παρατήρησε κάτι σε αυτές. Αξιολόγηση της μαρτυρίας Αρχίζοντας από τους Μ.Κ.4, Μ.Υ.3 και Μ.Υ.4 πρέπει να λεχθεί ότι και οι τρεις μου έκαναν καλή εντύπωση. Όντας ανεξάρτητοι μάρτυρες εξήγησαν με σαφήνεια και τρόπο κατανοητό τις διαπιστώσεις τους κατά τις εξετάσεις που έκαναν και η μαρτυρία τους δεν αμφισβητήθηκε. Απάντησαν επίσης με ειλικρίνεια και επεξηγώντας ο καθένας στο μέτρο των γνώσεων και της πείρας του τους πιθανούς τρόπους πρόκλησης των τραυμάτων που διαπίστωσαν, χωρίς να μπορούν δηλ. να πουν με ακρίβεια πως αυτά προκλήθηκαν. Ως εκ των άνω η μαρτυρία τους γίνεται δεκτή. Ο Μ.Κ.3 αναφέρθηκε στις ενέργειες που προέβη κατά την διερεύνηση της υπόθεσης. Η μαρτυρία του ουδόλως αμφισβητήθηκε και συναφώς γίνεται δεκτή. Ο Μ.Υ.1 θείος του Μ.Κ.1 αλλά και του κατηγορούμενου 1 μου έκανε καλή εντύπωση. Ήταν εμφανές από το σύνολο της μαρτυρίας του ότι προσήλθε στο Δικαστήριο χωρίς οποιαδήποτε προκατάληψη έναντι οποιουδήποτε, για να αναφέρει όσα γνώριζε για την υπόθεση και η μαρτυρία του, η οποία περιορίσθηκε στην προσπάθεια του για συμφιλίωση και στην συμφωνία που έγινε στην παρουσία του, δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση του. Να σημειωθεί δε ότι ως είπε δεν γνωρίζει προσωπικά κατά πόσο ο Μ.Κ.1 ζήτησε οποτεδήποτε χρήματα από τον κατηγορούμενο 1 κάτι που του ανέφερε ο τελευταίος. Η μαρτυρία λοιπόν του Μ.Υ.1 με εξαίρεση αυτά που του είπε ο κατηγορούμενος 1 ότι δηλ. ο Μ.Κ.1 του ζήτησε χρήματα, γίνεται δεκτή. Θα πρέπει όμως εδώ να λεχθεί ότι σε κάθε περίπτωση η μαρτυρία αυτή δεν μπορεί να οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι ο Μ.Κ.1 είπε ψέματα για το όλο επεισόδιο εφόσον η συμφωνία για εκατέρωθεν απόσυρση των δύο υποθέσεων δεν μπορεί να οδηγήσει από μόνη της σε τέτοιο. Ως άλλωστε ανέφερε και ο Μ.Υ.1 αυτή έγινε κατόπιν προσπάθειας δικής του και του Μ.Κ.2 ώστε να επιτευχθεί συμφιλίωση μεταξύ Μ.Κ.1 και κατηγορούμενου 1 που είναι στενοί συγγενείς και άρα αποσκοπούσε στο να μην υπάρξει συνέχεια στα Δικαστήρια, χωρίς όμως αυτό από μόνο του να διαψεύδει την εκδοχή ότι τα γεγονότα έλαβαν χώραν ως υποστήριξε ο Μ.Κ.
19. Ο Μ.Κ.2 μου έκανε καλή εντύπωση. Αναφέρθηκε με σαφήνεια στα γεγονότα και στα όσα αντιλήφθηκε κατά τον επίδικο χρόνο, δεν περιέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις, οι θέσεις του ήταν σταθερές και συνεπείς και δεν κλονίσθηκαν κατά την αντεξέταση του. Το γεγονός ότι ανέφερε στην αντεξέταση του ότι ο γιος του δεν είχε διαφορές με τον κατηγορούμενο 1 δεν δείχνει κατά την κρίση μου προσπάθεια του να ψευστεί. Αυτό γιατί πέραν του ότι η ύπαρξη διαφορών μεταξύ αυτών αποτελεί κοινό έδαφος, η θέση του Μ.Κ.2 προφανώς συνδέεται με το γεγονός ότι ο ίδιος θεωρούσε ουσιαστικά το όλο θέμα λήξαν, κάτι που προκύπτει τόσο από την δήλωση του ενόρκως ότι δεν έχει οποιοδήποτε παράπονο και «ό,τι έγινε έγινε» αλλά και από το ότι, ως ανέφερε ο Μ.Υ.1 δηλ. ο αδελφός του, ενόψει της στενής συγγένειας, μαζί μεσολάβησαν για να αποσυρθούν οι εκατέρωθεν υποθέσεις που εκκρεμούσαν. Δεν μου διαφεύγει επίσης ότι κατά την αντεξέταση του ανέφερε σε κάποιο σημείο ότι μπήκε στην μέση για να τους «χωρίσει». Όμως αυτό δεν μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι υπήρχε συμπλοκή μεταξύ Μ.Κ.1 και κατηγορουμένων, με την έννοια της ενεργής συμμετοχής του πρώτου, εφόσον με βάση όλα όσα ανέφερε και περιέγραψε, τα οποία να σημειωθεί δεν αμφισβητήθηκαν, κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο. Αυτό καθότι ως είπε, ο Μ.Κ.1 βρισκόταν ουσιαστικά ακινητοποιημένος από τον κατηγορούμενο 2 στο έδαφος και δεχόταν χτυπήματα και από τους δύο κατηγορούμενους. Η αναφορά του σε προσπάθεια να τους χωρίσει είχε λοιπόν προφανώς την έννοια που ανέφερε και στην κυρίως εξέταση δηλ. να σταματήσει το όλο επεισόδιο. Καμία δε υποβολή του τέθηκε ότι ο Μ.Κ.1 βρισκόταν πάνω από τον κατηγορούμενο 1 και τον χτυπούσε, ως ήταν η θέση το τελευταίου. Περαιτέρω δεν αμφισβητήθηκε ότι ο κατηγορούμενος 1 επιτέθηκε και στον ίδιο κλωτσώντας τον, ούτε ότι αμέσως μετά το επεισόδιο ο ίδιος μετέφερε τον Μ.Κ.1 στο Νοσοκομείο. Τέλος καμία υποβολή του τέθηκε ότι τα τραύματα που διαπιστώθηκαν εκεί προκλήθηκαν όχι από τους κατηγορούμενους αλλά με άλλο τρόπο. Η μαρτυρία του λοιπόν γίνεται δεκτή. Όσον αφορά την Μ.Κ.5 θα πρέπει να λεχθεί ευθύς εξ αρχής ότι η μαρτυρία της, στο μέτρο που δεν συμφωνεί επακριβώς, με αυτήν του συζύγου της (Μ.Κ.2) δεν μπορεί να γίνει δεκτή και εξηγώ. Δεν αμφισβητήθηκε μεν ότι αυτή εξήλθε σε κάποια φάση της οικίας και είδε να χτυπούν τον γιο της. Όμως η εκδοχή της διαφέρει σε ουσιώδες σημείο και συγκεκριμένα στην δική της εμπλοκή στο επεισόδιο. Ο σύζυγος της κατά την μαρτυρία του ανέφερε ότι βγήκε και αυτή έξω και τηλεφώνησε στην Αστυνομία. Πουθενά δεν ανέφερε ότι ενεπλάκη και αυτή στην προσπάθεια να εμποδίσει τους κατηγορούμενους να χτυπούν τον γιό του, κατεβαίνοντας από την βεράντα. Αντίθετα η Μ.Κ.5 υποστήριξε αυτή την θέση, η οποία δεν μπορεί όμως να γίνει δεκτή και λόγω του ότι προς επίρρωση της υποστήριξε περαιτέρω, προφανώς για να θέσει τον εαυτό της όχι πάνω στην βεράντα αλλά κάτω όπου βρίσκονταν οι υπόλοιποι, ότι λόγω της ανάμειξης της χτυπήθηκε και η ίδια και της προκλήθηκαν τραύματα. Ανέφερε δε ότι δέχθηκε χτυπήματα στα χέρια και στα πόδια και ότι μάλιστα της δημιουργήθηκαν και μώλωπες. Παρά ταύτα και ενώ μετέβηκε αμέσως μετά με τον σύζυγο και τον γιο τους στο Νοσοκομείο δεν ζήτησε να εξετασθεί από γιατρό, χωρίς να δώσει πειστική δικαιολογία. Όσον δε αφορά το ότι αυτή έλαβε τις φωτογραφίες του τεκμηρίου 3 με το κινητό της στο Νοσοκομείο την 1.8.13 αυτό δεν αμφισβητήθηκε. Η μαρτυρία λοιπόν της Μ.Κ.5 γίνεται δεκτή μόνο στο μέτρο που συμφωνεί επακριβώς με αυτήν του Μ.Κ.
20. Ο Μ.Υ.2 δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Ήταν εμφανές από το σύνολο της μαρτυρίας του ότι δεν ήλθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια αλλά για να βοηθήσει τους κατηγορούμενους να πείσουν για την εκδοχή τους και να διαψεύσει μέρος της εκδοχής του Μ.Κ.
21. Αυτό προκύπτει αβίαστα από το ότι αναφερόταν με θετικότητα και λεπτομέρεια στα γεγονότα εκείνα που ήταν προς όφελος των κατηγορουμένων ενώ όταν ερωτάτο για θέματα τα οποία ήταν αναμενόμενο να γνωρίζει λόγω της παρουσίας του κοντά στον Μ.Κ.1 σε διάφορους χώρους, απαντούσε υπεκφεύγοντας ότι δεν θυμόταν. Πέραν τούτου κάποιες εκ των θέσεων του δεν βρίσκουν έρεισμα στην λογική. Συγκεκριμένα: Στην κυρίως εξέταση του είπε ότι όταν έφευγαν οι κατηγορούμενοι από το πάρτι συναντήθηκαν με τον Μ.Κ.1 στο παρκινγκ, αλλά για να αποφύγει να πει τι έγινε εκεί, είπε ότι δήθεν ο ίδιος δεν ήταν κοντά στο συμβάν εξ ου και δήλωσε ότι δεν γνωρίζει εάν την ώρα που οι κατηγορούμενοι μπήκαν στο αυτοκίνητο, ο Μ.Κ.1 τους είπε κάτι. Στην αντεξέταση του όμως όταν ρωτήθηκε τι έγινε στο παρκινγκ είπε ότι υπήρχε μια μικρή εμπλοκή μεταξύ τους για να πει όμως στην συνέχεια ότι επρόκειτο μόνο για λογομαχία. Παρά δε το ότι αντιλήφθηκε αυτό, όταν ρωτήθηκε ποιος ήταν ο λόγος, υπεκφεύγοντας είπε ότι δεν θυμάται λόγω της παρόδου του χρόνου. Στην κυρίως εξέταση υποστήριξε ότι στο πάρτι δεν αντιλήφθηκε να έγινε κάποιο επεισόδιο μεταξύ κατηγορουμένων και του ΧΧΧΧ που έκανε το πάρτι ούτε ο Μ.Κ.1 να αντάλλαξε οποιαδήποτε κουβέντα μαζί τους και αυτός δεν είδε να γίνεται κάποιο επεισόδιο μεταξύ αυτών. Όταν όμως στην αντεξέταση του τέθηκε ότι πριν μεταβούν στον παρκινγκ, ο Μ.Κ.1 δέχθηκε χτυπήματα από τους κατηγορούμενους όταν μπήκε στην μέση για να χωρίσει αυτούς και ένα φίλο του και ενώ είπε ότι βρισκόταν σχεδόν δίπλα στον Μ.Κ.1, απάντησε μη πειστικά ότι δεν το γνωρίζει αυτό. Δέχθηκε όμως στην συνέχεια ότι ο Μ.Κ.1 του είπε να φύγουν για να μην τσακωθούν εννοώντας με τους κατηγορούμενους. Όταν όμως του τέθηκε ότι για να του πει αυτό, προηγήθηκε κάτι, είπε ότι συζήτησαν αλλά και πάλι δεν ήταν σε θέση να πει για ποιο πράγμα ενώ ούτε αργότερα ρώτησε τον Μ.Κ.1 γιατί, κάτι που θα ήταν λογικό να κάνει, δίδοντας την μη πειστική δικαιολογία ότι δήθεν δεν ενδιαφερόταν. Στην κυρίως εξέταση του είπε ότι κατά την επιστροφή τους στο χωριό συναντήθηκαν με τους κατηγορούμενους στο κανάλι της Γεροσκήπου και ότι δεν γνώριζε ότι θα περνούσαν από εκεί. Δεν εξήγησε όμως πως έγινε τέτοια συνάντηση και πως γνώριζαν οι κατηγορούμενοι ότι θα ήταν εκεί με δεδομένο ότι αυτός με τον Μ.Κ.1 είχαν φύγει πρώτοι, ούτε και πως τους πρόλαβαν. Είπε επίσης ότι οι κατηγορούμενοι σταμάτησαν στο πλάι του αυτοκινήτου του για να μιλήσουν με τον Μ.Κ.1 και ότι μίλησαν αλλά και πάλι ενώ καθόταν δίπλα από τον τελευταίο απέφυγε να πει τι είπαν, λέγοντας και πάλι ότι δήθεν δεν θυμόταν. Στην αντεξέταση του είπε δε ότι οι κατηγορούμενοι προσπάθησαν να μιλήσουν, δηλ. δεν μίλησαν με τον Μ.Κ.1 και μετά έφυγαν όλοι χωρίς να γίνει κάτι άλλο. Όταν όμως και πάλι ρωτήθηκε τι είπαν έδωσε την εξής απάντηση «Μίλησαν...φύγαμε...δεν μείναμε πολύ ώρα εκεί, 1-2 λεπτά, δεν πρόλαβαν να πουν κάτι να μιλήσουν, φύγαμε από εκεί», η οποία δείχνει και πάλι την προσπάθεια του να μην πει την αλήθεια. Το ότι πρόθεση του ήταν να βοηθήσει τους κατηγορούμενους προκύπτει και από το ότι στην αντεξέταση του, ενώ δεν γνώριζε τον λόγο που τους πρόλαβαν οι κατηγορούμενοι στο κανάλι της Γεροσκήπου, υποστήριξε ότι κατά την γνώμη του τυχαία πέρασαν από εκεί. Παραδέχθηκε τέλος στην αντεξέταση του ότι δεν ζήτησε τότε να δώσει κατάθεση και ότι θυμήθηκε τι έγινε τότε όταν δύο εβδομάδες πριν την κατάθεση του στο Δικαστήριο του τηλεφώνησαν οι κατηγορούμενοι και μίλησαν για αυτήν. Ως εκ των άνω κρίνω ότι ο Μ.Υ.2 δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και έτσι η μαρτυρία του δεν γίνεται δεκτή. Αποτιμώντας την μαρτυρία του Μ.Κ.1 στο σύνολο της και κατ' αντιπαραβολή με την υπόλοιπη μαρτυρία, θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτός μου έκανε καλή εντύπωση. Απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα στις ερωτήσεις, περιέγραψε με σαφήνεια τα όσα βίωσε, οι θέσεις του ήταν σταθερές, συνεπείς και λογικές και δεν περιέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις. Η εκδοχή του δε όσον αφορά τα όσα έλαβαν χώρα στον χώρο της οικίας όπου διέμενε την 1.8.13, υποστηρίζεται τόσο από την μαρτυρία του Μ.Κ.2 όσο και από την ιατρική μαρτυρία σε σχέση με τα τραύματα του (βλ. Μ.Κ.4) (για την υποστηρικτική μαρτυρία «supportive evidence» βλ. Κουσουλίδης ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 10/2018, ημερ. 9.11.18). Θα πρέπει εδώ να λεχθεί ότι όσον αφορά την εξιστόρηση των γεγονότων του ίδιου περιστατικού από διαφορετικά άτομα που είναι παρόντα, είναι φυσικό ο καθένας να αντιλαμβάνεται τα όσα διαδραματίζονταν από την θέση που βρίσκεται και το δικό του οπτικό πεδίο όπως φυσικό είναι και να εντοπίζονται διαφορές όταν τα γεγονότα εξελίσσονται ταχέως, παράγοντες που δεν ανάγονται σε καίριο πλήγμα ισοδύναμο με αναξιόπιστη μαρτυρία. Βασικό είναι παρά την ύπαρξη διαφορών να αναδύεται χωρίς αμφιβολία ένας κοινός κορμός δεδομένων, με γεγονότα που συγκλίνουν ως προς την ουσιαστική υφή τους (βλ. Αχτάρ κ.α. ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ 397). Εξετάζοντας στην παρούσα την μαρτυρία των Μ.Κ.1 και Μ.Κ.2 και αντιπαραβάλλοντας την μεταξύ τους θα πρέπει να λεχθεί ότι δεν εντοπίζονται ουσιώδεις διαφορές και ότι οι όποιες διαφορές υπάρχουν δικαιολογούνται στην βάση των πιο πάνω και δεν πλήττουν την αξιοπιστία τους. Σε σχέση με το ότι δεν ανέφερε στην κατάθεση του ότι στο πάρτι χτυπήθηκε μετά που μπήκε στην μέση για να σταματήσει την αντιπαράθεση στην οποία ήλθαν οι κατηγορούμενοι με τον φίλο του, έδωσε εξήγηση, η οποία ισχύει και για άλλες λεπτομέρειες που δεν αναφέρονται στην κατάθεση του. Συγκεκριμένα είπε ότι η Αστυνομία πήγε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και του ζήτησαν να δώσει κατάθεση το πρωί της ίδιας ημέρας (η ώρα 10:00 δηλ. μόλις 6 ώρες μετά το συμβάν) ενώ ήταν ακόμη ζαλισμένος και συγχυσμένος και έτσι μόνο περιληπτικά ανέφερε τα πράγματα. Εξήγησε δε ότι στην κατάθεση του είπε ότι χτυπήθηκε χωρίς λόγο γιατί δεν είχε προηγηθεί κάτι. Πράγματι η εξήγηση του κρίνεται πειστική λαμβάνοντας υπόψην την κατάσταση του, όπως μάλιστα φαίνεται και στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 3 που λήφθηκαν την ίδια ημέρα όταν αυτός ήταν κλινήρης στο Νοσοκομείο. Είπε επίσης ότι αργότερα ζήτησε να δώσει συμπληρωματική κατάθεση αλλά κάποιος αστυνομικός του είπε να περιμένει για αργότερα και τελικά δεν λήφθηκε τέτοια. Το γεγονός ότι, ως ανέφερε ο Μ.Κ.4, κατά την εξέταση του ο Μ.Κ.1 ήταν απόλυτα φυσιολογικός στην επικοινωνία και στην νευρολογική κατάσταση και συνεννοείτο κανονικά μαζί του, δεν μεταβάλει κατά την κρίση μου τα πιο πάνω. Αυτό καθότι ο Μ.Κ.4 αναφερόταν στην εν λόγω κατάσταση για σκοπούς της ιατρικής εξέτασης. Άλλωστε ο Μ.Κ.4 κατέγραψε στο σχετικό πιστοποιητικό ότι ο Μ.Κ.1 του ανέφερε ότι είχε και ζάλη ενώ περαιτέρω ο Μ.Κ.1, δεν υποστήριξε ότι δεν μπορούσε να αναφέρει τα όσα έγιναν αλλά ότι λόγω της κατάστασης του τα ανέφερε συνοπτικά. Δεν μου διαφεύγει δε ότι στην κατάθεση του ανέφερε ότι κατά την ανακοπή της πορείας, οι κατηγορούμενοι κτύπησαν το αυτοκίνητο όπου αυτός επέβαινε. Όμως δεν υποστήριξε ότι το κτύπημα προήλθε από το αυτοκίνητο των κατηγορουμένων δηλ. ότι υπήρξε σύγκρουση μεταξύ τους. Αυτό άλλωστε το ανέφερε και στην αντεξέταση του λέγοντας ότι υπήρξε ανακοπή και όχι σύγκρουση. Παρά δε το ότι δεν κλονίσθηκε η θέση του όσον αφορά το πως μετέβηκαν οι κατηγορούμενοι στο σπίτι του θα πρέπει να λεχθεί ότι το γεγονός αυτό σε κάθε περίπτωση είναι επουσιώδες. Αναφορικά με το ότι και η μητέρα του ενεπλάκη στο επεισόδιο και χτυπήθηκε από τους κατηγορούμενους θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτό δεν υποστηρίζεται από την μαρτυρία του πατέρα του (Μ.Κ.2) και για τους λόγους που εξηγήθηκαν κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της μητέρας του (Μ.Κ.5) δεν έγινε δεκτό. Αυτό όμως δεν κρίνεται ως τέτοιο που να καθιστά ολόκληρη την μαρτυρία του αναξιόπιστη και έκθετη σε απόρριψη. Ο ίδιος άλλωστε ανέφερε ότι μετά που δέχθηκε τα χτυπήματα και έπεσε κάτω ήταν ζαλισμένος, ότι εκεί δέχθηκε κλωτσιές στο κεφάλι και στο μάτι, λέγοντας μάλιστα ότι «χάθηκε η όραση του» και συνεπώς ενόψει αυτού σε συνδυασμό με την παρουσία των γονιών του στον χώρο και το πώς εξελίχθηκαν τα γεγονότα, δεν μπορεί να θεωρηθεί εντελώς αβάσιμη η πεποίθηση του ότι ενεπλάκη και η μητέρα του. Όσον δε αφορά το κατά πόσο έγινε συμφωνία μεταξύ αυτού και κατηγορουμένων για απόσυρση των εκατέρωθεν παραπόνων προς απόσυρση των υποθέσεων που εκκρεμούσαν, δεν δέχθηκε ότι έγινε τέτοια. Σε σχέση με αυτό έχει γίνει δεκτή η μαρτυρία του Μ.Υ.1 ότι έγινε τέτοια συμφωνία και ότι ο Μ.Κ.1 τελικά άλλαξε γνώμη. Δεν έγινε όμως δεκτό ότι ζήτησε χρήματα από τον κατηγορούμενο

1. Σε κάθε περίπτωση, ως εξηγήθηκε κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Υ.1, αυτό από μόνο του δεν διαψεύδει την εκδοχή του Μ.Κ.1 ως προς το πώς έγιναν τα γεγονότα. Δεν είναι δε ουσιώδες το κατά πόσο έγινε τέτοια συμφωνία ή όχι εφόσον ήταν απόλυτο δικαίωμα του Μ.Κ.1 να επιμένει να δικασθούν οι υποθέσεις και το όλο θέμα δεν κατέδειξε ότι η καταγγελία του ήταν ψευδής. Ως εκ των άνω η μαρτυρία του Μ.Κ.1 γίνεται δεκτή, με τις ως άνω διευκρινίσεις. Τέλος οι κατηγορούμενοι δεν μου έκαναν καλή εντύπωση. Ήταν εμφανές από το σύνολο της μαρτυρίας ότι δεν είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο εφόσον περιέπεσαν σε αντιφάσεις ενώ οι ουσιώδεις θέσεις τους είτε στερούνται πειστικότητας και συνέπειας είτε δεν βρίσκουν έρεισμα στην λογική είτε διαψεύδονται από ανεξάρτητη μαρτυρία. Πιο συγκεκριμένα ξεκινώντας από τον κατηγορούμενο 1: Στην κατάθεση του, την οποία υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, είπε ότι όταν στις 31.7.13 πήγε με τον κατηγορούμενο 2 στο πάρτι δεν αντάλλαξαν καμία κουβέντα με τον Μ.Κ.1 πριν αυτός φύγει την πρώτη φορά. Είπε δε ότι όταν ο Μ.Κ.1 επέστρεψε ξανά στο πάρτι έκατσε σε διαφορετικό τραπέζι από αυτούς και όταν κάποιος τον ρώτησε γιατί επέστρεψε εκείνος είπε «΄Ηρτα πίσω γιατί έχω ανοιχτούς λογαριασμούς». Επειδή μονολογούσε, φαινόταν μεθυσμένος και ήταν ενοχλητικός, ο κατηγορούμενος 2 είπε στον κατηγορούμενο 1 να φύγουν και έτσι χωρίς να προκληθεί οτιδήποτε μπήκαν στο αυτοκίνητο του δεύτερου για να φύγουν. Τότε πήγε κοντά στην θέση του συνοδηγού, όπου καθόταν ο κατηγορούμενος 1, ο Μ.Κ.1 και του είπε «Φοάστε κανένα και δεν κινήστε και θα φύετε;». Ο κατηγορούμενος 1 του απάντησε όχι και ο Μ.Κ.1 με το δεξί του χέρι τον άρπαξε από την φανέλα. Τότε κατηγορούμενος 1 του είπε να τον αφήσει και μόλις τον άφησε κατέβηκε από το αυτοκίνητο, αλληλοσπρώχθηκαν, μπήκαν στην μέση άλλα άτομα και τους χώρισαν πριν γίνει οτιδήποτε. Κάποιοι έβαλαν τον Μ.Κ.1 στο διπλοκάμπινο του φίλου του και έφυγαν. Στην αντεξέταση του είπε ότι πριν φύγει την πρώτη φορά από το πάρτι ο Μ.Κ.1, τον ίδιο δεν τον ενδιέφερε τι έκανε, κουβέντιαζε με την παρέα του και δεν έβλεπε τι έκανε ο Μ.Κ.
2. Είδε τι έκανε όταν επανήλθε αργότερα. Όσον αφορά την θέση του ότι ο Μ.Κ.1 φαινόταν μεθυσμένος, στην αντεξέταση του υποστήριξε ότι είναι για αυτόν τον λόγο που μονολογούσε. Και ενώ πριν ανέφερε ότι δεν παρατηρούσε τι έκανε πριν φύγει την πρώτη φορά ο Μ.Κ.1, για πρώτη φορά υποστήριξε ότι αυτός έπινε πριν φύγει κάτι που συνέχισε όταν επανήλθε. Αντιλαμβανόμενος την ασυνέπεια της θέσης του, όταν του υποδείχθηκε το πιο πάνω, είπε μη πειστικά ότι δήθεν το είδε αυτό όταν μιλούσε με άλλα πρόσωπα φίλους του, που βρίσκονταν στο τραπέζι του Μ.Κ.
3. Στην συνέχεια όμως προσπαθώντας να πείσει για την θέση του υποστήριξε ότι υποψιάστηκε ότι ο Μ.Κ.1 ήταν μεθυσμένος εκ του ότι έφυγε, επέστρεψε και ανέφερε ότι είχε ανοικτούς λογαριασμούς και μονολογούσε. Όσον αφορά την απάντηση που έδωσε ο Μ.Κ.1 όταν ρωτήθηκε από άλλο πρόσωπο γιατί επέστρεψε, παρά το ότι ως ο ίδιος ο κατηγορούμενος 1 παραδέχθηκε, είχε παρεξηγηθεί στο παρελθόν με εκείνον, εντούτοις υποστήριξε μη πειστικά ότι δεν αντιλήφθηκε ότι τότε μιλούσε για αυτόν. Παρά όμως τα πιο πάνω και χωρίς να μεσολαβήσει κάτι άλλο ανέφερε, χωρίς να δώσει κάποια λογική εξήγηση, ότι μόνο όταν ο κατηγορούμενος 2 του είπε να φύγουν για να τελειώσει η κουβέντα ως εκεί, αντιλήφθηκε ουσιαστικά ότι αναφερόταν σε αυτόν. Για αυτό και μπήκε στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου 2 για να φύγουν. Μάλιστα σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του είπε ότι φοβήθηκε ουσιαστικά από αυτά που έλεγε ο Μ.Κ.1 για αυτό και μπήκε στο αυτοκίνητο. Στην συνέχεια όμως υποστήριξε ότι αντιλήφθηκε ότι ο Μ.Κ.1 μιλούσε για τον ίδιο αργότερα όταν δηλ. μπαίνοντας στο αυτοκίνητο εκείνος τον προσέγγισε και αφού τον ρώτησε αν φοβάται τον έπιασε από τον γιακά. Σε άλλο όμως σημείο είπε ότι αντιλήφθηκε αυτό την ώρα που ο Μ.Κ.1 μονολογούσε. Δεν βρίσκει δε έρεισμα στην λογική η θέση του ότι παρά το ότι φοβήθηκε ή έστω μπήκε στο αυτοκίνητου του συγκατηγορούμενου του για να φύγουν για να μην του κάνει κακό ο Μ.Κ.1 και να αποφευχθεί οποιοδήποτε επεισόδιο, όταν ο τελευταίος τον έπιασε από τον γιακά, κατέβηκε κάτω και συνεπλάκη μαζί του. Όταν του τέθηκε εύλογα το ερώτημα αυτό έδωσε την μη πειστική απάντηση ότι κατέβηκε για να δει τι είχε μαζί του και τι ήθελε. Στην κατάθεση του είπε ότι 5 περίπου λεπτά μετά που έφυγε ο Μ.Κ.1 με τον φίλο του (ο συγκατηγορούμενος του έκανε λόγο για 10 λεπτά) αυτός μπήκε στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου 2 και με οδηγό τον τελευταίο έφυγαν και στην διαδρομή είδαν το αυτοκίνητο στο οποίο μετέβαιναν οι πιο πάνω σταματημένο στο κανάλι της Γεροσκήπου και σταματήσαν δίπλα του. Ο κατηγορούμενος 1 τον ρώτησε εάν υπάρχει παρεξήγηση να μιλήσουν, όμως ο Μ.Κ.1 δεν απάντησε τίποτε και είπε στον οδηγό να φύγουν, όπως και έκαναν. Σε σχέση με τα πιο πάνω θα πρέπει κατ' αρχάς να λεχθεί ότι δεν είναι πειστική η θέση του ότι παρά τα όσα είπε ότι προηγήθηκαν και έδειχναν σαφώς ότι υπήρχε κάποιο θέμα, όταν συναντήθηκαν στην Γεροσκήπου, ρώτησε δήθεν τον Μ.Κ.1 εάν υπήρχε παρεξήγηση να μιλήσουν. Μη πειστική κρίνεται επίσης και η θέση του ότι παρά το ότι ο Μ.Κ.1 με τον φίλο του ξεκίνησαν από το πάρτι 5 λεπτά πριν τους κατηγορούμενους, εντούτοις οι τελευταίοι τους συνάντησαν δήθεν τυχαία αλλά και με το όχημα σταθμευμένο, σε κάποιο σημείο της διαδρομής. Στην κατάθεση του είπε ότι γύρω στις 03:00 περίπου ο Μ.Κ.1 άρχισε να του τηλεφωνά και να βρίζει την μητέρα του. Αυτός του έκλεισε το τηλέφωνο και περίπου 15 λεπτά αργότερα ο Μ.Κ.1 του τηλεφώνησε και του είπε ότι έκανε λάθος και του ζητούσε να πάει στο σπίτι του για να μιλήσουν και να τα βρουν. Αφού ο κατηγορούμενος 1 το καλοσκέφτηκε, ότι θα ήταν και οι θείοι του δηλ. οι γονείς του Μ.Κ.1, είπε στον κατηγορούμενο 2 να τον μεταφέρει εκεί. Η θέση αυτή που υποστήριξε και στην αντεξέταση του επίσης κρίνεται ως μη πειστική αφού στερείται λογικής και εξηγώ. Δεν είναι πειστικό ότι μετά από όσα προηγήθηκαν στο πάρτι, όπου μάλιστα ο Μ.Κ.1 διέκειτο εναντίον του εχθρικά, του επιτέθηκε και συνεπλάκησαν και παρά το ότι αυτός στην συνέχεια όχι μόνο αρνήθηκε να μιλήσουν όταν συναντήθηκαν στον δρόμο αλλά τηλεφώνησε στον κατηγορούμενο 1 και προσέβαλε αυτόν βρίζοντας την μητέρα του, η ώρα 03:40 ο Μ.Κ.1 άλλαξε στάση και όχι μόνο δήλωσε ότι έκανε λάθος αλλά κάλεσε κιόλας τον κατηγορούμενο 1 να πάει την ίδια ώρα στο σπίτι του για να τα βρουν, κάτι που έπραξε (και ενώ ως είπε ο συγκατηγορούμενος του είχαν τότε φθάσει σχεδόν στο σπίτι εκείνου προς την Έμπα). Η δε αναφορά του κατηγορούμενου 1 ότι δήθεν αφού το καλοσκέφτηκε, ότι θα ήταν και οι θείοι του, πήγε τελικά εκεί, έγινε προφανώς για να δώσει μια εξήγηση για την πιο πάνω μη λογική θέση του. Μάλιστα προς επίρρωση της θέσης του αυτής και προφανώς για να πείσει ότι οι θείοι του ήταν ξύπνιοι τέτοια ώρα, στην αντεξέταση του για πρώτη φορά είπε ότι όταν μιλούσε με τον Μ.Κ.1, τους άκουσε από το τηλέφωνο να μιλούν στον Μ.Κ.
4. Μάλιστα ενώ δεν αναφέρθηκε προηγουμένως σε φωνές, για να γίνει πιο πειστικός ισχυρίσθηκε ότι, αντιλήφθηκε ότι ο Μ.Κ.1 ξύπνησε τους γονείς του με τις φωνές του, προφανώς όταν του τηλεφωνούσε. Δεν είναι όμως λογικό ο Μ.Κ.1 να φώναζε εφόσον η θέση του κατηγορούμενου 1 ήταν ότι του είπε ότι έκανε λάθος και του ζητούσε μάλιστα να πάει εκεί για να τα βρουν. Στην κατάθεση του είπε ότι έφθασαν στο σπίτι του Μ.Κ.1 γύρω στις 04:00 και αφού κατέβηκε μόνο ο ίδιος από το αυτοκίνητο, μόλις άνοιξε το κάγκελο της εισόδου, ο Μ.Κ.1 αντιλήφθηκε την παρουσία του, άνοιξε την πόρτα και αφού πήρε φόρα πετάχτηκε πάνω του και με το δεξί του πόδι τον κτύπησε στο στήθος με αποτέλεσμα αυτός να πέσει στον δρόμο. Μόλις ο κατηγορούμενος 2 το είδε αυτό κατέβηκε από το αυτοκίνητο και έπιασε τον Μ.Κ.1 με τα χέρια του για να τον συγκρατήσει να μην χτυπήσει τον κατηγορούμενο
5. Στην κυρίως εξέταση, υποδεικνύοντας στις φωτογραφίες (τεκμήριο 2) το σημείο όπου στάθμευσε το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε είπε «Εγώ σταμάτησα κάπου εδώ με το αυτοκίνητο», κάτι που δείχνει ότι ήταν αυτός που οδηγούσε. Στην αντεξέταση του όταν του τέθηκε αυτό υποστήριξε όμως ότι δεν είπε ότι σταμάτησε αυτός αλλά ότι «σταμάτησαν» και ότι εάν αναφέρθηκε σε πρώτο πρόσωπο ήταν δήθεν λάθος. Στην κυρίως εξέταση του για πρώτη φορά και προφανώς για να διαψεύσει την θέση των Μ.Κ.1, 2 και 5 ότι το όλο επεισόδιο έλαβε χώρα εντός της αυλής της οικίας όπου εκείνοι διέμεναν υποστήριξε ότι, αποτέλεσμα της επίθεσης που δέχθηκε από τον Μ.Κ.1 ήταν να πέσει όχι μόνο αυτός εντός του δρόμου αλλά και ο ίδιος ο Μ.Κ.
6. Λογικής όμως στερείται και η θέση του ότι ο Μ.Κ.1, που λίγο πριν του ζήτησε να πάει εκεί για να τα βρουν, παραφύλαγε πίσω από την πόρτα εισόδου του σπιτιού του και όταν αντιλήφθηκε την παρουσία του στο μέρος αμέσως, αφού βγήκε έξω και μόλις ο κατηγορούμενος 1 άνοιξε το κάγκελο και έβαλε το πόδι του ένα βήμα μέσα, με κίνηση που παραπέμπει σε πολεμικές τέχνες, δηλ. πηδώντας από την βεράντα και αφού διένυσε πορεία άλματος πάνω από τα 5 σκαλιά που υπήρχαν και ακόμη λίγη απόσταση μέχρι την είσοδο του καγκέλου (βλ. φωτογραφίες του τεκμηρίου 2), τον χτύπησε με το πόδι στο στήθος. Για πρώτη δε φορά στην αντεξέταση του και προφανώς για να πείσει ότι ο ίδιος παρά την πιο πάνω επίθεση που δέχθηκε δεν αντέδρασε και παρά το ότι δεν ισχυρίσθηκε ότι ο Μ.Κ.1 συνέχισε να του επιτίθεται, είπε ότι μετά που έπεσε στο δρόμο έκανε «άμυνα» και έδειξε ότι αμύνθηκε με σταυρωμένα τα χέρια. Αυτό προφανώς το ανέφερε και για να πείσει για την παρέμβαση του συγκατηγορούμενου του, που είπε μάλιστα ότι έγινε όταν δήθεν εκείνος αντιλήφθηκε ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν μπορούσε πλέον και κατέβηκε και έπιασε τον Μ.Κ.1 για να μην τον χτυπήσει (και όχι για να μην συνεχίσει να τον χτυπά). Πέραν δε των ανωτέρω η περιγραφή που έδωσε στην κατάθεση του ήταν ότι αμέσως μετά που έπεσε στο έδαφος παρέμβηκε ο συγκατηγορούμενος του. Στην κατάθεση του είπε ότι ακολούθως ο Μ.Κ.2, νομιζόμενος ότι ο κατηγορούμενος 2 θα χτυπούσε τον γιο του, βγήκε έξω με ένα αντικείμενο στο χέρι και κτύπησε με αυτό τον κατηγορούμενο 2, τέσσερεις περίπου φορές στην πλάτη. Μετά από αυτό μπήκαν στο αυτοκίνητο και έφυγαν χωρίς να χτυπήσουν τον Μ.Κ.1 ή τον Μ.Κ.
7. Από τα όσα ανέφερε στην αντεξέταση του όμως κρίνεται ότι δεν ήταν λογικό να δημιουργηθεί στον θείο του η πεποίθηση ότι ο συγκατηγορούμενος του θα χτυπούσε τον Μ.Κ.1 εφόσον, ως ανέφερε, εκείνος απλά τον έπιασε αγκαλιά και τον τράβηξε πίσω μακριά από τον ίδιο, ο οποίος ήταν στο έδαφος. Εδώ να σημειωθεί ότι στην κατάθεση του την οποία υιοθέτησε ο κατηγορούμενος 2 είπε ότι αμέσως πριν ο Μ.Κ.1 επιτεθεί στον συγκατηγορούμενο του με κλωτσιά, ο Μ.Κ.2 ο οποίος βρισκόταν πίσω του τον παρότρυνε να μην κάνει τίποτε. Συνεπώς δεν θα ήταν λογικό ο Μ.Κ.2 να έχει την πιο πάνω πεποίθηση. Περαιτέρω όταν στην αντεξέταση του ρωτήθηκε τι κρατούσε ο θείος του και χτυπούσε τον συγκατηγορούμενο του και ενώ υποστήριξε στην κατάθεση του ότι δεν θυμάται τι ακριβώς ήταν, κάτι που θα ήταν αναμενόμενο να θυμάται κατά τον χρόνο που έδωσε την κατάθεση και παρά το δεν είδε, είπε ότι δεν κατάλαβε εάν ήταν ξύλο ή σίδερο, προσδιορίζοντας δηλ. την φύση του αντικειμένου. Όταν του τέθηκε εύλογα η ερώτηση ότι παρά το ότι δεν θυμόταν αυτό θυμόταν πόσες φορές χτυπήθηκε ο συγκατηγορούμενος του, είπε ότι ήταν περίπου 4 και μάλιστα παρέπεμψε ως προς τούτο, λέγοντας ότι το αναγράφει, σε κάποιο ιατρικό πιστοποιητικό του Νοσοκομείου. Περαιτέρω στην αντεξέταση του υποστήριξε ότι και αυτός εξετάσθηκε και ότι έχει ακόμη σημάδι στην μύτη όπου είχε υποστεί αιμάτωμα. Δεν εξήγησε όμως πως ενώ η θέση του είναι ότι ο Μ.Κ.1 τον χτύπησε στο στήθος και έπεσε στον δρόμο που ήταν πίσω του δηλ. έπεσε ανάσκελα, τραυματίσθηκε στην μύτη. Υποστήριξε δε για πρώτη φορά ότι όταν έπεσε κάτω, ο Μ.Κ.1 ήταν από πάνω του και ότι τότε του επιτέθηκε με τα χέρια και στο πρόσωπο ενώ αυτός περιορίσθηκε δήθεν σε «άμυνα» με σταυρωμένα τα χέρια. Όταν ρωτήθηκε που το λέει στην κατάθεση του για την επίθεση στο πρόσωπο, όπου ήταν λογικά αναμενόμενο να το πει, είπε ότι το ανέφερε την επόμενη ημέρα στον γιατρό που τον εξέτασε στο Νοσοκομείο. Αντιλαμβανόμενος δε την ασυνέπεια των πιο πάνω υποστήριξε ότι δήθεν το ανέφερε στην Αστυνομία αλλά δεν ξέρει γιατί δεν το έγραψαν. Τα πιο πάνω όσον αφορά τις ασυνέπειες στην εκδοχή αλλά και την λογική των πραγμάτων θα πρέπει να λεχθεί ότι ισχύουν και για τον κατηγορούμενο 2 εφόσον η περιγραφή των γεγονότων και οι ουσιώδεις θέσεις αυτού, ως τις έθεσε και κατά την μαρτυρία του, δεν συμφωνούν απλά με αυτές του συγκατηγορούμενου του αλλά είναι σχεδόν όμοιες μεταξύ τους. Να σημειωθεί δε ότι ο κατηγορούμενος 2 στην κατάθεση του δεν απέκλεισε μάλιστα ο κατηγορούμενος 1 να χτύπησε τον Μ.Κ.1 λέγοντας ότι δεν θυμάται εάν τον κτύπησε γιατί όλα έγιναν γρήγορα. Στην αντεξέταση του όμως ουσιαστικά απέκλεισε κάτι τέτοιο, υποστηρίζοντας βασικά ότι αυτό δεν υπήρχε χρόνος να γίνει εφόσον μόλις ο κατηγορούμενος 1 έπεσε κάτω από την κλωτσιά που δέχθηκε, ο ίδιος κατέβηκε από το αυτοκίνητο και πήρε τον Μ.Κ.1 και τον απομάκρυνε. Ενώ στην κατάθεση του υποστήριξε ότι ο Μ.Κ.2 τον κτύπησε με κάποιο αντικείμενο στην πλάτη, στην αντεξέταση του είπε ότι δεν θυμόταν καν ότι τον ίδιο τον χτυπούσαν στην ράχη. Όταν του τέθηκε αυτό που είπε στην κατάθεση του ότι δηλ. ο Μ.Κ.2 κρατώντας στα χέρια του ένα αντικείμενο, κτύπησε αυτόν κάμποσες φορές στην πλάτη με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει, απάντησε «Εάν χτυπήθηκα στην πλάτη χτυπήθηκα τζιαί βάσει των Πρώτων Βοηθειών το χαρτί που πήγα στο ιατρείο φανερώνουν τα χτυπήματα μου που είχα στην πλάτη. Το με τι αντικείμενο δεν ξέρω». Ενώ ισχυρίσθηκε ότι είδε τον Μ.Κ.2 πριν ο ίδιος κατεβεί από το αυτοκίνητο και πριν ο Μ.Κ.1 επιτεθεί στον συγκατηγορούμενο του και περιέγραψε με λεπτομέρεια όλα όσα είδε, εντούτοις δεν πρόσεξε εάν ο Μ.Κ.2 κρατούσε κάτι. Ανέφερε περαιτέρω ότι όταν δέχθηκε το κτύπημα δεν αισθάνθηκε τίποτα. Δεν είναι όμως λογικό να υποστηρίζει ότι δέχθηκε χτυπήματα με δεδομένο ότι ήταν η θέση του ότι όχι μόνο τα δέχθηκε από πίσω και άρα δεν έβλεπε αλλά και ότι δεν τα αισθάνθηκε καν. Όταν δε του τέθηκε πως αυτό είναι δυνατό παρέπεμψε σε φωτογραφίες και σε χαρτί του γιατρού. Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση, το ότι χτυπήθηκε με κάποιο αντικείμενο αποτελεί υποθετικό συμπέρασμα του, το οποίο βάσισε στο ότι αργότερα εντοπίσθηκαν σημάδια στην πλάτη του. Όταν δε ρωτήθηκε τι πήγε να κάνει η ώρα 04:00 στο σπίτι του Μ.Κ.1 και ενώ στην κατάθεση του αναφέρθηκε σε όλα όσα προηγήθηκαν με τον ίδιο τρόπο όπως και ο συγκατηγορούμενος του και υποστήριξε ότι πήγαν εκεί για να τα βρει εκείνος με τον Μ.Κ.1, απάντησε «Τζιείνο που έκανα στο τέλος, να τους χωρίσω». Ενώ όπως και ο κατηγορούμενος 1 στην κατάθεση του δεν ανέφερε ότι ο Μ.Κ.1 μετά που κλώτσησε τον κατηγορούμενο 1 και έπεσε κάτω του επιτέθηκε, εντούτοις και αυτός στην αντεξέταση του για πρώτη φορά αναφέρθηκε σε τέτοια επίθεση. Θα πρέπει δε εδώ να λεχθεί ότι η όλη θέση των κατηγορουμένων ότι κανείς τους δεν χτύπησε τον Μ.Κ.1 διαψεύδεται από ανεξάρτητη μαρτυρία και δει αυτήν των φωτογραφιών του τεκμηρίου 3 σε συνδυασμό με τα όσα κατέθεσε ο ιατρός Μ.Κ.4 αναφορικά με τα τραύματα που διαπίστωσε λίγη ώρα αργότερα όταν εξέτασε τον Μ.Κ.1 στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Όταν δε υποδείχθηκαν τα εν λόγω τραύματα ως φαίνονται στο τεκμήριο 3 και ρωτήθηκε πως προκλήθηκαν εφόσον δεν επιτέθηκαν στον Μ.Κ.1, ο κατηγορούμενος 1 παρέπεμψε στον Μ.Κ.4 και ότι δήθεν αυτός είπε «μπορεί να πάρει φόρα και να κουτουλήσει τον τοίχο» και ότι αυτό μπορεί να το έκανε ο Μ.Κ.1 μετά που αυτοί έφυγαν ή ακόμη και να έβαλε τον Μ.Κ.2 να τον χτυπήσει για να τον ενοχοποιήσει. Δεν ήταν όμως αυτό που ανέφερε ο Μ.Κ.
8. Αντίθετα αφού επιβεβαίωσε ότι τα τραύματα που εντόπισε φαίνονται στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 3, είπε ουσιαστικά ενόψει του αριθμού τους και των σημείων του σώματος ότι αυτά είναι αδύνατο να έγιναν με μια μόνο κίνηση ή άσκηση βίας. Δεν ήταν λοιπόν δυνατό τα τραύματα που εντόπισε ο εν λόγω μάρτυρας στον Μ.Κ.1 να προκλήθηκαν με βάση την εκδοχή και την σειρά των γεγονότων που εξιστόρησαν οι κατηγορούμενοι ή ακόμη και με το να πήρε φόρα ο Μ.Κ.1 και να χτύπησε στον τοίχο. Δεν τέθηκε δε κάτι τέτοιο στον Μ.Κ.1 ενώ δεν τέθηκε ούτε στον Μ.Κ.2 ότι αυτός του προκάλεσε τα τραύματα κάτι που δεν θα ήταν άλλωστε λογικό. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν αμφισβητήθηκε ούτε ότι ο Μ.Κ.1 προσήχθη αμέσως μετά στο Νοσοκομείο, κάτι που άλλωστε φαίνεται και από την ώρα εξέτασης του (04:30) οπόταν και διαπιστώθηκαν τα τραύματα, ούτε και ότι οι φωτογραφίες του τεκμηρίου 3 λήφθηκαν την επόμενη μέρα ενώ ο Μ.Κ.1 ήταν ακόμη κλινήρης στο Νοσοκομείο. Εύλογο ερώτημα δε ως προς την όλη αξιοπιστία των κατηγορουμένων εγείρεται και από το γεγονός ότι ενώ ανέφεραν ουσιαστικά ότι ο μεν πρώτος δέχθηκε επίθεση από τον Μ.Κ.1 τόσο στο πάρτι όσο και αργότερα έξω από το σπίτι του και υπέστη μάλιστα σωματικές βλάβες, ο δε δεύτερος ότι δέχθηκε επίθεση από τον Μ.Κ.2 και επίσης υπέστη τέτοιες βλάβες εντούτοις χωρίς να δώσουν πειστική εξήγηση δεν κατήγγειλαν την υπόθεση στην Αστυνομία και ανέφεραν τα όσα έγιναν στις ανακριτικές τους καταθέσεις δηλ. μετά που ενημερώθηκαν για την εναντίον τους καταγγελία. Όσον δε αφορά τα τραύματα που ισχυρίσθηκαν ότι υπέστησαν προσκόμισαν σχετικά ιατρικά πιστοποιητικά (βλ. τεκμήρια 13 και 14). Και πάλι όμως η εξέταση, ως φαίνεται από τα εν λόγω έγγραφα, δεν έγινε αμέσως μετά το επεισόδιο αλλά 13 και πλέον ώρες αργότερα (17:41 και 17:42 της 1.8.13), μετά που ενημερώθηκαν για την εναντίον τους καταγγελία θέτοντας έτσι εν αμφιβόλω τον χρόνο που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους προκλήθηκαν τα τραύματα. Όσον αφορά την θέση του κατηγορούμενου 1 ότι συμφώνησαν με τον Μ.Κ.1 να αποσυρθούν οι εκατέρωθεν υποθέσεις και μετά ο Μ.Κ.1 άλλαξε γνώμη, ως προαναφέρθηκε έγινε δεκτή η θέση του Μ.Υ.1 για τούτο. Ο Μ.Υ.1 όμως υποστήριξε ότι δεν γνωρίζει εάν μεταγενέστερα ο Μ.Κ.1 ζήτησε χρήματα από τον κατηγορούμενο 1, περιοριζόμενος να πει ότι αυτό του είπε ο τελευταίος. Ως επίσης έχει προαναφερθεί το γεγονός ότι συμφώνησαν τα πιο πάνω και τελικά ο Μ.Κ.1 άλλαξε γνώμη δεν μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι αυτός δεν είπε την αλήθεια για το όλο περιστατικό. Θα πρέπει άλλωστε να λεχθεί ότι ο ίδιος ο κατηγορούμενος 1 στην αντεξέταση του αναφερόμενος στα κίνητρα του Μ.Κ.1 και του Μ.Κ.2 είπε «ζητήσαμε τους και συγνώμη άλλο λλίον να γονατίσουμε μπροστά τους, πήγαμε και στα βαφτίσια τους οικογενειακώς και η μητέρα μου και o πατέρας μου και οι αρφάες μου, όλοι, που δεν έπρεπε να πάμε κατ' ακρίβεια και στον γάμο του». Για ποιον λοιπόν λόγο απολογήθηκε προς τους Μ.Κ.1 και Μ.Κ.2 εάν δεν είχε λόγο να το πράξει; Ως εκ των άνω κρίνω ότι οι κατηγορούμενοι δεν είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο και η μαρτυρία τους δεν γίνεται δεκτή. Ευρήματα Με βάση τη μαρτυρία την οποία έχω κάνει δεκτή καταλήγω στα ακόλουθα: Κατά τον επίδικο για την παρούσα χρόνο ο Μ.Κ.1 διέμενε με τους γονείς του και την φίλη του σε οικία στο χωριό Τσάδα της επαρχίας Πάφου. Την 31.7.13 και περί ώρα 21:00 ο Μ.Κ.1 πήγε με την φίλη του σε πάρτι γενεθλίων κάποιου φίλου του, στην παραλία του ΧΧΧΧ στην Γεροσκήπου. Εκεί βρισκόταν και ο εξάδελφος του (κατηγορούμενος 1), με τον οποίο ήταν παρεξηγημένοι από πριν για προσωπικά οικογενειακά τους θέματα και έτσι δεν μίλησαν καθόλου. Μαζί με τον κατηγορούμενο 1 ήταν και ο φίλος αυτού, κατηγορούμενος
9. Ο Μ.Κ.1 έμεινε στο πάρτι ως τα μεσάνυχτα περίπου και μετά επέστρεψε με την φίλη του στο σπίτι του. Η φίλη του πήγε για ύπνο και αυτός κάθισε στο σαλόνι. Στην συνέχεια του τηλεφώνησε κάποιος φίλος του με το όνομα ΧΧΧΧ και του είπε να πάνε πίσω στο πάρτι, κάτι που έκαναν. Πήγαν εκεί με το αυτοκίνητο του ΧΧΧΧ και ο Μ.Κ.1 έκατσε με τους φίλους του. Σε κάποια στιγμή οι κατηγορούμενοι ήλθαν σε αντιπαράθεση με κάποιον άλλο στενό φίλο του Μ.Κ.1 και αυτός μπήκε στην μέση για να σταματήσει το επεισόδιο. Τότε οι κατηγορούμενοι τον χτύπησαν. Τους χώρισαν άτομα που ήταν εκεί, τα οποία στην συνέχεια έβαλαν τον Μ.Κ.1 στο αυτοκίνητο του Μάριου και έφυγαν από εκεί. Οι κατηγορούμενοι τους ακολούθησαν με αυτοκίνητο που οδηγούσε ο πρώτος. Τους πρόλαβαν κοντά στο κανάλι της Γεροσκήπου, τους ανέκοψαν την πορεία και φώναζαν οπόταν ο Μ.Κ.1 είπε στον φίλο του να βάλει όπισθεν και να φύγουν όπως και έγινε. Όταν ο Μ.Κ.1 έφθασε στο σπίτι του πήγε και ξάπλωσε. Οι γονείς του και η φίλη του κοιμόνταν. Ακολούθως ο κατηγορούμενος 1 άρχισε να του τηλεφωνεί συνεχώς αλλά αυτός δεν του απαντούσε. Τελικά απάντησε το τηλέφωνο και ο κατηγορούμενος 1 του είπε να βγει έξω. Αυτός έκλεισε το τηλέφωνο και ξάπλωσε ξανά, οπόταν άκουσε τον κατηγορούμενο 1 να του φωνάζει από έξω από το σπίτι. Για να μην αναστατωθούν οι γονείς του και η γειτονιά, βγήκε έξω. Η ώρα ήταν περίπου 04:
10. Όταν άνοιξε την πόρτα της εισόδου του σπιτιού του είδε τους κατηγορούμενους, οι οποίοι εισήλθαν από το κάγκελο της εισόδου. Κινήθηκε προς το μέρος τους και συναντήθηκαν στο πρώτο, δεύτερο σκαλί όπως κατεβαίνει από την βεράντα προς το κάγκελο εισόδου, οπόταν οι κατηγορούμενοι άρχισαν να τον χτυπούν με τα πόδια και τα χέρια τους με αποτέλεσμα να πέσει κάτω στον χώρο μεταξύ του σκαλιού (του πρώτου όπως ανεβαίνει κάποιος προς την βεράντα και του τελευταίου όπως κατεβαίνει) και του καγκέλου και εκεί συνέχισαν να τον χτυπούν. Τον χτύπησαν σε διάφορα σημεία του σώματος όπως το κεφάλι, τον ώμο, το στήθος και τα πόδια. Εν τω μεταξύ από τις φωνές ξύπνησαν και οι γονείς του Μ.Κ.1 και βγήκαν έξω στην βεράντα όταν αυτός ήταν ήδη πεσμένος κάτω. Ενώ ήταν πεσμένος, τον κρατούσε ξαπλωμένο κάτω με το κεφάλι στραμμένο προς τον δρόμο (δηλ. προς το κάγκελου εισόδου) ο κατηγορούμενος 2 και ο κατηγορούμενος 1 τον κλωτσούσε με φόρα στο κεφάλι, στο δεξί μάτι και ο κατηγορούμενος 2 τον χτυπούσε κυρίως στην κοιλιά. Από τα χτυπήματα ο Μ.Κ.1 ζαλίστηκε, δεν μπορούσε να δει και να αντιδράσει. Αμέσως ο Μ.Κ.2 άρχισε να σπρώχνει πίσω και να χτυπά με τα χέρια του τον κατηγορούμενο 1 για να μην χτυπά τον Μ.Κ.
11. Τότε ο κατηγορούμενος 1 άρχισε να κλωτσά και τον Μ.Κ.2 στα πόδια. Η μητέρα του Μ.Κ.1 (Μ.Κ.5), έμεινε στην βεράντα και φώναζε και στην συνέχεια τηλεφώνησε στην Αστυνομία. Στην συνέχεια οι κατηγορούμενοι επιβιβάσθηκαν σε αυτοκίνητο και έφυγαν ενώ οι γονείς του μετέφεραν τον Μ.Κ.1 στις Α' Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείο Πάφου. Εκεί η ώρα 04:30 της 1.8.13 ο Μ.Κ.1 εξετάσθηκε από τον Μ.Κ.
12. Ο Μ.Κ.1 ανέφερε στον Μ.Κ.4 ξυλοδαρμό, κάκωση προσώπου, ράχης, τραχήλου, κοιλιακής χώρας και ζάλη. Κατά την εξέταση ο Μ.Κ.4 διαπίστωσε τα ακόλουθα: Περικογχικό αιμάτωμα δεξιού οφθαλμού, οίδημα δεξιού άνω βλεφάρου (κλειστός οφθαλμός λόγω οιδήματος), εκχυμώσεις τραχηλικής χώρας, μεσότητας ράχης (όριο θωρακικής μοίρας δηλ. στο μέσο της σπονδυλικής στήλης), εκδορές δεξιού αγκώνα, αριστερού αγκώνα και εκχυμώσεις δεξιών θωρακικών πλευρών, δεξιού υποχονδρίου (δηλ. το σημείο ακριβώς κάτω από τις δεξιές θωρακικές πλευρές). Διάχυτο κοιλιακό άλγος και άλγος δεξιού υποχονδρίου. Χωρίς παθολογικά νευρολογικά ευρήματα, χωρίς διαταραχή οράσεως, επικοινωνία κατά φύση. Ηλεκτροκαρδιογράφημα κατά φύση. Ακτινογραφίες θώρακος, κρανίου, αυχενική μοίρα σπονδυλικής στήλης, ζυγωματικών θωρακικής μοίρας δεξιών θωρακικών πλευρών κατά φύση, χωρίς εμφανή κάκωση. Ultrasound κατά φύση. Στην συνέχεια κλήθηκε χειρουργός και ασκούμενος γιατρός και του έγινε εισαγωγή στον χειρουργικό θάλαμο. Του τοποθετήθηκε ορός, του έγινε περιποίηση των κακώσεων του και του δόθηκε συνταγή για μαλακό κολάρο. Το τραύμα στο μάτι ήταν σοβαρό και μπορούσε να επηρεάσει την όραση του. Η ώρα 05:00 ο Μ.Κ.4 εξέτασε και τον Μ.Κ.2 και διαπίστωσε τα ακόλουθα: Εκδορά δεξιάς κνήμης, έγκαυμα τριβής αριστερού γόνατος, εκδορά από δεξιά ακρολοφία (άνω μέρος της λεκάνης προς τη νεφρική χώρα) προς αριστερή νεφρική χώρα και έγκαυμα τριβής έσω επιφάνειας αριστερού βραχίονα. Χωρίς παθολογικά νευρολογικά ευρήματα και επικοινωνία κατά φύση. Του έγινε περιποίηση των εκδορών, του δόθηκαν οδηγίες και απελύθη. Νομική πτυχή Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβη, το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα, είναι τα ακόλουθα:
13. Επίθεση ενάντια σε άλλο πρόσωπο και
14. Η πρόκληση στο πρόσωπο αυτό πραγματικής σωματικής βλάβης από την εν λόγω επίθεση. Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη, που γίνεται με πρόθεση ή με απερισκεψία (recklessly), να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Σε σχέση με το νοητικό στοιχείο της επίθεσης (mens rea), σχετική είναι η υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 574 όπου λέχθηκε ότι ο νόμος δεν συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση χρήσης βίας. Απαγορεύει την χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα παρανόμως (unlawfully). Με αυτή την έννοια, η διάπραξη του αδικήματος θα μπορούσε να γίνει όχι μόνο εκεί που υπάρχει πρόθεση χρήσης βίας αλλά και στις περιπτώσεις που ο κατηγορούμενος ενεργεί με απερισκεψία. Η απερισκεψία καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παρά ταύτα προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence

(1981)1 All E.R. 974 και R. v. Caldwell

(1981)1 All E.R. 964). Στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 αναφέρεται ότι "σωματική βλάβη" σημαίνει σωματική βλάβη, ασθένεια ή διαταραχή είτε μόνιμη είτε προσωρινή. Πραγματική σωματική βλάβη περιλαμβάνει οποιοδήποτε τραύμα εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56 μια επιπόλαιη εκδορά στο πρόσωπο και κοκκίνισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλ. επίσης R. v. Miller

(1954)2 All E.R. 529 και Αστυνομία v. Ιωάννου

(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Στο σύγγραμμα Archbold 41η έκδοση, παρ. 20-116 αναφέρεται ότι πραγματική σωματική βλάβη σημαίνει κάποια πραγματική σωματική κάκωση. Δεν είναι αναγκαίο να είναι κάκωση μόνιμου χαρακτήρα, ούτε είναι αναγκαίο να είναι αυτό που θεωρείται οδυνηρή (grievous) σωματική βλάβη. Συνεπώς δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα. Το αδίκημα της παράνομης εισόδου βασίζεται στο άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα. Από το λεκτικό αυτού σε συνδυασμό με τις λεπτομέρειες των κατηγοριών 4 και 5, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που πρέπει να αποδειχθούν είναι: 1. Η παράνομη είσοδος του κατηγορούμενου σε περιουσία. 2. Η περιουσία αυτή να βρίσκεται στην κατοχή άλλου. 3. Η είσοδος να έγινε με σκοπό τη διάπραξη ποινικού αδικήματος. Ως έχει νομολογηθεί η συγκεκριμένη ποινική διάταξη δεν προστατεύει τον ιδιοκτήτη αλλά τον κάτοχο της περιουσίας (βλ. Κυριάκου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 354). Δεν αποτελεί λοιπόν συστατικό στοιχείο του αδικήματος η ιδιοκτησία της περιουσίας δηλ. το σε ποιο ανήκει. Αυτό που απαιτείται να αποδειχθεί είναι να βρίσκεται στην κατοχή άλλου δηλ. προσώπου εκτός του κατηγορούμενου. Στην Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 493 λέχθηκε ότι το άρθρο 280 δημιουργεί ένα αδίκημα το οποίο συνίσταται ουσιαστικά στην παράνομη παρουσία προσώπου με σκοπό τον εκφοβισμό, την εξύβριση ή τη διάπραξη ποινικού αδικήματος. Το αδίκημα διαπράττεται ανεξαρτήτως του αν ο κατηγορούμενος εισήλθε νομίμως, αλλά στη συνέχεια εξετράπη ή αν εισήλθε στη συγκεκριμένη περιουσία με πρόθεση εξ αρχής να διαπράξει τα αδικήματα που αναφέρονται στο άρθρο. Όσον αφορά την πρόθεση διάπραξης τέτοιων αδικημάτων αλλά και κάθε αδικήματος που δεν απαιτεί ειδική πρόθεση στην Ανθία ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 404 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με καλώς θεμελιωμένη νομολογιακή αρχή η πρόθεση μπορεί να συναχθεί ως πραγματικό γεγονός από τις περιστάσεις που περιβάλλουν την συγκεκριμένη υπόθεση. Δεν είναι αρκετό ότι το συμπέρασμα για ύπαρξη πρόθεσης είναι εύλογο, πρέπει να είναι το μόνο εύλογο συμπέρασμα το οποίο μπορεί να συναχθεί από τα γεγονότα. Το βάρος απόδειξης της πρόθεσης το φέρει η κατηγορούσα αρχή σε όλα τα στάδια της δίκης (Βλ. Stavrinou v. Republic

(1969)2 C.L.R. 97,104, Pefkos ν. Police

(1961)C.L.R. 340, Katelaris ν. Police

(1980)2 C.L.R. 230, Eracleous v. Police

(1972)2 C.L.R. 102, R. v. Georghiades (No. 2) 22 C.L.R. 128 και Σάββα ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 258,262). Η πρόθεση δεν μπορεί να αποδειχθεί με θετική άμεση απόδειξη. Ωστόσο τεκμαίρεται ότι κάθε πρόσωπο έχει την πρόθεση να επιφέρει τις φυσικές συνέπειες των πράξεων του. (Georghiades, πιο πάνω, σελ. 133)». Εκ των άνω συνάγεται ότι ο σκοπός ή η πρόθεση διάπραξης ενός ποινικού αδικήματος δεν είναι πάντοτε δεκτικά θετικής και άμεσης μαρτυρίας αλλά ως αναγόμενα αποκλειστικά στην πνευματική λειτουργία του κατηγορουμένου μπορεί να αποδειχθεί με την τεκμηρίωση στοιχείων και περιστατικών που περιβάλλουν την υπόθεση και που την αποδεικνύουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. και Youssef v. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 289). Ωστόσο τεκμαίρεται ότι κάθε πρόσωπο έχει την πρόθεση να επιφέρει τις φυσικές συνέπειες των πράξεων του. Το τεκμήριο είναι μαχητό, αλλά εάν δεν ανατραπεί θα ισχύσει. Έτσι στην Ανθία ανωτέρω με βάση πάντα τα γεγονότα που περιέβαλλαν την διάπραξη του αδικήματος κρίθηκε ότι η πρόθεση ενόχλησης ήταν αυτονόητη και αυταπόδεικτη και αποτελούσε φυσική συνέπεια της εισόδου. Συμπεράσματα Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω ευρήματα σε συνδυασμό με τις προαναφερόμενες νομικές αρχές καταλήγω στα ακόλουθα: Αναφορικά με τις κατηγορίες 1 και 5, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα χτυπήματα που έκαστος των κατηγορουμένων, δρώντας από κοινού, επέφερε στον Μ.Κ.1, στον χώρο του πάρτι στην παραλία στην Γεροσκήπου, συνιστούν επίθεση σύμφωνα με την έννοια του Νόμου. Η υποκειμενική υπόσταση των αδικημάτων (mens rea) αποδεικνύεται από τις περιβάλλουσες συνθήκες. Συγκεκριμένα στην προκειμένη η αναγκαία πρόθεση των κατηγορουμένων συνάγεται από το ότι μετά που ο Μ.Κ.1 μπήκε στην μέση για να σταματήσει την αντιπαράθεση - επεισόδιο που υπήρξε μεταξύ των κατηγορουμένων και του φίλου του, οι τελευταίοι τον χτύπησαν. Πρέπει όμως σε σχέση με τις εν λόγω κατηγορίες να λεχθεί ότι ο Μ.Κ.1 δεν ισχυρίσθηκε ότι κατά το επεισόδιο αυτό υπέστη οποιαδήποτε σωματική βλάβη από τα χτυπήματα των κατηγορουμένων. Παρά όμως το ότι δεν έχει αποδειχθεί η πρόκληση σωματικής βλάβης εντούτοις η επίθεση που έχει αποδειχθεί ότι έγινε από έκαστο των κατηγορουμένων εναντίον του Μ.Κ.1, συνιστά αδίκημα δυνάμει του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα. Συνεπώς έχει αποδειχθεί μέρος του κατηγορητήριου των κατηγοριών 1 και 5, το οποίο συνιστά ποινικό αδίκημα και άρα σύμφωνα με το άρθρο 85

(1)του Κεφ.155, δεν απαιτείται τροποποίηση των εν λόγω κατηγοριών. Όσον δε αφορά τις κατηγορίες 3 και 7, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ενέργειες των κατηγορουμένων, οι οποίοι έδρασαν από κοινού, εναντίον του Μ.Κ.1 στον χώρο της οικίας του τελευταίου στην Τάλα, ήτοι τα χτυπήματα με τα χέρια και τα πόδια συνιστούν επίθεση. Περαιτέρω δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα τραύματα που προκλήθηκαν από τους κατηγορούμενους στον Μ.Κ.1 συνεπεία της επίθεσης τους ήτοι περικογχικό αιμάτωμα δεξιού οφθαλμού, οίδημα δεξιού άνω βλεφάρου (κλειστός οφθαλμός λόγω οιδήματος), εκχυμώσεις τραχηλικής χώρας, μεσότητας ράχης, εκδορές δεξιού αγκώνα, αριστερού αγκώνα και εκχυμώσεις δεξιών θωρακικών πλευρών, δεξιού υποχονδρίου, συνιστούν πραγματικές σωματικές βλάβες. Η πρόθεση δε των κατηγορούμενων να επιτεθούν και να επιφέρουν τις πιο πάνω σωματικές βλάβες προκύπτει από το σύνολο των περιστάσεων, την κοινή δράση και τις ενέργειες των κατηγορουμένων όπως αναδύονται από την πλοκή των γεγονότων που συνθέτουν το περιστατικό. Συγκεκριμένα αφού μετέβηκαν εκεί και ο πρώτος του φώναξε και εξήλθε, άρχισαν από κοινού να χτυπούν τον Μ.Κ.1 και συνέχισαν ακόμη και όταν αυτός βρέθηκε στο έδαφος ενώ σταμάτησαν μετά από την παρέμβαση του πατέρα του (Μ.Κ.2). Αυτά αποκαλύπτουν πέρα από κάθε λογική αμφιβολία ότι οι κατηγορούμενοι ηθελημένα επιδίωξαν να προκαλέσουν στον Μ.Κ.1 τέτοιες βλάβες, ενεργώντας προς τούτο με συγκεκριμένη πρόθεση επιφέροντας σε αυτόν χτυπήματα που είχαν τέτοιο αποτέλεσμα. Όσον δε αφορά την κατηγορία 4, επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα χτυπήματα που ο κατηγορούμενος 1 επέφερε στον Μ.Κ.2 όταν αυτός προσπάθησε να τον σταματήσει από τον να χτυπά τον Μ.Κ.1 συνιστούν επίθεση, η οποία έγινε με πρόθεση από τον κατηγορούμενο

1. Περαιτέρω δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα τραύματα που προκλήθηκαν από τον κατηγορούμενο 1 στον Μ.Κ.2 συνεπεία της επίθεσης του ήτοι εκδορά δεξιάς κνήμης, έγκαυμα τριβής αριστερού γόνατος, εκδορά από δεξιά ακρολοφία προς αριστερή νεφρική χώρα και έγκαυμα τριβής έσω επιφάνειας αριστερού βραχίονα, συνιστούν πραγματικές σωματικές βλάβες. Αναφορικά δε με τις κατηγορίες 2 και 6, θα πρέπει κατ' αρχάς να λεχθεί ότι ο Μ.Κ.1 διέμενε μόνιμα με τους γονείς του στην συγκεκριμένη οικία. Ήταν λοιπόν ένα εκ των προσώπων που είχαν κοινή κατοχή αυτής. Από τα ευρήματα προκύπτει επίσης ότι μετά που οι κατηγορούμενοι χτύπησαν τον Μ.Κ.1 στο πάρτι στην παραλία της Γεροσκήπου και αφού τον ακολούθησαν με το αυτοκίνητο και ανέκοψαν την πορεία του αυτοκινήτου που επέβαινε, στην συνέχεια πήγαν η ώρα 04:00 έξω από την εν λόγω οικία και αφού ο πρώτος του φώναξε, εισήλθαν και οι δύο στην αυλή της οικίας και συγκεκριμένα πέρασαν μέσα από το κάγκελο της εισόδου και εκεί επιτέθηκαν στον Μ.Κ.1 προκαλώντας του πραγματικές σωματικές βλάβες. Από τις προαναφερόμενες περιστάσεις, συμπεριφορά και κοινή δράση των κατηγορουμένων, συνάγεται αναμφίβολα και η πρόθεση τους να διαπράξουν το εν λόγω αδίκημα στο συγκεκριμένο χώρο δηλ. εντός της αυλής της οικίας. Ως εκ των άνω κρίνω ότι έχουν αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων των κατηγοριών 2, 3, 4, 6 και
2. Καταληκτικά ο κατηγορούμενος 1 κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες 2, 3 και 4 και ο κατηγορούμενος 2 κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες 6 και
3. Περαιτέρω όσον αφορά τις κατηγορίες 1 και 5 οι κατηγορούμενοι 1 και 2 κρίνονται αντίστοιχα ένοχοι για το αδίκημα της κοινής επίθεσης. (Υπ.) ......................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη - Παράνομη είσοδος). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο