Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΤΤΟΟΥΛΙΑΣ, Αρ. Υπόθεσης: 8277/14, 16/5/2019

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 μετά των συναφών τροποποιήσεων, ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε χωρίς όρκο κατάθεση (ανώμοτη δήλωση) δίχως να καλέσει οποιοδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης προσκομίστηκαν εφτά τεκμήρια. Επιπλέον κατατέθηκαν τα εξής παραδεχτά γεγονότα: (α) Στις 20.02.14 ο παραπονούμενος υπέβαλε καταγγελία εναντίον του κατηγορουμένου στον αστυφύλακα ΧΧΧ Χριστοδούλου (Μ6) του αστυνομικού σταθμού Στρουμπιού. (β) Στις 24.02.14 και μεταξύ των ωρών 12:30-13:00 ο Μ6 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, μέσα από την οποίαν δίδει τη δική του εκδοχή (Τεκμήριο 5). (γ) Ακολούθως της ίδιας ημέρας και μεταξύ των ωρών 13:05-13:10 ο Μ6 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο ότι διέπραξε το αδίκημα που αντιμετωπίζει, ο οποίος αρνήθηκε τα όσα του καταλογίζονται (Τεκμήριο 6). Τα πιο πάνω παραδεχτά γεγονότα εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο και αποτελούν αυτόματα αναπόσπαστο μέρος των ευρημάτων του. ΜΚ1 ήταν η ΧΧΧ Ευθυβούλου, η οποία είναι εκπαιδευτικός φιλόλογος και κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν Βοηθός Διευθύντρια στο Λύκειο XXXXX. Μέρος της μαρτυρίας της αποτελεί η γραπτή κατάθεση της ημερομηνίας 24.02.14 που παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο

1. Συνοπτική καταγραφή της μαρτυρίας της περιλαμβάνει αναφορά της ότι ο παραπονούμενος ήταν μαθητής της στην Α' τάξη λυκείου, τον οποίον περίγραψε ζωηρό άτομο. Αναφερόμενη στο επίδικο περιστατικό είπε ότι στις 20.02.14 περί ώρα 11:30 βρισκόταν στο γήπεδο του σχολείου και παρακολουθούσε σχολική εκδήλωση εδεσμάτων που είχε οργανωθεί όταν ξαφνικά άκουσε πίσω της φωνές. Γύρισε και είδε τον κατηγορούμενο να διαπληκτίζεται με τον παραπονούμενο. Αμφότεροι φαίνονταν πολύ νευριασμένοι και αλληλοαπειλούνταν. Η ίδια βρισκόταν σε απόσταση 3-4 μέτρα από αυτούς. Για να αποτρέψει ενδεχόμενο να έλθουν στα χέρια, η εν λόγω μάρτυρας εισήλθε ανάμεσα τους και τους κάλεσε να σταματήσουν να φωνάζουν. Μάλιστα έσπρωξε τον κατηγορούμενο για να φύγει από το μέρος, πράγμα που αυτός έπραξε. Από το χώρο αποχώρησε και ο παραπονούμενος, ο οποίος ήταν εκτός εαυτού και έβριζε τον κατηγορούμενο. Σύμφωνα με την ΜΚ1 ο κατηγορούμενος όχι μόνο δεν κτύπησε τον παραπονούμενο αλλά ούτε καν τον ακούμπησε. ΜΚ2 ήταν η ΧΧΧ Κωνσταντίνου, μητέρα του παραπονούμενου. Μέρος της μαρτυρίας της αποτελεί η γραπτή κατάθεση της ημερομηνίας 20.02.14, η οποία παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο
2. Περίληψη του συνόλου της μαρτυρίας της περιλαμβάνει αναφορά της ότι στις 20.02.14 και περί ώρα 12:40, μετά από τηλεφώνημα που δέχτηκε από το σύζυγο της ότι ο υιός τους είχε εμπλακεί στο επίδικο περιστατικό, μετέβηκε στο λύκειο XXXXX όπου είναι μαθητής ο παραπονούμενος για να εξακριβώσει τι είχε συμβεί. Σύμφωνα με την εν λόγω μάρτυρα, όταν έφθασε εκεί βρήκε τον παραπονούμενο να κάθεται σκυφτός πάνω σ' ένα παγκάκι κοντά στην είσοδο του σχολείου να κλαίει γοερά και να δείχνει φοβισμένος. Με δυσκολία της είπε τι είχε συμβεί και ότι είχε χτυπηθεί από τον κατηγορούμενο. Ανασηκώνοντας τα ρούχα του, η ΜΚ2 παρατήρησε σημάδια έντονου κόκκινου χρώματος κάτω από το στήθος και προς την αριστερή πλευρά του υιού της. Στη συνέχεια συνόδευσε τον υιό της στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Περιγράφοντας τον παραπονούμενο πριν από το επίδικο περιστατικό, η ΜΚ2 ανάφερε ότι επρόκειτο για ένα κοινωνικό παιδί, με χιούμορ, χαμηλών τόνων που συνδεόταν με τους φίλους του. Ασχολείτο με πολεμικές τέχνες και έπαιζε μουσικό όργανο μπουζούκι. Ωστόσο μετά το επίμαχο επεισόδιο, η ψυχολογική κατάσταση του παραπονούμενου επηρεάστηκε δυσμενώς. Τις πρώτες ημέρες δεν μπορούσε να κοιμηθεί και τούτο η ΜΚ2 το γνωρίζει επειδή τον άκουγε που στριφογύριζε στο κρεβάτι του. Έχασε το χιούμορ του και έπαυσε να είναι κοινωνικό άτομο. Αποτραβήχτηκε από τους φίλους του και απομονώθηκε στον εαυτό του. Επίσης άλλαξε η συμπεριφορά του. Έγινε απότομος, νευρικός και συχνά λογομαχούσε μαζί της. Παράλληλα σταμάτησε να ασχολείται με τις πολεμικές τέχνες και τη μουσική. Ακόμη έπαυσε να έχει ενδιαφέρον για το σχολείο και σταμάτησε να παρακολουθεί μαθήματα αγγλικών. Για να βοηθήσει τον υιό της η ΜΚ2 αποτάθηκε σε ειδικό παιδοψυχολόγο αλλά μετά την πρώτη συνεδρία ο παραπονούμενος δεν επιθυμούσε να συνεχίσει. ΜΚ3 ήταν η ΧΧΧ Τσαρδελλάρη, εκπαιδευτικός που το έτος 2014 υπηρετούσε στο σχολείο του παραπονούμενου ως καθηγήτρια οικιακής οικονομίας. Μέρος της μαρτυρίας αποτελεί η γραπτή κατάθεση της ημερομηνίας 24.02.14, η οποία παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο
3. Με βάση το περιεχόμενο της, στις 20.02.14 η εν λόγω μάρτυρας, ενώ βρισκόταν σε μέρος του σχολείου όπου διεξάγονταν παιγνίδια μεταξύ καθηγητών και μαθητών, κάποια στιγμή άκουσε τον κατηγορούμενο που ήταν καθηγητής σωματικής αγωγής στο σχολείο εκείνο να ερωτά τους μαθητές αν ήθελαν να παίξουν το παιγνίδι με την ονομασία 'μαντήλι' και ακολούθως τον παραπονούμενο να του λέει με ύφος έντονο και προσβλητικό 'Ρε σαράντα χρονών γάρος θέλεις να παίξεις το παιγνίδι "μαντήλι"; Τότε ο κατηγορούμενος τον άρπαξε δυνατά από το στήθος και του φώναξε 'Ήντα που τούτα που λαλείς' και ο παραπονούμενος του είπε δυνατά 'Εν να σε κανονίσω, να δεις τι θα σου κάμω. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ'; Ο κατηγορούμενος τότε του απάντησε: 'Τι μπορείς να μου κάμεις.' Εκείνη τη στιγμή παρενέβη η ΜΚ1 και σταμάτησε το επεισόδιο. Ο κατηγορούμενος αποχώρησε από το μέρος, όπως και ο παραπονούμενος, πλην όμως συνέχισε να υβρίζει τον κατηγορούμενος λέγοντας 'Μαλάκα, να δεις ρε πούστη τι θα σου κάμω'. Ακολούθως η ΜΚ3 εντόπισε τον παραπονούμενο να κάθεται σε παγκάκι, να κλαίει και να της παραπονιέται ότι πονούσε. Στη δια ζώσης ένορκη μαρτυρία της η ΜΚ3 ανάφερε ότι με τον κατηγορούμενο τη συνδέει επαγγελματική σχέση 10 ετών. Περιγράφοντας τον κατηγορούμενο, η εν λόγω μάρτυρας είπε ότι πρόκειται για άτομο που ήταν φιλικός με όλα τα παιδιά, περιλαμβανομένου και με τον παραπονούμενο. Πάντα ήταν πρόθυμος να βοηθήσει και να υποστηρίξει τους μαθητές. Αντίθετα αποκάλεσε τον παραπονούμενο άτομο που συχνά δημιουργούσε προβλήματα στο σχολείο. Ο τρόπος που συμπεριφερόταν ήταν πάντοτε άσχημος και όπως χαρακτηριστικά είπε 'έκαμνε τον μάγκα'. Ερχόμενη στο επίδικο περιστατικό, η ΜΚ3 επισήμανε ότι αυτό διαδραματίστηκε στην παρουσία της. Αναφερόμενη στις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτό εκτυλίχτηκε, η ΜΚ3 διαφοροποιήθηκε από αυτά που περιέχονται στο Τεκμήριο 4 λέγοντας αρχικά στην κυρίως εξέταση της ότι ο κατηγορούμενος δεν έπιασε τον παραπονούμενο από το στήθος αλλά από τη φανέλα τραβώντας την, ενώ στη συνέχεια κατά την αντεξέταση της είπε ότι ο κατηγορούμενος απλά ακούμπησε τη φανέλα του παραπονούμενου στο σημείο του στήθους του. Σύμφωνα με την ΜΚ3, ο κατηγορούμενος απομακρύνθηκε αμέσως από το χώρο επειδή δεν ήθελε να δώσει έκταση στο περιστατικό. ΜΚ4 ήταν ο παραπονούμενος, του οποίου μέρος της μαρτυρίας του ήταν η γραπτή κατάθεση του που παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο
4. Περίληψη του συνόλου της μαρτυρίας του περιλαμβάνει παράθεση της εκδοχής του ως προς το πως συνέβηκε το επίδικο επεισόδιο. Σύμφωνα με τον ίδιο, στις 20.02.14 το πρωί μετέβηκε με 2-3 φίλους του στο γήπεδο καλαθόσφαιρας του σχολείου του που ήταν εξωτερικός χώρος όπου εκεί διοργανώνονταν παιγνίδια. Εκεί βρισκόταν ο κατηγορούμενος που ήταν ο καθηγητής του παραπονούμενου στ σωματική αγωγή με τον οποίον τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι μαθητές είχαν ιδιαίτερη σχέση, έξω από τα αυστηρά πλαίσια και πρότυπα καθηγητή-μαθητή. Ο κατηγορούμενος τους κάλεσε να λάβουν μέρος στο παιγνίδι με την ονομασία 'μαντήλι'. Ο παραπονούμενος, θέλοντας να υποδείξει στον κατηγορούμενο τον γυμνασμένο σωματότυπο του και παρασυρόμενος από την ανωριμότητα του νεαρού της ηλικίας του αλλά αρνούμενος ότι ήταν μεθυσμένος, είπε στον κατηγορούμενο "Εσύ έτσι θηρίο που είσαι όπως τον γάρο εννά παίξεις έτσι παιγνίδι"; Τότε ο κατηγορούμενος που εκείνη τη στιγμή βρισκόταν σε απόσταση ενός μέτρου περίπου από τον παραπονούμενο, χωρίς να απαντήσει πλησίασε τον παραπονούμενο και αφού τον άρπαξε από τη φανέλα τον γρονθοκόπησε 2-3-4 φορές στην κοιλιά. Ο παραπονούμενος δεν ανάμενε τέτοια συμπεριφορά και έτσι δεν αντέδρασε. Οι φίλοι του ήλθαν κοντά του και τον τράβηξαν πίσω. Ο παραπονούμενος βρέθηκε στην μία άκρη και ο κατηγορούμενος στην άλλη. Ο παραπονούμενος πρόσεξε το πρόσωπο του κατηγορουμένου που ήταν ολοκόκκινο. Ο παραπονούμενος άρχισε να φωνάζει και ο κατηγορούμενος αποχώρησε από το μέρος. Ακολούθως ο παραπονούμενος ειδοποίησε τηλεφωνικώς τον πατέρα του και στο σχολείο μετέβηκε η μητέρα του, η οποία τον μετέφερε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, αφού πρώτα είχαν επισκεφθεί τον αστυνομικό σταθμό Στρουμπιού και έλαβαν σχετικό ιατρικό έντυπο για συμπλήρωση. Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, μετά το επίδικο περιστατικό ο ίδιος κλείστηκε περισσότερο στον εαυτό του και δεν επιθυμούσε τη συναναστροφή του με άλλα άτομα επειδή φοβόταν πως αν ανοιγόταν συζήτηση επί του θέματος θα γινόταν ρεζίλι. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια ενώ η ψυχολογία του ήταν χάλια. Μη έχοντας πλέον εμπιστοσύνη στον εαυτό του σταμάτησε την ενασχόληση του με το άθλημα του καράτε και τα ντραμς. Παράλληλα ο παραπονούμενος ντρεπόταν να πει στο κορίτσι του ότι ο καθηγητής του τον είχε χτυπήσει. Στην αρχή απέφευγε να της πει ότι είχε δικαστήριο για το θέμα αυτό, όμως την πορεία υποχρεώθηκε να της το αναφέρει. Μετά από παρότρυνση των γονιών του αποτάθηκε σε ιδιώτη ψυχολόγο, ο οποίος τον βοήθησε να αφήσει το επίδικο περιστατικό στο παρελθόν. Έκτοτε αποφοίτησε από το σχολείο, ολοκλήρωσε κανονικά τις υπηρεσίες του στην Εθνική Φρουρά, τελείωσε με επιτυχία τον πρώτο χρόνο πτυχιακών σπουδών του καθώς επίσης το πρώτο εξάμηνο του δεύτερου χρόνου τους. ΜΚ5 ήταν η Δρ. ΧΧΧ Χαραλάμπους, ιατρική λειτουργός στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου από το έτος
5. Συνοψίζοντας τη μαρτυρία της μπορεί να λεχθεί ότι η αναφορά της ότι ο παραπονούμενος προσήλθε στο τμήμα της ισχυριζόμενος πόνο στην κοιλιά, στο θώρακα και στα αριστερά πλευρά. Αναγνώρισε το Τεκμήριο 3 ως το ιατρικό έντυπο που η ίδια συμπλήρωσε και υπέγραψε, το οποίο περιγράφει την κλινική εξέταση του παραπονούμενου και τα ιατρικά ευρήματα της αναφορικά με την κατάσταση του. Όπως σημειώνεται στο Τεκμήριο 3, στα πλαίσια της κλινικής εξέτασης έγινε ψηλάφηση της περιοχής της κοιλιάς όπου υπήρξε αντίσταση. Παράλληλα διαπιστώθηκε με οπτική επαφή ερυθρότητα στο δέρμα θώρακος (ιδιαίτερα άνω πεδία αριστερά), ερυθρότητα πρόσθιου κοιλιακού τοιχώματος και πλευρών αριστερά. Επιπλέον έγιναν ακτινογραφίες θώρακος, κοιλιάς και αριστερών πλευρών, χωρίς εμφανή οστική κάκωση ή άλλη παθολογία. Ακόμη έγινε υπέρηχος κοιλιάς χωρίς να διαπιστωθεί ενδοκοιλιακή συλλογή υγρού. Τα δε ζωτικά όργανα όπως ήπαρ, σπλήνα και νεφροί λειτουργούσαν φυσιολογικά, χωρίς έτσι να είχαν είτε αιμορραγία είτε να είχαν υποστεί ρήξη ή κάκωση. Ακολουθήθηκε συντηρητική αγωγή με την παροχή παυσίπονου, εξιτήριο την ίδια ημέρα για το σπίτι και κατ' οίκον παραμονή. Σύμφωνα με την εν λόγω ιατρό, αν εντόπιζε οτιδήποτε το σοβαρό θα το σημείωνε στο Τεκμήριο 3 ή θα ζητούσε ψυχιατρική εκτίμηση. Επίσης αν ο παραπονούμενος μύριζε αλκοόλ, η ίδια θα το κατέγραφε στο Τεκμήριο
6. Εξηγώντας τι είναι η 'ερυθρότητα' που είχε εντοπίσει, είπε ότι πρόκειται απλά ένα κοκκίνισμα εξωτερικά του δέρματος που προκαλείται είτε από άμεση πλήξη ή με τριβή ή άμεση επαφή με άλλο αντικείμενο είτε ένεκα πολλών άλλων λόγων χωρίς να αποκλείεται από ξυλοδαρμό, από πέσιμο ή αυτοτραυματισμό. Ωστόσο η ίδια δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει από τι ακριβώς προκλήθηκε η ερυθρότητα. Αυτό που μπορούσε να πει με βεβαιότητα είναι ότι η ερυθρότητα της συγκεκριμένης περίπτωσης δεν αναμενόταν να εξελιχτεί σε μώλωπα. ΜΚ6 ήταν ο Δρ. ΧΧΧ Σιλβιστρής, ιδιώτης ψυχοθεραπευτής. Περίληψη της μαρτυρίας του αναφέρει ότι μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με δικηγόρο, ανέλαβε την περίπτωση του παραπονούμενου. Σύμφωνα με τον ίδιο, στις 29.03.14 τον επισκέφθηκε ο παραπονούμενος με επεισόδιο ψυχικού τραύματος με σκοπό τη διενέργεια ψυχοθεραπείας. Τελευταία φορά που τον είδε ήταν περί τα τέλη του έτους
7. Τον πρώτο μήνα τον έβλεπε κάθε εβδομάδα. Όπως είπε, η μεθοδολογία που ακολουθεί σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αναγνώριση του τραύματος, διαπίστωση της συναισθηματικής συμπεριφοράς του ασθενή και προσπάθεια διαχείρισης του τραύματος. Εδώ διενέργησε ψυχομετρικές μετρήσεις για να εξακριβώσει αν ο παραπονούμενος αντιμετώπιζε διαταραχή μετατραυματικού στρες (post traumatic stress disorder). Διαπίστωσε ότι ο παραπονούμενος παρουσίαζε τέτοια συμπτώματα, όπως συμπεριφορά απομόνωσης, αρνητικές σκέψεις, ανάπτυξη θυμού και καμία επιθυμία για ζωή. Σύμφωνα με τον εν λόγω μάρτυρα, ο παραπονούμενος αισθανόταν ψυχικό πόνο έχοντας θυμό μέσα του. Είναι βέβαιος ότι το στρες προκλήθηκε μόνο από το ισχυριζόμενο επεισόδιο της επίθεσης επειδή αν συνέβαινε κάτι άλλο που τον επηρέαζε ψυχολογικά θα του το έλεγε ο παραπονούμενος. Τις δύο πρώτες συνεδριάσεις ο ΜΚ6 βοήθησε τον παραπονούμενο να επανέλθει στην κανονικότητα αντικρίζοντας τη ζωή από καλή οπτική γωνία και κάνοντας τον να αισθάνεται ασφαλής. Έπειτα έγινε θεραπεία του ψυχικού τραύματος. Υπέβαλε στον παραπονούμενο ερωτήσεις για τη ζωή του, την οικογένεια και του φίλους του. Παράλληλα καθοδήγησε τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας πως θα μπορούσαν να στηρίξουν τον παραπονούμενο. Ο κατηγορούμενος, όπως λέχθηκε προηγουμένως, προέβηκε σε χωρίς όρκο κατάθεση. Συγκεκριμένα δήλωσε πως δεν χτύπησε τον κατηγορούμενο αλλά απλά ότι τον άγγιξε με τις άκρες των δαχτύλων του πάνω στη φανέλα του για να του κάνει παρατήρηση που τον έβριζε και φερόταν απρεπής εναντίον του. Επίσης ανάφερε ότι ο πατέρας του παραπονούμενου προσπάθησε να τον εκμεταλλευτεί οικονομικά ζητώντας του ποσό €500, πράγμα που ο ίδιος απέρριψε. Αργότερα και μετά την αποστολή επιστολής από δικηγόρο, του ζήτησε ποσό €700, από τα οποία €200 ήταν δικηγορικά έξοδα. Στην ανακριτική του κατάθεση ημερομηνίας 24.02.14 (Τεκμήριο 5) ο κατηγορούμενος αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι είναι καθηγητής φυσικής αγωγής με υπηρεσία 12 ετών στην Κύπρο. Στις 20.02.14 του ανατέθηκε η διοργάνωση παραδοσιακών παιγνιδιών στο γήπεδο του επίμαχου σχολείου. Γι' αυτό απευθύνθηκε σε μαθητές του τμήματος Α' Λυκείου για να παίξουν το παιγνίδι με την ονομασία 'μαντήλι'. Ο παραπονούμενος, στην παρουσία καθηγητών και μαθητών, του είπε "Εσύ 40 χρονών γάρος εν να παίξεις μαντήλι"; Ο ίδιος τότε αντέδρασε αστραπιαία και κινήθηκε προς το μέρος του παραπονούμενου λέγοντας του απλά για ποιο λόγο τον είχε βρίσει. Ωστόσο είχε αντιληφθεί ότι ο παραπονούμενος προηγουμένως είχε καταναλώσει ουίσκι και γι' αυτό η συμπεριφορά του δεν ήταν φυσιολογική. Ο κατηγορούμενος αρνείται ότι χτύπησε τον παραπονούμενο. Επίσης αναφέρει ότι μετά το τέλος του επεισοδίου ο παραπονούμενος τον απείλησε και συνέχισε να τον εξυβρίζει. Τελικές Αγορεύσεις: Αμφότερες οι πλευρές στις αγορεύσεις τους προσπάθησαν με νομική επιχειρηματολογία αλλά και με σχολιασμό μερών της προσκομισθείσας μαρτυρίας να πείσουν για την ορθότητα των θέσεων και εισηγήσεων τους. Συγκεκριμένα, η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής χαρακτήρισε τον παραπονούμενο αληθινό, ειλικρινή και αυθόρμητο μάρτυρα, του οποίου η αξιοπιστία δεν κλονίστηκε μέσα από την αντεξέταση του. Οι δε ισχυρισμοί του, όπως είπε, επαληθεύονται από ιατρική μαρτυρία. Σε ότι αφορά την ΜΚ2 (μητέρα του παραπονούμενου), ήταν απλή και ανάφερε την αλλαγή που πρόσεξε στη συμπεριφορά του υιού της αμέσως μετά το επίδικο περιστατικό. Σχετικά με τους ΜΚ1 και ΜΚ3 (καθηγητές), η κυρία Παπαλαζάρου είπε ότι κατέθεσαν αυτά που αντιλήφθηκαν, ενώ για τον ΜΚ6 (ιδιώτη ψυχοθεραπευτή) σημείωσε ότι κλήθηκε για να κατευνάσει το θυμό και να θεραπεύσει την προσβολή που ο παραπονούμενος αισθανόταν από τον ξυλοδαρμό που υπέστη από τον κατηγορούμενο. Αναφερόμενος στον κατηγορούμενο είπε ότι η εκδοχή που προέβαλε στην ανώμοτη δήλωση του διαφέρει από αυτή της γραπτής του κατάθεσης (Τεκμήριο 5) και τούτο για να αποποιηθεί των ευθυνών του. Είναι η θέση της εκπροσώπου της κατηγορούσας αρχής ότι από το υπάρχον μαρτυρικό υλικό ο κατηγορούμενος πρέπει να κριθεί ένοχος στην κατηγορία του κατηγορητηρίου. Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία της ευπαιδεύτου συνηγόρου υπεράσπισης, η οποία ανάφερε ότι οι ΜΚ1 (προφανώς η αναφορά σε ΜΚ2 οφείλεται σε τυπογραφικό λάθος) και ΜΚ3 ήταν οι μόνες από τους μάρτυρες κατηγορίας επί των γεγονότων που είπαν την αλήθεια και γι' αυτό οι μαρτυρίες πρέπει να γίνουν αποδεκτές. Από την άλλη η εν λόγω συνήγορος υποστήριξε ότι η μαρτυρία της ΜΚ2 (προφανώς η αναφορά σε ΜΚ1 οφείλεται σε τυπογραφικό λάθος) περιείχε ασάφειες, αναλήθειες και ήταν καθοδηγούμενη αφού σκοπό είχε να βοηθήσει την εκδοχή του υιού της. Περαιτέρω η συνήγορος υπεράσπισης ανάφερε ότι ούτε ο παραπονούμενος είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και η μαρτυρία του, εκτός από το ότι συγκρούεται με τις μαρτυρίες των ΜΚ1 και ΜΚ3, μολύνεται από εκδικητικό κίνητρο. Σε ότι αφορά τον ΜΚ6, η κυρία Κωνσταντίνου είπε ότι η μαρτυρία του είναι γενική και ο ίδιος απέφευγε να δώσει απαντήσεις στα ζητήματα των ερωτήσεων που του υποβάλλονταν έχοντας ως σκοπό να βοηθήσει την εκδοχή του παραπονούμενου. Η δε μαρτυρία της ΜΚ5 (ιατρός του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου) δεν αποκλείει το ενδεχόμενο τα τραύματα του παραπονούμενου να προκλήθηκαν από άλλες αιτίες και όχι επίθεση που ισχυρίζεται ότι υπέστηκε από τον κατηγορούμενο. Σύμφωνα με την εν λόγω συνήγορο, ο κατηγορούμενος ήταν αυτός που είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και γι' αυτό η μαρτυρία του πρέπει να γίνει πιστευτή. Στη βάση του πιο πάνω σκεπτικού η κυρία Κωνσταντίνου ευσεβάστως εισηγήθηκε την αθώωση του κατηγορουμένου στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Μη αμφισβητούμενα γεγονότα: Προτού ασχοληθώ με την αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας θεωρώ χρήσιμο να αναφερθώ σε γεγονότα που είτε αποτελούν κοινό έδαφος των διαδίκων είτε δεν αμφισβητήθηκαν μέσα από την εκδίκαση της παρούσας ποινικής υπόθεσης. Συγκεκριμένα:

(1)Κατά τον ουσιώδη χρόνο της υπόθεσης ο παραπονούμενος ήταν μαθητής της Α' Τάξης Λυκείου στο σχολείο XXXXX.

(2)Κατά τον ουσιώδη χρόνο της υπόθεσης ο κατηγορούμενος ήταν καθηγητής του παραπονούμενου στο μάθημα της φυσικής αγωγής.

(3)Κατά τον ουσιώδη χρόνο της υπόθεσης η ΜΚ1 ήταν Βοηθός Διευθύντρια στο Λύκειο XXXXX με ειδίκευση στα φιλολογικά μαθήματα καθώς επίσης η ΜΚ3 ήταν στο ίδιο σχολείο καθηγήτρια οικιακής οικονομίας.

(4)Στις 20.02.14 το πρωί διοργανώθηκε στο εν λόγω σχολείο εκδήλωση ψησίματος κρεατικών εδεσμάτων και παραδοσιακών παιγνιδιών με συμμετοχή μαθητών και καθηγητών.

(5)Ο κατηγορούμενος ανέλαβε την οργάνωση παραδοσιακών παιγνιδιών, ένα εκ των οποίων ήταν το παιγνίδι με την ονομασία 'μαντίλι', στο γήπεδο καλαθόσφαιρας του πιο πάνω σχολείου που είναι εξωτερικός χώρος.

(6)Για την πραγματοποίηση του παιγνιδιού με την ονομασία 'μαντήλι' ο κατηγορούμενος απευθύνθηκε σε μαθητές τμήματος Α' Λυκείου του επίμαχου σχολείου, ένας εκ των οποίων ήταν ο παραπονούμενος.

(7)Την ίδια ημέρα και περί ώρα 11:30 στο γήπεδο καλαθόσφαιρας διαδραματίστηκε επεισόδιο μεταξύ κατηγορουμένου και παραπονούμενου στην παρουσία μαθητών και καθηγητών, ως αποτέλεσμα του οποίου ο παραπονούμενος παραπονέθηκε για ξυλοδαρμό του από τον κατηγορούμενο.

(8)Ευθύς αμέσως μετά το επίδικο περιστατικό, μετέβηκε στο σχολείο η μητέρα του παραπονούμενου (ΜΚ2) ζητώντας εξηγήσεις τόσο από το διευθυντή του σχολείου όσο και από τον κατηγορούμενο.

(9)Ακολούθως της ίδιας ημέρας η ΜΚ2 μαζί με τον παραπονούμενο μετέβηκαν στον αστυνομικό σταθμό Στρουμπιού όπου, αφού υπέβαλαν καταγγελία επίθεσης που προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη εναντίον του κατηγορουμένου και έλαβαν σχετικό ιατρικό έντυπο προς συμπλήρωση, επισκέφθηκαν το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου.

(10)Κατόπιν ιατρικής εξέτασης του παραπονούμενου στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, το ιατρικό έντυπο (Τεκμήριο 3) συμπληρώθηκε και διαβιβάστηκε στην αστυνομία Τα πιο πάνω γεγονότα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων (βλέπε κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της (Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Επομένως το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που καθορίστηκαν μέσα από τη νομολογία. Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Μουσταφά ν. Καυκαρή, Πολιτική Έφεση 10705 ημερ. 08.02.2002, Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Η δε αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εμπειρογνώμονα εδράζεται στις ίδιες αρχές με βάση τις οποίες αξιολογούνται οι μαρτυρίες των κοινών μαρτύρων (Ψάλτης v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 113) και Κίτση v. Γενικού Εισαγγελέα

(2001)!Β Α.Α.Δ. 1077). Το Δικαστήριο μπορεί να δεχτεί μέρος της μαρτυρίας του ενός ή άλλου εμπειρογνώμονα και να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα (Πιττάλης v. Ianira Enterprises Ltd κ.α.

(1997)1 Α.Α.Δ. 814). Βέβαια η συμπεριφορά ενός εμπειρογνώμονα μάρτυρα στο εδώλιο δεν έχει τόση σπουδαιότητα για τη διαπίστωση της αξιοπιστίας του, παρόλο που παραμένει ένα από τα στοιχεία για να κριθεί η αξία της γνώμης του (Vassiliko Cement Works Ltd v. Stavrou

(1978)1 C.L.R. 389, Νικολάου v. Σταύρου

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 746, Star Fiber Glass Ltd v. Elneda Trading Ltd

(1992)1 Α.Α.Δ. 875 και Χαραλάμπους v. Αβραάμ κ.α.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1441). Ο ρόλος του εμπειρογνώμονα είναι να προμηθεύει το Δικαστή με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για την αξιολόγηση της ορθότητας των συμπερασμάτων του για να μπορέσει έτσι το Δικαστήριο να σχηματίσει τη δική του ανεξάρτητη γνώμη εφαρμόζοντας αυτά τα κριτήρια πάνω στα γεγονότα που αποδεικνύονται με μαρτυρία (Νομικό Σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης, Τάκης Ηλιάδης, 1994, σελίδες 138-146, Καούρης v. Δημητρίου

(2008)1Β Α.Α.Δ. 967 και Davie v. Edinburgh Magistrates

(1953)S.C. 34). Στο βαθμό και την έκταση που ο πραγματογνώμονας βασίζει τη γνώμη του σε γεγονότα που του έχουν γνωστοποιηθεί, τα γεγονότα αυτά πρέπει να αποδεικνύονται σύμφωνα με τους αποδεικτικούς κανόνες (Ττοουλιάς v. Δημοκρατία

(1989)2 Α.Α.Δ. 258, Νικολάου v. Σταύρου

(1992)1Β Α.Α.Δ. 746, Republic v. Chacholiades

(1980)2 C.L.R. 481 και Χαραλάμπους v. Σάββα

(1996)1Α Α.Α.Δ. 576). Η μαρτυρία ενός εμπειρογνώμονα γίνεται αποδεκτή για να παρέχει το Δικαστήριο με επιστημονική μαρτυρία που μπορεί να μην βρίσκεται μέσα στις γνώσεις και εμπειρίες του Δικαστή (Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R. 1). Η παρούσα υπόθεση είναι από αυτές που θα κριθεί με γνώμονα την αξιοπιστία των εμπλεκομένων ατόμων που πρωταγωνίστησαν στο επίδικο επεισόδιο, υπό το φως βέβαια των μαρτυριών των αυτόπτων μαρτύρων (ΜΚ1 και ΜΚ3) καθώς και των επιστημονικών μαρτυριών των ΜΚ5 και ΜΚ6, περιλαμβανομένης της γραπτής ιατρικής αναφοράς της ΜΚ5 (Τεκμήριο 3). Είναι μέσα από την αξιοπιστία της μαρτυρίας αυτών των προσώπων επικουρούμενη από την όποια επιστημονική μαρτυρία γίνει αποδεκτή που θα καθοριστεί το πλαίσιο των επίδικων γεγονότων. Η νομολογία υποδεικνύει ότι η ιατρική μαρτυρία σε τέτοιες υποθέσεις είναι πολύ ζωτικής σημασίας. Η ιατρική μαρτυρία αποτελεί και πραγματική μαρτυρία η οποία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα και σταθερό οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων ιδιαίτερα σε δίκη αναφορικά με τη διάπραξη αδικημάτων επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης (Σοφοκλή ν. Λεωνίδου

(1993)1 Α.Α.Δ. 1003, Knell ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 51 και Γεωργίου v. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 439). Το Δικαστήριο καλείται να κρίνει τις εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές των μερών αφού πρώτα αξιολογήσει την προσκομισθείσα μαρτυρία. Με γνώμονα τα πιο πάνω το Δικαστήριο προχωρεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του πάντοτε σε σχέση με τα επίδικα θέματα της υπόθεσης. Η ΜΚ1 δεν έκανε καθόλου καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Παρόλο ότι εμφάνισε τον εαυτό της ως αυτόπτη μάρτυρα του περιστατικού αναφέροντας πως από την πρώτη στιγμή βρέθηκε στη σκηνή που εκτυλίχτηκε το επίδικο επεισόδιο, εντούτοις από τις τοποθετήσεις της αναδεικνύεται ότι κάθε άλλο παρά ανεξάρτητη δύναται να θεωρηθεί η μαρτυρία της. Η μαρτυρία της περιλαμβάνει επιλεκτικές αναφορές που μονόπλευρα ευνοούν την υπόθεση του κατηγορουμένου. Είναι προφανές ότι η ΜΚ1 προσήλθε στο Δικαστήριο με μοναδικό σκοπό να βοηθήσει την εκδοχή του κατηγορουμένου, ο οποίος είναι συνάδελφος της. Αξιολογώντας με προσοχή τη μαρτυρία της ΜΚ1 διαπιστώνω ότι παρέλειψε να αποκαλύψει στο Δικαστήριο γεγονότα που διαδραματίστηκαν και σχετίζονται με το επίδικο περιστατικό. Έντεχνα προσπάθησε να δώσει μία υποβαθμισμένη και συνάμα παραπλανητική εικόνα των συνθηκών κάτω από τις οποίες συνέβηκε το επίμαχο επεισόδιο. Η μαρτυρία της περιέχει ουσιώδεις κενά ως προς τα γεγονότα που πυροδότησαν το επίμαχο επεισόδιο. Ειδικότερα ενώ η ίδια παρουσιάζει τον εαυτό της γνώστη του επίμαχου περιστατικού και ότι βρισκόταν στη σκηνή του επιδίκου περιστατικού από την αρχή, αποφεύγει να αναφέρει το λόγο που προκάλεσε το διαπληκτισμό του παραπονούμενου και του κατηγορουμένου καθώς επίσης να αποκαλύψει τις συνθήκες και τις λεπτομέρειες κάτω από τις οποίες το εν λόγω επεισόδιο εκτυλίχτηκε. Δεν μπορεί ακόμη να παραγνωριστεί η διάσταση που παρατηρείται ανάμεσα στη μαρτυρία της ΜΚ1 με τη μαρτυρία της ΜΚ3 που επίσης εμφανίζεται ως αυτόπτης μάρτυρας του περιστατικού, καθώς επίσης με τη μαρτυρία του παραπονούμενου αλλά ακόμη και με τα λεγόμενα του ιδίου του κατηγορουμένου μέσα από τη χωρίς όρκο κατάθεση του σε ότι αφορά τον τρόπο και τη μορφή αντίδρασης του τελευταίου μέσα από το επίμαχο περιστατικό. Συγκεκριμένα η αναφορά της ΜΚ1 ότι ο κατηγορούμενος δεν άγγιξε καν τον παραπονούμενο είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με μαρτυρίες και δηλώσεις των πιο πάνω ατόμων, το πλαίσιο των οποίων καταγράφει ποικιλόμορφη αντίδραση του κατηγορουμένου που ξεκινά από άγγιγμα στη φανέλα στο επίπεδο στήθους, προχωρά σε δυνατή αρπαγή και τράβηγμα της φανέλας και καταλήγει σε γρονθοκοπήματα της κοιλιάς. Σαφώς οι αναφορές όλων των υπολοίπων ατόμων που σχετίζονται με τα γεγονότα που περιβάλλουν τα επίδικα θέματα της υπόθεσης, ανεξάρτητα ποια τελικά ισχύει, διαφέρουν ουσιωδώς από τη μαρτυρία της ΜΚ1 στο καίριο αυτό ζήτημα. Σε τελευταία ανάλυση μπορεί να λεχθεί ότι η μαρτυρία της ΜΚ1 που άπτεται της ουσίας του επεισοδίου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Τα πιο πάνω είναι δεδομένα που έχουν μολύνει την αξιοπιστία της ΜΚ1 και κατ' επέκταση έχουν εκμηδενίσει την πειστικότητα της μαρτυρίας της, η οποία υπό το φως αυτών δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ως ορθή και αξιόπιστη, περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 1 που αποτελεί μέρος της. Η ΜΚ3 ήταν αυτόπτης μάρτυρας του περιστατικού. Η παρουσία της στο χώρο του επίμαχου επεισοδίου τη χρονική στιγμή που αυτό συνέβηκε δεν έχει αμφισβητηθεί. Η αναφορά της για ύπαρξη στιχομυθίας μεταξύ παραπονούμενου και κατηγορουμένου που προκάλεσε το επίδικο περιστατικό αποτελεί κοινό έδαφος των μερών. Ως προς το περιεχόμενο αυτής της συζήτησης δέχομαι αυτά που ανάφερε η εν λόγω μάρτυρας επειδή συνάδει με τη λογική. Η ιδιαίτερη σχέση που ο κατηγορούμενος είχε γενικά με τους μαθητές, η οποία φαίνεται να ξέφευγε από τα αυστηρά πλαίσια και πρότυπα καθηγητή-μαθητή που έπρεπε να υπάρχει, πράγμα που είναι παραδεκτό από τα μέρη, σε συνδυασμό με την ανωριμότητα και παρορμητικότητα που χαρακτηρίζει ένα νεαρό έφηβο στην ηλικία των 15-16 ετών, δημιούργησε τη ψευδαίσθηση στον παραπονούμενο ότι μπορούσε να συμπεριφερθεί στον κατηγορούμενο με απρεπή και προσβλητικό τρόπο εκστομίζοντας τις φράσεις που η εν λόγω μάρτυρας ανάφερε, πιθανότατα νομιζόμενος έτσι πιθανών ότι αστειεύεται με τον καθηγητή του. Η συμπεριφορά αυτή του παραπονούμενου μπροστά σε μαθητές και καθηγητές φυσιολογικά προκάλεσε την αντίδραση του κατηγορουμένου, ανεξάρτητα αν ο τρόπος και η μορφή αντίδρασης του τελευταίου δικαιολογείται ή όχι. Περαιτέρω δέχομαι την αναφορά της ΜΚ3 ότι το επεισόδιο έληξε με την παρέμβαση της ΜΚ1 και ότι αποχωρώντας από το χώρο ο παραπονούμενος έπνεε τα μένεα κατά του κατηγορουμένου. Αυτό όμως δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι ο παραπονούμενος θα κατασκεύαζε υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου. Απλά εκλαμβάνεται ως επιθυμία του παραπονούμενου να τιμωρηθεί ο κατηγορούμενος για την αντίδραση του που θεωρεί επιλήψιμη. Ένα σημείο από τη μαρτυρία της ΜΚ3 που ελέγχεται είναι η αναφορά της για τον τρόπο που ο κατηγορούμενος αντέδρασε και η μορφή που αυτή έλαβε. Στο ζήτημα αυτό η εν λόγω μάρτυρας δεν ήταν σταθερή. Διαφοροποιήθηκε πέραν της μίας φοράς προκειμένου να ταυτιστεί με την εκδοχή του κατηγορουμένου. Η προσπάθεια της να προστατεύσει τον κατηγορούμενο είναι κάτι περισσότερο από εμφανής. Συγκεκριμένα στη γραπτή κατάθεση της στην αστυνομία (Τεκμήριο 4) η ΜΚ3 αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος αντέδρασε αρπάζοντας τον παραπονούμενο δυνατά από το στήθος. Στην οπισθογράφηση του εγγράφου δηλώνεται γραπτώς ότι η εν λόγω μάρτυρας διάβασε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 4, το οποίο και υπέγραψε ως ορθό στην παρουσία του αστυνομικού που την έλαβε. Εφόσον δεν συμφωνούσε γιατί την υπέγραψε και δεν τη διόρθωσε όπως η ίδια έκρινε; Γιατί στην πορεία δεν προέβηκε σε συμπληρωματική κατάθεση διορθώνοντας την αρχική της δήλωση; Εύλογα ερωτήματα που παρέμειναν αναπάντητα. Ακολούθως μετά από πέντε χρόνια περίπου και ειδικότερα στην κυρίως εξέταση της δια ζώσης ένορκης μαρτυρίας της η ΜΚ3 διαφοροποιείται αναιρώντας τη προγενέστερη της δήλωση και αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος άρπαξε τον παραπονούμενο από τη φανέλα τραβώντας την. Καμία πειστική εξήγηση δόθηκε για τη διαφοροποίηση της αυτή. Στη συνέχεια στην αντεξέταση της ελίσσεται εκ νέου όταν αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος απλά ακούμπησε τη φανέλα του παραπονούμενου στο σημείο του στήθους του. Για τη νέα αυτή διαφοροποίηση της πάλι ουδεμία εξήγηση δόθηκε από την εν λόγω μάρτυρα. Κάτω από αυτά τα δεδομένα δεν αισθάνομαι ασφαλής να στηριχτώ σε καμία από τις εκδοχές της ΜΚ3 για το συγκεκριμένο θέμα. Ως εκ τούτου, αποδέχομαι τη μαρτυρία της ΜΚ3 ως αληθή και αξιόπιστη, περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 4 που αποτελεί μέρος της, με εξαίρεση το πιο πάνω σημείο για τους λόγους που έχω εξηγήσει. Η ΜΚ2 ήταν η μητέρα του παραπονούμενου. Η εν λόγω μάρτυρας δημιούργησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Η εν λόγω μάρτυρας ανάφερε αυτά που περιήλθαν στη σφαίρα της προσωπικής της γνώσης. Στις ερωτήσεις που της υπεβλήθηκαν απαντούσε απλά, ευθέως και αυθόρμητα. Σε καμία περίπτωση μου έδωσε την εντύπωση ότι κατασκεύαζε μαρτυρία. Οι διάφορες τοποθετήσεις της στη δια ζώσης ένορκη μαρτυρία της ταυτίζονται με τις γραπτές δηλώσεις της που καταγράφηκαν στη κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία την ίδια ημέρα που συνέβηκε το επίδικο περιστατικό (Τεκμήριο 2). Παράλληλα η μαρτυρία της επιβεβαιώνεται από μαρτυρίες του παραπονούμενου, της ΜΚ5 και του ΜΚ6 αλλά και από πραγματική μαρτυρία. Αυτά είναι στοιχεία που καθιστούν την μάρτυρα αυτή ειλικρινή. Πέραν αυτού όμως, παρατηρώ ότι επί της ουσίας της η μαρτυρία της ΜΚ2 δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο. Ειδικότερα οι αναφορές της ότι αυτή ήταν που μετέβηκε στο σχολείο αμέσως μετά που συνέβηκε το επίδικο περιστατικό, ως προς το μέρος που εντόπισε τον παραπονούμενο και ότι ήταν αυτή που συνόδευσε τον υιό της στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου αφού πρώτα παρέλαβε για συμπλήρωση σχετικό έγγραφο από τον αστυνομικό σταθμό Στρουμπιού, δεν έχουν αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση. Επίσης οι αναφορές της για ύπαρξη κόκκινων σημαδιών στο σώμα του υιού της καθώς και ότι ως αποτέλεσμα του επιδίκου επεισοδίου ο κατηγορούμενος απομονώθηκε στον εαυτό του επιβεβαιώνονται αντίστοιχα από την ΜΚ5 που εξέτασε κλινικά τον παραπονούμενο στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και από τον ΜΚ6 που ως ιδιώτης ψυχοθεραπευτής ανέλαβε τη θεραπεία του υιού της ΜΚ

1. Ομοίως η αναφορά της ότι ο παραπονούμενος μετά το επίδικο περιστατικό σταμάτησε την ενασχόληση του με τις πολεμικές τέχνες όπως και την παρακολούθηση μαθημάτων αγγλικής γλώσσας επιβεβαιώθηκε από τον παραπονούμενο. Η δε αναφορά της ότι μετά το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου συνόδευσε τον υιό της στον αστυνομικό σταθμό Στρουμπιού, ο οποίος προέβηκε σε γραπτή κατάθεση παραδίδοντας συμπληρωμένο το ιατρικό έγγραφο που προηγουμένως είχε παραλάβει, επιβεβαιώνεται από τα Τεκμήρια 3 και
2. Στο Τεκμήριο 3 φαίνεται το χρονικό σημείο εγγραφής του παραπονούμενου στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, το οποίο προηγείται του χρόνου λήψης του Τεκμηρίου 6, στην οπισθογράφηση του οποίου σημειώνεται η παρουσία της ΜΚ3 κατά τη λήψη του εν λόγω εγγράφου στον αστυνομικό σταθμό Στρουμπιού. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω αποδέχομαι ως αληθή και αξιόπιστη τη μαρτυρία της ΜΚ3, περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 2 που αποτελεί μέρος της. Η ΜΚ5 ήταν η ιατρός που εξέτασε τον παραπονούμενο στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου όταν αυτός προσήλθε παραπονούμενος για ξυλοδαρμό του. Η εν λόγω ιατρός, της οποίας η επαγγελματική ιδιότητα αλλά και οι γνώσεις και η εμπειρία της στον τομέα άσκησης του λειτουργήματος της δεν αμφισβητήθηκαν από κανένα εμπλεκόμενο μέρος, δημιούργησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Θα πρέπει να λεχθεί ότι η μαρτυρία της παρέμεινε αναντίλεκτη αφού επί της ουσίας της δεν αμφισβητήθηκε. Ειδικότερα δεν αμφισβητήθηκε ότι ήταν η ιατρός που κλινικά εξέτασε τον παραπονούμενο. Ούτε αμφισβητήθηκαν το είδος, η φύση και το σημείο αυτών που η εν λόγω μάρτυρας εντόπισε στο σώμα του παραπονούμενου κατά την κλινική του εξέταση. Παράλληλα η εν λόγω μάρτυρας έδωσε σαφείς και επιστημονικά τεκμηριωμένες απαντήσεις στις ερωτήσεις που της υπεβλήθηκαν περιοριζόμενη πάντοτε στον τομέα της ειδικότητας της. Μέσα από την κλινική εξέταση τoυ παραπονούμενου που διεξήχθη από την ίδια και μετά που έγινε ακτινολογικός έλεγχος θώρακος, κοιλιάς και αριστερών πλευρών χωρίς να διαπιστωθεί εμφανή οστική κάκωση ή άλλη παθολογία και αφού διεξήχθη υπέρηχος κοιλιάς χωρίς ενδοκοιλιακή συλλογή υγρού, η εν λόγω μάρτυρας κατέληξε στα ιατρικά ευρήματα που προσωπικά διαπίστωσε και κατέγραψε στη σχετική ενυπόγραφη ιατρική αναφορά της (Τεκμήριο 3), τα οποία και εξήγησε με κατατοπιστικό τρόπο. Η μαρτυρία της ήταν διαφωτιστική για το Δικαστήριο. Έντιμα και ειλικρινά η εν λόγω μάρτυρας αποκάλυψε ότι οι πιθανές αιτίες πρόκλησης αυτών που εντόπισε στο σώμα του παραπονούμενου είναι αρκετές, ανάμεσα στις οποίες είναι ο ξυλοδαρμός και ο αυτοτραυματισμός. Παρόλο ότι, υπό τις περιστάσεις και στη βάση των όσο η ίδια ανάφερε, ορθά δεν μπορούσε να καταλήξει στην αιτία πρόκλησης τους εντούτοις από τη μαρτυρία της με ασφάλεια συνάγεται ότι αυτά προέκυψαν κατά τον ουσιώδη χρόνο που συνδέεται με το επίδικο περιστατικό. Περαιτέρω αυτό που αβίαστα προκύπτει από τη μαρτυρία της ΜΚ5 είναι ότι ευτυχώς ο παραπονούμενος δεν αντιμετώπισε κάτι το σοβαρό. Ο εντοπισμός μόνο ερυθρότητας στο δέρμα θώρακος, στο πρόσθιο κοιλιακό τοίχωμα και στα αριστερά πλευρά σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στον παραπονούμενο δόθηκε απλά παυσίπονο και έλαβε εξιτήριο την ίδια ημέρα, επαληθεύουν την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου. Χωρίς να έχω οποιοδήποτε λόγο περί του αντιθέτου και δίχως να υπάρχει άλλη επιστημονική μαρτυρία που να την αντικρούει, αποδέχομαι τη μαρτυρία της ΜΚ5 στην ολότητα της, περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 3 που αποτελεί μέρος της. Ο ΜΚ6 ήταν ο ιδιώτης κλινικός ψυχοθεραπευτής που ανέλαβε την περίπτωση του παραπονούμενου όταν ο τελευταίος αποτάθηκε κοντά του μετά από παρότρυνση των γονιών του. Τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά προσόντα του εν λόγω ατόμου καθώς επίσης οι γνώσεις και η εμπειρία του στον τομέα της εξειδίκευσης του δεν έτυχαν αμφισβήτησης. Είναι γεγονός ότι θα ήταν περισσότερο διαφωτιστικό για το Δικαστήριο και κατ' επέκταση χρησιμότερο για το σκοπό της παρουσίας του εν λόγω μάρτυρα στην εκδίκαση της υπόθεσης εάν ενώπιον του Δικαστηρίου υπήρχε επιστημονική έκθεση του εν λόγω μάρτυρα στην ελληνική γλώσσα στην οποίαν να σημειώνει πότε παρακολουθούσε τον παραπονούμενο, να περιγράφει τη μεθοδολογία που ακολούθησε, να καταγράφει τις παρατηρήσεις και τα ευρήματα του, να αναφέρει την τυχόν πρόοδο ή μη του παραπονούμενου και να σημειώνει τα επιστημονικά συμπεράσματα στα οποία κατέληξε μετά το τέλος της παρακολούθησης. Εν πάση περιπτώσει το γεγονός ότι τέτοια έκθεση δεν υπήρξε ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν διαφοροποιεί το καθήκον του Δικαστηρίου για αξιολόγηση της ένορκης μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρα στη βάση των αρχών που τέθηκαν μέσα από τη νομολογία. Ούτε το γεγονός ότι ο εν λόγω μάρτυρας ανέλαβε την περίπτωση του παραπονούμενου μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με το δικηγόρο της οικογένειας του παραπονούμενου είναι στοιχείο που εκ προοιμίου πλήττει το κύρος της αξιοπιστίας του. Ο εν λόγω μάρτυρας έκανε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Παρόλο ότι θα μπορούσε να επεκτεινόταν περισσότερο επιστημονικά στις τοποθετήσεις του, εντούτοις μέσα από τη μαρτυρία του έγινε κατορθωτό να γίνουν αντιληπτά τα εξής: (α) πότε είδε για πρώτη φορά τον παραπονούμενο και πότε σταμάτησε να τον παρακολουθεί, (β) τη μεθοδολογία που ακολούθησε την οποίαν και εξήγησε, (γ) τις ιατρικές του διαπιστώσεις τις οποίες ανάφερε, (δ) τα βήματα της θεραπείας που έλαβε τα οποία υπέδειξε. Όπως ο ίδιος εξήγησε, η μεθοδολογία που ακολουθείται σε τέτοιες περιπτώσεις όπως εδώ είναι ο εντοπισμός και η αναγνώριση ύπαρξης ψυχικού τραύματος, διαπίστωση της συναισθηματικής συμπεριφοράς του ασθενούς και η ανάληψη προσπαθειών για διαχείριση του ψυχικού τραύματος. Από τη μαρτυρία του προκύπτει αβίαστα ότι είδε για πρώτη φορά τον παραπονούμενο στις 29.03.14 και αρχικά τον παρακολουθούσε πάνω σε εβδομαδιαία βάση με την παρακολούθηση να ολοκληρώνεται περί τα τέλη του έτους
3. Στην προκειμένη περίπτωση για ιχνηλάτηση τυχόν ψυχικού τραύματος ο εν λόγω μάρτυρας προέβηκε σε ψυχομετρικές μετρήσεις μέσα από τις οποίες προσωπικά διαπίστωσε ότι ο παραπονούμενος επιδείκνυε συμπεριφορά απομόνωσης στον εαυτό του, αρνητικές σκέψεις και ανάπτυξη θυμού, τα οποία όπως εξήγησε ήταν συμπτώματα διαταραχής μετατραυματικού στρες (post traumatic stress disorder). Αυτό που ανακάλυψε ο εν λόγω μάρτυρας ήταν ότι ο παραπονούμενος αισθανόταν θυμό και δεν ήθελε τη συναναστροφή του με κόσμο. Ο ψυχικός του πόνος εκδηλωνόταν με ανάπτυξη θυμού μέσα από τη συμπεριφορά του και την αποστροφή του από την κοινωνική ζωή. Αυτά ήταν τα επιστημονικά ευρήματα του. Η θεραπεία που έκανε ήταν διαχείριση του τραύματος, εγχείρημα που παρατηρώ ότι κάλυπτε παροχή βοήθειας στον παραπονούμενο να επανέλθει στην κανονικότητα και στη συνέχεια προσέγγιση της ζωής από την ορθή οπτική γωνία μαζί με δημιουργία αισθήματος ασφάλειας. Αυτά είναι τα επιστημονικά συμπεράσματα του. Αυτό το πέτυχε μέσα από προσωπικές συνεδριάσεις που κάποτε είχαν συγκεκριμένο αντικείμενο συζήτησης υπό τη μορφή διαλόγου όπως η ζωή του, η οικογένεια και οι φίλοι του και κάποτε εξελίσσονταν σε μονόλογο από τον παραπονούμενο. Παράλληλα προς επίτευξη του σκοπού αυτού επιστράτευσε τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του παραπονούμενου, τα οποία και καθοδήγησε για το πως θα μπορούσαν να στηρίξουν ψυχολογικά τον παραπονούμενο. Αυτό που εισέπραξα ως κατάληξη του είναι ότι με τον τερματισμό της παρακολούθησης του ο παραπονούμενος επανήλθε στα επίπεδα φυσιολογικής ζωής χωρίς μόνιμα ψυχολογικά κατάλοιπα, αφήνοντας έτσι στο παρελθόν το επίδικο περιστατικό. Η αποφοίτηση του παραπονούμενου από το σχολείο χωρίς πρόβλημα, η ολοκλήρωση των υπηρεσιών του στην Εθνική Φρουρά χωρίς να δημιουργηθεί δυσμενές ζήτημα και η επιτυχημένη ολοκλήρωση του πρώτου χρόνου πτυχιακών σπουδών του καθώς επίσης το πρώτο εξάμηνο του δεύτερου χρόνου του, επιβεβαιώνει τα προαναφερόμενα. Από τα πιο πάνω φαίνεται ότι η μαρτυρία του ΜΚ6 είναι επιστημονικά ολοκληρωμένη. Υπάρχει επιστημονική αλληλουχία και συσχετισμός ανάμεσα στις ενέργειες που ο εν λόγω μάρτυρας εκτέλεσε για εντοπισμό ψυχικού προβλήματος (μεθοδολογία) και στη θεραπεία που ακολούθησε. Έχω αντιληφθεί ποιο ήταν το έργο του εν λόγω μάρτυρα και πως αυτός το διεκπεραίωσε. Έδωσε τεκμηριωμένες απαντήσεις, μέσα από τις οποίες προκύπτουν τα επιστημονικά ευρήματα και συμπεράσματα του. Εξήγησε επιστημονικές ορολογίες που σχετίζονταν με το αντικείμενο της παρούσας υπόθεσης, όπως η διαταραχή μετατραυματικού στρες και πως αυτό εμφανίζεται και τυγχάνει διαχείρισης. Μέσω παρατηρήσεων, διαπιστώσεων και ευρημάτων του παρέχει σαφή εικόνα του προβλήματος, τα οποία αφού εξήγησε καταλήγει χωρίς σύγχυση στο τελικό επιστημονικό συμπέρασμα του για την κατάσταση του παραπονούμενου με το τέλος της παρακολούθησης του. Η ένορκη μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από στοιχείο τεκμηρίωσης και πνεύμα λογικής επεξήγησης. Αυτά είναι δεδομένα που την καθιστούν πειστική απέναντι στο Δικαστήριο. Χωρίς να μου δημιουργηθούν αισθήματα αμφισβήτησης και αμφιβολίας ως προς την ορθότητα της και δίχως να υπάρχει οποιαδήποτε άλλη επιστημονική μαρτυρία που να την καταρρίπτει, αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΚ6 ως επιστημονικά ορθή, αληθή και αξιόπιστη. Ο παραπονούμενος (ΜΚ4) σε γενικές γραμμές δημιούργησε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Στις ερωτήσεις που του υπεβλήθηκαν απαντούσε επί της ουσίας τους ευθέως και αυθόρμητα, χωρίς τάση υπεκφυγής και δίχως δόση υπερβολής. Παρά την πιεστική αντεξέταση που είχε, δεν υπέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις που θα κλόνιζαν την αξιοπιστία του, το επίπεδο της οποίας διατηρήθηκε υψηλό μέχρι το τέλος. Παράλληλα δεν διαπιστώθηκαν σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ της γραπτής του κατάθεσης στην αστυνομία (Τεκμήριο 7) και της δια ζώσης ένορκης μαρτυρίας του. Οι τοποθετήσεις του μέσα από την ένορκη μαρτυρία του ήταν σαφείς και διαπνέονταν από το στοιχείο της λογικής. Με εξαίρεση ένα σημείο από τη μαρτυρία του για το οποίο ο παραπονούμενος ελέγχεται και γίνεται σχολιασμός στη συνέχεια, τυχόν μικροανακρίβειες που υπάρχουν στην μαρτυρία του ήταν επουσιώδεις χωρίς να σχετίζονται με τα επίδικα θέματα της υπόθεσης. Σε καμία περίπτωση αυτά επηρέασαν την αξιοπιστία του, το επίπεδο της οποίας διατηρήθηκε ακλόνητα υψηλό. Σε ότι αφορά τις αναφορές του σε γεγονότα που συνέβηκαν αμέσως πριν το επίδικο περιστατικό, αυτά αποτελούν κοινό έδαφος των μερών. Συγκεκριμένα ότι στις 20.02.14 το πρωί βρισκόταν μαζί με φίλους του στο γήπεδο καλαθόσφαιρας του σχολείου του που είναι στην αυλή λόγω εκδήλωσης κρεατικών εδεσμάτων και διοργάνωσης παραδοσιακών παιγνιδιών, το ότι ο κατηγορούμενος που είναι καθηγητής σωματικής αγωγής οργάνωνε τη στιγμή εκείνη τη διεξαγωγή του παιγνιδιού με την ονομασία 'μαντήλι' και ότι απευθύνθηκε στον παραπονούμενο και τους υπόλοιπους μαθητές του τμήματος της Α' Τάξης Λυκείου XXXXX, είναι γεγονότα που αποτελούν κοινό έδαφος των μερών. Σε σχέση με αναφορές που άπτονται γεγονότων μετά το επίδικο περιστατικό, αυτά δεν έχουν αμφισβητηθεί από τον κατηγορούμενο. Ειδικότερα το ότι μετέβηκε στην αστυνομία όπου έλαβε ιατρικό έντυπο, το ότι μετέβηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου εξετάστηκε από την ΜΚ5, το ότι απομονώθηκε στον εαυτό του, στο ότι έπαυσε να ασχολείται με το καράτε και τη μουσική καθώς επίσης ότι σταμάτησε να παρακολουθεί μαθήματα αγγλικών και ότι αποτάθηκε στον ΜΚ6 για θεραπεία, είναι γεγονότα που η υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε ευθέως ότι συνέβησαν. Σχετικά με τις αναφορές του κατηγορουμένου ως προς το τι διαδραματίστηκε κατά το επίδικο περιστατικό αμφότερα μέρη συμφωνούν ότι ξεκίνησε όταν ο παραπονούμενος απάντησε στο κάλεσμα του κατηγορουμένου να συμμετάσχουν στο παιγνίδι με την ονομασία 'μαντήλι'. Μάλιστα αμφότερα μέρη συμφωνούν ότι η απάντηση του παραπονούμενου ήταν αυτή που προκάλεσε την αντίδραση του κατηγορουμένου. Ως προς τον τρόπο και τη μορφή αντίδρασης του κατηγορουμένου, αμφότερες πλευρές προέβαλαν διαφορετικές εκδοχές. Η εκδοχή του παραπονούμενου ότι ο κατηγορούμενος τον πλησίασε και αφού τον άρπαξε από τη φανέλα τον γρονθοκόπησε 2-3-4 φορές στην κοιλιά συνάδει με τα ιατρικά ευρήματα της ΜΚ5 που ήταν η ιατρός που κλινικά τον εξέτασε, η μαρτυρία της οποίας έγινε αποδεκτή για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί, μέσα από την οποίαν αναφέρει ότι είχε διαπιστώσει ερυθρότητα στο δέρμα θώρακος (ιδιαίτερα άνω πεδία αριστερά), ερυθρότητα πρόσθιου κοιλιακού τοιχώματος και πλευρών αριστερά του παραπονούμενου. Περαιτέρω οι ψυχολογικές επιπτώσεις που αναφέρει ότι είχε ένεκα του περιστατικού αυτού φαίνεται να υποστηρίζονται από την επιστημονική μαρτυρία του ΜΚ
4. Ωστόσο ο παραπονούμενος ελέγχεται για ένα σημείο στη μαρτυρία του. Συγκεκριμένα δεν αποδέχομαι αυτά που ανάφερε ότι είχε πει στον κατηγορούμενο, ως αποτέλεσμα των οποίων προκάλεσε την αντίδραση του κατηγορουμένου. Το σκεπτικό της λεκτικής διατύπωσης του είναι τόσο ξεκάθαρο που όντως αν τα έλεγε δεν θα προκαλούσε την αντίδραση του κατηγορουμένου. Αν ευσταθούσαν τα λεγόμενα του παραπονούμενου δεν θα υπήρχε λόγος ο κατηγορούμενος να αντιδράσει με τον τρόπο και τη μορφή που το έπραξε. Κρίνω ότι η εκτός των αυστηρών προδιαγραφών σχέση καθηγητή-μαθητή που υπήρχε μεταξύ του κατηγορουμένου και του παραπονούμενου ώθησε τον παραπονούμενο να εκστομίσει τη φράση 'Ρε σαράντα χρονών γάρος θέλεις να παίξεις το παιγνίδι "μαντήλι" νομιζόμενος ότι αστειευόταν, την οποία και αποδέχομαι αφού διασταυρώνεται από την αποδεκτή μαρτυρία της ΜΚ3 που ήταν αυτόπτης μάρτυρας του επιδίκου περιστατικού. Δεν θεωρώ όμως ότι το εν λόγω ελεγχόμενο σημείο από τη μαρτυρία του παραπονούμενου, υπό το φως του συνόλου της μαρτυρίας του σε συνάρτηση με σφαιρική αντιμετώπιση όλης της προσαχθείσας μαρτυρίας, ανατρέπει τη θετική εικόνα που δημιούργησε καθιστώντας τον αναξιόπιστο μάρτυρα. Σαφώς το κομμάτι αυτό της μαρτυρίας του δεν γίνεται αποδεκτό. Στη βάση των πιο πάνω αποδέχομαι ως αληθή και αξιόπιστη τη μαρτυρία του παραπονούμενου, περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 7 που αποτελεί μέρος της, με εξαίρεση το πιο πάνω σημείο για τους λόγους που έχω εξηγήσει. Ο κατηγορούμενος, όπως ήδη λέχθηκε, προέβηκε σε χωρίς όρκο κατάθεση από την θέση στην οποίαν βρισκόταν, ασκώντας έτσι το δικαίωμα που του παρέχει το άρθρο 74

(1)(γ) της Ποινικής Δικονομίας, Κεφ.155 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Είναι γνωστό ότι η παροχή χωρίς όρκο κατάθεσης δεν επενεργεί εις βάρος του κατηγορουμένου αλλά ούτε και εκλαμβάνεται ως επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του. Είναι αποσαφηνισμένο μέσα από τη νομολογία ότι η χωρίς όρκο δήλωση του κατηγορουμένου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ωστόσο, όπως έχει επίσης νομολογηθεί, η αξία που έχει μία τέτοια δήλωση είναι περιορισμένη αφού δεν υποβάλλεται στη δοκιμασία της αντεξέτασης (Anastassiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Δημοσθένους κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 129, Ιωάννου και Σιμιανός ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195, R. v. Frost [1964] 64 Cr. App. R. 284, Σίφουνας v. Δημοκρατίας και Πέτρου v. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ.91, Vrakas v. R

(1973)2 CLR 139, Θεμιστοκλέους v. Αστυνομίας

(1981)2 CLR 200, Καντάρ v. Δημοκρατίας

(1978)2 CLR 132). Στην δε υπόθεση Θεοχάρους v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 22 τονίστηκε πως η ανώμοτη δήλωση κατηγορουμένου δεν μπορεί να εξομοιωθεί με μαρτυρία με την έννοια να είναι ικανή να αντικρούσει την ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε αξιόπιστη. Η αξία που έχει είναι πειστική παρά αποδεικτική. Το δικαστήριο όμως έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να τη λάβει υπόψη πριν καταλήξει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της. Μέσα από την ανώμοτη δήλωση του ο κατηγορούμενος, αφού υιοθετεί το περιεχόμενο της γραπτής του ανακριτικής κατάθεσης, καλύπτει δύο ζητήματα. Πρώτο σημείο της είναι η εκδοχή του ως προς τον τρόπο και τη μορφή αντίδρασης του κατά το επίδικο περιστατικό. Δεύτερο σημείο στην χωρίς όρκο κατάθεση του είναι η δήλωση του ότι ο πατέρας του παραπονούμενου του προσπάθησε να τον εκμεταλλευτεί οικονομικά ζητώντας του συγκεκριμένο ποσό. Σε ότι αφορά τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου για προσπάθεια οικονομικής εκμετάλλευσης του από τον πατέρα του παραπονούμενου για συγκεκριμένο ποσό, παρατηρώ ότι ο ίδιος ουδέποτε ανάφερε κάτι τέτοιο στην αστυνομία κατά τον ουσιώδη χρόνο της υπόθεσης. Ούτε στο μεσοδιάστημα προέβηκε σε οποιαδήποτε καταγγελία στην αστυνομία εναντίον του ατόμου εκείνου που ισχυρίζεται ότι προσπάθησε να τον εκβιάσει ή να τον πιέσει οικονομικά με τον τρόπο που επικαλέστηκε. Περαιτέρω κατά την εκδίκαση της υπόθεσης η θέση του αυτή δεν τέθηκε με τη συγκεκριμένη μορφή που επικαλέστηκε προκειμένου η πλευρά του παραπονούμενου να τοποθετηθεί. Παράλληλα ο κατηγορούμενος δεν διευκρινίζει μέσα από την ανώμοτη του κατάθεση τι θα συνέβαινε αν πλήρωνε το ποσό που ισχυρίζεται ότι του ζητήθηκε να πληρώσει. Αυτά είναι δεδομένα που μου υποδεικνύουν ότι ο εν λόγω ισχυρισμός του κατηγορουμένου είναι εκ των υστέρων εφεύρημα του προκειμένου να πλήξει την εκδοχή του παραπονούμενου. Σχετικά με την εκδοχή του που προβάλλει στη χωρίς όρκο κατάθεση του ως προς τον τρόπο και τη μορφή αντίδρασης του κατά το επίδικο περιστατικό, διαπιστώνω ότι αυτή δεν είναι σταθερή. Αυτό που παρατηρώ είναι ότι ενώ στη γραπτή ανακριτική κατάθεση του (Τεκμήριο 5) προβάλλει μία εκδοχή, κατά την αντεξέταση του παραπονούμενου (πρακτικά δικαστηρίου ημερομηνίας 28.01.19 σελίδα 17) προωθεί διαφορετική εκδοχή ενώ στην ανώμοτη δήλωση του παρουσιάζει μία τρίτη εκδοχή. Συγκεκριμένα ενώ στο Τεκμήριο 5 αναφέρει ότι είχε κινηθεί προς το μέρος του παραπονούμενου και απλά λεκτικά ζήτησε το λόγο που τον είχε βρίσει χωρίς καν να τον αγγίξει, ακολούθως μέσα από την αντεξέταση παραπονούμενου ανάφερε ότι είχε αρπάξει τον παραπονούμενο από τη φανέλα του ενώ στη συνέχεια στην χωρίς όρκο κατάθεση του δηλώνει ότι με τις άκρες των δαχτύλων του άγγιξε τον παραπονούμενο πάνω στη φανέλα του. Σε τρεις ξεχωριστές χρονικές στιγμές ο κατηγορούμενος προέβαλε τρεις διαφορετικές εκδοχές, ήτοι πρώτα απλά λεκτική αντίδραση, μετά αρπαγή του κατηγορουμένου από τη φανέλα και έπειτα άγγιγμα της φανέλας του παραπονούμενου με τις άκρες των δαχτύλων του. Αυτό καταδεικνύει ότι ο κατηγορούμενος τελεί υπό σύγχυση και απλά προσπαθεί να καλύψει κενά και αδυναμίες της υπεράσπισης του που δημιουργήθηκαν από τις μαρτυρίες μαρτύρων κατηγορίας κατασκευάζοντας ανυπόστατους ισχυρισμούς. Η εκδοχή του κατηγορουμένου, όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από την χωρίς όρκο κατάθεση του, δεν σχετίζεται με οποιαδήποτε αποδεκτή μαρτυρία που θα την καθιστούσε πειστική απέναντι στο Δικαστήριο. Ούτε το περιεχόμενο της ταυτίζεται με οποιαδήποτε δεδομένα της υπόθεσης που θα της προσέδιδαν πειστική αξία. Τα πιο πάνω δεν αφήνουν περιθώριο στο Δικαστήριο για επιλογή άλλη από αυτή της απόδοσης μηδενικής βαρύτητας στην εν λόγω δήλωση αφού κρίνεται ότι ουδεμία πειστική αξία έχει. Ερχόμενος στην ανακριτική κατάθεση του κατηγορουμένου (Τεκμήριο 5), θα πρέπει να λεχθεί ότι ο πυρήνας και η ουσία της βρίσκεται εκεί που περιγράφει τον τρόπο και τη μορφή που έλαβε η αντίδραση του στο επίμαχο περιστατικό. Αξιολογώντας το έγγραφο αυτό παρατηρώ ότι η εκδοχή που ο κατηγορούμενος έδωσε σε σχέση με το θέμα αυτό, πέραν του ότι διαφοροποιήθηκε εντελώς στην πορεία της εκδίκασης της υπόθεσης, έρχεται εκ διαμέτρου σε αντίθεση με τη μαρτυρία της ΜΚ3 που ήταν αυτόπτης μάρτυρας του επίμαχου επεισοδίου. Παράλληλα μέσα από το Τεκμήριο 5 ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι ο παραπονούμενος είχε καταναλώσει αλκοόλ αμέσως πριν από το επίδικο περιστατικό, θέλοντας έτσι να επισημάνει ότι ο τελευταίος συμπεριφέρθηκε με αυτόν τον τρόπο επειδή βρισκόταν κάτω από την επήρεια αλκοόλης. Επ' αυτού θα πρέπει να σημειώσω ότι δεν έχω πειστεί για την ορθότητα της εν λόγω αναφοράς του κατηγορουμένου. Αν ευσταθούσε θα το διαπίστωνε τόσο η ΜΚ1 που παρενέβη ανάμεσα στον κατηγορούμενο και τον παραπονούμενο και είχε τερματίσει το επίδικο επεισόδιο όσο και η ΜΚ3 που ήταν αυτόπτης μάρτυρας του επίμαχου περιστατικού και είχε προσεγγίσει τον παραπονούμενο κατά το εν λόγω συμβάν. Ουδεμία μαρτυρία υπάρχει από μέρους τους για τέτοιο ζήτημα και κανένα τέτοιο θέμα αποτελεί αντικείμενο αναφοράς τους μέσα από τις γραπτές τους καταθέσεις. Ούτε όμως η ΜΚ5 που εξέτασε τον παραπονούμενο σύντομα μετά το επίδικο περιστατικό διαπιστώνει ότι ο παραπονούμενος είχε καταναλώσει αλκοόλ. Αν διαπίστωνε κάτι τέτοιο θα καταγραφόταν στην ιατρική της αναφορά, όπου εξάλλου και η ίδια είχε πει στη δια ζώσης ένορκη μαρτυρία της. Συνεπώς ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου περί κατανάλωσης αλκοόλ από τον παραπονούμενο αποτελεί εκ των υστέρων εφεύρημα του που δεν γίνεται αποδεκτός. Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι ο κατηγορούμενος δεν είπε την αλήθεια μέσα από το Τεκμήριο 5, στο περιεχόμενο του οποίου εγγράφου αποδίδω μηδενική βαρύτητα. Ευρήματα: Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου, τα τεκμήρια που κατατέθηκαν κατά την εκδίκαση της ποινικής υπόθεσης αυτής και λαμβάνοντας υπόψη μου τα γεγονότα που τελικά δεν αμφισβητήθηκαν, όπως αυτά προκύπτουν μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν τα πραγματικά και αληθή ουσιώδη γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο: Κατά τον ουσιώδη χρόνο της υπόθεσης ο παραπονούμενος ήταν μαθητής της Α' Τάξης Λυκείου στο σχολείο XXXXX και ο κατηγορούμενος ήταν καθηγητής του στο μάθημα της φυσικής αγωγής. Στις 20.02.14 και περί ώρα 11:30 διοργανώθηκε στο εν λόγω σχολείο εκδήλωση ψησίματος κρεατικών εδεσμάτων και παραδοσιακών παιγνιδιών με συμμετοχή μαθητών και καθηγητών. Ο κατηγορούμενος ανέλαβε την οργάνωση παραδοσιακών παιγνιδιών, ένα εκ των οποίων ήταν το παιγνίδι με την ονομασία 'μαντίλι', στο γήπεδο καλαθόσφαιρας του πιο πάνω σχολείου που είναι εξωτερικός χώρος. Για την πραγματοποίηση του παιγνιδιού με την ονομασία 'μαντήλι' ο κατηγορούμενος απευθύνθηκε σε μαθητές τμήματος Α' Λυκείου του επίμαχου σχολείου, ένας εκ των οποίων ήταν ο παραπονούμενος. Τότε παραπονούμενος, στην παρουσία άλλων μαθητών και καθηγητών είπε στον κατηγορούμενο με ύφος έντονο και προσβλητικό 'Ρε σαράντα χρονών γάρος θέλεις να παίξεις το παιγνίδι "μαντήλι"; Ευθύς ο κατηγορούμενος τον άρπαξε δυνατά από το στήθος και του γρονθοκόπησε 2-3-4 φορές στην κοιλιά του λέγοντας του 'Ήντα που τούτα που λαλείς' και ο παραπονούμενος του είπε δυνατά 'Εν να σε κανονίσω, να δεις τι θα σου κάμω. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ'; Ο κατηγορούμενος έπειτα του απάντησε: 'Τι μπορείς να μου κάμεις.' Τη στιγμή εκείνη παρενέβη η ΜΚ1, Βοηθός Διευθύντρια στο Λύκειο XXXXX με ειδίκευση στα φιλολογικά μαθήματα, η οποία τερμάτισε το επεισόδιο. Αυτόπτης μάρτυρας του περιστατικού ήταν η ΜΚ3, η οποία ήταν καθηγήτρια οικιακής οικονομίας στο ίδιο σχολείο. Ευθύς αμέσως μετά το επίδικο περιστατικό, μετέβηκε στο σχολείο η μητέρα του παραπονούμενου (ΜΚ2) ζητώντας εξηγήσεις τόσο από το διευθυντή του σχολείου όσο και από τον κατηγορούμενο. Ακολούθως της ίδιας ημέρας η ΜΚ2 μαζί με τον παραπονούμενο μετέβηκαν στον αστυνομικό σταθμό Στρουμπιού όπου, αφού υπέβαλαν καταγγελία επίθεσης που προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη εναντίον του κατηγορουμένου στον Μ6 και έλαβαν σχετικό ιατρικό έντυπο προς συμπλήρωση, επισκέφθηκαν περί ώρα 13:21 της ίδιας ημέρας το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Η ΜΚ5 ήταν η ιατρός από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου που εξέτασε κλινικά τον παραπονούμενο διαπιστώνοντας ερυθρότητα στο δέρμα θώρακος (ιδιαίτερα άνω πεδία αριστερά), ερυθρότητα πρόσθιου κοιλιακού τοιχώματος και πλευρών αριστερά. Επιπλέον έγιναν ακτινογραφίες θώρακος, κοιλιάς και αριστερών πλευρών, χωρίς εμφανή οστική κάκωση ή άλλη παθολογία. Ακόμη έγινε υπέρηχος κοιλιάς χωρίς να διαπιστωθεί ενδοκοιλιακή συλλογή υγρού. Τα δε ζωτικά όργανα όπως ήπαρ, σπλήνα και νεφροί λειτουργούσαν φυσιολογικά, χωρίς έτσι να είχαν είτε αιμορραγία είτε να είχαν υποστεί ρήξη ή κάκωση. Ακολουθήθηκε συντηρητική αγωγή με την παροχή παυσίπονου, εξιτήριο την ίδια ημέρα για το σπίτι και κατ' οίκον παραμονή. Παράλληλα η ΜΚ5 συμπλήρωσε και υπέγραψε το προαναφερόμενο ιατρικό έντυπο, το οποίο και διαβιβάστηκε στην αστυνομία. Την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 17:10 και 17:45 ο παραπονούμενος προέβηκε σε γραπτή κατάθεση του στον Μ6 σχετικά με την καταγγελία του. Στις 24.02.14 και μεταξύ των ωρών 12:30-13:00 ο Μ6 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, μέσα από την οποίαν δίδει τη δική του εκδοχή. Ακολούθως της ίδιας ημέρας και μεταξύ των ωρών 13:05-13:10 ο Μ6 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο ότι διέπραξε το αδίκημα που αντιμετωπίζει, ο οποίος αρνήθηκε τα όσα του καταλογίζονται. Στο χρόνο που ακολούθησε του επιδίκου περιστατικού η ψυχολογική κατάσταση του παραπονούμενου επηρεάστηκε δυσμενώς. Τα βράδια δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Ο ίδιος απομονώθηκε στον εαυτό του αποφεύγοντας άλλα άτομα επειδή φοβόταν πως αν ανοιγόταν συζήτηση επί του θέματος θα γινόταν ρεζίλι. Μη έχοντας πλέον εμπιστοσύνη στον εαυτό του έπαυσε να ασχολείται με το άθλημα του καράτε και με τα ντραμς ενώ σταμάτησε να παρακολουθεί μαθήματα αγγλικών. Παράλληλα ο παραπονούμενος ντρεπόταν να πει στο κορίτσι του ότι ο καθηγητής του τον είχε χτυπήσει. Στην αρχή απέφευγε να της πει ότι είχε δικαστήριο για το θέμα αυτό, όμως την πορεία υποχρεώθηκε να της το αναφέρει. Μετά από παρότρυνση των γονιών του αποτάθηκε σε ιδιώτη ψυχολόγο (ΜΚ6), ο οποίος τον βοήθησε να αφήσει το επίδικο περιστατικό στο παρελθόν. Η πρώτη επίσκεψη έγινε στις 29.03.14 και η παρακολούθηση του διήρκεσε μέχρι τα τέλη του έτους 2014. Ο παραπονούμενος αισθανόταν ψυχικό πόνο που εκδηλωνόταν με εκρήξεις θυμού και την αποστροφή του από την κοινωνική ζωή. Επρόκειτο για συμπτώματα διαταραχής μετατραυματικού στρες (post traumatic stress disorder), τα οποία έτυχαν διαχείρισης μέσω συνεδριάσεων. Έκτοτε ο παραπονούμενος αποφοίτησε από το σχολείο, ολοκλήρωσε κανονικά τις υπηρεσίες του στην Εθνική Φρουρά, τελείωσε με επιτυχία τον πρώτο χρόνο πτυχιακών σπουδών του καθώς επίσης το πρώτο εξάμηνο του δεύτερου χρόνου τους, καταδεικνύοντας έτσι ότι ο παραπονούμενος επανήλθε στα επίπεδα φυσιολογικής ζωής χωρίς μόνιμα ψυχολογικά κατάλοιπα Μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου αποτελούν και όλα αυτά που θα προσδιοριστούν πιο κάτω κατά την εξαγωγή συμπερασμάτων από το Δικαστήριο. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα: Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Όπως έχει προαναφερθεί ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι επιτέθηκε εναντίον του παραπονούμενου προκαλώντας του πραγματική σωματική βλάβη. Το εν λόγω αδίκημα διέπεται από το άρθρο 243 του Κεφ.154, το οποίο ρητά προνοεί κατά λέξη τα εξής: "Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων." Μελέτη των προνοιών του πιο πάνω άρθρου καθιστά σαφές ότι τα συστατικά στοιχεία του εν λόγω αδικήματος είναι τα πιο κάτω: (α) Ο κατηγορούμενος να επιτεθεί στον παραπονούμενο και (β) να του προκαλέσει πραγματική σωματική βλάβη. Επίθεση αποτελεί οιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή ακόμη και απερίσκεπτα ή αδιάφορα (recklessly) και δημιουργεί στον άλλο την αντίληψη ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλέπε R v. Venna [1975] 3 All E.R 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς την συγκατάθεση του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το θύμα (βλέπε R. v. Rolphe [1953] 36 Cr. App. R. 4, Fagon v. Metropolitan Police Commissioner [1988] 3 All E.R. 445 και Archbold Pleading and Practice 39η έκδοση, παρ. 2634, σελ. 1071-1072), ούτε βέβαια και απαιτείται η πρόκληση οποιουδήποτε τραύματος για να συντελεστεί το αδίκημα. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί ακόμη και με ένα απλό άγγιγμα. Επομένως, το πεδίο εμβέλειας της επίθεσης καλύπτει τις αγγλικές νομικές έννοιες 'assault', που είναι η σκόπιμη ή απερίσκεπτη ή αδιάφορη πρόκληση αντίληψης στο θύμα για άσκηση άμεσης και παράνομης βίας εναντίον του και 'battery', που είναι η φυσική επαφή. Η δε πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης συντελείται με τη δημιουργία οποιουδήποτε τραύματος εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56 επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλέπε επίσης R. v. Miller

(1954)2 All E.R. 529 και Αστυνομία v. Ιωάννου

(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα (βλέπε αγγλικό νομικό σύγγραμμα Archbold, 36η έκδοση, παρ. 2634). Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση αποτελεί μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος άρπαξε τον παραπονούμενο δυνατά από το στήθος και τον γρονθοκόπησε 2-4 φορές στην κοιλιά του. Οι πιο πάνω ενέργειες του κατηγορουμένου σαφώς καταδεικνύουν στοχευμένη συμπεριφορά επιθετικού χαρακτήρα από μέρους του εναντίον του παραπονούμενου. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος αντέδρασε μετά που ο παραπονούμενος συμπεριφέρθηκε εις βάρος του προσβλητικά και απρεπώς σε χώρο όπου βρίσκονταν άλλοι καθηγητές και μαθητές δεν διαφοροποιεί την κατάσταση. Αυτό που παραμένει είναι ότι η ενέργεια του κατηγορουμένου να αρπάξει τον παραπονούμενο από το στήθος και να τον γρονθοκοπήσει στην κοιλιά χωρίς αμφιβολία συνιστούν επίθεση εναντίον του τελευταίου. Ακόμη όμως και να υιοθετείτο κάποια από τις τρεις διαφορετικές εκδοχές που ο κατηγορούμενος ανεπιτυχώς προέβαλε, αυτή επίσης θα αποτελούσε εντός της έννοιας του άρθρου 243 του Κεφ.154 και της προαναφερόμενης νομολογίας επίθεση από μέρους του κατηγορουμένου εις βάρος του παραπονούμενου. Επομένως καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος επιτέθηκε στον παραπονούμενο. Το επόμενο ζήτημα που χρήζει εξέτασης είναι αν ο παραπονούμενος υπέστηκε σωματική βλάβη. Η έννοια της 'σωματικής βλάβης' παρέχεται στο άρθρο 4 του Κεφ.154 που είναι το ερμηνευτικό πλαίσιο της κείμενης νομοθεσίας. Όπως ρητά σημειώνεται "σωματική βλάβη" σημαίνει βλάβη στο σώμα, ασθένεια ή διαταραχή που είναι είτε μόνιμη είτε προσωρινής φύσεως. Στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι τόσο στον θώρακα (ιδιαίτερα άνω πεδία αριστερά) όσο στο πρόσθιο κοιλιακό τοίχωμα και πλευρών αριστερά του παραπονούμενου υπήρχε ερυθρότητα. Όπως έχουν τεκμηριωθεί ιατρικά από την ΜΚ5 και το Τεκμήριο 3, πρόκειται για κοκκινίσματα εξωτερικά του δέρματος που προκαλείται είτε από άμεση πλήξη ή με τριβή ή άμεση επαφή με άλλο αντικείμενο είτε ένεκα πολλών άλλων λόγων χωρίς να αποκλείεται από ξυλοδαρμό, από πέσιμο ή αυτοτραυματισμό. Επίσης αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι η ψυχολογική κατάσταση του παραπονούμενου επηρεάστηκε δυσμενώς αφού υπέστηκε διαταραχή μετατραυματικού στρες (post traumatic stress disorder) με εκδηλώσεις θυμού και απομόνωσης από την κοινωνική ζωή. Όπως συνάγεται επιστημονικά από τη μαρτυρία του ΜΚ6, πρόκειται για μορφή ψυχικής βλάβης. Χωρίς αμφιβολία αυτά συνιστούν υπαρκτές πραγματικές σωματικές βλάβες που καλύπτονται από την έννοια της σωματικής βλάβης που παρέχεται από τις πρόνοιες του Κεφ.

1. Ευτυχώς για τον παραπονούμενο τόσο οι ερυθρότητες στο σώμα του όσο και η ψυχική βλάβη ήταν προσωρινής μορφής και με περιορισμένη διάρκεια με τον ίδιο τελικά να αναρρώνει πλήρως χωρίς μόνιμα κατάλοιπα. Το ερώτημα που ακολούθως εγείρεται και απαιτεί κρίση του Δικαστηρίου είναι κατά πόσο οι προαναφερόμενες σωματικές βλάβες που υπέστηκε ο παραπονούμενος είναι αποτέλεσμα της επίθεσης που δέχτηκε από τον κατηγορούμενο. Εδώ θα πρέπει να λεχθεί ότι η μοναδική αποδεκτή μαρτυρία που έχω ενώπιον μου και αφορά το συγκεκριμένο θέμα είναι αυτή του παραπονούμενου που παραπέμπει σε ξυλοδαρμό του από τον κατηγορούμενο, η οποία μαρτυρία του ενισχύεται από ιατρικά και άλλα επιστημονικά στοιχεία. Αντίθετα δεν αποτελεί μέρος της εκδοχής του κατηγορουμένου ότι ο παραπονούμενος υπέστηκε σωματική βλάβη εξαιτίας οποιασδήποτε άλλης πιθανής αιτίας, εκτός από αυτή της επίθεσης και ούτε ποτέ υπεβλήθηκε ευθέως από τη συνήγορο του οποιαδήποτε θέση για συγκεκριμένη άλλη αιτία. Η εκδοχή του κατηγορουμένου ήταν ότι ουδέποτε είχε κτυπήσει τον παραπονούμενο. Την ίδια στιγμή όμως δεν προσκόμισε μαρτυρία που να καταρρίπτει τις μαρτυρίες των επιστημόνων ΜΚ5 και ΜΚ6 καθώς και του Τεκμηρίου 3 που υποστήριζαν την εκδοχή του παραπονούμενου, οι οποίες για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί έγιναν αποδεκτές. Από τα ενώπιον μου στοιχεία προκύπτει ότι το επίδικο περιστατικό συνέβηκε περί ώρα 11:30 στις 20.02.14 κάτω από τις συνθήκες που έχουν αναφερθεί προηγουμένως. Περί ώρα 13:21 της ίδιας ημέρας ο παραπονούμενος μετέβηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου εξετάζεται κλινικά από την ΜΚ5, η οποία αμέσως εκδίδει το Τεκμήριο 3 που καταγράφει τα ιατρικά της ευρήματα, ανάμεσα στα οποία ερυθρότητες στο σώμα του παραπονούμενου. Χωρίς δεύτερη σκέψη συνάγεται ότι ο παραπονούμενος μετέβηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου ένεκα του επίμαχου επεισοδίου στο οποίο ενεχόταν. Με βάση ακόμη περαιτέρω στοιχεία, ευθύς μετά το επίμαχο επεισόδιο η ψυχολογική κατάσταση του παραπονούμενου διαφοροποιήθηκε δυσμενώς με αποτέλεσμα στις 29.03.14 να τεθεί υπό την παρακολούθηση του ΜΚ6 που διαπίστωσε ψυχική βλάβη υπό τη μορφή διαταραχή μετατραυματικού στρες (post traumatic stress disorder), η οποία θεραπεία του διήρκεσε μέχρι τα τέλη του έτους
2. Στη βάση αυτών των δεδομένων ο παραπονούμενος μετέβηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου καθώς επίσης επισκέφθηκε τον ΜΚ6 ένεκα του επίμαχου επεισοδίου στο οποίο ενεχόταν. Την ίδια στιγμή στα πλαίσια των αποδεκτών μαρτυριών του παραπονούμενου, της ΜΚ5, του ΜΚ6 και του Τεκμηρίου 3, προκύπτει ότι το είδος και η φύση των σωματικών βλαβών που εντοπίστηκαν να έχει υποστεί ο παραπονούμενος και στα σημεία που ανευρέθηκαν, σε συνδυασμό με την αποδοχή του να υποβληθεί σε μια σειρά από εξετάσεις που περιείχαν δόση ακτινοβολίας και παράλληλα να καταφύγει σε ιδιώτη ψυχοθεραπευτή που σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να εκληφθεί ως κολακευτική εξέλιξη για ένα νεαρό όπως τον παραπονούμενο και σε συνάρτηση με την απουσία σχετικής ιατρικής και/ή άλλης επιστημονικής αλλά και μη περί του αντιθέτου μαρτυρίας που θα οδηγούσε σε διαφορετικό αποτέλεσμα, παραπέμπουν σε κτυπήματα από άτομο και γενικότερα μέσα από επιθετική συμπεριφορά ως την γενεσιουργό αιτία πρόκληση τους, αποκλείοντας έτσι με ασφάλεια τα ενδεχόμενα είτε να οφείλονται σε αυτοτραυματισμό, είτε ένεκα τριβής ή άμεσης επαφής με άλλο αντικείμενο, είτε να προέρχονται από τυχαίο γλίστρημα ή πέσιμο είτε να οφείλονται σε αυτοτραυματισμό ή να προκλήθηκαν σκόπιμα από τον ίδιο και/ή με τη βοήθεια άλλου προσώπου είτε ακόμη να προκλήθηκαν από άλλη ανεξάρτητη αιτία που δεν σχετίζεται με το επίμαχο περιστατικό. Συνεπώς καταλήγω με ασφάλεια στο μοναδικό λογικό συμπέρασμα ότι η πρόκληση των τραυμάτων στον παραπονούμενο δεν μπορεί παρά να προέρχεται από το επίδικο επεισόδιο με τον κατηγορούμενο. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, οδηγούμαι πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας στο αναπόδραστο συμπέρασμα ότι ως αποτέλεσμα της επίθεσης, της αρπαγής του στήθους και του ξυλοδαρμού ο κατηγορούμενος προκάλεσε στον παραπονούμενο τις προαναφερόμενες σωματικές βλάβες που διαπιστώθηκαν ιατρικά και επιστημονικά αμέσως μετά που διαδραματίστηκε το επίδικο περιστατικό, τεκμηριώνοντας έτσι στον απαιτούμενο βαθμό και το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Υπό το φως των πιο πάνω, η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας εναντίον του κατηγορουμένου αναφορικά με την κατηγορία που αντιμετωπίζει, στην οποία ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: General/Criminal/Final Judgment (Αναφορά: Ποινικό/Επίθεση που προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη/Άρθρο 243 Κεφ. 154/ Τελική Απόφαση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο