Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. BERHOM κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 1769/19, 17/5/2019

(6)του Ν.29/85, στα άρθρα 4 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ.6), στη Διαταγή 48 Κανονισμούς 1-4, 8 και 9 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στην πρακτική και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα δε γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση αυτή και που σύμφωνα με την Αιτήτρια δικαιολογούν τη συνέχιση της ισχύος του διατάγματος περιέχονται σε ένορκη δήλωση του αρχιαστυφύλακα ΧΧΧ, στην οποία επισυνάπτονται εφτά τεκμήρια. Συνοψίζοντας το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση μπορεί να λεχθεί ότι ουσιαστικά γίνεται αναφορά σε δύο επισκέψεις του ενόρκως δηλών στο επίμαχο υποστατικό που πραγματοποιήθηκαν στις 04.03.19 περί ώρα 22:15 και στις 08.03.19 περί ώρα 23:

1. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλών, σ' αμφότερες τις περιπτώσεις εντός του υποστατικού εντοπίστηκαν θαμώνες να καταναλώνουν αλκοολούχα ποτά που τους σερβίρονταν και ετοιμάζονταν στον μπαρ από άτομο που δεν φορούσε γάντια ή καπέλο ή ποδιά. Επί των τραπεζιών που ήταν οι θαμώνες υπήρχαν οινοπνευματώδη ποτά και ποτήρια. Επίσης παρά τον πάγκο του ταμείου εκτίθονταν προς πώληση τρόφιμα ενώ σε έπιπλο δεξιά του ταμείου υπήρχαν προς έκθεση αλκοολούχα ποτά. Σχετική απόδειξη ταμειακής μηχανής που παραλήφθηκε κατατέθηκε ως Τεκμήριο 'Η'. Παράλληλα στη δεύτερη περίπτωση της επίσκεψης, από τον εν λόγω υποστατικό όπου γειτνιάζουν πολυκατοικίες μεταδιδόταν μουσική, η οποία ένεκα της πόρτας που ήταν ανοικτή ακουγόταν σε δημόσιο χώρο. Όπως ακόμη σημειώνεται στην ένορκη δήλωση, στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης εξασφαλίστηκε μαρτυρία από λειτουργό του Υφυπουργείου Τουρισμού που αναφέρει ότι σχετικά με το επίμαχο υποστατικό δεν υπεβλήθηκε άδεια και ούτε εκδόθηκε άδεια που να επιτρέπει τη λειτουργία του ως κέντρο αναψυχής κάτω από συγκεκριμένη κατηγορία. Γραπτή κατάθεση ημερομηνίας 07.03.19 του λειτουργού Υφυπουργείου Τουρισμού ΧΧΧ Χατζηπέτρου επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση της αίτησης ως Τεκμήριο 'Γ'. Περαιτέρω επιστολή ημερομηνίας 07.03.19 από το Δήμο Πάφου που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση της αίτησης ως Τεκμήριο 'Δ' αναφέρει ότι το επίμαχο υποστατικό δεν έχει εξασφαλίσει άδεια λιανικής πώλησης οινοπνευματωδών ποτών για την περίοδο 13.03.18-12.03.
2. Επιπλέον με επιστολή της ημερομηνίας 12.03.19 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση της αίτησης ως Τεκμήριο 'Ζ', η Πυροσβεστική Υπηρεσία Πάφου αναφέρει ότι ουδέποτε έχει κληθεί από οποιαδήποτε αρχή ή από τον ένοικο για επιθεώρηση πυροπροστασίας του εν λόγω υποστατικού. Σε ότι αφορά την έκδοση υγειονομικού πιστοποιητικού, επιστολή ημερομηνίας 12.03.19 της Υγειονομικής Υπηρεσίας στην Επαρχία Πάφου που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση της αίτησης ως Τεκμήριο 'Ε' αναφέρει ότι αυτό δεν είναι υποχρεωτικό. Σχετικά με το καθεστώς διαχείρισης του επίμαχου υποστατικού, έγγραφα που εξασφαλίστηκαν από το Γραφείο του Εφόρου Εταιρειών και επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση της αίτησης ως Τεκμήριο 'Β' δείχνουν ως διαχειριστή την Καθ' ης η αίτηση 1 που είναι νομικό πρόσωπο (εταιρεία περιορισμένης ευθύνης), της οποίας μοναδική διευθύντρια και γραμματέας είναι η Καθ' ης η αίτηση
3. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της πιο πάνω έρευνας καταχωρήθηκε ποινική υπόθεση εναντίον αμφοτέρων Καθ' ων η αίτηση. Πιστό αντίγραφο του κατηγορητηρίου επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση της αίτησης ως Τεκμήριο 'Α'. Το διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέο αρχικά την 21.03.19 και μετά την 28.03.19 και 08.0419, ημερομηνίες κατά τις οποίες οι Καθ' ων η αίτηση 1 και 2, δια δικηγόρου, ζήτησαν χρόνο για να καταχωρήσουν ένσταση, πράγμα που έπραξαν στις 05.04.
4. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης των Καθ' ων η αίτηση παραπέμπει σε οκτώ λόγους που καταγράφονται στο σώμα της ένστασης, οι οποίοι είναι οι εξής:

(1)Η αίτηση είναι παράτυπη και αντινομική επειδή αιτητής είναι ο αρχιαστυφύλακας XXXXX XXXXX Ζωττής, ο οποίος δεν νομιμοποιείται στην προώθηση της αίτησης.

(2)Η αίτηση στερείται νομικού και ουσιαστικού υποβάθρου.

(3)Η αίτηση είναι καταχρηστική και καταχωρήθηκε για αλλότριους λόγους προς εξυπηρέτηση συμφερόντων του ιδιοκτήτη του υποστατικού που επιδιώκει την έξωση των Καθ' ων η αίτηση.

(4)Η ένορκη δήλωση της αίτησης είναι παράτυπη και αντινομική επειδή δεν περιορίζεται σε αναφορά γεγονότων αλλά επεκτείνεται σε επιχειρήματα και νομολογία.

(5)Τα γεγονότα που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

(6)Το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε αντιστρατεύεται τα άρθρα του Συντάγματος που κατοχυρώνουν την αθωότητα του πολίτη μέχρι την εκδίκαση της εναντίον του κατηγορίας.

(7)Δεν ικανοποιείται το στοιχείο του 'κατεπείγοντος' και οποιαδήποτε αναφορά περί τούτου είναι γενική και αόριστη.

(8)Δεν πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στηρίζεται, ανάμεσα σ' άλλα, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στα άρθρα 12 και 30 του Συντάγματος, στα άρθρα 5, 8 και 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών που κυρώθηκε από το Ν.39(ΙΙΙ)/1962, στα άρθρα 4 και 9 του Κεφ.6, στη Διαταγή 48 Κανονισμούς 1-4, 8 και 9 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στην πρακτική και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτησης 2, το περιεχόμενο της οποίας με το τεκμήριο που επισυνάπτεται κατά τη γνώμη της τεκμηριώνουν τους λόγους ένστασης και κατ' επέκταση δικαιολογούν την ακύρωση της ισχύος του προσωρινού διατάγματος. Στην ένορκη δήλωση της ένστασης, εκτός από το ότι επαναλαμβάνονται οι λόγοι για τους οποίους νομικά έχει καταχωρηθεί, συνοπτικά αυτό που καταγράφεται είναι η αναφορά της ενόρκως δηλούσα ότι μπροστά στην άρνηση της να παραδώσει την κατοχή του επίμαχου υποστατικού, ένας εκ των ιδιοκτητών του της έχει δηλώσει πως η αστυνομία θα αναλάμβανε την ανάκτηση της κατοχής του εν λόγω υποστατικού που έχει με το μέρος του. Επίσης η ενόρκως δηλούσα της ένστασης αναφέρει ότι η αναφορά στην ένορκη δήλωση της αίτησης για μολυσματική μεταδιδόμενη ασθένεια ή κίνδυνο της ζωής είναι γενική, αόριστη και εκτός πραγματικότητας που έγινε για κάλυψη των αλλότριων κινήτρων των ιδιοκτητών του επίμαχου υποστατικού. Σύμφωνα με την Καθ' ης η αίτηση 2, τυχόν συνέχιση της ισχύος του διατάγματος θα έχει καταστροφικές συνέπειες την ίδια και την επιχείρηση της. Προς ενίσχυση των αναφορών της Καθ' ης η αίτηση 2, αντίγραφο αίτησης ενοικιοστασίου που στις 15.01.19 καταχωρήθηκε στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού-Πάφου επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 'Α'. Κατά την ακρόαση της υπό κρίσης αίτησης οι ευπαίδευτοι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις και ισχυρισμούς τους περιοριζόμενοι σε αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων είναι καταγραμμένο στα πρακτικά και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί καθότι δεν θα εξυπηρετήσει οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό. Στρέφομαι ευθύς να εξετάσω την παρούσα αίτηση υπό το φως των λόγων ένστασης. Με τον πρώτο λόγο ένστασης οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η υπό κρίση αίτηση είναι παράτυπη και αντινομική επειδή προωθείται από άτομο που δεν νομιμοποιείται να το πράξει, ισχυρισμό με τον οποίον διαφωνεί η Αιτήτρια. Με κάθε σεβασμό δεν συμμερίζομαι τη θέση αυτή των Καθ' ων η αίτηση. Η παρούσα αίτηση δεν καταχωρήθηκε και ούτε προωθήθηκε από τον αρχιαστυφύλακα ΧΧΧ υπό την προσωπική του ιδιότητα. Όπως σημειώνεται ρητά στο σώμα της αίτησης και έκδηλα προκύπτει, η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε από το αστυνομικό σώμα, εκ μέρους του οποίου ενεργεί το συγκεκριμένο μέλος της αστυνομίας που κατονομάζεται κατόπιν εντολής που έλαβε γι' αυτό από τον Αρχηγό της Αστυνομίας μέσω του Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου. Πρόκειται για τον αστυνομικό εξεταστή της υπόθεσης, ο οποίος διερεύνησε την υπόθεση αυτή και στα πλαίσια διερεύνησης της, όπως φαίνεται από τα Τεκμήρια 'Δ', 'Ε' και 'Ζ' που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την εν λόγω αίτηση, η αλληλογραφία που παραλήφθηκε απευθύνεται στην Αστυνομική Διεύθυνση Πάφου. Όπως ορθά έχει παραδεχτεί ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση σε διευκρινιστική ερώτηση του Δικαστηρίου στο στάδιο της αγόρευσης του αλλά και έχει αναγνωριστεί στην Πολιτική Αίτηση Αρ. 126/2018 ημερ. 18.10.18, η Αστυνομία δύναται να προβεί σε διατύπωση αιτημάτων δυνάμει του άρθρου 18

(6)(α) του Ν.29/85 που αφορά την έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος λειτουργίας ενός κέντρου αναψυχής, το οποίο είναι το αντικείμενο που χρήζει εξέτασης στην παρούσα διαδικασία της υπό κρίση αίτησης. Είναι υπό αυτό το καθεστώς που έχει προωθηθεί η υπό κρίση αίτηση και γι' αυτό έγινε στα πλαίσια της εκκρεμούσας προς εκδίκασης υπόθεσης, η οποία έχει καταχωρηθεί στο Δικαστήριο από τον Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου. Στη βάση αυτών των δεδομένων, ο λόγος αυτός ένστασης απορρίπτεται ως ανεδαφικός. Με το δεύτερο λόγο ένστασης οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η υπό κρίση αίτηση στερείται νομικού και ουσιαστικού υποβάθρου, ισχυρισμό με τον οποίον η Αιτήτρια διαφωνεί. Θα πρέπει εδώ να λεχθεί ότι ο λόγος αυτός, αν και αμιγώς νομικής φύσεως, δεν αναπτύσσεται και ούτε εξηγείται μέσα από τη νομική επιχειρηματολογία του ευπαιδεύτου συνηγόρου των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2. Κανένα νομικό σκεπτικό έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου που να υποστηρίζει τη νομική αυτή θέση. Συνεπώς εκλαμβάνεται ότι ο λόγος αυτός ένστασης έχει εγκαταλειφθεί. Ανεξάρτητα όμως της πιο πάνω κατάληξης, παρατηρώ ότι το νομικό καθεστώς της παρούσας αίτησης περιλαμβάνει τόσο το δικαιοδοτικό πλαίσιο που είναι το άρθρο 32 του Ν.14/60, το άρθρο 18

(6)του Ν.29/85 και τα άρθρα 4 και 9 του Κεφ.6, όσο και το ουσιαστικό δίκαιο που είναι το άρθρο 20 του Κεφ.154 και οι πρόνοιες του Ν.29/85 καθώς και το δικονομικό πλαίσιο που είναι η Διαταγή 48 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Από αυτή την άποψη η νομική βάση της υπό κρίση αίτησης είναι ορθή και επαρκώς συμπληρωμένη. Πέραν του νομικού υποβάθρου, η παρούσα αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση στην οποίαν περιέχεται το πραγματικό καθεστώς που διέπει τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, στην οποίαν για ενίσχυση επισυνάπτονται διάφορα έγγραφα ως τεκμήρια. Με βάση το πιο πάνω σκεπτικό ο λόγος αυτός ένστασης κρίνεται αβάσιμος και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Θα ασχοληθώ στη συνέχεια με τον τέταρτο λόγο ένστασης όπου οι Καθ' ων η αίτηση παραπονιούνται ότι η ένορκη δήλωση της αίτησης είναι παράτυπη και αντινομική επειδή δεν περιορίζεται σε αναφορά γεγονότων αλλά επεκτείνεται σε επιχειρήματα και νομολογία, θέση επί της οποίας η Αιτήτρια δεν τοποθετείται. Είναι γεγονός ότι ατυχώς η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση δεν αναφέρει μόνο τα γεγονότα που σχετίζονται με το αντικείμενο της αλλά αδόκιμα και αχρείαστα περιέχει επίσης νομικές αρχές, νομολογία, επιχειρηματολογία και συμπεράσματα. Ωστόσο παρά τη συμπερίληψη των πιο πάνω, δεν ακυρώνεται αλλά ούτε διαγράφεται η δυνατότητα μελέτης του πραγματικού υποβάθρου, το οποίο επίσης περιέχεται στην εν λόγω ένορκη δήλωση, για τις ανάγκες εξέτασης του αντικειμένου της υπό κρίση αίτησης. Απλά το επίμαχο εκείνο μέρος της ένορκης δήλωσης αγνοείται από το Δικαστήριο. Η παρούσα περίπτωση προσομοιάζει με την περίπτωση όπου στην αγόρευση του συνηγόρου περιέχεται μαρτυρία αντί μόνο νομική επιχειρηματολογία. Αυτό που εφαρμόζεται δεν είναι η διαγραφή ολόκληρης της αγόρευσης του δικηγόρου παρά μόνο δεν λαμβάνεται υπόψη το κομμάτι της μαρτυρίας επειδή, όπως επιβεβαιώνεται και από τη νομολογία (Zachariades & Pantelides Enterprises Ltd v. Fiat Auto S.P.A

(2000)1A Α.Α.Δ. 447), η αγόρευση δεν είναι το μέσο που προσφέρεται για την προσαγωγή μαρτυρίας. Ανάλογη αντιμετώπιση τυγχάνει και η ένορκη δήλωση της υπό κρίση αίτησης με το Δικαστήριο να περιορίζεται στη μελέτη των γεγονότων μη λαμβάνοντας υπόψη το κομμάτι εκείνο που παραπέμπει σε νομικές αρχές, νομολογία, επιχειρηματολογία και συμπεράσματα. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, ο λόγος αυτός ένστασης κρίνεται ανεδαφικός και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Προχωρώ ευθύς στην εξέταση του όγδοου λόγου ένστασης, ο οποίος άπτεται των κριτηρίων που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου να δικαιολογείται η έκδοση του ενδιάμεσου διατάγματος. Είναι βασικά η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι δεν πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις ενώ αντίθετα η Αιτήτρια θεωρεί ότι αυτές ικανοποιούνται. Κατ' εξοχήν πηγή δικαιοδοσίας για την έκδοση διατάγματος που απαγορεύει τη λειτουργία κέντρου αναψυχής είναι το άρθρο 18

(6)(α) του Κεφ.29/85. Οι πρόνοιες του εν λόγω άρθρου παραπέμπουν στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60) μετά των συναφών τροποποιήσεων επί του οποίου εδράζονται, το οποίο αποτελεί το γενικό δικαιοδοτικό υπόβαθρο που παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει απαγορευτικά διατάγματα. Το άρθρο αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια να εκδίδει τέτοιας φύσεως διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του. Υπάρχει πλούσια νομολογία που ερμηνεύει τις διατάξεις του άρθρου 32 όπου τονίστηκε πως για την επιτυχή επίκληση του απαιτείται η σωρευτική ικανοποίηση των πιο κάτω προϋποθέσεων:

(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.

(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας.

(3)Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση/οριστικοποίηση του αιτουμένου διατάγματος. Το θέμα όμως δεν ολοκληρώνεται με την σωρευτική εκπλήρωση των πιο πάνω κριτηρίων. Αναγνωρίζεται πως αφότου ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο εξετάζει όλους τους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την ορθή ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και σταθμίζει στα πλαίσια αυτά το κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλέπε Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Οι παράγοντες που μπορούν να επιδράσουν στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου κατά την εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι διάφοροι. Στην προσπάθεια του να απονέμει δικαιοσύνη στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο της υπόθεσης, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί του κατηγορητηρίου και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της υπόθεσης. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλέπε Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Στην υπόθεση T.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1802) τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Το Δικαστήριο δεν αξιολογεί τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων αλλά περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλέπε Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263 και Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 799). Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ, μέσα από πρόχειρη ανάγνωση του κατηγορητηρίου αλλά και της ενόρκου δηλώσεως που υποστηρίζει την παρούσα αίτηση, ότι οι Καθ' ων η αίτηση αντιμετωπίζουν, ανάμεσα σ' άλλα, κατηγορία λειτουργία κέντρου αναψυχής χωρίς σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή κατά παράβαση προνοιών του Ν.29/

1. Πρόκειται για τις κατηγορίες 1, 3, 5, 8, 11 και 14, στις λεπτομέρειες των οποίων οι Καθ' ων η αίτηση κατηγορούνται ότι στις 04.03.19, 08.03.19 και 10.01.19 παράνομα λειτουργούσαν συγκεκριμένο κέντρο αναψυχής που κατονομάζεται και η τοποθεσία του περιγράφεται. Στην απαγγελία των κατηγοριών αυτών οι Καθ' ων η αίτηση απάντησαν μη παραδοχή, ως είναι δικαίωμα τους, με αποτέλεσμα η υπόθεση να οριστεί για ακρόαση. Με βάση το περιεχόμενο του κατηγορητηρίου καθώς και της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση μαζί με τα επισυνημμένα σ' αυτή έγγραφα, κρίνω ότι έχει αποκαλυφθεί συζητήσιμη υπόθεση αφού μέσα από τις διαφορετικές εκδοχές των μερών υπάρχουν σοβαρά ζητήματα τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν ενώπιον του Δικαστηρίου που άπτονται της τεκμηρίωσης των κατηγοριών που οι Καθ' ων η αίτηση αντιμετωπίζουν, στις οποίες τις εμπλέκουν με τη διάπραξη συγκεκριμένων αδικημάτων. Κατά συνέπεια θεωρώ ότι η πρώτη προϋπόθεση πληρείται. Εξετάζοντας το δεύτερο κριτήριο θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Αιτήτρια έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου τα εξής στοιχεία στη βάση εγγράφων, τα οποία οι Καθ' ων η αίτηση αρνήθηκαν γενικά μέσω λεκτικής διατύπωσης. Αυτό που φαίνεται από αυτά τα επισυνημμένα στην αίτηση έγγραφα είναι ότι: (α) Το Υφυπουργείο Τουρισμού δεν έχει ακόμη κατατάξει το επίμαχο υποστατικό σε συγκεκριμένο είδος κέντρου αναψυχής δυνάμει των προνοιών του Κεφ.29/85 και κατ' επέκταση δεν έχει προχωρήσει με την έκδοση σχετικής άδειας λειτουργίας που απαιτείται από την κείμενη νομοθεσία. (β) Σε δύο τουλάχιστο διαφορετικές περιπτώσεις υπήρχαν θαμώνες εντός του επίμαχου υποστατικού, οι οποίοι κατανάλωναν οινοπνευματώδη ποτά που τους σερβίρονταν και ετοιμάζονταν στον μπαρ. (γ) Σε πάγκο του επίμαχου υποστατικού ακόμη υπήρχε ταμειακή μηχανή που εξέδιδε αποδείξεις και πάνω σ' αυτόν εκτίθονταν προς πώληση τρόφιμα ενώ σε έπιπλο δεξιά του ταμείου υπήρχαν προς έκθεση αλκοολούχα ποτά. (δ) Το Δημοτικό Συμβούλιο Πάφου δεν έχει εκδώσει μέχρι σήμερα άδεια λιανικής πώλησης οινοπνευματωδών ποτών από το επίμαχο υποστατικό. (ε) Η Πυροσβεστική Υπηρεσία δεν έχει κληθεί από οποιαδήποτε αρχή ή από τις Καθ' ων η αίτηση για επιθεώρηση πυροπροστασίας του επίμαχου υποστατικού. Περαιτέρω φαίνεται να αποτελεί κοινό έδαφος των μερών ότι οι Καθ' ων η αίτηση ενοικίασαν το επίμαχο υποστατικό από 01.12.16 μέχρι 01.07.
2. Αυτό εξάλλου εκ πρώτης όψεως προκύπτει από μία πρώτη ματιά του επισυνημμένου εγγράφου στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση των Καθ' ων η αίτηση. Επίσης φαίνεται να αποτελεί κοινό έδαφος των μερών ότι η Καθ' ης η αίτηση 1 είναι ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, της οποίας διευθύντρια και γραμματέας είναι η Καθ' ης η αίτηση
3. Αυτό εξάλλου εκ πρώτης όψεως προκύπτει από μία πρώτη ματιά των εγγράφων που συνθέτουν το Τεκμήριο 'Β', τα οποία επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση. Σχετικά με τις διαφορετικές εκδοχές των μερών, επαναλαμβάνω ότι δεν ασχολούμαι ως προς το ποια από αυτές αληθεύει και πως αυτό αποδεικνύεται. Είναι επίδικο ζήτημα που θα κριθεί μέσα από την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης όταν θα υπάρξει πλήρης πληροφόρηση στη βάση ολοκληρωμένης μαρτυρίας που θα προσαχθεί από μέρους των μερών και τότε το Δικαστήριο θα καταλήξει σε σχετικά ευρήματα και συμπεράσματα (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.

(2002)1 Α.Α.Δ. 2015). Στη βάση των ενώπιον μου δεδομένων και στοιχείων μέσα από αντικειμενική και συνάμα προκαταρκτική θεώρηση τους, τα πιο πάνω είναι παράμετροι που εκ πρώτης όψεως εμβολιάζουν την εκδοχή της Αιτήτριας με ορατή πιθανότητα επιτυχίας, χωρίς αυτό να αποτελεί καθ' οιονδήποτε τρόπο αξιολόγηση της αλήθειας των εκδοχών των μερών. Επομένως καταλήγω ότι πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση. Σε ότι αφορά την τρίτη προϋπόθεση, όπου στην προκειμένη περίπτωση η παρούσα υπόθεση είναι ποινικής φύσεως, αυτό που εξετάζεται αν είναι ή όχι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, πράγμα που συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Θα πρέπει να λεχθεί ότι από τα ενώπιον μου δεδομένα και στοιχεία δεν έχω πειστεί ότι εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα δεν θα είναι δυνατή η απονομή πλήρους δικαιοσύνης στο μέλλον. Αυτό που ουσιαστικά οι Καθ' ων η αίτηση αντιμετωπίζουν μέσα από την υπόθεση αυτή είναι ότι κατ' ισχυρισμό λειτουργούν το επίμαχο υποστατικό χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή με ότι αυτό συνεπάγεται. Το κατά πόσο οι Καθ' ων η αίτηση είναι όντως ένοχοι για τη διάπραξη του αδικήματος αυτού που τους αποδίδουν, είναι κάτι που θα διαφανεί μέσα από την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Σε περίπτωση που η Αιτήτρια, ως κατηγορούσα αρχή που είναι, πετύχει την καταδίκη των Καθ' ων η αίτηση μέσα από την ακρόαση της υπόθεσης και στη βάση του μαρτυρικού υλικού που θα προσκομιστεί και θα αξιολογηθεί καταλήγοντας σε ευρήματα και συμπεράσματα, δικαιούται να ζητήσει τη διακοπή της λειτουργίας του επίμαχου υποστατικού και το Δικαστήριο δύναται, συμφώνως των προνοιών του άρθρου 18

(2)(α) του Ν.29/85, να το πράξει επιπρόσθετα οποιασδήποτε άλλης ποινής. Με αυτό το σκεπτικό είναι εφικτή η απονομή πλήρους δικαιοσύνης εάν και εφόσον αποδειχτεί στον απαιτούμενο βαθμό η ενοχή των Καθ' ων η αίτηση αφού με την τυχόν επιβολή αυτής της επιπρόσθετης ποινής χορηγείται θεραπεία που τερματίζει την παράνομη λειτουργία υποστατικού ως κέντρου αναψυχής, η οποία στο μεταξύ θα έχει αποδειχτεί μέσα από την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Η παρούσα υπόθεση είναι περίπτωση όπου στο μεσοδιάστημα δεν πρόκειται να προκύψουν τετελεσμένα γεγονότα και ούτε πρόκειται να δημιουργηθεί κατάσταση πραγμάτων ανεπανόρθωτης φύσεως ή κατάσταση πραγμάτων με επικίνδυνες προεκτάσεις για την ασφάλεια και υγεία του κοινού, τα οποία εμποδίζουν την απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Ούτε υπάρχουν τέτοια στοιχεία που εκ πρώτης όψεως να με οδηγούν προς την πιο πάνω κατεύθυνση. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η τρίτη προϋπόθεση. Η μη ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεση προδιαγράφει την τύχη της παρούσας αίτησης. Η προδιαγραφόμενη κατάληξη αυτής της αίτησης καθιστά άνευ αντικειμένου την εξέταση των υπολοίπων λόγων ένστασης, πράγμα που αν γινόταν θα είχε μόνο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον. Έχοντας συνεκτιμήσει και σταθμίσει όλα τα ενώπιον μου δεδομένα και παραμέτρους στη βάση του συνόλου των στοιχείων και της μαρτυρίας που έχουν προσκομιστεί και με γνώμονα το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης, κρίνω ότι η άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της υπό κρίση αίτησης και ακύρωσης του εκδοθέντος διατάγματος. Ως εκ τούτου, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται και το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 15.03.19 ακυρώνεται. (Υπ.) ..................................... Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Applications/Interim Order (Αναφορά: Ποινικό/Ενδιάμεση Απόφαση/ Προσωρινό Διάταγμα αναστολής λειτουργίας υποστατικού ως κέντρου αναψυχής/Άρθρο 18

(1)& 6(α) Ν.29/85) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο