Αστυνομίας ν. Θεοφάνους κ.α., Αρ. Αίτησης: 56/19, 11/10/2019

(6)(α) του περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου 29/1985 : «

(6)(α) Το Δικαστήριον ενώπιον του οποίου εκδικάζεται κατηγορία προσαφθείσα εναντίον προσώπου τινός, δι' αδίκημα διαπραχθέν κατά παράβασιν του εδαφίου

(1)δύναται κατόπιν EX PARTE αιτήσεως να διατάξη αναστολήν πάσης εργασίας αναφορικώς προς την ανέγερσιν, κατασκευήν, διατήρησιν ή λειτουργίαν κέντρου μέχρι της τελικής εκδικάσεως της υποθέσεως αναφορικώς προς ην προσήφθη η κατηγορία: » Ας σημειωθεί ότι με βάση το εδάφιο 1 του άρθρου 18, οποιοδήποτε πρόσωπο διατηρεί ή λειτουργεί κέντρον χωρίς άδεια λειτουργίας είναι ένοχο αδικήματος. Έχοντας τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η παρούσα αίτηση, μαζί με την σχετική ποινική υπόθεση αρ. 2926/19 εις την οποία κατηγορούμενοι είναι οι Καθ΄ ων η Αίτηση και η οποία αφορά 22 κατηγορίες, ήτοι 11 για λειτουργία κέντρου χωρίς άδεια και 11 για πώληση οινοπνευματωδών ποτών χωρίς άδεια, σε 11 διαφορετικές ημερομηνίες (αφορούν κάποιες εκ των 21 καταγγελιών που έγιναν για το συγκεκριμένο υποστατικό με βάση την Ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση την περίοδο από 20/04/19 μέχρι 20/08/19 και οι οποίες σημειώνω δεν αμφισβητούνται), το Δικαστήριο ικανοποιήθηκε και εξέδωσε το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα για αναστολή λειτουργίας του επίδικου υποστατικού. Κατά την ημέρα δε που το προσωρινό διάταγμα ορίστηκε ως επιστρεπτέο οι Καθ΄ ων η Αίτηση εμφανίστηκαν και ζήτησαν χρόνο για να καταχωρίσουν ένσταση, κάτι που ακολούθως έπραξαν εμπρόθεσμα με βάση τις οδηγίες του Δικαστηρίου. Παρεμβάλλω εδώ ότι η ρηθείσα ποινική υπόθεση 2926/19 είναι ορισμένη για απάντηση στις 15/11/

1. Έχω μελετήσει πολύ προσεκτικά την αίτηση και την ένσταση, τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν αυτές ήτοι του Λοχ. XXX Κωνσταντίνου (στο εξής Λοχ.XXX) και της καθ' ης η αίτηση 1 (στο εξής η Θεοφάνους) αντίστοιχα και βεβαίως όλα τα έγγραφα που τις συνοδεύουν. Δεν χρειάζεται θεωρώ να παραθέσω εδώ ότι αναφέρουν οι ενόρκως δηλούντες. Έχω μελετήσει επίσης όσα αναφέρουν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους. Κατ' αρχήν να σημειωθεί ότι με βάση την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου προκύπτει να έχει εκδοθεί άδεια πώλησης οινοπνευματωδών ποτών από τον Δήμο Αγίας Νάπας στις 17.9.19, με ισχύ μέχρι 13.3.2020 (βλ. Τεκμ.2 στην Ένορκη Δήλωση της Θεοφάνους). Παρεμβάλω ότι ο Δήμος Αγίας Νάπας είναι η Αρμόδια Αρχή για την έκδοση της εν λόγω άδειας με βάση το Κεφ.
2. Προκύπτει όμως την ίδια στιγμή ότι δεν έχει εξασφαλιστεί άδεια του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού (στο εξής ΚΟΤ) με βάση την σχετική νομοθεσία για τα κέντρα αναψυχής (Ν.29/1985). Σχετικές είναι οι επιστολές του κ. Μαυρόγιαννου, του Υφυπουργείου Τουρισμού Αμμοχώστου, ημερ. 20/08/19 και 18/09/19 που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση του Λοχία XXX που συνοδεύει την αίτηση. Σημειώνεται εδώ ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν ισχυρίζονται ότι είχαν ποτέ τέτοια άδεια ή εν πάση περιπτώσει κατά τις καταγγελίες που γίνονταν ή ότι έχουν σήμερα εξασφαλίσει τέτοια άδεια. Ίσως εκ του περισσού αναφέρεται εδώ πως είναι σαφές ότι το συγκεκριμένο υποστατικό λειτουργεί ως εστιατόριο (ή καφεστιατόριο) έχοντας υπόψη και τον χαρακτηρισμό του ως τέτοιο με βάση τις αιτήσεις που έχουν υποβληθεί για εξασφάλιση αδειών και τις άδειες αντίστοιχα που έχουν εξασφαλιστεί από τον Δήμο και επισυνάπτονται στην ένσταση (βλ. Τεκμ.2 και 3). Άρα αυτό εμπίπτει στην έννοια του όρου «κέντρο» του Ν.29/85 (βλ. άρθρα 2 και 5) και απαιτείται για την λειτουργία του άδεια του ΚΟΤ (βλ. άρθρο 6). Η έκδοση του διατάγματος και η διαδικασία με βάση το εδάφιο 6(α) του άρθρου 18 του Ν.29/85 διέπονται από τις διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, των περί Δικαστηρίων Νόμων και των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών (ως προνοείται στο ίδιο το εδάφιο). Νομικές Αρχές Έκδοσης Ενδιάμεσων Διαταγμάτων - Άρθρο 32, Ν.14/60 Οι αρχές έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος με βάση το άρθρο 32 * του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, είναι οι ακόλουθες: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, (β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και (γ) Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and others

(1982)1 CLR 557 και Papapetrou Bros Ltd v. Αντρούλλας Παπαπέτρου,

(2003)1 ΑΑΔ 741). * 32.-

(1)Τηρoυμέvoυ oιoυδήπoτε διαδικαστικoύ καvovισμoύ έκαστov δικαστήριov, εv τη ασκήσει της πoλιτικής αυτoύ δικαιoδoσίας, δύvαται vα εκδίδη απαγoρευτικόv διάταγμα (παρεμπίπτov, διηvεκές, ή πρoστακτικόv) ή vα διoρίζη παραλήπτηv εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας τo δικαστήριov κρίvει τoύτo δίκαιov ή πρόσφoρov, καίτoι δεv αξιoύvται ή χoρηγoύvται oμoύ μετ' αυτoύ απoζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νoείται ότι παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα δεv θα εκδίδεται εκτός εάv τo δικαστήριov ικαvoπoιηθή ότι υπάρχει σoβαρόv ζήτημα πρoς εκδίκασιv κατά τηv επ' ακρoατηρίoυ διαδικασίαv, ότι υπάρχει πιθαvότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιoύται εις θεραπείαv, και ότι εκτός εάv εκδoθή παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα, θα είvαι δύσκoλov ή αδύvατov vα απovεμηθή πλήρης δικαιoσύvη εις μεταγεvέστερov στάδιov. Η ύπαρξη των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει πόσο δίκαιο και εύλογο είναι να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. (βλ. Odysseos πιο πάνω και Χριστοφή Κουνούνα v. C. & A. Simonos Ltd,

(2002)1 ΑΑΔ 1361). Δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί (βλ. Κώστα Καλογήρου ν. C.C.F Credit Capital Finance Ltd

(2005)1 ΑΑΔ 1235). Η πρώτη προϋπόθεση, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (βλ. Odysseos πιο πάνω). Η δεύτερη προϋπόθεση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, έχει ερμηνευθεί ως κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά κάτι πολύ λιγότερο από «το ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. Odysseos πιο πάνω). Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation

(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd

(2002)1 ΑΑΔ 2015). Το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. Θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν. Nicantony Trading Co. Ltd

(1998)1 ΑΑΔ 1653). Το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας (βλ. Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd, Πολιτική Έφεση 145/2011, 13/6/2013). Η προοπτική επιτυχίας και η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας δε μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας (βλ. Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 ΑΑΔ 253, στη σελ. 257). Αυτό που εξετάζεται είναι κατά πόσο έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις του άρθρου 32. Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Jonitexo Ltd. v. Adidas

(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά.

(1995)1 AAΔ 248). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει την πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα ή αν θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα των θεραπειών που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (βλ. Παναγίδου κ.α. ν. Παναγίδου κ.α.

(2001)1 ΑΑΔ 396). Κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή (βλ. M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd v. Timberland Co.

(1997)1 AΑΔ 1799). Με βάση τα όσα αναφέρθησαν ανωτέρω και έχοντας κατά νου την μαρτυρία του Λοχία XXX γενικότερα προκύπτει σαφώς ότι οι δύο πρώτες προϋποθέσεις πληρούνται. Παρεμβάλλω πως δεν αμφισβητείται ότι το συγκεκριμένο υποστατικό πράγματι λειτουργεί και δέχεται πελάτες, ως αναφέρει ο Λοχ.XXX, και θεωρώ μέσα από όσα αναφέρει η Θεοφάνους ότι αυτό είναι παραδεκτό. Για τη μη ύπαρξη αδειών έχει γίνει αναφορά ανωτέρω, ενώ έχει σημασία ν' αναφερθεί εδώ ότι το αδίκημα της λειτουργίας κέντρου χωρίς άδεια είναι σαφώς αυστηρής ποινικής ευθύνης. Όσον αφορά την 3η προϋπόθεση σημειώνω τα εξής: Κατ' αρχήν είναι άξιον απορίας πως ο Δήμος εξέδωσε άδεια λειτουργίας και τις λοιπές άδειες για ένα υποστατικό που δεν έχει εξασφαλίσει εγκεκριμένα σχέδια και άδεια οικοδομής/αλλαγής χρήσης που να συνάδει με την σημερινή διαμόρφωση και χρήση των χώρων (βλ. σχετικά τις επιστολές Μαυρόγιαννου στην αίτηση) και εν πάση περιπτώσει χωρίς να έχει εξασφαλίσει άδεια του ΚΟΤ. Από εκεί και πέρα το Δικαστήριο θεωρεί ότι η παρανομία δεν μπορεί να συνεχιστεί και από την στιγμή που δεν έχει εκδοθεί σχετική άδεια του ΚΟΤ επειδή δεν υπάρχουν εγκεκριμένα σχέδια και άδεια οικοδομής/αλλαγής χρήσης, που επιβάλλονται δια νόμου, τίθεται θέμα καταλληλότητας του χώρου και ασφάλειας των πελατών του εστιατορίου που το επισκέπτονται. Ανεξάρτητα προσθέτω της έκδοσης αδειών και των πιστοποιητικών που επισυνάπτονται στην ένσταση τα οποία ουδεμία σχέση έχουν σημειώνω με την καταλληλόλητα και ασφάλεια του εστιατορίου σαν οικοδόμημα. Οι κίνδυνοι που προκύπτουν για πολίτες του κράτους που επισκέπτονται το εστιατόριο είναι ορατοί και θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αν εν τω μεταξύ επισυμβεί κάτι κακό. Πληρούται συνεπώς θεωρώ και η 3η προϋπόθεση. Όσον αφορά το ισοζύγιο της ευχέρειας θεωρώ πως γέρνει υπέρ της αιτήτριας και της διατήρησης του διατάγματος για λόγους που σχετίζονται περισσότερο με την 3η προϋπόθεση. Ερχόμενος στους λόγους ένστασης οι οποίοι δεν απαντώνται μέσα από όσα αναφέρονται ανωτέρω σημειώνω τα εξής: Όσον αφορά τον 1ο λόγο ένστασης σημειώνω ότι η ποινική υπόθεση 2926/19 καταχωρήθηκε και εμπίπτει στο πρόγραμμα του παρόντος Δικαστηρίου που ασκεί ποινική δικαιοδοσία. Με την επίδικη μονομερή αίτηση ζητείται διάταγμα αναστέλλον την λειτουργία του επίδικου υποστατικού μέχρι την εκδίκαση της ποινικής υπόθεσης 2926/19 και ως Καθ' ων η Αίτηση παρουσιάζονται τα ίδια πρόσωπα που είναι κατηγορούμενα στην ποινική υπόθεση. Άρα, ανεξάρτητα του ότι η αίτηση έλαβε αριθμό διαφορετικό από την ποινική υπόθεση, είναι σαφές ότι έχει ως υπόβαθρο την εν λόγω υπόθεση, αν και παρεμβάλω εδώ το άρθρο 18

(6)ότι είναι που ζητά είναι η αίτηση να εκδικάζεται από το Δικαστήριο που εκδικάζει την κατηγορία που προσάπτεται εναντίον προσώπου. Συναφώς ο σχετικός λόγος απορρίπτεται. Ερχόμενος στον 4ο λόγο ένστασης αναφέρω ευθέως ότι ούτε ο συγκεκριμένος λόγος ευσταθεί. Με τα δεδομένα της υπόθεσης, τη συνέχιση μη εξασφάλισης άδειας του ΚΟΤ παρά τις 21 καταγγελίες που αναφέρονται από τον Λοχία XXX και οι οποίες ως προανέφερα δεν αμφισβητούνται, μάλιστα σε μια περίοδο 4 μηνών ήτοι από 20.4.19 μέχρι 20.8.19 και τους κινδύνους που ενυπάρχουν για την ασφάλεια τρίτων, θεωρώ πως το κατεπείγον του πράγματος πληρούται. Για τον 5ο λόγο ένστασης αναφέρω πως δεν προκύπτει μέσα από όσα αναφέρονται απόκρυψη οιουδήποτε στοιχείου από μέρους της Αιτήτριας που να ήταν εν γνώσει της και δεν αποκαλύφθηκε, και το οποίο να είχε κάποια ουσιαστική σημασία για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η ουσία του πράγματος που δεν αλλάζει μέσα από όσα σημειώνονται είναι το γεγονός της μη ύπαρξης της αναγκαίας από την ισχύουσα νομοθεσία άδειας του ΚΟΤ. Ως προς την αναφερόμενη Αίτηση 45/19 όμως να σημειωθεί ότι αν και δεν γίνεται αναφορά στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, εν τούτοις το Δικαστήριο ήταν ενήμερο για το θέμα τόσο από το Πρωτοκολλητείο όσο και από την Αστυνομία, αλλά και πάλιν επαναλαμβάνεται η ουσία δεν αλλάζει. Για τον 6ο λόγο ένστασης αναφέρεται ότι ουδέποτε η αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι το υποστατικό δεν έχει τις συγκεκριμένες άδειες και φάνηκε εκ των υστέρων ότι υπήρχαν. Η αιτήτρια αναφέρθηκε ουσιαστικά στην άδεια του ΚΟΤ καθώς επίσης στην άδεια οινοπνευματωδών ποτών, η οποία ας σημειωθεί εκδόθηκε από το Δήμο την προηγούμενη της καταχώρησης της επίδικης αίτησης ήτοι στις 17/09/19 και δεν φαίνεται από πουθενά ότι αυτό ήταν εν γνώσει της αιτήτριας. Όσον αφορά τον 7ο και 8ο λόγο ένστασης δεν έχω ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν όσα θέτουν οι Καθ΄ ων η αίτηση και συγκεκριμένα περί κακόπιστης και/ή καταχρηστικής αίτησης και/ή αίτησης βασιζόμενης σε ψευδή γεγονότα, από την στιγμή που οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν έχουν παρουσιάσει άδεια του ΚΟΤ και δεν έχουν αμφισβητήσει το περιεχόμενο των επιστολών Μαυρόγιαννου. Παρεμβάλω εδώ ότι στην ουσία η ίδια η Θεοφάνους στην παράγραφο 17 της ένορκης της δήλωσης παραδέχεται, αν και με έναν γενικό τρόπο, ότι έδωσε τη συγκατάθεση της στα πλαίσια της αγωγής 294/17 και της σχετικής απόφασης που έχει εκδοθεί την 21.5.19 (βλ. Τεκμ.1 στην ένσταση) στον Δήμο της Αγίας Νάπας να προβεί σε όλες τις δέουσες ενέργειες για την νομιμοποίηση του μέρους του υποστατικού για το οποίο δεν υφίστανται οι εκ του νόμου απαιτούμενες άδειες. Εάν ανατρέξουμε δε στην απόφαση του Δικαστηρίου πιο πάνω, ακριβώς στη 2η σελίδα στο σημείο 6, η Εναγόμενη 1 στην αγωγή δηλαδή η κα. Θεοφάνους δίδει την συγκατάθεση της στον Δήμο που είναι ο Ενάγοντας για να γίνουν από μέρους του ακριβώς οι δέουσες ενέργειες για νομιμοποίηση. Με αυτό υπόψη λοιπόν είναι ξεκάθαρο ότι μιλούμε για ένα παράνομο υποστατικό, η καταλληλότητα του οποίου είναι άγνωστη και περαιτέρω δεν έχει δοθεί έγκριση και άδεια του ΚΟΤ για τη λειτουργία του. Πως γίνεται να μιλά η Θεοφάνους για κακοπιστία, κατάχρηση και ψευδή γεγονότα; Τέλος για τον 9ο λόγο ένστασης να σημειώσω πολύ επιγραμματικά ότι έχοντας μελετήσει την νομική βάση της αίτησης βρίσκω ότι υπάρχει το αναγκαίο νομικό υπόβαθρο που επέτρεπε την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ή και που στηρίζει την αιτούμενη θεραπεία. Πριν αφήσω την απόφαση μου σαν γενικότερο σχόλιο εδώ να σημειώσω τα εξής, έχοντας κατά νουν τους ισχυρισμούς της Θεοφάνους και των καθ' ων η αίτηση. Το ιστορικό του συγκεκριμένου υποστατικού, οι διαφορές των καθ' ων η αίτηση με το Δήμο Αγίας Νάπας που είναι και ιδιοκτήτης του υποστατικού και η κατάληξη τους σε διευθέτηση, αμέσως μετά την οποία ο Δήμος προχώρησε στην έκδοση άδειας λειτουργίας, άδειας οινοπνευματωδών ποτών κλπ, ή ακόμη το ότι ο Δήμος φαίνεται να εξέδιδε άδειες στο παρελθόν, εν γνώσει του ότι το υποστατικό από οικοδομικής άποψης είναι παράνομο και ότι δεν έχει την έγκριση του ΚΟΤ ή άδεια του ΚΟΤ, θεωρώ πως δεν έχουν σχέση με την ουσία του πράγματος. Αν και οφείλω να πω ότι η στάση του Δήμου μόνον προβληματισμό προκαλεί. Ούτε ακόμη ενδιαφέρει αν στο παρελθόν καταχωρήθηκαν ποινικές υποθέσεις και δεν καταχωρήθηκε παρόμοια αίτηση. Σημασία έχει ότι τώρα, μετά από 21 συνεχόμενες καταγγελίες για ένα αδίκημα συνεχές, αυστηρής μάλιστα ποινικής ευθύνης, και έχοντας υπόψη τις επιστολές του ΚΟΤ, η Αστυνομία κινήθηκε με τη συγκεκριμένη αίτηση, προφανώς βλέποντας ότι η κατάσταση και η παρανομία του συγκεκριμένου υποστατικού δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ούτε θα μπορούσε να έχει σημασία στην προκειμένη περίπτωση, με τα δεδομένα που έχουν εξηγηθεί, αν οι καθ' ων η αίτηση έκαναν έξοδα στο υποστατικό και πόσα ήταν αυτά. Παρεμβάλλω ότι ως προς τον ισχυρισμό για τη σύμπραξη ουσιαστικά του Δήμου με την Αστυνομία, μέσω συγκεκριμένου αξιωματικού της, για να δημιουργήσουν πρόβλημα στους καθ' ων η αίτηση, αν και όσα αναφέρονται κρίνονται γενικά, εντούτοις οι καθ' ων η αίτηση καλούνται να υποβάλουν επίσημα το παράπονο τους στην αρμόδια αρχή μαζί με όλα τα υποστηρικτικά στοιχεία προκειμένου να τύχει της δέουσας εξέτασης. Κατάληξη Το προσωρινό διάταγμα γίνεται απόλυτο. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας και εναντίον των καθ' ων η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ......................................... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο