ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. ΗΛΙΑΔΗ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 284/17, 19/3/2020

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. ΗΛΙΑΔΗ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 284/17, 19/3/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEF:2020:7 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΥΝΘΕΣΗ: Λ. Καλογήρου, Π.Ε.Δ. Στ. Σταύρου, Π.Ε.Δ. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 284/17 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν.

1. ΧΧΧ ΗΛΙΑΔΗ
2. ΧΧΧ ΚΥΠΡΗ
3. ΧΧΧ ΧΑΤΖΗΜΙΤΣΗ
4. ΧΧΧ ΚΑΡΥΔΑ
5. ΧΧΧ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗ
6. ΧΧΧ ΛΕΙΒΑΔΙΩΤΟΥ
7. ΧΧΧ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ Κατηγορούμενοι 19 Μαρτίου, 2020 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή : κ. Ν. Κέκκος (για να ακούσει απόφαση κ. Θ. Χατζηλούκα) Για τον Κατηγορούμενο 3: κ. Η. Στεφάνου (για να ακούσει απόφαση κα Ε. Καπαρδή) Για τον Κατηγορούμενο 4: κ. Κ. Καλλής (για να ακούσει απόφαση κα Στ. Πολυβίου) Για τoν Κατηγορούμενο 5: κ. Α. Μαρκίδης (για να ακούσει απόφαση κ. Ν. Μακρίδης) Για την Κατηγορούμενη 6: κ. Π. Πολυβίου με κα Στ. Πολυβίου και κ. Μ. Πική (για να ακούσει απόφαση κα Στ. Πολυβίου με κ. Μ. Πική) Για την Κατηγορούμενη 7: κ. Δ. Αραούζος (για να ακούσει απόφαση κα Στ. Πολυβίου) Κατηγορούμενος 3 απών Κατηγορούμενοι 4, 5, 6 και 7 παρόντες -------------------------------------- Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Το κατηγορητήριο Μετά την απαλλαγή των κατηγορουμένων 1 και 2 λόγω κατάχρησης δικαστικής διαδικασίας - ως η ενδιάμεση απόφαση μας ημερ. 14.12.2018 - παραμένουν στο εδώλιο, οι κατηγορούμενοι 3-7, αντιμέτωποι, από κοινού, με δεκαέξι κατηγορίες. Τέσσερις εξ αυτών αφορούν το αδίκημα της πλαστογραφίας (κατηγορίες 2, 6, 14 και 16), τέσσερις το αδίκημα της κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου (κατηγορίες 3, 7, 15 και 17), τρεις το αδίκημα της χειραγώγησης της αγοράς (κατηγορίες 19, 20 και 21), τρεις το αδίκημα των ψευδών λογαριασμών (κατηγορίες 22, 23 και 24) και δύο το αδίκημα της συνωμοσίας προς καταδολίευση (κατηγορίες 25 και 26). Επίκληση Κατάχρησης Δικαστικής Διαδικασίας Όπως οι πρώην κατηγορούμενοι 1 και 2, έτσι και οι παρόντες, από τα αρχικά στάδια της διαδικασίας, δήλωσαν την πρόθεση να προβάλουν ένσταση, ζητώντας διακοπή της εναντίον τους διαδικασίας, λόγω κατάχρησης. Εγινε μια προκαταρκτική σκιαγράφηση των λόγων που θα επικαλούντο οι κατηγορούμενοι προς υποστήριξη της θέσης τους αλλά και συζήτηση επί της μορφής και έκτασης παρουσίασης του ζητήματος από τον καθένα ξεχωριστά. Κατόπιν τούτου, αποφασίστηκε από το Δικαστήριο - με τη ρητή ή τουλάχιστον τη σιωπηρή, σύμφωνη γνώμη όλων των συνηγόρων - ότι θα ήταν διαδικαστικά πιο πρόσφορο και πρακτικά ολιγότερο χρονοβόρο και περίπλοκο να εξεταζόταν, πρώτα και ξεχωριστά η ένσταση των κατηγορουμένων 1 και 2 και στη συνέχεια - αναλόγως και αποτελέσματος - των υπολοίπων κατηγορουμένων. Η εξέταση της ένστασης των κατηγορουμένων 1 και 2 - από διαδικαστικής πλευράς - κύλησε πολύ ομαλά. Υπήρξε συνεργασία μεταξύ των δύο πλευρών. Δηλώθηκε παραδεκτό πλαίσιο γεγονότων - αναγκαίο για επίλυση του θέματος - και οι πλευρές παρέθεσαν γραπτώς την επιχειρηματολογία τους. Κατόπιν, εκδόθηκε η προαναφερθείσα ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 14.12.2018 και το ζήτημα επιλύθηκε οριστικά, με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Δημοκρατία v. Ηλιάδη, Ποινικές Εφέσεις 348 και 349/18 ημερ. 31.5.2019). Δυστυχώς η ένσταση των υπολοίπων κατηγορουμένων, διαδικαστικά ομιλούντες, δεν έγινε κατορθωτό, να κυλίσει με τον ίδιο ομαλό τρόπο. Αρχικά, υπήρξε διαφωνία στο κατά πόσο το παραδεκτό πλαίσιο γεγονότων της ένστασης των κατηγορουμένων 1 και 2, ίσχυε και δέσμευε την Κατηγορούσα Αρχή για σκοπούς εξέτασης της ένστασης των κατηγορουμένων 3-
8. Επί τούτου ακούστηκε επιχειρηματολογία και το Δικαστήριο μας, για τους λόγους που επεξηγούνται στην ενδιάμεση απόφαση ημερ. 10.7.2019, αποφάσισε, ότι, το εν λόγω πλαίσιο γεγονότων δεν δεσμεύει την Κατηγορούσα Αρχή και δεν μπορεί να αποτελέσει το πραγματικό υπόβαθρο για εξέταση της ένστασης των κατηγορουμένων 3-
9. Σημειώνεται ότι καταχωρήθηκε - χωρίς επιτυχία - αίτηση για παραχώρηση άδειας για Certiorari κατά της εν λόγω ενδιάμεσης απόφασης (βλ. Αναφορικά με την αίτηση της Ελίζας Λειβαδιώτου, Πολ. ECLI:CY:AD:2019:D338, Αίτ 128/19, ημερ. 22.7.2019). Καθορισμός διαδικασίας και πλαίσιο εξέτασης Στη συνέχεια υπήρξε διαφωνία στο κατά πόσο η ένσταση των κατηγορουμένων 3-7 θα έπρεπε να ακουστεί προδικαστικά ή αν θα έπρεπε να αφεθεί για εξέταση στα πλαίσια της κυρίως δίκης. Ακούστηκε και πάλι επιχειρηματολογία και το Δικαστήριο μας, για τους λόγους που παρατίθενται στην ενδιάμεση απόφαση ημερ. 8.8.2019, αποφάσισε ότι θα έπρεπε να αποφασιστεί προδικαστικά. Παράλληλα - ελλείψει παραδεκτού πραγματικού πλαισίου - καθόρισε και τον τρόπο διεξαγωγής της διαδικασίας, αποφασίζοντας, ότι, θα ήτο με την προσκόμιση, περιορισμένης και στοχευμένης μαρτυρίας. Στην εν λόγω ενδιάμεση απόφαση, παρατίθεται και ο τίτλος της προδικαστικής ένστασης των κατηγορούμενων 3-7 που καθορίζει και περιορίζει συνάμα και το πλαίσιο εξέτασης. Τον επαναλαμβάνουμε και εδώ για σκοπούς ευχερούς αναφοράς. «Κατάχρηση διαδικασίας λόγω έννομης ή λογικής προσδοκίας μη δίωξης. Η προσδοκία μη δίωξης και τελικώς η κατάχρηση προέκυψε από το γεγονός, ότι, οι κατηγορούμενοι σε δύο άλλες προηγηθείσες υποθέσεις, οι οποίες εδράζονταν στα ίδια ή ουσιαστικά τα ίδια γεγονότα (ήτοι τα ελληνικά ομόλογα) όπως και η παρούσα, χρησιμοποιήθηκαν ως μάρτυρες είτε επί του κατηγορητηρίου των υποθέσεων αυτών είτε και στην πράξη στη ζωντανή δίκη που ακολούθησε. Η κατάχρηση δηλαδή, προέκυψε, σιωπηρά και/ή εξυπακούεται από το συνολικό χειρισμό των τριών υποθέσεων από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής, συμπεριλαμβανομένης και της καθυστέρησης που σωρευτικά επήλθε.» Η διεξαχθείσα διαδικασία προσκόμισης μαρτυρίας Προς τεκμηρίωση της ένστασης τους - και αφού κρίθηκε από το Δικαστήριο ότι αυτοί είχαν το (μειωμένο) βάρος απόδειξης, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, κάλεσαν μάρτυρες για απόσειση του βάρους. Ως πρώτο και κοινό μάρτυρα, κάλεσαν το δικηγόρο Χρίστο Τριανταφυλλίδη (ΜΥ1). Πέραν αυτού, έδωσαν μαρτυρία και οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι 4-
10. Αρχικά αλλά και στα πλαίσια της δοθείσας μαρτυρίας, κατατέθηκαν και πολλά τεκμήρια, τα οποία, στο βαθμό που ενδιαφέρει, θα αναφερθούν και θα σχολιασθούν στη συνέχεια. Από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής και εις απάντηση των ισχυρισμών των κατηγορουμένων έδωσαν μαρτυρία οι Ανώτερος Υπαστυνόμος ΧΧΧ Κουντουρέσιης (ΜΚΑ1) και Αρχιλοχίας ΧΧΧ ΧΧΧ Χριστοδούλου (ΜΚΑ2). Ο ΜΥ1, δικηγόρος από το 1979 και κοινός μάρτυρας όλων των κατηγορουμένων, υιοθετώντας γραπτή δήλωση (έγγραφο Α) ανέφερε, ότι, εκπροσώπησε διάφορους κατηγορούμενους και στις τρεις ποινικές υποθέσεις που καταχωρήθηκαν, δηλαδή την XXXXX/14 καταχωρηθείσα στις 19.12.2014 (εφεξής η πρώτη υπόθεση), XXXXX/15 καταχωρηθείσα στις 25.9.2015 (εφεξής η δεύτερη υπόθεση) και την παρούσα XXXXX/17 καταχωρηθείσα στις 24.1.2017 (εφεξής η τρίτη και/ή παρούσα υπόθεση), όλες ενώπιον του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας. Έχοντας γνώση και συμμετοχή στις προαναφερθείσες υποθέσεις, κατέθεσε - χωρίς ένσταση - τα κατηγορητήρια της πρώτης και δεύτερης υπόθεσης (τεκμήρια 1 και 2, αντίστοιχα). Απ' εκεί και πέρα επεσήμανε, ειδικά για τον κατηγορούμενο 3, ότι, κλήθηκε και κατάθεσε ως μάρτυρας κατηγορίας στην πρώτη υπόθεση (ως τα πρακτικά - τεκμήριο 4) και ήταν μάρτυρας επί του κατηγορητηρίου στη δεύτερη υπόθεση. Στα πλαίσια διερεύνησης της πρώτης υπόθεσης έδωσε δύο ανοικτές καταθέσεις ημερ. 20.10.2014 και 21.10.2014 (τεκμήριο 3). Η απόφαση του Κακουργιοδικείου κατατέθηκε ως τεκμήριο
11. Στα πλαίσια διερεύνησης της δεύτερης υπόθεσης, ο κατηγορούμενος 3 έδωσε ανοικτή κατάθεση στις 5.5.2015 (τεκμήριο 6) και στα πλαίσια διερεύνησης της τρίτης υπόθεσης, έδωσε ανακριτικές καταθέσεις στις 24.2.2016, 25.2.2016 και 26.2.2016 (τεκμήριο 7). Άλλα - σημαντικά κατά την κρίση μας - τεκμήρια (και διασαφηνίσεις του μάρτυρα) είναι τα ακόλουθα: τεκμήριο 10: μέρος της έκθεσης του οίκου Alvarez & Marsal ημερ. 26.3.2013 η οποία ετοιμάστηκε με οδηγίες της Κεντρικής Τράπεζας και αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στις επενδύσεις της Τράπεζας Κύπρου σε ελληνικά ομόλογα και τον τρόπο λειτουργίας της τράπεζας σε σχέση με την αγορά των εν λόγω ομολόγων. (σημειώνεται ότι η κατηγορούμενη 6 κατά τη δική της μαρτυρία κατέθεσε την ίδια έκθεση (συμπληρωμένη) ως τεκμήριο 10(α) και έκθεση πρωτοκόλλου της έκθεσης (statement of protocol to report) ίδιας ημερομηνίας, ως τεκμήριο 10(β)). Σε σχέση με το τεκμήριο αυτό, ο μάρτυρας πρόσθεσε, ότι, ο Γενικός Εισαγγελέας το είχε στην κατοχή του από το Μάρτιο του
12. Τούτο προκύπτει και από σχετική δήλωση του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας ημερ. 8.4.2013 (τεκμήριο 11). Αναφορές που γίνονται στην εν λόγω έκθεση, έδωσαν το έναυσμα για την έναρξη έρευνας από τον εσωτερικό ελεγκτή της Τράπεζας Κύπρου, ΧΧΧ Τσολάκη, η οποία αφορούσε τις πρακτικές που ακολούθησε η επιτροπή ALCO το 2010 σε ό,τι αφορά την ταξινόμηση των ελληνικών ομολόγων. τεκμήριο 12: προκαταρκτική έκθεση Τσολάκη ημερ. 24.2.
13. τεκμήριο 13: τελική έκθεση Τσολάκη ημερ. 12.5.
14. Η έκθεση αυτή εστάλη στον Γενικό Εισαγγελέα στις 23.7.2014 και βρισκόταν στα χέρια των ανακριτών, μαζί και με τα παραρτήματα της από τις 22.8.
15. Στις 8.10.2014 ο κ. Τσολάκης παρέδωσε στους ανακριτές και τις καταθέσεις που έλαβε στα πλαίσια της έρευνας του. Σχετικές είναι και οι καταθέσεις του κ. Τσολάκη, ημερ. 18.9.2014, 25.9.2014, 8.10.2014 και 13.10.2014 μαζί με τις εκθέσεις του (τεκμήρια 20-23). τεκμήριο 14: εξαμηνιαίες οικονομικές καταστάσεις της Τράπεζας Κύπρου για το εξάμηνο που έληξε στις 30.6.2010, στις οποίες γίνεται αναφορά, μεταξύ άλλων, στην επαναταξινόμηση ομολόγων πριν τις 25.8.
16. τεκμήριο 15: ετήσιοι λογαριασμοί της Τράπεζας Κύπρου για το έτος που έληξε στις 31.12.2010, στους οποίους γίνεται αναφορά, μεταξύ άλλων, σε επαναταξινόμηση ομολόγων που φαίνεται να έλαβε χώρα πριν τις 25.8.
17. Η αναφορά στην επαναταξινόμηση, μεταξύ άλλων, φαίνεται και στο τεκμήριο
18. Κατά την αντεξέταση του μάρτυρα από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, κ. Κέκκο προέβη σε διάφορες διευκρινίσεις και επεξηγήσεις. Ξεχωρίσαμε τις εξής, (χωρίς βέβαια να παραγνωρίζουμε το σύνολο των λεχθέντων του): - συμφώνησε με τη θέση της Κατηγορούσας Αρχής - χωρίς να ήταν απόλυτος - ότι το έναυσμα διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης ήταν η έκθεση Τσολάκη (σελ. 13 πρακτικών ημερ. 3.10.19). - ισχυρίστηκε ότι στην πρώτη υπόθεση, θεώρησε τους εδώ κατηγορούμενους 3 και 6 ως σημαντικούς μάρτυρες κατηγορίας σε σχέση με τον πίνακα που είχε ετοιμάσει ο κατηγορούμενος 3 και δη στο θέμα των ελληνικών ομολόγων (σελ. 16 πρακτικών ημερ. 3.10.19). Του υποβλήθηκε βέβαια σε αντιδιαστολή, ότι, τα ελληνικά ομόλογα (κατ' ακρίβεια τα νέα ελληνικά ομόλογα (ΝΟΕΔ)), ήταν απλώς ένας από τους πέντε παράγοντες που αναδεικνύονται στην εν λόγω έκθεση που ενδεχομένως να συνέτειναν στην αύξηση των κεφαλαιουχικών αναγκών της τράπεζας που είχαν τότε καθοριστεί στα 280 εκατομμύρια ευρώ. - σε αντιδιαστολή και πάλι υποβολής που του έγινε, ισχυρίστηκε ότι οι κατηγορούμενοι, με τη λήψη των ανοικτών καταθέσεων στις πρώτες δύο υποθέσεις, επηρεάστηκαν δυσμενώς [ουσιαστικά, ανεξαρτήτως περιεχομένου] διότι, οι ανακριτικές αρχές ήξεραν από τότε, ότι, ενδεχομένως να ήταν κατηγορούμενοι μελλοντικά και όφειλαν έτσι να τους ενημέρωναν, ώστε να μπορούσαν - αν ήθελαν - να ασκήσουν το συνταγματικό δικαίωμα της σιωπής (σελ. 27 πρακτικών ημερ. 3.10.19). Ο κατηγορούμενος 4 (ΜΥ2) - συνταξιούχος πλέον τραπεζικός υπάλληλος - ήταν ο δεύτερος στη σειρά μάρτυρας που κατάθεσε και υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως του εξέτασης γραπτή δήλωση (έγγραφο Β). Μεταξύ άλλων, ισχυρίστηκε ότι και οι τρεις υποθέσεις ξεκίνησαν να διερευνώνται σχεδόν ταυτόχρονα, έχοντας τον ίδιο επικεφαλής υπεύθυνο, κ. Κουντουρέσιη (ΜΚΑ1). Για την πρώτη υπόθεση έδωσε κατάθεση στις 6.11.2014, για τη δεύτερη στις 4.5.2015 και για την παρούσα, τρίτη υπόθεση, στις 18.3.2016 (τεκμήρια 33(α)-(γ)). Ειδικά, από το περιεχόμενο της κατάθεσης ημερ. 4.5.2015, προκύπτει ότι οι ανακριτικές αρχές διερευνούσαν από τότε το θέμα των ελληνικών ομολόγων σε συνάρτηση με την επιτροπή ALCO που βρίσκεται στο επίκεντρο της παρούσας υπόθεσης. Συγκεκριμένα διερευνούσαν, μεταξύ άλλων, το ρόλο, τα καθήκοντα και τον τρόπο λειτουργίας της ALCO, πως λαμβάνονταν αποφάσεις, ποια ήταν η διαδικασία τήρησης πρακτικών, ποιοι τα υπέγραφαν και πως κοινοποιούντο στην Επιτροπή Διαχείρισης Κινδύνων και στο Δ.Σ. Επίσης, προκύπτει από την εν λόγω κατάθεση ότι διερευνούσαν το θέμα της επαναταξινόμησης των ομολόγων που σχετίζεται με την τρίτη υπόθεση και όχι τη δεύτερη που αφορούσε την επαναγορά των ομολόγων. Συναφώς, τα στοιχεία που έδωσε αναφορικά με αυτά τα ζητήματα, δεν είχαν σχέση με τη δεύτερη υπόθεση αλλά με την τρίτη και ως διαφάνηκε στην πορεία, χρησιμοποιήθηκαν εναντίον του στην τρίτη, η οποία ήταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο διερεύνησης. Επί τούτου υπογράμμισε, ότι, κατά τη λήψη των πρώτων δύο καταθέσεων, δεν του είχε γίνει επίστηση στο Νόμο με αποτέλεσμα να μην ασκήσει το συνταγματικό δικαίωμα της σιωπής. Μάλιστα, ο ΜΚΑ2 κατά τη λήψη της δεύτερης κατάθεσης, τον διαβεβαίωσε σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις, ότι δεν θα ήταν κατηγορούμενος στη δεύτερη υπόθεση (σελ. 20 πρακτικών ημερ. 7.10.19) και πως δεν είχε απολύτως τίποτε να φοβηθεί. Περαιτέρω, επικαλούμενος πολλά από τα λεχθέντα του παρόντος Δικαστηρίου στην ενδιάμεση απόφαση ημερ. 14.12.2018, υποστήριξε ότι οι τρεις υποθέσεις έχουν την ίδια ή ουσιαστικά την ίδια βάση γεγονότων, ήτοι τα ελληνικά ομόλογα. Τα σημαντικά στοιχεία βρίσκονταν στην κατοχή του Γενικού Εισαγγελέα από το Μάρτιο του 2013 και Ιούλιο του 2014 αντίστοιχα. Υπέδειξε ότι έχουν παρέλθει εννιά και πλέον χρόνια από τα αδικήματα που τους καταλογίζονται στην παρούσα υπόθεση, γεγονός που επηρεάζει δυσμενώς έτι περαιτέρω το δικαίωμα του για δίκαιη δίκη. Στο πλαίσιο αυτό, επικαλέστηκε ειδικά την εξάντληση των οικονομικών του πόρων και την αδυναμία του να πληρώσει ακόμα και τον δικηγόρο του. Κατά την αντεξέταση του, επέμενε, ότι, οι ανακριτικές αρχές στις πρώτες δύο υποθέσεις τον εκμεταλλεύτηκαν, λαμβάνοντας απ' αυτόν μαρτυρία, χωρίς επίστηση στο Νόμο και ακολούθως τον κατηγόρησαν στην παρούσα υπόθεση. Η πρώτη κατάθεση του ημερ. 6.11.2014 δεν αφορούσε την επαναταξινόμηση των ομολόγων (όπως η δεύτερη κατάθεση του) αλλά αφορούσε και πάλι τα ελληνικά ομόλογα, υπό την έννοια, ότι τα ομόλογα κατά 99% ήταν η αιτία του κεφαλαιουχικού ελλείμματος της τράπεζας, αναφορικά με το οποίο σχετίζονταν οι ανακοινώσεις που με τη σειρά τους, ήταν στο επίκεντρο της πρώτης υπόθεσης. Δεν το ανέφερε ρητά, αλλά ήταν δεδομένο (σελ. 4 και 5 πρακτικών ημερ. 7.10.2019). Δέχτηκε, πάντως, πως στην πρώτη υπόθεση, το όνομα του δεν συγκαταλέγεται στους μάρτυρες επί του κατηγορητηρίου, ούτε και κλήθηκε να καταθέσει στη δίκη. Σε σχέση με την οικονομική του κατάσταση - παρά την υποβολή μιας σειράς ερωτήσεων που έτειναν να καταδείξουν το αντίθετο - επέμενε πως είναι δυσχερής και αδυνατεί ακόμα να πληρώσει και τον δικηγόρο του. Η επόμενη μάρτυρας που κατάθεσε ήταν η κατηγορούμενη 6 (ΜΥ3). Υιοθέτησε και αυτή γραπτή δήλωση (έγγραφο Γ) στην οποία προβάλλει διάφορες θέσεις και ισχυρισμούς. Ανέφερε ότι από το 2005 μέχρι τα τέλη του 2013 ήταν Προϊστάμενη του Τμήματος Οικονομικού και Φορολογικού Σχεδιασμού της τράπεζας. Έπειτα, παραπέμποντας σε συγκεκριμένα μέρη των τεκμηρίων 14 και 15, επισήμανε ότι τα ομόλογα - όπως έγινε παραδεκτό στην προδικαστική ένσταση των πρώην κατηγορουμένων 1 και 2 - αποτελούν περιουσιακό στοιχείο της τράπεζας. Περαιτέρω, ανέδειξε και αυτή την καθυστέρηση των εννέα ετών από την κατ' ισχυρισμό διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα, γεγονός που επηρεάζει δυσμενώς, κατά τα λεγόμενα της, την υπεράσπιση της. Στο ίδιο πλαίσιο ήταν και η προβολή της θέσης, ότι, οι τρεις υποθέσεις έχουν ως αντικείμενο τα ελληνικά ομόλογα και θα έπρεπε ως εκ τούτου να αποτελέσουν μια ενιαία υπόθεση. Υπέδειξε ότι στην κατάθεση της ημερ. 5.11.2014 (τεκμήρια 26 [26(α) με επισημάνσεις]) που δόθηκε στα πλαίσια της πρώτης υπόθεσης, αναφέρθηκε εκτενώς στα ελληνικά ομόλογα. Η δε κατάθεση της ημερ. 28.4.2015 (τεκμήριο 28(α)) που δόθηκε στα πλαίσια της δεύτερης υπόθεσης αφορά εξ ολοκλήρου τα ελληνικά ομόλογα. Στις 11.5.2015 έδωσε και συμπληρωματική κατάθεση (τεκμήριο 28(β)) η οποία επίσης αφορά τα ελληνικά ομόλογα. Στα πλαίσια της παρούσας, τρίτης υπόθεσης, χωρίς να της αναφερθεί προηγουμένως ότι ήταν καθ' οιονδήποτε τρόπο ύποπτη, έδωσε 4 καταθέσεις ημερ. 12, 13, 14 και 15.1.2016 (τεκμήρια 29(α)-(δ), αντίστοιχα). Τουναντίον, ο επικεφαλής των ανακρίσεων (ΜΚΑ1) της ανέφερε ότι ήθελαν «να πιάσουν τους πραγματικούς υπαίτιους της κατάρρευσης της οικονομίας» και ότι αυτοί θα έπρεπε να τους βοηθούσαν δίνοντας τους «τη σκάλα για να ανεβούν πάνω». Όπως της είπε χαρακτηριστικά, ήθελαν τον Ηλιάδη και την «ανώτατη διεύθυνση της τράπεζας». Της είπε ότι η ίδια δεν ήταν ο στόχος και την ήθελαν απλώς να δώσει κατάθεση και αργότερα να δώσει μαρτυρία στο Δικαστήριο. Τη δε επίστηση που της έκανε (caution) πριν της λάβει τις καταθέσεις, του ζήτησε να την αποσύρει, αλλά αυτός της είπε ότι δεν μπορούσε - για διαδικαστικούς λόγους - αλλά να τον εμπιστευτεί καθ' ότι ήταν πολύ έμπειρος και επικεφαλής των ανακρίσεων. Της έδειξε μάλιστα ένα οργανόγραμμα με την ιεραρχία της τράπεζας, λέγοντας της, ότι, ήθελαν «να πιάσουν» όσους ήταν πάνω από τη γραμμή που ήταν σημειωμένη, με την ίδια να είναι καθαρά κάτω από τη γραμμή. Οι διαβεβαιώσεις του ΜΚΑ1 είχαν ως αποτέλεσμα να μην επικαλεσθεί τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα της, της σιωπής και μη αυτοενοχοποίησης. Στις 12.2.2016 έδωσε μαρτυρία στο Δικαστήριο στα πλαίσια της πρώτης υπόθεσης (πρακτικά - τεκμήριο 27) και μάλιστα βοήθησε την Κατηγορούσα Αρχή με την ανεύρεση εγγράφων την τελευταία στιγμή. Τα εντόπισε η ίδια στον ηλεκτρονικό της υπολογιστή το βράδυ πριν καταθέσει και τα παρέδωσε στην Κατηγορούσα Αρχή, πριν δώσει τη μαρτυρία της. Υπό την αντίληψη και προσδοκία πάντοτε, ότι, η ίδια δεν θα κατηγορείτο, βοήθησε επανειλημμένως και ενεργά την αστυνομία, κατόπιν παράκλησης των ανακριτών, σε ευρύτερα θέματα της οικονομίας. Επί τούτου έδωσε και συγκεκριμένα παραδείγματα (τεκμήρια 30 και 35). Αντεξεταζόμενη, της υποβλήθηκε, ότι, οι αναφορές στην κατάθεση της (τεκμήριο 26), σε ομόλογα, αφορούσαν τα ΝΟΕΔ, τα οποία ήταν εντελώς διαφορετικά από τα παλαιά ελληνικά ομόλογα. Η μάρτυρας αρνήθηκε κατηγορηματικά την υποβολή, λέγοντας ότι οι αναφορές της αφορούσαν τα ελληνικά ομόλογα που κρατούσε η τράπεζα το 2012 και που αγοράστηκαν το 2009 και
19. Εν πάση περιπτώσει, τα ΝΟΕΔ (όρος που καθιέρωσε η Τράπεζα Κύπρου και όχι κάποια επίσημη αρχή) ήταν το αποτέλεσμα του κουρέματος (PSI) των ελληνικών ομολόγων. Το κούρεμα ήταν μια νομική πράξη που έλαβε χώρα το Μάρτιο του
20. Η λογιστική απεικόνιση έγινε πολύ πιο πριν - από το καλοκαίρι του
21. Με το κούρεμα, υπήρξαν διάφορες συνέπειες. Κατ' αρχάς ένα ποσό διαγράφηκε - δηλαδή χάθηκαν λεφτά - και δόθηκαν στους ομολογιούχους κάποιες άλλες αξίες, αφενός κάποια ομόλογα της ευρωπαϊκής αρχής EFSF και αφετέρου κάποια ομόλογα εκδομένα από την Ελλάδα. Τα τελευταία, είναι αυτά που ονομάστηκαν, νέα ελληνικά ομόλογα (ΝΟΕΔ). Ήταν η συνέχεια των παλαιών ομολόγων και εκδόθηκαν λόγω του κουρέματος. Είχαν μεν διαφορετικό επιτόκιο και μεγαλύτερη περίοδο αποπληρωμής, αλλά η τράπεζα τα πήρε εξ ανάγκης ως μέρος της συμφωνίας του κουρέματος. Δεν επέλεξε να πάρει αυτά τα ομόλογα ως επένδυση (σελ. 5 πρακτικών ημερ. 18.10.19). Η ζημιά της τράπεζας από την απομείωση ήταν 1.5 δισεκατομμύρια ευρώ. Το κούρεμα ή η [λογιστική] απομείωση των ελληνικών ομολόγων ήταν και ο λόγος του κεφαλαιακού ελλείματος και κατ' επέκταση των κεφαλαιακών αναγκών της τράπεζας, η (μη) δημοσιοποίηση των οποίων ήταν και το αντικείμενο της πρώτης υπόθεσης. Άρα - κατά τη μάρτυρα - η πρώτη υπόθεση, ναι, αφορούσε τα ελληνικά ομόλογα. Η δεύτερη υπόθεση - πάντα κατά τη μάρτυρα - αφορούσε τη μη ανακοίνωση αγοράς των ελληνικών ομολόγων. Των ίδιων ελληνικών ομολόγων της παρούσας υπόθεσης και για την ίδια περίοδο, όπως στην παρούσα υπόθεση. Οι καταθέσεις της (τεκμήριο 28(α) και (β)) αφορούσαν ακριβώς αυτό το θέμα. Δεν αναφέρεται σε δικές της ενέργειες αλλά στην περιγραφή και επεξήγηση διαφόρων συναφών θεμάτων. Η τρίτη, παρούσα υπόθεση αφορά την επανατιξινόμηση των ομολόγων. Πέραν του 90% της επίδρασης οφειλόταν στα ελληνικά ομόλογα. Δεν θα γινόταν επανατιξινόμηση εάν δεν υπήρχε το θέμα του κουρέματος και απομείωσης των ελληνικών ομολόγων. Υπήρχαν και 4, 5 ιρλανδικά ομόλογα αλλά η επίδραση τους ήταν κάτω από 10% (σχετικός πίνακας - τεκμήριο 15(α)). Σε σχέση με τις καταθέσεις που έδωσε στην παρούσα υπόθεση, εξέφρασε άγνοια κατά πόσο προηγήθηκε συζήτηση μεταξύ του δικηγόρου της, κ. Πική και του ΜΚΑ1, στην οποία ο κ. Πικής φέρεται να ρώτησε τον ΜΚΑ1 αν η Κατηγορούσα Αρχή σκόπευε να τη χρησιμοποιήσει ως μάρτυρα κατηγορίας στην υπόθεση και ο ΜΚΑ1 να του απάντησε, ότι, αυτό θα μπορούσε να εξετασθεί και αποφασιστεί από το Γενικό Εισαγγελέα μετά την ολοκλήρωση διερεύνησης της υπόθεσης. Γνωρίζει αυτά που βίωσε η ίδια και είναι όπως τα περιέγραψε στην κυρίως εξέταση. Δηλαδή, ότι, δεν είναι την ίδια που ήθελαν αλλά τον κ. Ηλιάδη και τους υπόλοιπους ανωτέρους, ότι αυτή θα ήταν «η σκάλα», ότι είναι αυτούς πάνω από τη γραμμή του οργανογράμματος που ήθελαν και ότι το «caution» που της έκανε ήταν απλά διαδικαστικό, όπως έγινε και με άλλα άτομα που τελικώς δεν κατηγορήθηκαν - με τα οποία ανέμενε, ότι, θα είχε την ίδια αντιμετώπιση (σελ. 26-67 πρακτικών ημερ. 18.10.19). Μετά την κατηγορούμενη 6, κατέθεσε ενόρκως η κατηγορούμενη 7 (ΜΥ4) υιοθετώντας και αυτή γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως της εξέτασης (έγγραφο Δ). Ως ανέφερε, από το Μάιο του 2010 κατέχει τη θέση Διευθύντριας της Υπηρεσίας Διαχείρισης Διαθεσίμων Συγκροτήματος της Τράπεζας (Group Treasury). Μολονότι η Αστυνομία είχε στα χέρια της την έκθεση Τσολάκη από τον Αύγουστο του 2014 και προέκυπτε το ενδεχόμενο, δυνητικά, να ήταν κατηγορούμενη, της ζήτησε τον Απρίλιο του 2015 να συνεργαστεί μαζί της δίνοντας κατάθεση στις 27.4.2015 (τεκμήριο 37) σε σχέση (όχι μόνο) με τη δεύτερη υπόθεση που αφορούσε την κατ' ισχυρισμό παράλειψη έκδοσης ανακοίνωσης αναφορικά με την έκθεση σε ελληνικά ομόλογα για την περίοδο Ιανουαρίου-Μαΐου
22. Από τη σελ. 5 της εν λόγω κατάθεσης προκύπτει ότι η Αστυνομία γνώριζε από τότε για τη λογιστική ταξινόμηση των ομολόγων που είναι το αντικείμενο της παρούσας υπόθεσης. Αν ήξερε ότι ήταν εν δυνάμει ύποπτη για την παρούσα υπόθεση, δεν θα συνεργαζόταν με τον τρόπο που συνεργάστηκε με την Αστυνομία. Πριν δώσει τις δύο ανακριτικές καταθέσεις ημερ. 7.1.2016 και 8.1.2016 στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης (τεκμήρια 38 και 39), της ελέχθη από τους αστυνομικούς ανακριτές ΜΚΑ1 και κ. Σιαμμούτη, ότι, αν συνεργαζόταν και έδινε πληροφορίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον του κ. Ηλιάδη, τότε, θα προέβαιναν στις αναγκαίες συστάσεις για μη δίωξη της - αν και τον τελευταίο λόγο θα τον είχε ο Γενικός Εισαγγελέας. Περαιτέρω η συνεργασία που προσέφερε - όπως π.χ. συμβάλλοντας στην ετοιμασία του πίνακα ομολόγων (τεκμήριο 40) - ήταν και ένας επιπρόσθετος λόγος που της δημιούργησε την προσδοκία ότι δεν θα ήταν κατηγορούμενη. Η παράδοση του πίνακα έγινε στις 19.11.2014 και είναι μέρος του μαρτυρικού υλικού της παρούσας υπόθεσης. Αντεξεταζόμενη δέχτηκε ότι δεν υπάρχει κάτι στην κατάθεση της (τεκμήριο 37) που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μαρτυρία εναντίον της. Δυνητικά όμως θα μπορούσε να υπάρχει, αφού η Αστυνομία ήξερε από τότε ότι πιθανώς να ήταν κατηγορούμενη και δεν την προειδοποίησαν. Στο πλαίσιο αυτό συμφώνησε ότι η παρούσα υπόθεση είναι πολύπλοκη και έχρηζε εξειδικευμένης διερεύνησης, αλλά επέμενε ότι η έκθεση Τσολάκη έδιδε κάποια στοιχεία στο τι και ποια τμήματα της τράπεζας, αφορούσε. Επέμενε, παρά την υποβολή του αντιθέτου, ότι, οι δύο ανακριτές της υπόθεσης στα πλαίσια λήψης των καταθέσεων της, της ανέφεραν τα όσα υποστήριξε στην κυρίως της εξέταση. Στη συνέχεια ρωτήθηκε, αν, λόγω και της έκθεσης Τσολάκη, πέρασε από το μυαλό της ότι ίσως, να ήταν ύποπτη όταν την πήρε η Αστυνομία τηλέφωνο για την παρούσα υπόθεση και απάντησε αρνητικά (σελ. 23, πρακτικών ημερ. 21.10.2018). Τότε, η ίδια δεν είχε δει καν την έκθεση Τσολάκη. Όσον αφορά τα έγγραφα που παραδόθηκαν στην Αστυνομία, δέχτηκε ότι είχαν εκδοθεί σχετικά διατάγματα αποκάλυψης, αλλά επέμενε ότι έκαναν επιπρόσθετη και επίπονη εργασία για να βοηθήσουν την Αστυνομία με «δύο σελίδες να πάρει την εικόνα». Σε σχέση με την συνάρτηση παλαιών και νέων ελληνικών ομολόγων, πλαισίωσε τα όσα επί του προκειμένου ανέφερε και η κατηγορούμενη
23. Τα ΝΟΕΔ δεν ήταν νέα επένδυση, σημείωσε, ήταν απόρροια των ελληνικών ομολόγων που ήδη κρατούσε η τράπεζα. Ο τελευταίος μάρτυρας από πλευράς των αιτητών, ήταν ο κατηγορούμενος 5 (ΜΥ5). Υιοθέτησε και αυτός, όπως και οι προηγούμενοι μάρτυρες, γραπτή δήλωση (έγγραφο Ε). Κατά τα έτη 2010 και 2011 κατείχε θέση Προϊσταμένου στο Τμήμα Treasury & Private Banking της τράπεζας. Κατά το χρόνο που λήφθηκαν οι ανακριτικές του καταθέσεις (τεκμήριο 25(α) και 25(β)) κατείχε τη θέση Διευθυντή Διεύθυνσης Οικονομικής Διαχείρισης της τράπεζας. Στα πλαίσια της δεύτερης υπόθεσης έδωσε ανοικτή κατάθεση - χωρίς προειδοποίηση - στις 7.5.2015 και συγκαταλέγηκε στους μάρτυρες επί του κατηγορητηρίου. Οι ερωτήσεις που του τέθηκαν από το ΜΚΑ2 που έλαβε την κατάθεση, αφορούσαν αποκλειστικά ζητήματα σχετικά με τα ελληνικά ομόλογα καθώς επίσης και τις τάσεις και συζητήσεις κατά το 2009 και 2010 μεταξύ αξιωματούχων της τράπεζας και τις συνεδρίες της επιτροπής ALCO σε σχέση με την κατοχή, πώληση και διαχείριση των ομολόγων. Είναι προφανές, ανέφερε, ότι, κατά τον εν λόγω χρόνο ήταν ήδη ύποπτος στο μυαλό των ανακριτών. Τούτο είναι πρόδηλο και από το μαρτυρικό υλικό που είχε περισυλλέξει μέχρι τότε η Αστυνομία. Στις 15.3.2016 κατόπιν παράκλησης του ΜΚΑ1 είχε άτυπη συνάντηση μαζί του στο συνεδριακό κέντρο «Φιλοξενία». Ο ΜΚΑ1 του είπε ότι διεξάγουν έρευνες ως προς το χειρισμό από την τράπεζα των ελληνικών ομολόγων αλλά του είπε να μην ανησυχεί διότι είναι τον Ηλιάδη που ήθελαν. Από τη συζήτηση κατέστη ξεκάθαρο στο μυαλό του ότι στόχος της έρευνας ήταν ο Ηλιάδης και άλλα πρόσωπα της ανώτατης διεύθυνσης της τράπεζας και όχι ο ίδιος. Στο τέλος της συζήτησης τον προέτρεψε να επιστρέψει την επομένη ημέρα στον ίδιο χώρο για να δώσει κατάθεση, καθησυχάζοντας τον ξανά, ότι, δεν είχε τίποτε να φοβηθεί. Κατ' ακολουθία τούτου έδωσε τις δύο καταθέσεις (τεκμήρια 25(α) και (β)). Από το συνολικό χειρισμό της Αστυνομίας, είναι σαφές ότι οι διωκτικές αρχές χρησιμοποίησαν τον ίδιο και τους συναδέλφους του για να κτίσουν σειρά υποθέσεων με το ίδιο ουσιαστικά αντικείμενο, δηλαδή την κατοχή και τον τρόπο διαχείρισης από την τράπεζα, κατά κύριο λόγο, των ελληνικών ομολόγων. Τέλος, ο μάρτυρας αναφέρθηκε και στον παράγοντα του χρόνου, επισημαίνοντας ότι έχουν παρέλθει εννέα και πλέον χρόνια από τα επίδικα γεγονότα, γεγονός που επηρεάζει δυσμενώς την υπεράσπιση του καθώς και την προσωπική και επαγγελματική του ζωή. Κατά την αντεξέταση δέχτηκε και αυτός ότι είχαν εκδοθεί διατάγματα αποκάλυψης αλλά επέμενε ότι συνέδραμαν στο έργο της Αστυνομίας πολύ πέραν των υποχρεώσεων τους, υποστηρίζοντας συνάμα ότι οι διωκτικές αρχές θα έπρεπε να τους προειδοποιήσουν ότι ήταν ύποπτοι. Με τη μη προειδοποίηση στερήθηκαν του δικαιώματος της νομικής συμβουλής. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τους θεωρούσαν υπόπτους αφού τούτο προέκυπτε ξεκάθαρα από την έκθεση και τις καταθέσεις Τσολάκη. Όσον αφορά τις τρεις υποθέσεις - για λόγους που εξήγησε (σελ. 15 πρακτικών ημερ. 24.10.2019) - τις χαρακτήρισε ίδιες, αφού αφορούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα ελληνικά ομόλογα. Συμφώνησε και αυτός με το συσχετισμό παλαιών και νέων ομολόγων όπως και οι προηγούμενοι κατηγορούμενοι. Τα ΝΟΕΔ ήταν αποτέλεσμα του κουρέματος, το οποίο δημιούργησε και το όλο πρόβλημα. Τέλος, σε σχέση με την άτυπη συνάντηση που είχε με τον ΜΚΑ1, διευκρίνισε, ότι, ο δικηγόρος του κ. Πικής τη διευθέτησε, κατόπιν που ο ΜΚΑ1 του είχε τηλεφωνήσει για να δώσει ανακριτική κατάθεση. Επέμενε, ωστόσο, ότι στα πλαίσια αυτής, ο ΜΚΑ1 του έδωσε τις διαβεβαιώσεις που ανέφερε κατά την κυρίως του εξέταση. Όπως προαναφέραμε, προς αντίκρουση των ισχυρισμών των κατηγορουμένων και εις απάντηση των θέσεων τους περί κατάχρησης, η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε δύο μάρτυρες, με πρώτο τον Ανώτερο Υπαστυνόμο ΧΧΧ Κουντουρέσιη (ΜΚΑ1), του οποίου το όνομα, αναφέρθηκε κατά κόρον από όλους τους κατηγορούμενους. Ο κ. Κουντουρέσιης υιοθέτησε γραπτή δήλωση (έγγραφο ΣΤ) στην οποία αναφέρει ότι τον Ιούλιο του 2013 αποσπάστηκε στην ανακριτική ομάδα που συστάθηκε για τη διερεύνηση ποινικών υποθέσεων που σχετίζονταν με την κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας. Συγκεκριμένα τέθηκε επικεφαλής μίας εκ των τεσσάρων υποομάδων που συγκροτούσαν την πιο πάνω ομάδα. Τον Μάιο του 2014 του ανατέθηκε η διερεύνηση υποθέσεων που σχετίζονταν με την Τράπεζα Κύπρου. Στα πλαίσια διερεύνησης της πρώτης υπόθεσης, λήφθηκαν ανοικτές καταθέσεις από τους κατηγορούμενους 3, 4 και 6, χωρίς ποτέ να θεωρηθούν ύποπτοι. Οι κατηγορούμενοι 3 και 6, απ' ότι έμαθε, έδωσαν και μαρτυρία ενώπιον του Κακουργιοδικείου. Ωστόσο δεν χρησιμοποιήθηκε καμία αναφορά από τις πιο πάνω καταθέσεις, ούτε και οποιοδήποτε έγγραφο που παραδόθηκε στην ανακριτική ομάδα, ως μαρτυρία εναντίον τους στην παρούσα υπόθεση. Στα πλαίσια διερεύνησης της δεύτερης υπόθεσης που προέκυψε μετά, λήφθηκαν ανοικτές καταθέσεις απ' όλους τους παρόντες κατηγορούμενους χωρίς όμως ποτέ να θεωρηθούν ύποπτοι. Οι εν λόγω καταθέσεις ουδόλως σχετίζονται με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης ούτε και υποβλήθηκαν ερωτήσεις ή επιδείχθηκαν τεκμήρια της παρούσας υπόθεσης. Ούτε και κατά τη λήψη των ανακριτικών καταθέσεων που δόθηκαν στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης, χρησιμοποιήθηκε οτιδήποτε είχε λεχθεί ή παραδοθεί στα πλαίσια της δεύτερης υπόθεσης. Στις 6.8.2014 ο Γενικός Εισαγγελέας διαβίβασε στην ανακριτική ομάδα, επιστολή της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς ημερ. 23.7.14 (τεκμήριο 48) μαζί με την Έκθεση Τσολάκη ημερ. 12.5.
24. Στις 22.8.14 έλαβε από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς και τα παρατήματα της Έκθεσης Τσολάκη. Μετά τη μελέτη της έκθεσης και τη λήψη καταθέσεων από τον κ. Τσολάκη, εξασφαλίστηκε διάταγμα αποκάλυψης εγγράφων, δυνάμει του οποίου παραλήφθηκαν συνολικά 557 τεκμήρια από την Τράπεζα Κύπρου και τους εξωτερικούς τους ελεγκτές, Ernst & Young. Στη συνέχεια λήφθηκαν ανακριτικές καταθέσεις από την πρακτικογράφο και γραμματέα της επιτροπής ALCΟ, ΧΧΧ Χριστοφίδου στις 14.5.15 και 15.5.15, καθώς και από επτά άλλα άτομα. Περαιτέρω, εξασφαλίστηκαν άλλα δύο διατάγματα αποκάλυψης εγγράφων στις 17.6.15 και 28.12.15 και λήφθηκαν και διάφορες άλλες καταθέσεις. Όλες οι καταθέσεις της παρούσας υπόθεσης - πλην εκείνων του Τσολάκη και κάποιες τυπικές για την παραλαβή εγγράφων - λήφθηκαν μετά τη λήψη και της τελευταίας κατάθεσης από τους νυν κατηγορούμενους στα πλαίσια της δεύτερης υπόθεσης. Συναφώς, ουδέποτε δόθηκε οποιαδήποτε ρητή ή εξυπακουόμενη υπόσχεση προς τους κατηγορούμενους ότι δεν θα διωχθούν ή ότι θα χρησιμοποιηθούν ως μάρτυρες κατηγορίας. Σε περαιτέρω ερωτήσεις του κ. Κέκκου, ανέφερε ότι οι κατηγορούμενοι 3, 6 και 7 είχαν μαζί τους το δικηγόρο κ. Πική στο στάδιο που θα λαμβάνονταν απ' αυτούς καταθέσεις. Πριν τη λήψη κατάθεσης από την κατηγορούμενη 6, ο κ. Πικής τον ρώτησε αν υπήρχε πιθανότητα η πελάτιδα του να είναι μάρτυρας κατηγορίας και του απάντησε πως αυτό δεν ήταν δική του εξουσία αλλά του Γενικού Εισαγγελέα, ο οποίος, εν πάση περιπτώσει, δεν θα μπορούσε να αποφασίσει κάτι τέτοιο σε εκείνο το [πρώιμο] στάδιο (σελ. 7 πρακτικών ημερ. 18.11.19). Σε σχέση με τον κατηγορούμενο 4, επιβεβαίωσε πως έγινε μια άτυπη συνάντηση μεταξύ τους, κατόπιν παράκλησης του κ. Πική, χωρίς όμως ποτέ να του δοθεί οποιαδήποτε υπόσχεση. Τέλος, εξέφρασε την άποψη ότι οι τρεις υποθέσεις δεν σχετίζονται ούτε χρονικά, ούτε επί της ουσίας και ούτε είχαν τους ίδιους υπόπτους ή πιθανούς κατηγορούμενους. Αντεξεταζόμενος από τον ευπαίδευτο συνήγορο του κατηγορούμενου 3, κ. Στεφάνου διευκρίνισε, ότι, ήταν επικεφαλής της ομάδας του, η οποία είχε συνεργασία με τη Νομική Υπηρεσία, υπό την έννοια ότι την ενημέρωνε κάθε 1-2 μήνες για την πορεία του ανακριτικού έργου και για το πώς θα έπρεπε να προχωρούσαν. Ερωτηθείς κατά πόσο ασκείτο πίεση απάντησε «πίεση με την έννοια να γίνει κάτι χωρίς να ολοκληρωθεί, όχι» υπήρχε απλά «συνηθισμένη πίεση» (σελ. 23 πρακτικών ημερ. 18.11.19). Ερωτηθείς αν θυμόταν απάντηση ημερ. 2.9.2014 του Προέδρου της Δημοκρατίας προς δημοσιογράφο που τον ρώτησε αν ενδέχεται να βρεθούν και με χειροπέδες πριν το τέλος του 2014, λέγοντας «θέλω να είμαι απόλυτα βέβαιος για τούτο, με βάση την ενημέρωση και τις διαβεβαιώσεις που έχω δεχτεί» απάντησε αρνητικά. Τότε, επισήμανε, λέγονταν πολλά από πολλούς και διάφορους, πέραν του Προέδρου της Δημοκρατίας. Θυμάται πάντως τη σύσκεψη που έγινε στο Φιλοξένια με τη συμμετοχή και του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά δεν θυμάται αν δόθηκε από τον Πρόεδρο η προαναφερθείσα διαβεβαίωση. Περαιτέρω, ανέφερε, ότι, στην Έκθεση Τσολάκη υπήρχαν ενδείξεις για διάπραξη ποινικού αδικήματος από τον κατηγορούμενο
25. Οι ενδείξεις υπολείπονταν κατά πολύ της εύλογης υποψίας. Δέχτηκε πάντως πως ο κατηγορούμενος 3 συγκαταλεγόταν στη λίστα των προσώπων που σχετίζονταν και υπόγραφαν πρακτικά της ALCO με βάση την έκθεση Τσολάκη και ότι στη δεύτερη κατάθεση Τσολάκη ημερ. 25.9.14, δίνεται λίστα με 16 ονόματα από τα οποία ο κ. Τσολάκης είχε λάβει τις επικοινωνίες και στα οποία, κατέληξε, στα ευρήματα της Έκθεσης του. Ομοίως δέχτηκε ότι η λίστα χρησιμοποιήθηκε στην ένορκη δήλωση ημερ. 30.9.2014 του κ. Σιαμμούτη για την εξασφάλιση διατάγματος αποκάλυψης. Παρόλο τούτο επέμενε πως ήταν απλά μια έκθεση ενός ιδιώτη και έπρεπε ακόμα να συνεχίσει τις έρευνες και να περισυλλέξει έγγραφα ασυγκρίτως μεγαλύτερα και περισσότερα από αυτά που περισυνέλεξε ο κ. Τσολάκης. Γύρω στις 14.5.15 του δημιουργήθηκε η εύλογη υποψία για όλους τους υπόπτους (σελ. 26 πρακτικών ημερ. 18.11.2019). Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του, ανέφερε, ότι, από τα ευρήματα της Έκθεσης Τσολάκη, τους δημιουργήθηκε εύλογη υπόνοια για τη διάπραξη αδικημάτων, τέτοια που να αποταθούν στο Δικαστήριο για την έκδοση διατάγματος αποκάλυψης (σελ. 33 πρακτικών ίδιας ημερομηνίας). Αντεξεταζόμενος από τον ευπαίδευτο συνήγορο του κατηγορουμένου 4, κ. Καλλή, δέχτηκε, ότι, η αναφορά σε «συγκεκριμένα πρόσωπα» στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης ημερ. 30.9.2014 του κ. Σιαμμούτη που συνόδευε την αίτηση 208/14 για αποκάλυψη εγγράφων (τεκμήριο 49 [εσφαλμένα αναφέρθηκε από το συνήγορο τεκμήριο 50]), περιλάμβανε και τον κατηγορούμενο
26. Τούτο ήταν απότοκο της έκθεσης Τσολάκη, η οποία κατονομάζει, ανάμεσα σε άλλους, τον κατηγορούμενο
27. Περαιτέρω, απέρριψε υποβολή του συνηγόρου ότι οι ερωτήσεις που τέθηκαν στον κατηγορούμενο 4 στα πλαίσια της ανοικτής κατάθεσης του ημερ. 4.5.15 (τεκμήριο 33(β)), σε σχέση με την επιτροπή ALCO, τα πρακτικά και τις επαναταξινομήσεις, έγιναν για αλίευση (fishing) μαρτυρίας [για την τρίτη υπόθεση] ενώ είχαν από το Σεπτέμβριο του 2014 εύλογες υποψίες εναντίον του. Πρόσθεσε δε ότι τις πληροφορίες αυτές, τις είχαν ήδη αντλήσει από την έκθεση Τσολάκη, γεγονός που φαίνεται και στην ένορκη δήλωση, μέρος του τεκμηρίου
28. Σε ερωτήσεις του ευπαιδεύτου συνηγόρου του κατηγορουμένου 5, κ. Μακρίδη (στην παρουσία και του πρεσβύτερου, ευπαιδεύτου συνηγόρου κ. Μαρκίδη), συμφώνησε, ότι, ο ΜΚΑ2 ήταν στην ανακριτική του ομάδα από το 2014 και ενεπλάκη στη διερεύνηση της δεύτερης και τρίτης υπόθεσης (σελ. 37, πρακτικών ημερ. 19.11.2019). Στη δεύτερη υπόθεση ορίστηκε ως ανακριτής και ήρθε σε επαφή με στελέχη της τράπεζας, όχι όμως και στην τρίτη. Έλαβε μέρος μόνο στο διαδικαστικό μέρος, δηλαδή στην παραλαβή κάποιων εγγράφων. Έλαβε και μια ανακριτική κατάθεση όταν ο ίδιος (όπως και ο κ. Σιαμμούτης) απουσίαζαν στην Ελλάδα. Απ' εκεί και πέρα συμφώνησε ότι και ο κατηγορούμενος 5 ήταν ένα από τα πρόσωπα, των οποίων, οι πράξεις, θεωρήθηκαν από τον κ. Τσολάκη στην έκθεση του, ως επιλήψιμες (βλ. τεκμήριο 13 - σελ. 62). Από τον Αύγουστο του 2014 συναντήθηκε με το Γενικό Εισαγγελέα (ή με την κα Κλεόπα) και τους ανέφερε ότι υπήρχε υπόβαθρο για ποινική διερεύνηση εναντίον των εν λόγω προσώπων, μεταξύ των οποίων και ο κατηγορούμενος
29. Αντεξεταζόμενος από τον ευπαίδευτο συνήγορο της κατηγορούμενης 6, κ. Πολυβίου, επιβεβαίωσε ξανά τη σύσκεψη που έγινε στις 2.9.14 με τη συμμετοχή - μεταξύ πολλών άλλων σημαντικών παραγόντων - και του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ερωτηθείς επί τούτου, δέχτηκε ότι, ποτέ, ξανά στην πολύχρονη καριέρα του, δεν έλαβε μέρος σε τέτοιας ευρείας συμμετοχής σύσκεψη, με τη συμμετοχή μάλιστα του Πρόεδρου της Δημοκρατίας. Έπειτα και αφού του διαβάστηκαν διάφορες δηλώσεις στις οποίες προέβη ο Πρόεδρος μετά τη σύσκεψη, του υποβλήθηκε ότι ασκήθηκε πίεση από πλευράς Πολιτείας για να προχωρήσει η Αστυνομία τάχιστα στη σύλληψη προσώπων και στην καταχώρηση διαδικασιών στο Δικαστήριο. Τούτο, κατά την υποβολή, οδήγησε και στην εσπευσμένη καταχώρηση της πρώτης υπόθεσης. Ο μάρτυρας απέρριψε την υποβολή, υποστηρίζοντας ότι οι δηλώσεις του Προέδρου ουδόλως επηρέασαν, είτε την ταχύτητα είτε τον διαχωρισμό των υποθέσεων. Ο διαχωρισμός, συνέχισε, έγινε προ της σύσκεψης αυτής με τον Πρόεδρο. (σελ. 13 πρακτικών ημερ. 20.11.2019). Όσον αφορά τη σειρά καταχώρησης, υποστήριξε πως όταν ολοκληρωνόταν το ανακριτικό έργο για μια υπόθεση, προωθείτο στο Γενικό Εισαγγελέα για καταχώρηση. Στο πλαίσιο αυτό απέρριψε υποβολή ότι υπήρξε ασύγγνωστη καθυστέρηση στην καταχώρηση της τρίτης υπόθεσης. Απέρριψε περαιτέρω υποβολές ότι οι τρεις υποθέσεις σχετίζονται μεταξύ τους, ότι ο κοινός τους παρονομαστής ήταν τα ελληνικά ομόλογα, ότι η κατηγορούμενη 6 έδωσε πολλές πληροφορίες στις καταθέσεις που της λήφθηκαν στις πρώτες δύο υποθέσεις που βοήθησαν στην τρίτη υπόθεση, όπου βρέθηκε κατηγορούμενη και ότι παραβιάστηκαν τα συνταγματικά της δικαιώματα, της σιωπής και της μη αυτοενοχοποίησης, διότι δεν προειδοποιήθηκε (cautioned) ότι θεωρείτο ύποπτη. Απ' εκεί και πέρα, ερωτηθείς σχετικά, απέρριψε τους ισχυρισμούς της κατηγορούμενης 6, περί προσδοκίας μη δίωξης, περί σκάλας και περί πρόθεσης να πιάσουν τον Ηλιάδη και άλλα ανώτερα στελέχη. Καμία προσδοκία δεν δόθηκε στην κατηγορούμενη 6, ούτε και στοχοποίησαν οποιοδήποτε πρόσωπο. Πρόθεση τους ήταν απλά να διερευνήσουν σωστά την υπόθεση. Σε σχέση με το οργανόγραμμα με τα στελέχη της τράπεζας (τεκμήριο 34), ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν θυμάται αν είχε επιδείξει τέτοιο οργανόγραμμα στην κατηγορούμενη 6 (σελ. 30 πρακτικών 20.11.2019). Αντεξεταζόμενος, τέλος, από τον ευπαίδευτο συνήγορο της κατηγορούμενης 7, κ. Αραούζο ανέφερε ότι η από μέρους του διερεύνηση της υπόθεσης ήταν αντικειμενική και ουδέποτε ανέφερε στην κατηγορούμενη 7 ότι θα την χρησιμοποιούσαν ως μάρτυρα κατηγορίας. Ούτε και είναι του χαρακτήρα του τέτοιες ενέργειες. Έτσι κι αλλιώς, τέτοιες αποφάσεις λαμβάνονται από το Γενικό Εισαγγελέα. Ο δεύτερος και τελευταίος μάρτυρας από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής ήταν ο Αρχιλοχίας ΧΧΧΧ, ΧΧΧ Χριστοδούλου (ΜΚΑ2). Υιοθετώντας και αυτός γραπτή δήλωση (έγγραφο Ζ) ανέφερε ότι ήταν μέλος της ανακριτικής ομάδας του ΜΚΑ1 που διερευνούσαν υποθέσεις που αφορούσαν την Τράπεζα Κύπρου. Στις 9.7.2014 του ανατέθηκε από το ΜΚΑ1 να διερευνήσει, μαζί με τον Α/Αστ. ΧΧΧΧ, ΧΧΧ Χριστοφίδη, τα γεγονότα που τελικώς οδήγησαν στην καταχώρηση της δεύτερης υπόθεσης. Στο πλαίσιο αυτό λήφθηκαν καταθέσεις από λειτουργούς της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, οι οποίοι τους εξήγησαν/ενημέρωσαν για το περιεχόμενο της απόφασης ημερ. 28.4.
30. Ομοίως λήφθηκαν καταθέσεις από λειτουργούς της Κεντρικής Τράπεζας που τους εξήγησαν διάφορα θέματα που αφορούσαν την αγορά, τους κινδύνους, τις κατηγορίες ταξινόμησης καθώς και την ευχέρεια επαναταξινόμησης για σκοπούς διαφοροποίησης της λογιστικής απεικόνισης του κέρδους ή ζημιάς που προκύπτει. Στο ίδιο πλαίσιο λήφθηκαν καταθέσεις από λειτουργούς της Τράπεζας Κύπρου, μεταξύ των οποίων, οι κατηγορούμενοι 3-7 που περιλήφθηκαν και στον κατάλογο μαρτύρων της υπόθεσης. Ουδέποτε όμως τους υποσχέθηκε ότι δεν θα διώκονταν, είτε σε εκείνη είτε σε οποιαδήποτε άλλη υπόθεση. Ούτε και τους υπέβαλε οποιαδήποτε ερώτηση που να σχετιζόταν με τα επίδικα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, τα οποία αγνοούσε, εν πάση περιπτώσει, κατά τον εν λόγω χρόνο. Σε περαιτέρω ερώτηση του κ. Κέκκου, διευκρίνισε ότι ουδέποτε είδε ή διάβασε τις εκθέσεις των Alvarez & Marsal και Τσολάκη. Σε ερωτήσεις του κ. Στεφάνου εκ μέρους του κατηγορουμένου 3, ανέφερε ότι σε σχέση με την τρίτη υπόθεση, η μόνη του εμπλοκή ήταν να εκτελεί οδηγίες του ΜΚΑ1 για να μεταβαίνει στην Τράπεζα Κύπρου, να παραλαμβάνει έγγραφα και να τα παραδίδει στους ανακριτές (ΜΚΑ1 ή κ. Σιαμμούτη). Η μόνη άλλη εμπλοκή που είχε ήταν να λάβει μια ανακριτική κατάθεση από τον ΧΧΧ Πεχλιβανίδη, λόγω απουσίας των ανακριτών στην Ελλάδα. Καμία άλλη εμπλοκή δεν είχε. Όταν, όμως, του υποδείχθηκε στη συνέχεια ότι αυτός φαίνεται να έλαβε την κατάθεση ημερ. 18.9.2014 (τεκμήριο 20) από τον κ. Τσολάκη, αφού φέρει την υπογραφή του, ανάφερε ότι εκτελούσε απλά χρέη δακτυλογράφου αφού έχει ταχύτητα στην δακτυλογραφία. Δεν γνωρίζει καν το περιεχόμενο της. Στη συνέχεια δέχτηκε ότι το τεκμήριο 97 (κατατέθηκε ως τεκμήριο 59 στην παρούσα διαδικασία) του καταλόγου τεκμηρίων της δεύτερης υπόθεσης (κατατέθηκε ως τεκμήριο 58 στην παρούσα διαδικασία) είναι πρακτικό της ALCO ημερ. 7.4.
31. Τέλος, παρά την υποβολή σειράς ερωτήσεων, ότι, γνώριζε για τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, καθ' ον χρόνο διεξήγαγε τις ανακρίσεις σε σχέση με τη δεύτερη υπόθεση - και ειδικά κατά το χρόνο της λήψης κατάθεσης από τον κατηγορούμενο 3 - επέμενε ότι δεν γνώριζε. Κατά την αντεξέταση του από τον κ. Μαρκίδη εκ μέρους του κατηγορούμενου 5 που ακολούθησε, ανέφερε ότι είχε ήδη αποκτήσει μεγάλη ανακριτική πείρα, προτού αποσπαστεί στην ανακριτική ομάδα του ΜΚΑ1 το Μάιο του
32. Ερωτηθείς σχετικά, δέχτηκε ότι δεν είναι σύνηθες, ανακριτές, με τέτοια πείρα να εκτελούν χρέη δακτυλογράφου. Δεν θυμάται, μάλιστα, να το έχει πράξει σε άλλη υπόθεση. Δεν διάβαζε τα έγγραφα που παραλάμβανε από την Τράπεζα Κύπρου και δεν γινόντουσαν συσκέψεις μεταξύ των ανακριτών για συζήτηση των υποθέσεων που εξέταζαν. Μόνο για διαδικαστικά θέματα, συζητούσαν. Ούτε και γνώριζε αν ο κατηγορούμενος 5, ήταν ανάμεσα στους υπόπτους. Ακολούθως δέχτηκε ότι έλαβε τις καταθέσεις από τους μάρτυρες 17 και 24 επί του κατηγορητηρίου της παρούσας υπόθεσης. Ότι ήταν παρών κατά τη λήψη κατάθεσης του μάρτυρα 19 επί του κατηγορητηρίου της παρούσας υπόθεσης και ότι έλαβε τρεις καταθέσεις στα πλαίσια διερεύνησης της δεύτερης υπόθεσης από τη μάρτυρα 22 επί του κατηγορητηρίου της παρούσας υπόθεσης, οι οποίες όμως συγκαταλέγονται στο μαρτυρικό υλικό της παρούσας υπόθεσης. Μετά τον κ. Μαρκίδη, τη σκυτάλη αντεξέτασης πήρε ο κ. Πολυβίου εκ μέρους της κατηγορούμενης
33. Απαντώντας σε δικές του ερωτήσεις, ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν έκρινε σκόπιμο στη γραπτή του δήλωση (έγγραφο Ζ) να κάνει αναφορά στο τεκμήριο 57 που είναι η κατάθεση που έδωσε στα πλαίσια της τρίτης, παρούσας υπόθεσης. Περαιτέρω, δέχτηκε ότι παρέδωσε έγγραφα που χρησιμοποίησε στη δεύτερη υπόθεση, στον ανακριτή της τρίτης υπόθεσης, ΜΚΑ1 χωρίς να γνώριζε όμως τι θα τα έκανε. Επέμενε ότι εκτελούσε χρέη δακτυλογράφου στη λήψη της κατάθεσης (τεκμήριο 20) και πως δεν αντιλήφθηκε απ' αυτή, τη σύνδεση δεύτερης και τρίτης υπόθεσης, ούτε και του "κτύπησε καμπανάκι" όταν άκουσε να αναφέρεται το όνομα της κατηγορούμενης 6 ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου. Δέχτηκε ότι έλαβε μέρος σε μια συνάντηση στην τράπεζα (του υποβλήθηκε ότι ήταν στις 4.11.2014 χωρίς να μπορέσει να επιβεβαιώσει την ημερομηνία) μαζί με τον εμπειρογνώμονα της Αστυνομίας, κ. Μαλέκο και 4-5 λειτουργούς της τράπεζας - μεταξύ των οποίων και η κατηγορούμενη 6 - για σκοπούς επεξήγησης του πίνακα που ετοίμασε η κατηγορούμενη 6 για την τρίτη υπόθεση. Επέμενε, ωστόσο, ότι ο ίδιος δεν γνώριζε οτιδήποτε για την υπόθεση αυτή, όπως επέμενε ότι η δεύτερη υπόθεση δεν σχετίζεται καθόλου με την τρίτη. Πάντως δεν έδωσε προειδοποίηση (caution) στην κατηγορούμενη 6 κατά την εν λόγω συνάντηση. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Καλλή εκ μέρους του κατηγορούμενου 4, επέμενε στα περί άγνοιας για το περιεχόμενο της κατάθεσης του κ. Τσολάκη (τεκμήριο 20) την οποία κατέγραψε, παρά την υπόδειξη του συνηγόρου, ότι, η όλη διαδικασία λήψης της κατάθεσης, κράτησε πάρα πολλές ώρες. Αρνήθηκε ότι οι ερωτήσεις που υποβλήθηκαν στον κατηγορούμενο 4 στην κατάθεση (τεκμήριο 33(β)) σχετικά με την επιτροπή ALCO, τις επαναταξινομήσεις κ.τ.λ. σκοπούσαν στη διερεύνηση της τρίτης υπόθεσης. Αφορούσαν τη δεύτερη υπόθεση αντέτεινε. Τέλος, αρνήθηκε ότι είχε αναφέρει τρεις φορές στον κατηγορούμενο 4, να μη φοβάται αφού θα ήταν μάρτυρας. Τέλος σε ερωτήσεις του κ. Αραούζου εκ μέρους της κατηγορούμενης 7, διασαφήνισε ότι ήταν και αυτή παρούσα στην συνάντηση που έγινε στην Τράπεζα Κύπρου [ενδεχομένως στις 4.11.2014]. Προς συμπλήρωση του μαρτυρικού υλικού που θα αποτελούσε συνάμα και το υπόβαθρο του πραγματικού πλαισίου, έγινε το εξής παραδεκτό γεγονός σε σχέση με τα ΝΟΕΔ (τεκμήριο 62): ΠΑΡΑΔΕΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Στις 21/07/2011, οι ηγέτες των κρατών-μελών της Ευρωζώνης ανακοίνωσαν σχέδιο οικονομικής στήριξης της Ελλάδας. Κατά το τρίτο τρίμηνο του 2011, διαφάνηκε ότι υπήρχαν δυσκολίες στην τήρηση από την Ελλάδα των οικονομικών στόχων πάνω στους οποίους βασίστηκε το αρχικό σχέδιο της 21ης Ιουλίου 2011 και αυτό οδήγησε σε νέα συμφωνία η οποία οριστικοποιήθηκε στις 21/02/
34. Η συμφωνία γνωστή και ως "PSI" περιλάμβανε εθελοντική διαγραφή από τους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας ποσοστού 53,5% των οφειλόμενων προς αυτούς ποσών υπό τη μορφή Ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου («ΟΕΔ»). Η Τράπεζα Κύπρου είχε στα περιουσιακά της στοιχεία κατά τον εν λόγω χρόνο Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Τα εν λόγω Ομόλογα είχαν ως ισχύον δίκαιο το Ελληνικό Δίκαιο. Στις 23.02.2012 η Ελληνική Βουλή ψήφισε το Νόμο 4050/2012 σχετικά με τους Κανόνες που τροποποιούν τα Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου. Με βάση τον πιο πάνω Νόμο, το Υπουργικό Συμβούλιο της Ελληνικής Δημοκρατίας στις 24.02.2012, αποφάσισε την τροποποίηση των ΟΕΔ και την ανταλλαγή τους με νέους τίτλους έκδοσης του Ελληνικού Δημοσίου και με νέους τίτλους έκδοσης του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Τα Νέα Ελληνικά Ομόλογα είχαν νέα χαρακτηριστικά, σε σχέση με τα ΟΕΔ, είχαν ως ισχύον δίκαιο το Αγγλικό δίκαιο και αποτελούσαν νέα συμφωνία μεταξύ δανειστών και Ελληνικής Δημοκρατίας. Αντίγραφο της εν λόγω απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου της Ελληνικής Δημοκρατίας κατατίθεται ως μέρος των παραδεκτών γεγονότων. Σε ανακοίνωση του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους της Ελληνικής Δημοκρατίας ημερομηνίας 06.03.2012, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, (2η σελίδα, 2η παράγραφος) ότι «στο οικονομικό πρόγραμμα της Ελλάδας δεν υπάρχει πρόβλεψη για διαθεσιμότητα κεφαλαίων για την πραγματοποίηση πληρωμών σε πιστωτές που θα αρνηθούν να συμμετάσχουν στο PSI». Αντίγραφο της εν λόγω ανακοίνωσης κατατίθεται και καθίσταται μέρος των παραδεκτών γεγονότων. Το Διοικητικό Συμβούλιο της Τράπεζας Κύπρου στις 07.03.2012 αποφάσισε την αποδοχή της πρότασης της Ελληνικής Δημοκρατίας και τη συμμετοχή του συγκροτήματος στην εθελοντική ανταλλαγή των ΟΕΔ με Νέα Ελληνικά Ομόλογα στη βάση της προσφοράς που αναφέρεται στην πιο πάνω απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Μετά την αποδοχή και ανταλλαγή των ΟΕΔ με Νέα Ελληνικά Ομόλογα από την Τράπεζα Κύπρου, τα ΟΕΔ που κατείχε ακυρωθήκαν βάσει του άρθρου 9 του Ν 4050/
35. (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας). Οι Αγορεύσεις Μετά το πέρας της διαδικασίας προσκόμισης μαρτυρίας δόθηκε χρόνος στους συνηγόρους να ετοιμάσουν την επιχειρηματολογία τους. Όλοι, ανεξαιρέτως, το έπραξαν γραπτώς, προσκομίζοντας εμπεριστατωμένες έγγραφες αγορεύσεις στις οποίες αναλύουν το νομικό και πραγματικό καθεστώς του ζητήματος που αναφύεται, αναλόγως βέβαια της δικής τους ιδιαίτερης θεώρησης και προσέγγισης. Έχουμε διεξέλθει με κάθε προσοχή τις εν λόγω αγορεύσεις και ομολογούμε ότι τις βρήκαμε άκρως βοηθητικές και οφείλουμε έτσι να εκφράσουμε την ευαρέσκεια μας, τονίζοντας συνάμα ότι τέτοιες προσεγγίσεις διευκολύνουν τα Δικαστήρια στο έργο τους και συμβάλλουν στην απονομή δικαιοσύνης στον τόπο μας. Δεν θα επιχειρήσουμε, βέβαια, να παραθέσουμε κατά τρόπο επαναληπτικό τις εκατέρωθεν θέσεις και επιχειρήματα, καθ' ότι κάτι τέτοιο κρίνεται αχρείαστο, αντιπαραγωγικό και ενδεχόμενα θα απόβαινε σε βάρος της ευκρίνειας και της επικέντρωσης στην ουσία του πράγματος. Αυτού λεχθέντος, στοχευμένη αναφορά θα γίνεται εκεί και όπου χρειάζεται, προς επίλυση του κεντρικού, επίδικου θέματος που μας απασχολεί. Ποιο τελικά είναι το υπόβαθρο του Πραγματικού Πλαισίου γεγονότων; Προτού καταπιαστούμε με την αποτίμηση της προσκομισθείσας μαρτυρίας, θεωρούμε απαραίτητο να απαντήσουμε το πιο πάνω ερώτημα. Πολύς λόγος, τόσο πριν όσο και κατά τη διεξαχθείσα, παρούσα διαδικασία, έγινε για το κατά πόσο τα συμπεράσματα του παρόντος Δικαστηρίου ως διατυπώνονται στην ενδιάμεση απόφαση ημερ. 14.12.2018 και επαναλαμβάνονται, ουσιαστικά στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στη Δημοκρατίας v. Ηλιάδης, Ποινικές Εφέσεις 348 και 349/18 ημερ. 31.5.2019, δεσμεύουν το Δικαστήριο και για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Αποτελεί θέση της Υπεράσπισης - προεξαρχόντως ίσως του ευπαιδεύτου συνηγόρου της κατηγορούμενης 6 - ότι, βάσει της νομικής αρχής του δεσμευτικού προηγούμενου (stare decisis) και/ή της αρχής του δικαίου της υπόθεσης (law of the case), το Δικαστήριο μας, σε σχέση με το θέμα του κοινού πυρήνα των τριών υποθέσεων και/ή της κατάληξης ότι θα έπρεπε να καταχωρηθεί μια αντί τρεις υποθέσεις, δεσμεύεται από το λόγο (ratio) της προαναφερθείσας απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου αλλά και από τον ίδιο το λόγο του παρόντος Δικαστηρίου ως, εκφράζεται στην ενδιάμεση απόφαση ημερ. 14.12.
36. Αν και αντιλαμβανόμαστε την ενδεχόμενη παραδοξότητα, το Δικαστήριο να καταλήξει σε φαινομενικά διαφορετικά συμπεράσματα στα πλαίσια της ίδιας υπόθεσης, με κάθε εκτίμηση, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με τη θέση αυτή της Υπεράσπισης. Η διατυπωθείσα θέση του παρόντος Δικαστηρίου που επαναλήφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, αποτελεί απλά εύρημα/συμπέρασμα που είχε ως μόνο και μοναδικό υπόβαθρο το συμφωνημένο, πραγματικό πλαίσιο γεγονότων. Η απάλειψη του συμφωνημένου πλαισίου γεγονότων, αφαιρεί, εκ των πραγμάτων, τη δυνατότητα επαναεφαρμογής. Δεν ήταν το απαύγασμα κάποιας νομικής κρίσης κατόπιν αξιολόγησης και αποτίμησης συγκρουόμενων θέσεων επί των αληθών γεγονότων. Ομοίως, δεν συγκεντρώνει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά για να θεωρείται νομική αρχή, είτε υπό μορφή δεσμευτικού προηγούμενου είτε ως το ισχύουν δίκαιο της παρούσας υπόθεσης. Είναι επ' αυτού ακριβώς που η παρούσα περίπτωση, διαφέρει από την υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Μ.Α. Κτήμα Μακένζι Λίμιτεδ, ECLI:CY:AD:2019:A359, Πολιτική Έφεση 297/18, ημερ. 11.9.2019 (στην οποία παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος κ. Καλλής), όπου επιβεβαιώθηκε, ότι, η τελεσίδικη κρίση επί ενός επίδικου θέματος σε μια υπόθεση, εκτείνεται και σε άλλη υπόθεση που αφορά το ίδιο ακριβώς επίδικο θέμα). Καταλήγοντας, επιβεβαιώνουμε, ότι, τα προαναφερθέντα ερωτήματα θα απαντηθούν αποκλειστικά και μόνο στη βάση της προσκομισθείσας εδώ μαρτυρίας. Η θέση αυτή, ούτως ή άλλως, προκύπτει και από την απόφαση μας ημερ. 10.7.
37. Αποτίμηση Μαρτυρίας/Διαπιστώσεις Έχουμε τιτλοφορήσει την ενότητα αυτή «αποτίμηση μαρτυρίας/διαπιστώσεις» αντί «αξιολόγηση μαρτυρίας/συμπεράσματα» ακριβώς για να καταδείξουμε τη διάκριση μεταξύ της προσέγγισης που θα πρέπει να έχει το Δικαστήριο σε μια προδικαστική, αυτοτελή διαδικασία, όπως είναι η παρούσα, σε αντιδιαστολή με την κύρια ακροαματική διαδικασία. Στην πρώτη περίπτωση, θα πρέπει να αποφεύγεται η διεξοδική και εφ' όλης της ύλης αξιολόγηση και εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων, αξιώματα που ανήκουν αποκλειστικά στην κυρίως δίκη. Τα επίδικα θέματα σε περίπτωση που η υπόθεση προχωρήσει σε ακρόαση, θα πρέπει να παραμένουν ανοιχτά, όπως ανοιχτό θα πρέπει να παραμένει και το θέμα της ενδελεχούς και τελικής αξιολόγησης της μαρτυρίας. Αυτού λεχθέντος, όπως γίνεται κατανοητό, από τη στιγμή που προβάλλονται ενώπιον του Δικαστηρίου, αντίθετες, συγκρουόμενες θέσεις, οφείλει, στον περιορισμένο βαθμό που απαιτείται, να αποτιμήσει την προσαχθείσα ενώπιον του μαρτυρία, να προβεί στις απαραίτητες διαπιστώσεις, για να μπορέσει έτσι, με ορθολογισμό, να προχωρήσει στην επίλυση του επίδικου θέματος. Αυτό το λεπτό, εξισορροπητικό καθήκον το είχαμε συνεχώς κατά νου, προσεγγίζοντας τη δοθείσα μαρτυρία. Κρίναμε πάντως, πως εξυπηρετείται το ζητούμενο με το να δίδεται έμφαση περισσότερο στη μακροσκοπική (σφαιρική) παρά τη μικροσκοπική (ατομική) θεώρηση της δοθείσας μαρτυρίας. Πρώτο ζητούμενο ασφαλώς είναι το όμοιο, παρόμοιο ή διαφορετικό των τριών υποθέσεων αλλά και το υπόβαθρο αυτών. Τα κατηγορητήρια των τριών υποθέσεων βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου (τεκμήριο 1 της XXXXX/14 και τεκμήριο 2 της XXXXX/15) για σκοπούς αντιπαραβολής. Ενώπιον του Δικαστηρίου βρίσκεται και η εκατέρωθεν αντίληψη/ερμηνεία/προσέγγιση των διαφόρων εμπλεκομένων στο τι αφορούσε η κάθε μια υπόθεση όπως και το προσκήνιο και το παρασκήνιο (υπό την καλή έννοια χρησιμοποιείται ο όρος) στο πως οδηγηθήκαν τα πράγματα στην καταχώρηση μιας εκάστης των υποθέσεων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι υποθέσεις δεν είναι όμοιες υπό την έννοια της ταυτοσημίας είτε κατηγοριών είτε κατηγορουμένων. Δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο οι υποθέσεις έχουν την ίδια ή ουσιαστικά την ίδια (same or substantially the same) βάση. Προσθέτουμε στο σημείο αυτό, πως, σε περίπτωση που απαντηθεί καταφατικά το προαναφερθέν ερώτημα, δεν χρειάζεται επιπρόσθετα να αποδειχθεί ότι «η ίδια ή ουσιαστικά η ίδια βάση» είναι συνάμα και η μόνη και μοναδική βάση των τριών υποθέσεων. Με άλλα λόγια, εάν σε κάποια ή κάποιες από τις υποθέσεις, υπάρχουν κατηγορίες που καταπιάνονται με άλλα συναφή, παρεμφερή ή δευτερεύοντα ζητήματα, το διαφοροποιών αυτό στοιχείο, δεν είναι αρκετό για να διακρίνει τις υποθέσεις υπό την ευρύτερη, νομική έννοια του όρου. Στο θέμα αυτό θα επανέλθουμε στη συνέχεια. Από το κατηγορητήριο της πρώτης υπόθεσης προκύπτει ότι υπάρχουν έξι κατηγορίες που χρονικά, ανάγονται στον Ιούνιο του 2012 και αφορούν [κυρίως] τη μη ενημέρωση του κοινού ότι οι κεφαλαιουχικές ανάγκες της τράπεζας είχαν αυξηθεί σημαντικά σε σχέση με το ποσό των €200 εκατομμυρίων που είχε προηγουμένως ανακοινωθεί. Ο έχων το γενικό πρόσταγμα του ανακριτικού έργου της υπόθεσης αυτής (ΜΚΑ1), επιχείρησε να πείσει το Δικαστήριο ότι εκείνο που ενδιέφερε, ήταν αυτή καθαυτή η μη ενημέρωση του επενδυτικού κοινού και όχι το τι κρυβόταν πίσω από τη μη ενημέρωση ή το ποια ήταν τα ακριβή ελατήρια των κατηγορουμένων. Έτσι κι αλλιώς - σύμφωνα πάντα με το μάρτυρα - τα ομόλογα και μάλιστα τα ΝΟΕΔ και όχι τα παλαιά ομόλογα, ήταν μόνο μια από τις πέντε παραμέτρους που μπορούσαν να επηρεάσουν το ύψος του ελλείματος. Με άλλα λόγια, είναι η θέση του μάρτυρα και κατ' επέκταση της Κατηγορούσας Αρχής, ότι, η υπόθεση αυτή δεν σχετίζεται με τα ελληνικά ομόλογα. Επιχειρηματολογώντας επί του σημείου αυτού, ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, κ. Κέκκος στη σελ. 9 της αγόρευσης του, παραπέμπει στη σελ. 64 της απόφασης του Κακουργιοδικείου στην πρώτη υπόθεση (τεκμήριο 5) όπου το Δικαστήριο προσδιορίζει δύο επίδικα θέματα που είχε να επιλύσει. Τα επίδικα αυτά θέματα, ως καταγράφονται στην απόφαση είναι (α) η διακύμανση και η αύξηση του κεφαλαιακού ελλείματος και (β) οι δηλώσεις που έγιναν (ή δεν έγιναν) κατά τη Γ.Σ. της 19.6.2012 σχετικά με το έλλειμα. Το Δικαστήριο, συνεχίζει ο κ. Κέκκος, «ουδόλως ασχολήθηκε με την αιτία πρόκλησης του κεφαλαιακού ελλείματος αφού σχεδόν όλα τα ζητήματα αποτέλεσαν κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων». Η θέση αυτή ενδεχομένως να είναι ορθή. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι το τι τελικώς απέμεινε για να επιλύσει το Δικαστήριο στην υπόθεση εκείνη, αλλά το τι αφορούσε εξ αρχής. Θα μπορούσαν να συμφωνηθούν και τα πάντα από πλευράς γεγονότων και να παρέμεναν μόνο νομικά ζητήματα προς επίλυση. Αυτό δεν θα σήμαινε, όμως, ότι η υπόθεση θα ήταν χωρίς αντικείμενο. Το αντικείμενο - για σκοπούς της δικής μας διαδικασίας - κρίνεται από το ίδιο το κατηγορητήριο αλλά και από μαρτυρικό υλικό που συγκεντρώθηκε και περιβάλλει κάθε πτυχή στοιχειοθέτησης του. Προς επίρρωση της θέσης ότι η υπόθεση αφορούσε έμμεσα αλλά ουσιαστικά τα ελληνικά ομόλογα, είναι ακριβώς η καταγραφή από το Κακουργιοδικείο των θεμάτων που αποτέλεσαν κοινό έδαφος (μη αμφισβητούμενα γεγονότα), στα οποία αναφέρθηκε ο κ. Κέκκος. Στα σημεία (1-4) που καταγράφει το Κακουργιοδικείο στις σελ. 64-65 της απόφασης του είναι διάχυτη η αναφορά στα ελληνικά ομόλογα και στη σύνδεση τους με το κεφαλαιακό έλλειμα σχετικά με το οποίο εκδόθηκε (η δεν εκδόθηκε) σχετική ανακοίνωση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κύρια αιτία του κεφαλαιουχικού ελλείμματος και κατ' επέκταση των κεφαλαιουχικών αναγκών της τράπεζας ήταν τα ελληνικά ομόλογα. Το κούρεμα που έγινε τον Μάρτιο του 2012 και η [λογιστική] απομείωση των ελληνικών ομολόγων, οδήγησαν στο κεφαλαιουχικό έλλειμα και στις ανάγκες της τράπεζας, η μη δημοσιοποίηση των οποίων ήταν στο επίκεντρο της πρώτης υπόθεσης (βλ. μαρτυρία κατηγορουμένων 4 και 6 την οποία και αποδεχόμαστε πλήρως επί του προκειμένου). Το ίδιο το Κακουργιοδικείο στην πρώτη υπόθεση - πέραν των όσων ήδη υποδείξαμε - ασχολούμενο με τη στοιχειοθέτηση κάποιας εκ των κατηγοριών, αναφέρει τα ακόλουθα στη σελ. 215 της απόφασης (τεκμήριο 5): «Η Κ.1 [Τράπεζα Κύπρου] έχοντας λοιπόν ενώπιον της τα δεδομένα αυτά όπως και το ότι δεν είχε υπάρξει από πλευράς Κ.Τ.Κ. οποιαδήποτε ανταπόκριση στο ερώτημα του Κ.4 [Ηλιάδη] (ως προς το κατά πόσον θα έπρεπε τυχόν περαιτέρω ζημιές από τα ΝΟΕΔ να επηρεάσουν ή όχι το έλλειμμα), θα έπρεπε, όπως και έγινε, σε συνεργασία με τους εξωτερικούς της Ελεγκτές να καθορίσει το ποσό της απομείωσης. Αποτυπώνοντας έτσι τα νέα δεδομένα στους λογαριασμούς της. Αποτέλεσε δε εύρημα μας ότι η διεργασία αυτή έγινε κατά την περίοδο μεταξύ των ημερομηνιών 22-26/6/12 οπόταν και διαπιστώθηκε ότι το ποσό της ζημιάς που η Κ.1 υπέστη από την απομείωση των ΝΟΕΔ ανήλθε σε €72εκ..» Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να υποδείξουμε, ότι, η αγωνιώδης προσπάθεια της Κατηγορούσας Αρχής, δια στόματος κυρίως του ΜΚΑ1, να πείσει ότι τα παλαιά ελληνικά ομόλογα δεν είχαν καμία σχέση με τα ΝΟΕΔ ήταν τουλάχιστον ατυχής. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα ΝΟΕΔ αποτέλεσαν νέα συμφωνία με την Ελληνική κυβέρνηση, είχαν διαφορετικό επιτόκιο, διαφορετική ημερομηνία αποπληρωμής και διέποντο από το δίκαιο διαφορετικής χώρας. Ωστόσο, εκείνο που ενδιαφέρει το Δικαστήριο στην παρούσα διαδικασία, δεν είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε ομολόγου και αν από λογιστικής, κεφαλαιουχικής ή ακόμα και νομικής απόψεως θεωρούνται ξεχωριστά. Εκείνο που ενδιαφέρει είναι αν στην πράξη, τα ΝΟΕΔ ήταν μια αυτόβουλη, ασύνδετη και εντελώς καινούργια επένδυση της τράπεζας, έτσι ώστε η συσχέτιση τους και μόνο με τα παλαιά ομόλογα, να είναι άστοχη. Σε καμία περίπτωση δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όλοι οι κατηγορούμενοι ήταν σαφείς επί τούτου και ανεπιφύλαχτα αποδεχόμαστε τη θέση τους. Ιδιαιτέρως κατατοπιστική ήταν η κατηγορούμενη 6 (βλ. σελ. 13 ανωτέρω). Ανέφερε ότι η τράπεζα πήρε τα ΝΟΕΔ εξ ανάγκης, ως μέρος της συμφωνίας του κουρέματος. Δεν επέλεξε να τα πάρει ως επένδυση. Τα ΝΟΕΔ ήταν η συνέχεια των παλαιών ομολόγων και εκδόθηκαν λόγω του κουρέματος. Την άρρηκτη σύνδεση παλαιών και νέων ομολόγων δεν την υπέδειξαν μόνο οι κατηγορούμενοι. Προκύπτει και από την ίδια την απόφαση του Κακουργιοδικείου στην πρώτη υπόθεση αλλά και από τα εδώ παραδεκτά γεγονότα (τεκμήριο 62). Στις σελ.106-107 της απόφασης του Κακουργιοδικείου αναφέρονται τα εξής: «ΟΕΔ-ΝΟΕΔ Και για το θέμα αυτό μεγάλο μέρος των γεγονότων αποτέλεσε κοινό έδαφος και τα παραθέτουμε πιο κάτω ως ευρήματα μας: · Στις 26/10/11 η σύνοδος κορυφής της ζώνης του Ευρώ και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Ε.Ε. αποφάσισαν επί διαφόρων μέτρων για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην Ευρώπη. Μεταξύ των μέτρων αυτών ήταν το κούρεμα των Ελληνικών Κρατικών Ομολόγων (PSI) και η θέση ενός στόχου για την κεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Σε σχέση με τα ομόλογα η απόφαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα τα πιο κάτω: ð για το 100% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων ελληνικού δημοσίου των παλαιών ομολόγων ελληνικού δημοσίου το 53,5% της ονομαστικής αξίας ήταν το κούρεμα. ð Το 31,5% της ονομαστικής αξίας ήταν το νέο ομόλογο ελληνικού δημοσίου το οποίο προέκυψε από την ανταλλαγή με το παλιό ομόλογο του ελληνικού δημοσίου συν 15% της ονομαστικής αξίας ομόλογα του EFSF‑European Financial Stability Fund.» (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας) Από την πιο πάνω περικοπή είναι αυτόδηλη η σύνδεση παλαιών και νέων ελληνικών ομολόγων. Ακόμα πιο σαφής είναι ο ίδιος ο νόμος της ελληνικής βουλής και η συνακόλουθη απόφαση/πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου όπως αποτυπώνεται στα παραδεκτά γεγονότα (τεκμήριο 62 - επισυνάπτεται αυτούσια η απόφαση/πράξη ως δημοσιεύτηκε στην επίσημη εφημερίδα της ελληνικής κυβέρνησης). Στην απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου γίνεται λόγος για «τροποποίηση των ΟΕΔ και την ανταλλαγή τους με νέους τίτλους έκδοσης του Ελληνικού Δημοσίου [ΝΕΟΔ]...» Διαφωτιστική είναι και η ανακοίνωση του Οργανισμού Διαχείρισης Χρέους της Ελληνικής Δημοκρατίας που επίσης επισυνάπτεται στο τεκμήριο 62, ο οποίος διασαφήνισε ότι «στο οικονομικό πρόγραμμα της Ελλάδας δεν υπάρχει πρόβλεψη για διαθεσιμότητα κεφαλαίων για την πραγματοποίηση πληρωμών σε πιστωτές που θα αρνηθούν να συμμετάσχουν στο PSI». Με άλλα λόγια, όποιος δεν αποδεχόταν τη συμφωνία, μέρος της οποίας ήταν και η ανταλλαγή με ΝΟΕΔ, θα έχανε τα χρήματα του. Υπό αυτά όλα τα δεδομένα είναι ξεκάθαρο ότι η αναφορά σε ελληνικά ομόλογα - για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας - καλύπτει παλαιά και νέα ελληνικά ομόλογα και αποτελεί εύρημα μας ότι η πρώτη υπόθεση, ναι, αφορούσε τα ελληνικά ομόλογα, όχι βέβαια ευθέως αλλά εμμέσως και ουσιωδώς. Σε ό,τι αφορά τη δεύτερη υπόθεση, το ότι τα ελληνικά ομόλογα ευρίσκοντο στον κεντρικό πυρήνα της, προκύπτει όχι μόνο εμμέσως αλλά ρητά και ευθέως από το ίδιο το κατηγορητήριο (τεκμήριο 2). Η υπόθεση αυτή αφορούσε - στην ουσία της - τη χειραγώγηση της αγοράς λόγω της κατ' ισχυρισμό μη έκδοσης ανακοίνωσης κατοχής ελληνικών ομολόγων. Το ότι τα ελληνικά ομόλογα αποτελούσαν κατά τον ουσιώδη χρόνο, μέρος του κεφαλαίου της τράπεζας, προκύπτει, μεταξύ άλλων, από τις οικονομικές καταστάσεις (τεκμήρια 14 και 15) και τα παραδεκτά γεγονότα (τεκμήριο 62). Το ουσιαστικό αντικείμενο της υπόθεσης επιβεβαιώθηκε απ΄ όλους τους μάρτυρες και δεν χρειάζεται το Δικαστήριο - σε αυτό το πλαίσιο - να καταπιαστεί με τις εκατέρωθεν αναφορές των μαρτύρων ή να αποφανθεί επί των επί μέρους διαφορών σε λεπτομέρειες - κάποιες εκ των οποίων, φρονούμε, τέθηκαν τεχνηέντως με προφανή σκοπό την αποσύνδεση. Η ουσία είναι ότι η υπόθεση αφορά τα ίδια ελληνικά ομόλογα όπως την παρούσα και συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό και η χρονική περίοδος των κατ' ισχυρισμό αδικημάτων