Δήμου Αγλαντζιάς ν. Χαραλάμπους, Αρ. Υπόθεσης: 21069/19, 21/2/2020

(2)(δ) και με 71 και 72 των περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών

1. Ο Κατηγορούμενος δεν παραδέχθηκε την κατηγορία και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο Κατηγορούμενος στις 13.9.2018 στις 9:50, εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Αγλαντζιάς, στάθμευσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX95 στην οδό Αττικής, η οποία κατ' εντολή της αρμόδιας αρχής, είχε σημανθεί με διπλή κίτρινη γραμμή. Μαρτυρία Κατά τη δικάσιμο, ημερομηνίας 17.02.2020, δηλώθηκε παραδεκτό γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος στις 13.09.18 ήταν ιδιοκτήτης του οχήματος XXXXX
2. Προς απόδειξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής κατέθεσε ένας μάρτυρας, ο XXXXX Κάτσιης τροχονόμος του Δήμου Λευκωσίας, ΜΚ
3. Κατά την κυρίως εξέτασή του δήλωσε ότι είναι εξουσιοδοτημένος από το Δημοτικό Συμβούλιο Αγλαντζιάς να εκδίδει εξώδικα. Κατέθεσε σχετικά το επίδικο εξώδικο ως Τεκμήριο
4. Εξήγησε ότι το επίδικο όχημα ήταν σταθμευμένο σε διπλή κίτρινη γραμμή και ότι ο αριθμός του οχήματος που ήταν σταθμευμένο ήταν ο αριθμός που αναγράφεται στο εξώδικο. Το αδίκημα έλαβε χώρα εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Αγλαντζιάς. Όταν εξέδωσε το εξώδικο το έβαλε πάνω στους καθαριστήρες του αυτοκινήτου. Κατέθεσε, επίσης, ως Τεκμήριο 2 το πίσω μέρος του εξώδικου προστίμου. Κατά την αντεξέτασή του επέμεινε ότι δεν έκανε οποιοδήποτε λάθος στην αναγραφή των αριθμών εγγραφής του οχήματος που καταγράφεται στο Τεκμήριο
5. Σε ερώτηση σε σχέση με το χρώμα και τη μάρκα του οχήματος, απάντησε ότι το επίδικο όχημα ήταν Nissan Qashqai χρώματος άσπρου. Ο Κατηγορούμενος, όταν κλήθηκε σε απολογία επέλεξε να δώσει ο ίδιος μαρτυρία ενόρκως. Κατά την κυρίως εξέτασή του κατέθεσε ως Τεκμήριο 3 επιστολή από τον Δήμο Αγλαντζιάς, ημερομηνίας 27.08.
6. Δήλωσε ότι ο ίδιος ουδέποτε εντόπισε πάνω στο όχημά του οποιοδήποτε εξώδικο. Δήλωσε, περαιτέρω, ότι επικοινώνησε με τον Δήμο Αγλαντζίας για να του εξηγήσουν περί της καταγγελίας και τότε πληροφορήθηκε ότι το επίδικο αδίκημα έγινε στην οδό Αττικής στην Αγλαντζιά στις 09:30 το πρωί. Ο ίδιος έλεγξε πού βρίσκεται η οδός Αττικής και δήλωσε ότι ουδέποτε είχε πάει στην εν λόγω οδό. Επιπλέον, δήλωσε ότι από τις 09:30 που εργάζεται ουδείς άλλος κρατά το όχημά του. Κατά την αντεξέτασή του δήλωσε ότι ο ίδιος έχει καφετέρια στο Καϊμακλί και η περίοδος που καταγράφει το εξώδικο ήταν μόλις άνοιξε την εν λόγω καφετερία και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να λείπει από το κατάστημα. Δήλωσε ότι ήταν βέβαιος ότι την επίδικη ημερομηνία και ώρα ο ίδιος βρισκόταν στο κατάστημα. Επανέλαβε ότι η πρώτη φορά που πήγε στην επίδικη οδό ήταν αφού μίλησε με την κυρία XXXXX του Δήμου Αγλαντζιάς. Δήλωσε περαιτέρω ότι δεν απέκλεισε το γεγονός να ήταν ο ίδιος που πάρκαρε το επίδικο όχημα, καθότι κινείται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Αγλαντζιάς. Αυτό που τον παραξένεψε ήταν το ότι έλαβε ειδοποίηση έναν χρόνο μετά τη διάπραξη του επίδικου αδικήματος. Διαφώνησε με τη θέση ότι το επίδικο εξώδικο τοποθετήθηκε κανονικά στο αυτοκίνητό του τη μέρα και ώρα που καταγράφηκε. Αρνήθηκε περαιτέρω την υποβολή ότι στάθμευσε την επίδικη ημερομηνία το όχημά του στην επίδικη οδό και αρνήθηκε επίσης ότι το όχημά του βρισκόταν πάνω σε διπλή κίτρινη γραμμή. Παραδεκτά Γεγονότα Αποτελεί καλά θεμελιωμένη αρχή ότι, γεγονός που δηλώνεται ως παραδεκτό αποτελεί όχι μόνο μέρος της μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και αδιαμφισβήτητο γεγονός αναγόμενο σε ουσιαστικό δεδομένο. Ενδεικτικά παραπέμπω στις αποφάσεις Ανδρέα κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 498 και Ihab Im Sbaih v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 188/2014, ημερομηνίας 17.7.2015. Συνεπώς, το Δικαστήριο εκλαμβάνει ως ουσιαστικά δεδομένα τα παραδεκτά γεγονότα, τα οποία δηλώθηκαν από τους διαδίκους και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο. Έχοντας υπόψη τη φύση και τη διαδικαστική σημασία των παραδεκτών γεγονότων προχωρώ με αξιολόγηση της υπόλοιπης μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιόν μου. Αξιολόγηση μαρτυρίας Όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα γίνεται με γνώμονα το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα, αλλά και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Έχοντας υπόψη το πιο πάνω πλαίσιο έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους, ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωσαν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Σχετική είναι η απόφαση C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου

(2011)1 Α.Α.Δ. 1797. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Kadis v. Nicolaou

(1986)1 C.L.R 212,

1. Επιπρόσθετα, στην υπόθεση Χριστοφίνης ν. Φραντζή ECLI:CY:AD:2017:A202, Πολ. Έφεση 328/11, ημερομηνίας 31.5.2017, υποδείχθηκε ότι το περιεχόμενο της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα υπόκειται στη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης πείρας. Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές προχωρώ με την αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιόν μου. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΚ
2. Ο ΜΚ1 προκάλεσε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο και ήταν ευθύς και ειλικρινής. Επίσης, ήταν σαφής στο ότι κατήγγειλε το όχημα που καταγράφει το εξώδικο. Επιπλέον, ο ΜΚ1 παρά την σχετική αντεξέταση παρέμεινε σταθερός στο ότι κατάγραψε ορθά τους αριθμούς εγγραφής του οχήματος που κατήγγειλε. Επιπρόσθετα, ο ίδιος Κατηγορούμενος δέχθηκε κατά την αντεξέτασή του, ότι κινείται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Αγλαντζιάς. Συνεπώς, δεν μπορεί να αποκλειστεί η θέση του ΜΚ1 ότι το επίδικο όχημα βρισκόταν στην επίδικη οδό. Επιπλέον, η θέση του ΜΚ1, ότι το επίδικο όχημα ήταν Nissan Qashqai χρώματος άσπρου δεν αμφισβητήθηκε. Επίσης, δεν αμφισβητήθηκε από τον Κατηγορούμενο ότι το όχημα με την εν λόγω περιγραφή ήταν δικό του. Περαιτέρω, η θέση του ότι η επίδικη οδός κείται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Αγλαντζιάς δεν έχει αμφισβητηθεί. Συνακολούθα, αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΚ1 για σκοπούς εξαγωγής συμπερασμάτων. Η μαρτυρία Κατηγορουμένου Ως προς τη μαρτυρία του Κατηγορουμένου παρατηρώ ότι η θέση του πως κινείται στην περιοχή Αγλαντζιάς παρέμεινε αναντίλεκτη και επομένως μπορεί να γίνει δεκτή. Κατά τα λοιπά η μαρτυρία του Κατηγορουμένου στερείται πειστικότητας. Η βασική θέση του Κατηγορουμένου ήταν πως ο ΜΚ1 δεν κατήγγειλε το αυτοκίνητό του, αλλά άλλο και ότι οι αριθμοί εγγραφής του δικού του οχήματος καταγράφηκαν στο εξώδικο εκ λάθους. Όμως, ο Κατηγορούμενος δεν αμφισβήτησε ότι το όχημα Nissan Qashqai χρώματος άσπρου που καταγγέλθηκε ήταν δικό του. Επίσης, είναι παραδεκτό γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος είναι ιδιοκτήτης του οχήματος XXXXX
3. Εφόσον, λοιπόν, είναι παραδεκτό ότι είναι ιδιοκτήτης του οχήματος που έφερε τους επίδικους αριθμούς εγγραφής και δεν αμφισβήτησε ότι το όχημα που καταγγέλθηκε ήταν δικό του, δεν μπορεί να γινεί δεκτή η θέση του πως δεν ήταν το όχημά του που καταγγέλθηκε, αλλά άλλο. Επομένως, κρίνω ότι πέραν του ισχυρισμού πως ο Κατηγορούμενος κινείται στη ευρύτερη περιοχή Αγλαντζιάς, δεν μπορώ να βασισθώ στη μαρτυρία του Κατηγορουμένου για την εξαγωγή ευρημάτων Ευρήματα Στη βάση των πιο πάνω καταλήγω στο ότι ο Κατηγορούμενος είναι ιδιοκτήτης του οχήματος με αριθμούς εγγραφής XXXXX95, το οποίο στις, 13.9.2018 βρισκόταν σταθμευμένο στην οδό Αττικής εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Αγλαντζιάς. Το εν λόγω όχημα βρισκόταν σταθμευμένο επί διπλής κίτρινης γραμμής, η οποία ήταν χαραγμένη στο σημείο. Σε σχέση με τον εν λόγω περιστατικό εκδόθηκε εξώδικο, το οποίο επικολλήθηκε στο επίδικο όχημα. Νομική Πτυχή Στην υπό κρίση υπόθεση το βάρος απόδειξης της συνδρομής των συστατικών στοιχείων του επίδικου αδικήματος βρίσκεται στους ώμους της Κατηγορούσας αρχής, η οποία όφειλε να αποδείξει την υπόθεσή της στο επίπεδο του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η απόφαση Charitonos and others v. The Republic

(1971)2 CLR 40. Επιπλέον, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Τούμπας ν. Αστυνομίας

(1984)2 C.L.R. 110, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτή θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και να αθωωθεί και απαλλαγεί από την κατηγορία. Τονίζεται, περαιτέρω, ότι αποτελεί αξίωμα στο δικαιϊκό μας σύστημα ότι η απόδειξη κάθε στοιχείου που συγκροτεί την κατηγορία βαρύνει την κατηγορούσα αρχή και υποθέσεις αναφορικά με γεγονότα όσο εύλογες και να είναι δεν είναι επιτρεπτές. Κενά, αναφορικά με την ύπαρξη πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα, αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη. Σχετική είναι η απόφαση Λοίζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363. Περαιτέρω, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Ηρακλέους ν. Δήμου Λεμεσού,

(1993)2 Α.Α.Δ. 410, αντικείμενο απόδειξης στην ποινική δίκη είναι η ενοχή του κατηγορουμένου που συνιστά τη βάση και το περιεχόμενό της εναντίον του κατηγορίας. Η αθωότητα του κατηγορουμένου δεν αποτελεί αντικείμενο απόδειξης στην ποινική δίκη. Ασφαλώς, η θέσπιση εξαιρέσεων στον πιο πάνω κανόνα δεν παραβιάζει από μόνη της το τεκμήριο αθωότητας του εκάστοτε Κατηγορουμένου. Σχετικά παραπέμπω στο σύγγραμμα του Λ. Κοτσαλή, Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Άνθρωπου & Ποινικό Δίκαιο 1η έκδοση, σελ. 491. Επιπρόσθετα, το ζήτημα της δημιουργίας μαχητών τεκμήριων και η σχέση τους με το τεκμήριο αθωότητας εξετάστηκε στην απόφαση Σκούλλου Αυγουστίνος ν. Δημοκρατίας,

(2000)2 Α.Α.Δ. 87, όπου με αναφορά στη σχετική Νομολογία του ΕΔΑΔ λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Η δημιουργία μαχητών τεκμηρίων, ως προς τις προθέσεις και ενέργειες του κατηγορουμένου, καθώς και η εναπόθεση οποιουδήποτε αποδεικτικού βάρους στον κατηγορούμενο πρέπει να είναι συμβατά με το τεκμήριο της αθωότητος. Η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ορίζει ότι δεν αποκλείεται, εκ προοιμίου, η καθιέρωση από το νόμο μαχητών τεκμηρίων ή η εναπόθεση αποδεικτικού βάρους στον κατηγορούμενο, υπό την προϋπόθεση ότι αυτά περιορίζονται σε λογικά πλαίσια, τα οποία δεν αντιμάχονται το τεκμήριο της αθωότητος του κατηγορουμένου - (βλ., μεταξύ άλλων, Salabiaku v. France [1988]13 EHRR 379· H. v. UK App No 15023/89(4 April 1990, unreported)· Bates v. UK App No 26280/95 (16 January 1996, unreported).» Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι δεν αποκλείεται η θέσπιση τεκμηρίων που πιθανό να λειτουργούν εναντίον του Κατηγορουμένου φτάνει να περιορίζονται σε λογικά πλαίσια και να μην αντιμάχονται το τεκμήριο της αθωότητας. Στην υπό κρίση υπόθεση το υπό εξέταση αδίκημα θεσπίζεται στο άρθρο 58

(2)(δ) των περί τροχαίας κινήσεως Κανονισμών, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα : 58

(2)Κάθε πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκινήτου οχήματος, έχει τα πιο κάτω καθήκοντα και υποχρεώσεις- ............................... (δ) να συμμορφώνεται προς όλα τα σήματα τροχαίας, συμπεριλαμβανομένων πινακίδων, που τοποθετούνται ή χαράσσονται πάνω ή κοντά σε οποιοδήποτε δρόμο με ή κατ' εντολή της Αστυνομίας ή αρχής τοπικής διοίκησης ή άλλης αρχής, στην οποία ανατέθει δυνάμει οποιασδήποτε νομοθετικής διάταξης ο έλεγχος ή η ρύθμιση της τροχαίας κυκλοφορίας.» Περαιτέρω, ο Καν. 71 των Κανονισμών διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «Ως σήματα τροχαίας καθορίζονται τα σήματα τα οποία εκτίθενται εις τον Οδικόν Κώδικα τον εκδιδόμενον από καιρού εις καιρόν υπό του Εφόρου και δημοσιευμένου κατά τοιούτον τρόπον ως ο Έφορος ήθελε ορίσει, τα σήματα τα οποία ορίζονται υπό δημοτικού συμβουλίου ή υφ' οιασδήποτε άλλης αρχής εμπεπιστευμένης τον έλεγχον και την ρύθμισιν της τροχαίας, και τα σήματα τα οποία ορίζονται δυνάμει οιουδήποτε νόμου ή κανονισμού ή οιασδήποτε διεθνούς Συμβάσεως εις την οποίαν προσεχώρησε και η Δημοκρατία.» Επίσης, σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του Καν. 2 των Κανονισμών, «σήμα τροχαίας» σημαίνει : «οιονδήποτε αντικείμενον ή μέσον (μονίμως τοποθετημένον ή κινητόν), ή οιονδήποτε σημείον, σήμανσιν, σύμβολον ή γραμμήν, προς μετάδοσιν εις την τροχαίαν κίνησιν εν γένει ή εις ορισμένην κατηγορίαν ταύτης, προειδοποιήσεων, πληροφοριών, κανόνων, περιορισμών ή απαγορεύσεων οιασδήποτε φύσεως, καθώς και οιονδήποτε σημείον, σήμανσιν, σύμβολον ή γραμμήν επί ή πλησίον οιασδήποτε οδού ή κεχαραγμένον επί του καταστρώματος οιασδήποτε οδού, προς μετάδοσιν τοιούτων προειδοποιήσεων, πληροφοριών, κανόνων, περιορισμών ή απαγορεύσεων∙» Στον κώδικα οδικής κυκλοφορίας όπως δημοσιεύεται από τον Έφορο διπλή κίτρινη γραμμή έχει την έννοια ότι απαγορεύεται η στάθμευση. Παρά το ότι δεν προσκομίστηκε μαρτυρία από την Κατηγορούσα Αρχή ότι η εν λόγω διπλή κίτρινη γραμμή χαράχτηκε από την αρμόδια αρχή, στην προκείμενη περίπτωση επενεργεί το τεκμήριο της κανονικότητας (omnia praesumuntur rite esse acta), ώστε το γεγονός ότι υπήρχε χαραγμένη τέτοια γραμμή να δημιουργεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι αυτή χαράχτηκε από αρμόδια αρχή. Σχετική είναι η υπόθεση Γιωργαλλίδης ν. Δήμου Λάρνακας

(2001)2 Α.Α.Δ. 789. Εφόσον, λοιπόν, η επίδικη γραμμή ήταν προσηκόντως χαραγμένη στον επίδικο δρόμο, έπεται ότι η στάθμευση επ' αυτής στοιχειοθετεί το επίδικο αδίκημα. Το επόμενο ερώτημα που αναδύεται σχετικά είναι το κατά πόσο ο Κατηγορούμενος ενέχεται στη διάπραξη του επίδικου αδικήματος. Για το πιο πάνω αδίκημα δύναται να εκδοθεί εξώδικο σύμφωνα με το άρθρο 3

(1)και τον σχετικό πινάκα του περί Εξωδίκου Ρυθμίσεως Αδικημάτων Νόμων του 1997. Μια τέτοια ειδοποίηση θεωρείται ότι δόθηκε στο πρόσωπο που ενέχεται στο αδίκημα. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με το άρθρο 9

(3)του εν λόγω Νόμου, ο ιδιοκτήτης του οχήματος τεκμαίρεται ότι είναι το πρόσωπο που ενέχεται στο αδίκημα. Σχετική είναι η πρωτοδίκη απόφαση στην υπόθεση Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. John Michael Taylor, Υπόθεση αρ. 16258/13, ημερομηνίας 12.3.2014, το σκεπτικό της οποίας υιοθετώ. Στην υπό κρίση υπόθεση σύμφωνα με την ενώπιόν μου μαρτυρία εκδόθηκε εξώδικο σε σχέση με το επίδικο όχημα, ιδιοκτήτης του οποίου είναι ο Κατηγορούμενος. Επίσης, το γεγονός ότι υπήρχε όχημα στη θέση που καταγγέλθηκε δεν αμφισβητήθηκε από τον Κατηγορούμενο. Συνεπώς, σύμφωνα με το Τεκμήριο του άρθρου 9

(3)του περί εξωδικού ρυθμίσεως Αδικημάτων Νόμου, τεκμαίρεται ότι ο Κατηγορούμενος ενέχεται στη διάπραξη του επίδικου αδικήματος για το οποίο εκδόθηκε εξώδικο. Ασφαλώς η καταδίκη δεν επέρχεται από τη μη πληρωμή του εξωδίκου, αλλά ο Νομός θεσπίζει πως σε περίπτωση έκδοσης εξωδίκου προστίμου σε σχέση με κάποιο όχημα ο ιδιοκτήτης αυτού τεκμαίρεται ότι ενέχεται στη διάπραξη του εκάστοτε υπό εξέταση αδικήματος. Συνακόλουθα, στην υπό κρίση υπόθεση από τη συνδυασμένη εφαρμογή των πιο πάνω νομοθετικών διατάξεων και τα ευρήματα του Δικαστηρίου, το βάρος απόδειξης μετατέθηκε στον Κατηγορούμενο να αποδείξει ότι δεν ενεχόταν στη διάπραξη του αδικήματος. Με την απόρριψη της εκδοχής του Κατηγορουμένου κρίνω δεν υφίσταται μαρτυρία ικανή να αποδείξει έστω στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ότι ο Κατηγορούμενος δεν ενεχόταν στο υπό εξέταση αδίκημα. Συνεπώς, υπό τα γεγονότα της παρούσας, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει καταφέρει να αποδείξει την υπόθεσή της στον αναγκαίο βαθμό, ήτοι στον βαθμό του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Συνακόλουθα, ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην Κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου , Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο