Δήμου Λευκωσίας ν. Μαχτί, Αρ. Υπόθεσης: 5599/19, 19/3/2020

(1)(θ)

(4)& 140

(4)και

(5)του περί Δήμων Νόμου 111/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου, ο Κατηγορούμενος στις 11.12.2017 μέσα στα δημοτικά όρια του Δήμου Λευκωσίας, ενώ είχε τον έλεγχο ή την ευθύνη του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής XXXXX69, στάθμευσε τούτο στην οδό Ξάνθης Ξενιέρου, στη Λευκωσία με τρόπο που παρεμπόδιζε την ελευθέρα δίοδο των οχημάτων. Ο Κατηγορούμενος δεν παραδέχθηκε την εναντίον του κατηγορία και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Προς απόδειξη της υπόθεσής της η κατηγορούσα αρχή κάλεσε δυο μάρτυρες, ήτοι τον τροχονόμο XXXXX Κλεάνθους ως ΜΚ 1 και τον ειδικό αστυφύλακα XXXXX XXXXX Μιχαήλ, ως ΜΚ
2. Στον αντίποδα, ο Κατηγορούμενος, όταν κλήθηκε σε απολογία, έδωσε ο ίδιος ένορκη μαρτυρία. Μαρτυρία Ο ΜΚ1 κατά την κυρίως εξέτασή του δήλωσε ότι τροχονόμος στον Δήμο Λευκωσίας από τις 04.10.
3. Στις 11.12.2017 και Η ώρα 11:57 το μεσημέρι κατήγγειλε το όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX69 μάρκας Dacia χρώματος γκρίζου στην οδό Ξάνθης Ξενιέρου στο αδιέξοδο για παρακώλυση κυκλοφορίας. Το εν λόγω όχημα βρισκόταν μαζί με άλλα 6 οχήματα στο αδιέξοδο και παρεμπόδιζε την κυκλοφορία. Ο μάρτυρας ουσιαστικά δεν αντεξετάστηκε. Ο ΜΚ2 κατά την κυρίως εξέτασή του δήλωσε ότι μεταξύ των καθηκόντων του είναι να επικοινωνεί με τους οφειλέτες και να τους ενημερώνει σε σχέση με τα εκκρεμούντα πρόστιμα. Στην υπό κρίση υπόθεση επικοινώνησε με τον Κατηγορούμενο, ο οποίος υποσχέθηκε ότι θα πλήρωνε μέχρι τις 5 Σεμπτεβρίου Δήλωσε, επίσης, ότι ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε και ανέφερε ότι θα πλήρωνε. Ο Κατηγορούμενος- ΜΥ1 κατά την κυρίως εξέτασή του δήλωσε ότι δεν υπήρχε σήμα που να δείχνει πως απαγορεύεται η στάθμευση στον συγκεκριμένο χώρο. Ο δρόμος ήταν κλειστός, αφού είναι αδιέξοδο και δεν υπήρχαν αυτοκίνητα που να περνούν στον συγκεκριμένο δρόμο. Ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Αξιολόγηση μαρτυρίας Όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, η αξιολόγησης της μαρτυρίας ενός μάρτυρα με γνώμονα το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα, αλλά και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Έχοντας υπόψη το πιο πάνω πλαίσιο έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους, ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Σχετική είναι η απόφαση C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου

(2011)1 Α.Α.Δ. 1797. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Kadis v. Nicolaou

(1986)1 C.L.R 212, 216. Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές προχωρώ με την αξιολόγηση της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα ξεχωριστά. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΚ1 Ο ΜΚ1 έκανε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο και η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε. Συνεπώς, αποδέχομαι τη μαρτυρία του για σκοπούς εξαγωγής ευρημάτων. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΚ2 Ο ΜΚ2 προκάλεσε, επίσης, θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Όμως, η αναφορά του ότι ο Κατηγορούμενος δήλωσε ότι θα πληρώσει το πρόστιμο δεν μπορεί να οδηγήσει σε συμπέρασμα παραδοχής του Κατηγορουμένου. Κατ΄ αρχας στην υπό κρίση υπόθεση δεν υφίσταται μαρτυρία ότι εκδόθηκε εξώδικο πρόστιμο, αφού ο ΜΚ1 ανέφερε μόνο ότι κατήγγειλε τον Κατηγορούμενο. Επίσης, η δήλωσή του ότι ενημέρωσε τον Κατηγορούμενο και πως ο τελευταίος παραδέχθηκε και είπε ότι θα πληρώσει, χωρίς διευκρίνηση ως προς τι κατ΄ ισχυρισμόν παραδέχτηκε ο Κατηγορούμενος συνιστά αόριστη δήλωση, η οποία δεν επιτρέπει να εξεταστεί το εύρος της εν λόγω δήλωσης. Συγκεκριμένα η αναφορά του μάρτυρα ότι προφορικά ενημέρωσε τον Κατηγορούμενο για κάποιο αδίκημα, χωρίς ο ίδιος να προσδιορίσει για ποιο συγκεκριμένα, σε συνδυασμό με την κατ΄ ισχυρισμόν απάντηση του Κατηγορουμένου ότι παραδέχεται , καθιστά την εξέταση της εμβέλειας της εν λόγω δήλωσης δύσκολη αν όχι ακατόρθωτη. Ενδεικτικά παραπέμπω στις αποφάσεις Μιχαλάκης Ιακωβίδης ν. Δημοκρατίας

(1996)2 ΑΑΔ 110, Ανδρέου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 166, 172, Μιχάλης Αναξαγόρα Χαραλαμπίδης ν. Αστυνομίας

(2004)2ΑΑΔ 330 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Τάσου Γεωργίου

(2006)2ΑΑΔ

1. Επομένως, η πιο πάνω αναφορά δεν μπορεί να οδηγήσει σε συμπέρασμα περί παραδοχής του Κατηγορουμένου σε σχέση με τη διάπραξη του υπό εξέταση αδικήματος. Αξιολόγηση μαρτυρίας κατηγορουμένου - ΜΥ
2. Ο Κατηγορούμενος ΜΥ1 δεν προκάλεσε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Ο ΜΥ1 με τη μαρτυρία ουσιαστικά δέχθηκε ότι στάθμευσε την επίδικη ημερομηνία στην επίδικη οδό. Ευρήματα Στη βάση των πιο πάνω καταλήγω στο ότι ο Κατηγορούμενος στις 11.12.2017, ενώ είχε τον έλεγχο ή την ευθύνη του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής XXXXX69, στάθμευσε τούτο στην οδό Ξάνθης Ξενιέρου. Η εν λόγω οδός οδηγεί σε αδιέξοδο. Το όχημα του Κατηγορουμένου βρισκόταν σταθμευμένο μαζί με άλλα 6 οχήματα στο αδιέξοδο και παρεμπόδιζε έτσι την κυκλοφορία. Νομική Πτυχή Στην υπό κρίση υπόθεση το βάρος απόδειξης της συνδρομής των συστατικών στοιχείων του επίδικου αδικήματος βρίσκεται στους ώμους της Κατηγορούσας αρχής, η οποία όφειλε να αποδείξει την υπόθεσή της στο επίπεδο του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η απόφαση Charitonos and others v. The Republic

(1971)2 CLR 40. Στην πιο πάνω υπόθεση λέχθηκε ότι η αμφιβολία μπορεί να δημιουργηθεί είτε από τη μαρτυρία που υπάρχει είτε από την απουσία μαρτυρίας. Επιπλέον, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Τούμπας ν. Αστυνομίας

(1984)2 C.L.R. 110, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτή θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και να αθωωθεί και να απαλλαγεί από την κατηγορία. Τονίζεται, περαιτέρω, ότι αποτελεί αξίωμα στο δικαιϊκό μας σύστημα ότι η απόδειξη κάθε στοιχείου που συγκροτεί την κατηγορία βαρύνει την κατηγορούσα αρχή και υποθέσεις αναφορικά με γεγονότα όσο εύλογες και να είναι δεν είναι επιτρεπτές. Κενά, αναφορικά με την ύπαρξη πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα, αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη. Σχετική είναι η απόφαση Λοίζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363. Σχετικές, επίσης, είναι οι αποφάσεις Παφίτης ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 102 και Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Περαιτέρω, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Ηρακλέους ν. Δήμου Λεμεσού,

(1993)2 Α.Α.Δ. 410, αντικείμενο απόδειξης στην ποινική δίκη είναι η ενοχή του κατηγορουμένου που συνιστά τη βάση και το περιεχόμενό της εναντίον του κατηγορίας. Η αθωότητα του κατηγορουμένου δεν αποτελεί αντικείμενο απόδειξης στην ποινική δίκη. Όπως εύστοχα έχει υποδειχθεί από τη Νομολογία, η καταδίκη είναι επιτρεπτή μόνο όταν αναδύεται, ασφαλής, ως αποτέλεσμα κρυστάλλινης και χωρίς λογική αμφιβολία δικανικής πεποίθησης. Η πιο πάνω αρχή χαρακτηρίστηκε ως η πεμπτουσία της ποινικής δίκης στις πρόσφατες αποφάσεις ΧΧ ΧΧ ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 294/2018, ημερομηνίας 19.11.19 και Ε.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 231/2018, ημερομηνίας 19.11.

1. Με γνώμονα τα πιο πάνω θα εξετάσω το κατά πόσο η Κατηγορούσα αρχή έχει καταφέρει να αποδείξει την υπόθεσή της στον απαιτούμενο βαθμό. Στην υπό κρίση υπόθεση το υπό εξέταση αδίκημα καθιερώνεται στο άρθρο 13(j) των περί Τροχαίας Δημοτικών Κανονισμών Λευκωσίας, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «
2. Any person driving or having the charge or control of a motor car.in any street shall (j) not prevent, interrupt or interfere with the free passage of the other traffic in the street, and shall keep the motor car, bicycle or vehicle on the left side of the street for the purpose of allowing such passage.» Περαιτέρω, ιδιαίτερα σημαντική είναι η διάταξη του άρθρου 88

(1)(β) του ν. 111/85, η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «88.-

(1)Εvτός τωv δημoτικώv oρίωv oιoυδήπoτε δήμoυ, τo συμβoύλιov αυτoύ, τη συvαιvέσει τoυ Αρχηγoύ της Αστυvoμίας, κέκτηται εξoυσίαv, διά δημoτικώv καvovισμώv εκδιδoμέvωv τη εγκρίσει τoυ Υπoυργoύ, vα ρυθμίζη και ελέγχη τηv τρoχαίαv κίvησιv επί oιασδήπoτε oδoύ, ήτις εξoυσία περιλαμβάvει τηv εξoυσίαv- (θ) θ) vα απαγoρεύη τηv δι' oχημάτωv ή άλλως πως παρακώλυσιv ή παρέμβασιv εις τηv χρήσιv oιασδήπoτε oδoύ.» Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι έκαστο δημοτικό συμβούλιο μπορεί να ρυθμίζει με κανονισμούς την τροχαία κίνηση εντός των δημοτικών του ορίων. Στο πιο πάνω πλαίσιο εκδόθηκαν οι επίδικοι κανονισμοί και η διάταξη του άρθρου 13(j). Επομένως, για να κριθεί το κατά ποσό εφαρμόζεται ο Κανονισμός 13 των περί Τροχαίας Δημοτικών Κανονισμών Λευκωσίας, θα πρέπει να αποδειχθεί ότι η οδός Ξάνθης Ξενιέρου ενέπιπτε στα δημοτικά όρια του Δήμου Λευκωσίας. Τα δημοτικά όρια κάποιου Δήμου, όμως, θα πρέπει να αποδεικνύονται με μαρτυρία. Σχετική επί του προκειμένου είναι η απόφαση Municipality of Paphos v. Karayiorghis

(1981)2 C.L.R. 242. Για την απόδειξη του πιο πάνω ζητήματος δεν είναι πάντα αναγκαία η κατάθεση σχετικού χάρτη, όμως, είναι απαραίτητη η προσαγωγή κάποιας μαρτυρίας, που να κριθεί αξιόπιστη, σε σχέση με τα δημοτικά όρια. Ενδεικτικά παραπέμπω στην απόφαση Δήμος Aγία Nάπας ν. Στέλλας Iωάννη Kαραγιάννη,

(2001)2 Α.Α.Δ. 42. Στην υπό κρίση δεν έχει προσφερθεί ίχνος μαρτυρίας σε σχέση με το ότι η επίδικη οδός ενέπιπτε στα δημοτικά όρια του Δήμου Λευκωσίας. Το γεγονός ότι ο ΜΚ1, ο οποίος προέβη στην επίδικη καταγγελία εργάζεται στον Δήμο Λευκωσίας δεν μπορεί να οδηγήσει σε εύρημα ότι επίδικος δρόμος εμπίπτει στα δημοτικά όρια του Δήμου Λευκωσίας. Επομένως, προκύπτει κενό αναφορικά με πρωτογενές γεγονός το οποίο αφήνει την κατηγορία έκθετη σε απόρριψη. Συνακόλουθα, ο Κατηγορούμενος αθωώνεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου , Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο