Αστυνομικού Διευθυντή Λευκωσίας ν. Αντωνίου, Αρ. Υπόθεσης: 18942/18, 14/4/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:B43 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 18942/18 Αστυνομικού Διευθυντή Λευκωσίας Κατηγορούσας Αρχής ν. XXXXX Αντωνίου Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 14 Απριλίου, 2020 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Φ. Κακούρη Ο Κατηγορούμενος εμφανίζεται αυτοπροσώπως ΑΠΟΦΑΣΗ Στην υπό κρίση υπόθεση ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μια κατηγορία για αλόγιστη ή επικίνδυνη οδήγηση κατά παράβαση των άρθρων 2,7,19 και 20 Α του περί Μηχανοκίνητων οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου, ο Κατηγορούμενος στις 15.10.2017 στον παλαιό δρόμο Λευκωσίας ‑ Λεμεσού, παρά το σχολείο FORUM, στο Πέρα Χωρίο της επαρχίας Λευκωσίας, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX70 αλόγιστα, απερίσκεπτα ή επικίνδυνα για το κοινό, λαμβανομένων υπ' όψιν όλων των περιστάσεων και της χρήσης της οδού ως και του όγκου της τροχαίας που υπήρχε κατά τον δεδομένο χρόνο ή που εύλογα θα αναμενόταν να υπάρχει κατά τον εύλογο χρόνο επί της οδού. Ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε την εναντίον του κατηγορία και η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση. Όπως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα του έντιμου πρώην Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Μ. Πική, Ποινική Δικονομία στην Κύπρο, 2η έκδοση, σελ. 100, το Κατηγορητήριο προσδιορίζει το πλαίσιο της δίκης. Έτσι στην υπό κρίση υπόθεση κρίσιμο για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του επίδικου αδικήματος μέσα στο πλαίσιο που οριοθετεί το κατηγορητήριο Μαρτυρία Προς απόδειξη της υπόθεσής της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε τέσσερις μάρτυρες. Πρώτος μάρτυρας ήταν ο Γιάννος Χριστοφή ως ΜΚ
- Ο ΜΚ1, κατά την κυρίως εξέτασή του κατέθεσε ως Έγγραφο Α την κατάθεσή του, ημερομηνίας 04.01.
- Σε αυτήν αναφέρει ότι συνήθως κάθε Κυριακή ποδηλατεί με ακόμα πέντε άτομα. Την επίδικη ημερομηνία ποδηλατούσαν ανά δυάδες στην άκρη του δρόμου με κατεύθυνση από τα Λατσιά προς Πέρα Χωρίο. Ανέφερε ότι ο ίδιος βρισκόταν στη δεύτερη δυάδα. Περί τις 07:30 βρίσκονταν κοντά στην ιδιωτική σχολή FORUM κατευθυνόμενοι προς Πέρα Χωρίο και πίσω τους βρισκόταν ένα περιπολικό της Αστυνομίας, το οποίο τους προσπέρασε στην ευθεία της σχολής. Μετά από μερικά λεπτά και αφού απομακρύνθηκε το περιπολικό, άκουσαν ένα δυνατό μπιπ και πέρασε κάποιο αυτοκίνητο από δίπλα τους. Το εν λόγω αυτοκίνητο πέρασε πολύ ξυστά δίπλα από τον ίδιο με κίνδυνο να τον χτυπήσει και ο ίδιος αναγκάστηκε να στρίψει αριστερά το τιμόνι του. Τότε γύρισε και είδε ότι ο οδηγός του οχήματος φορούσε γαλάζιο πουκάμισο με νούμερα της Αστυνομίας. Το επίδικο όχημα ήταν όχημα μάρκας Mazda 323, χρώματος άσπρου. Προσδιόρισε, επίσης, ότι η διάταξή τους στον δρόμο ήταν ανά δυάδες, ο ένας πίσω από τον άλλο. Εξήγησε ότι δεν εμποδιζόταν η διέλευση οχημάτων, καθότι ο δρόμος ήταν άδειος και απέναντι δεν έρχονταν αυτοκίνητα. Επίσης εξήγησε ότι μερικά λεπτά πριν το επίδικο συμβάν τους προσπέρασε με ασφάλεια περιπολικό της Αστυνομίας. Κατά την αντεξέτασή του, σε υποβολή ότι η ποδηλασία απαγορεύεται στο δευτερεύον οδικό δίκτυο, απάντησε ότι δεν απαγορεύεται. Επέμεινε παράλληλα ότι ποδηλατούσαν σε δυάδες, ο ένας πίσω από τον άλλο. Ανέφερε επίσης ότι, εξ' όσων γνωρίζει ο ίδιος, όταν ποδηλατούν πάνω από τρία άτομα θα πρέπει η διάταξή τους στον δρόμο να είναι ανά δυάδες. Προσδιόρισε ότι το επίδικο όχημα πέρασε από δίπλα τους σε απόσταση 20 εκατοστών. Ανέφερε, επιπλέον, ότι το πλάτος της λωρίδας ήταν περίπου 10 μέτρα. Επέμεινε παράλληλα ότι δεν ποδηλατούσαν στη μέση του δρόμου, αλλά στην άκρια αυτού. Εξήγησε περαιτέρω ότι το περιπολικό που τους προσπέρασε προηγουμένως, τους προσπέρασε με ασφάλεια, χωρίς να κορνάρει επιθετικά και από ένα μέτρο απόσταση. Επόμενος μάρτυρας ήταν ο XXXXX Χείλης ως ΜΚ
- Ο ΜΚ2 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του την κατάθεσή του, ημερομηνίας 20.10.2017, η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Β. Στην κατάθεσή του αναφέρει πως την επίδικη ημερομηνία περί τις 07 : 30 ποδηλατούσε με άλλα 4 άτομα στο δευτερεύον οδικό δίκτυο. Σε κάποιο στάδιο ενώ πέρασαν το ιδιωτικό σχολειό Forum και κατευθύνονταν προς Πέρα Χωρίο τους προσπέρασε κάποιο περιπολικό. Ακολούθως ένα άλλο όχημα μάρκας Mazda χρώματος άσπρου άρχισε να προσπερνά κορνάροντας επίμονα. Επίσης, στην κατάθεσή του ανέφερε ότι το εν λόγω όχημα πέρασε ξυστά από δίπλα τους. Επιπλέον ανέφερε πως, όταν το επίδικο όχημα προσέγγισε τον πρώτο ποδηλάτη έχοντας απόσταση περίπου μισό μέτρο αυτόν, έκανε απότομα αριστερά για να τον κτυπήσει. Το ατύχημα αποφεύχθηκε λόγω της γρήγορης αντίδρασης του ποδηλάτη. Ακολούθως το εν λόγω όχημα ανέπτυξε ταχύτητα και συνέχισε τη πορεία του. Κατά την αντεξέτασή του ανέφερε ότι, επειδή την επίδικη περίοδο έγινε κάποιο δυστύχημα με ποδηλάτη, γνώριζε ότι επιβάλλεται πως όταν οι ποδηλάτες είναι πάνω από τέσσερις να κινούνται ανά δυάδες. Εξήγησε ότι με τον όρο δυάδες εννοεί ο ένας δίπλα στον άλλο και οι υπόλοιποι με τον ίδιο τρόπο πίσω. Ανέφερε περαιτέρω ότι όταν αντιλήφθηκαν το περιπολικό της Αστυνομίας, ο ίδιος ήταν ο τελευταίος πίσω δεξιά. Σε υποβολή πως όταν τους πλησίασε ο Κατηγορούμενος υπήρχε συνεχής άσπρη γραμμή, ο μάρτυρας απάντησε ότι δεν θυμάται αν υπήρχε συνεχόμενη άσπρη γραμμή. Σε ερώτηση να προσδιορίσει σε πόσο πλάτος εκτείνονταν οι δυάδες, απάντησε ότι ήταν ένα με ενάμιση μέτρο μέσα από τη γραμμή, δεν γνώριζε όμως να απαντήσει ποιο ήταν το πλάτος της λωρίδας που κινούντο. Ο επόμενος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν ο Αρχιλοχίας XXXXX, XXXXX Θωμά, ως ΜΚ
- Ο μάρτυρας υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του τη σχετική του κατάθεση, η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Γ. Κατά την κυρίως εξέτασή του, ο μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 την κατάθεση του Κατηγορουμένου, ημερομηνίας 8.1.2018 και ως Τεκμήριο 2 κατέθεσε την κατάθεση του Κατηγορουμένου, ημερομηνίας 13.02.
- Κατά την αντεξέτασή του, σε σχετικές υποβολές επέμεινε ότι ο ίδιος ενήργησε αντικειμενικά και αμερόληπτα. Επόμενη μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν η Αστυφύλακας XXXXX, XXXXX Τερλικά ως ΜΚ
- Η ΜΚ4 κατέθεσε την έκθεση γεγονότων που ετοίμασε ως Έγγραφο Δ στη διαδικασία. Κατά την αντεξέτασή της σε ερώτηση γιατί δεν σχημάτισε οποιαδήποτε υπόθεση εναντίον των ποδηλατιστών επί το ότι, κατ΄ ισχυρισμόν του Κατηγορουμένου, εμπόδιζαν την ελεύθερη διακίνηση, απάντησε ότι δεν το έπραξε, επειδή στις καταθέσεις τους οι ίδιοι ανέφεραν κάτι άλλο. Δέχθηκε, όμως, ότι ο ισχυρισμός του Κατηγορουμένου ότι οι ποδηλάτες παρεμπόδιζαν την ελεύθερη διακίνηση ενδεχομένως να είναι αληθής. Τόνισε ότι με βάση τους ισχυρισμούς των ποδηλατιστών ενήργησε σωστά, ενώ σύμφωνα με τους ισχυρισμούς που προέβαλε ο Κατηγορούμενος στην κατάθεσή του δεν ενήργησε σωστά. Ο Κατηγορούμενος, όταν κλήθηκε σε απολογία επέλεξε να παραμείνει σιωπηλός. Εισηγήσεις των διαδίκων Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας τόσο ο Κατηγορούμενος όσο και η κα Κακούρη προώθησαν ο κάθε ένας τις θέσεις του. Ο Κατηγορούμενος εισηγήθηκε ότι η ανακριτική διαδικασία δεν έγινε με αντικειμενικό και δίκαιο τρόπο και η μαρτυρία είναι επιμολυσμένη με κατασκευασμένα στοιχεία. Στον αντίποδα, η κα Κακούρη εισηγήθηκε ότι όλοι οι μάρτυρες κατηγορίας ήταν αξιόπιστοι και ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε την υπόθεσή της. Αξιολόγηση μαρτυρίας Όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Ομήρου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506, η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα γίνεται με γνώμονα το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα, αλλά και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Έχοντας υπόψη το πιο πάνω πλαίσιο έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους, ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωσαν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Σχετική είναι η απόφαση C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1273. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου
(2011)1 Α.Α.Δ. 1797. Επιπλέον, σχετική είναι η απόφαση Βούτουνος Χαράλαμπος ν. Αστυνομίας,
(2008)2 Α.Α.Δ. 71, όπου υποδείχθηκε ότι είναι το περιεχόμενο της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα που τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης και όχι μόνο η εξωτερική εντύπωση που αυτός άφησε στο Δικαστήριο. Περαιτέρω, όπου είναι δυνατό, η μαρτυρία εκάστου μάρτυρα συσχετίζεται, αντιπαραβάλλεται και διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Σχετική είναι η απόφαση Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ 1056 και η πρόσφατη απόφαση Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2018:A179, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Kadis v. Nicolaou
(1986)1 C.L.R 212, 216, Χρίστου ν. Khoreva
(2002)1(A) Α.Α.Δ. 45. Επιπρόσθετα, στην υπόθεση Χριστοφίνης ν. Φραντζή ECLI:CY:AD:2017:A202, Πολ. Έφεση 328/11, ημερομηνίας 31.5.2017, υποδείχθηκε ότι το περιεχόμενο της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα υπόκειται στη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης πείρας. Επιπλέον, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Ιωσιφίδη ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 243/20120, ημερομηνίας 2.5.2014, αντιφάσεις σε μικρολεπτομέρειες δεν αποδυναμώνουν μια κατά τα άλλα αξιόπιστη μαρτυρία. Αντιθέτως μπορεί να οδηγούν στην αντίθετη κατεύθυνση: ενδυναμώνουν την πεποίθηση του Δικαστηρίου ότι δεν υπήρξε προσχεδιασμός και συνεννόηση μεταξύ των μαρτύρων ως προς το τι θα κατέθεταν ώστε να επιτευχθεί η καταδίκη του κατηγορουμένου. Σχετικά επίσης είναι η απόφαση Γεώργιος Τυμπιώτης ν. Δημοκρατίας
(2004)2 ΑΑ.Δ. 612 Παράλληλα τονίζεται ότι έκαστος μάρτυρας θα πρέπει να αντεξετάζεται επί όλων των αμφισβητούμενων γεγονότων. Σχετική, ως προς τις συνέπειες παράλειψης αντεξέτασης είναι η απόφαση Frederickou Schools Co Ltd κ.α. ν. Acuac Inc
(2002)1 Α.Α.Δ. 1527. Σχετική, επίσης, είναι η πρόσφατη απόφαση Πιριλίδη ν. Δήμου Λεμεσού, ECLI:CY:AD:2017:B454, Ποιν. Έφ. Αρ. 331/2015, ημερομηνίας 11.12.2017, όπου επαναλήφθηκε η αρχή πως η παράλειψη αντεξέτασης γενικά θεωρείται ως αποδοχή της εκδοχής που θέτει ο μάρτυρας. Διευκρινίζω, όμως, ότι τυχόν υποβολές από μόνες τους δεν έχουν καμιά αποδεικτική αξία και αν δεν προσαχθεί αργότερα αντίστοιχη μαρτυρία παραμένουν απλά μετέωροι ισχυρισμοί. Σχετική είναι η απόφαση Ησαϊας Ιωαννίδης ν. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 640 Με γνώμονα τα πιο πάνω προχωρώ με την αξιολόγηση της ενώπιόν μου μαρτυρίας. Αξιολόγηση ΜΚ1 Ο ΜΚ1 προκάλεσε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο και η μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από συνοχή και σταθερότητα, ενώ βασικές θέσεις του ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκαν. Συγκεκριμένα η θέση του ο δρόμος ήταν άδειος και από απέναντι δεν ερχόταν οποιοδήποτε αυτοκίνητο δεν έχει αμφισβητηθεί. Επίσης, η θέση του ότι το περιπολικό της αστυνομίας τους προσπέρασε με ασφάλεια δεν έχει αμφισβητηθεί. Το πιο πάνω αδιαμφισβήτητο γεγονός επιβεβαιώνει και τη θέση του μάρτυρος ως προς τη κατάσταση του δρόμου και ως προς το ότι οι ποδηλάτες δεν εμπόδιζαν την κυκλοφορία. Παράλληλα, η θέση του ότι ποδηλατούσαν ανά δυάδες παρέμεινε σταθερή κατά την αντεξέταση και επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία του ΜΚ
- Επιπλέον, σταθερή ήταν η θέση του ως προς το ότι το όχημα μάρκας Mazda 323 πέρασε από κοντά τους σε πολύ κοντινή απόσταση. Επιπρόσθετα η θέση του ότι το πλάτος της επίδικης λωρίδας ήταν 10 μέτρα δεν αντικρούεται από αντίθετη μαρτυρία και η περί του αντίθετου υποβολή του Κατηγορουμένου, εφόσον δεν προσήχθη αντίστοιχη μαρτυρία, παρέμεινε μετέωρος ισχυρισμός. Το γεγονός ότι ο μάρτυρας δεν θυμόταν να αναφέρει εάν το περιπολικό τους προσπέρασε σε σημείο που υπήρχε διακεκομμένη γραμμή δεν επηρεάζει την αξιοπιστία του. Επίσης, στην υπό κρίση κρίνεται το κατά πόσο η κατ΄ισχυρισμόν ενέργεια του Κατηγορουμένου συνιστούσε αλόγιστη ή επικίνδυνη οδήγηση. Έτσι δεν έχει σημασία η σήμανση που υπήρχε στον δρόμο όταν το περιπολικό προσπέρασε του ποδηλάτες. Επομένως κρίνω ότι μπορώ να βασισθώ στη μαρτυρία του ΜΚ1 για την εξαγωγή ευρημάτων. Αξιολόγηση ΜΚ2 Ο ΜΚ2 επίσης προκάλεσε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο και η μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από συνοχή και πειστικότητα. Επιπλέον, η θέση του ότι προηγουμένως το περιπολικό τους ακολουθούσε τους προσπέρασε με ασφάλεια δεν έχει αμφισβητηθεί. Επιπλέον, δεν έχει αμφισβητηθεί η θέση του ότι οι ποδηλάτες καταλάμβαναν 1,5 μέτρο εντός της λωρίδας κυκλοφορίας. Επιπρόσθετα η περιγραφή του μάρτυρα ως προς τον τρόπο που τους προσπέρασε το όχημα Mazda χρώματος άσπρου δεν έχει ουσιαστικά αμφισβητηθεί. Αυτό που τέθηκε στον μάρτυρα ήταν ότι, σύμφωνα με τη σήμανση του δρόμου, το όχημα που τους ακολουθούσε θα έπρεπε να παραβιάσει άσπρη συνεχομένη γραμμή, για να τους προσπεράσει με ασφάλεια. Η πιο πάνω θέση όμως δεν αναιρεί τη θέση του μάρτυρα ότι το επίδικο όχημα προσπέρασε τους ποδηλάτες από πολύ κοντινή απόσταση και με τρόπο που μπορούσε να προκληθεί ατύχημα ή σύγκρουση του οχήματος με ένα εκ των ποδηλατιστών. Παράλληλα οι υποβολές ως προς το πλάτος του δρόμου και ως προς το ότι υπήρχε άσπρη συνεχομένη γραμμή, στο σημείο που τους προσπέρασε το όχημα του Κατηγορουμένου, παρέμειναν αόριστοι ισχυρισμοί, αφού δεν προσήχθη αργότερα αντίστοιχη μαρτυρία. Συνεπώς, κρίνω ότι μπορώ να βασισθώ στη μαρτυρία του ΜΚ2 για την εξαγωγή ευρημάτων. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΚ3 Ο ΜΚ3 ήταν τυπικός μάρτυρας και η μαρτυρία του δεν έχει αμφισβητηθεί. Αξιολόγηση ΜΚ4 Η ΜΚ4 ήταν επίσης τυπική μάρτυρας και η μαρτυρία της ως προς τα γεγονότα και τις ενέργειες στις οποίες προέβη δεν έχει αμφισβητηθεί. Αξιολόγηση καταθέσεων Κατηγορουμένου. Ο Κατηγορούμενος όταν κλήθηκε σε απολογία διατήρησε το δικαίωμα της σιωπής και ούτε κλήτευσε μάρτυρες. Παρά ταύτα είναι κατατεθειμένες στο Δικαστήριο δύο γραπτές καταθέσεις του ιδίοτ ως Τεκμήρια 1 και
- Παρά το ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξάξει οποιοδήποτε εύρημα ένοχης από τη σιωπή του Κατηγορούμενου, μπορεί να αξιολογήσει το περιεχόμενο των γραπτών του καταθέσεων, οι οποίες βρίσκονται κατατεθειμένες ενώπιόν του. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η απόφαση Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 109, όπου υιοθετηθήκαν οι αρχές της αγγλικής υπόθεσης Findlay Duncan 73 Cnm. App R. 359. Στην απόφαση Κωνσταντίνου (ανωτέρω), υποδείχθηκε ότι μπορεί να αποδοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο της κατάθεσης, το οποίο συνθέτει παραδοχή στο αδίκημα ή περιέχει δηλώσεις ενάντια στα συμφέροντα του κατηγορουμένου. Εξηγήθηκε παράλληλα ότι το βάρος το οποίο θα αποδοθεί στα διάφορα μέρη της κατάθεσης κατηγορουμένου αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια των κριτών των γεγονότων της υπόθεσης. Σχετικές, επίσης, είναι οι αποφάσεις Γαβριήλ ν. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 693, Άθως Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας Ποινικές Εφέσεις 96/2016, 100/2016 και 101/16, ημερομηνίας 17.11.2017 και Σταματίου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση αρ. 163/2018, ημερομηνίας 11.
- 2020 Στην υπό κρίση υπόθεση ο Κατηγορούμενος στο Τεκμήριο 1 τήρησε το δικαίωμα σιωπής που είχε και ως εκ τούτου αυτό δεν μπορεί να χρησιμεύσει για την εξαγωγή οποιουδήποτε συμπεράσματος. Αντίθετα στο Τεκμήριο 2 ο Κατηγορούμενος δηλώνει ότι την επίδικη ημερομηνία και τον επίδικο χρόνο οδηγούσε το επίδικο όχημα Mazda χρώματος άσπρου, με αριθμούς εγγραφής XXXXX
- Επίσης, θέτει τον εαυτό του στην κατεύθυνση κυκλοφορίας, όπου κατ΄ ισχυρισμόν έλαβε χώρα το επίδικο συμβάν. Επιπλέον, δηλώνει ότι προσπέρασε τους ποδηλάτες που κινούντο στον επίδικο δρόμο. Ταυτόχρονα ο Κατηγορούμενος στην κατάθεσή του ισχυρίστηκε ότι η ποδηλατική ομάδα απαρτίζετο από 20 με 30 ποδηλάτες και ότι και κινούντο αρχικά σε τριάδες και μετά σε τετράδες. Δήλωσε, επιπλέον, ότι η συνολική έκταση της ποδηλατικής ομάδας ανήλθε στα 40 με 50 μέτρα και καταλάμβαναν ολόκληρη τη λωρίδα κυκλοφορίας. Επιπρόσθετα προέβαλε τη θέση ότι μόλις προσπέρασε του ποδηλάτες είδε να έρχεται από απέναντι λεωφορείο. Εξέφρασε τέλος τη θέση ότι οι ποδηλάτες παραβίασαν τον Κ.ΟΚ. Είναι προφανές ότι στην κατάθεσή του προβαίνει σε δηλώσεις εναντίον του συμφέροντος του, αφού θέτει τον εαυτό του στην σκηνή, παραδέχεται ότι προσπέρασε του ποδηλάτες και ότι οδηγούσε το όχημα στο όποιο αναφέρθηκαν οι ΜΚ1 και ΜΚ
- Επομένως, κρίνω ότι μπορώ να αποδώσω βαρύτητα στις πιο πάνω αναφορές. Παράλληλα, ο Κατηγορούμενος προβαίνει σε αναφορές σε σχέση με τον όγκο των ποδηλατιστών και τον τρόπο που κινούντο στο δρόμο, για να δικαιολογήσει την ενέργεια του να τους προσπεράσει. Επίσης προέβαλε και συγκεκριμένο ισχυρισμό περί οχήματος που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση. Κρίνω, όμως, ότι δεν μπορώ να προσδώσω βαρύτητα στις πιο πάνω αναφορές, καθότι τέτοιες θέσεις δεν έχουν υποβληθεί στους μάρτυρες κατηγορίας. Τέλος, ως προς τη θέση του ότι οι ποδηλάτες παραβίασαν τους σχετικός κανονισμούς δεν μπορώ να προσδώσω βαρύτητα, καθότι αφορά εκφορά γνώμης σε σχέση με νομικό ζήτημα και ο Κατηγορούμενος δεν προκύπτει ότι ήταν εμπειρογνώμονας. Επομένως, από τις πιο πάνω δηλώσεις αποδέχομαι μόνο το ότι ο ίδιος οδηγούσε στον επίδικο δρόμο το επίδικο όχημα μάρκας Mazda χρώματος άσπρου με αριθμούς εγγραφής ΗΒΝ 970 και ότι προσπέρασε την ομάδα ποδηλατιστών που κινείτο στον δρόμο. Ευρήματα Ο Κατηγορούμενος στις 15.10.2017 στον παλαιό δρόμο Λευκωσίας ‑ Λεμεσού, παρά το σχολείο FORUM, στο Πέρα Χωρίο της επαρχίας Λευκωσίας, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX
- Στο ίδιο δρόμο κινείτο μια ομάδα ποδηλατών αποτελούμενη από 6 με 7 άτομα. Οι ποδηλάτες κινούντο ανά δυάδες σε δύο σειρές. Οι δυάδες καταλάμβαναν έκταση ενός με ενάμιση μέτρου στη λωρίδα κυκλοφορίας. Το συνολικό πλάτος της λωρίδας ανερχόταν σε 10 μέτρα. Τους ποδηλάτες του ακολουθούσε ένα περιπολικό και μετά το όχημα του Κατηγορουμένου. Σε κάποιο στάδιο ενώ οι ποδηλάτες πέρασαν το ιδιωτικό σχολείο Forum και κατευθύνονταν προς Πέρα Χωρίο τους προσπέρασε με ασφάλεια το περιπολικό, το οποίο τους ακολουθούσε. Μετά από μερικά το όχημα του Κατηγορουμένου άρχισε να τους προσπερνά κορνάροντας επίμονα και περνώντας από απόσταση περίπου είκοσι με τριάντα εκατοστών από τους ποδηλάτες. Επιπλέον, όταν το επίδικο όχημα προσέγγισε τον πρώτο ποδηλάτη έκανε απότομα αριστερά για να τον κτυπήσει. Το ατύχημα αποφεύχθηκε λόγω της γρήγορης αντίδρασης του ποδηλάτη. Ακολούθως το εν λόγω όχημα ανέπτυξε ταχύτητα και συνέχισε την πορεία του. Νομική Πτυχή Στην υπό κρίση υπόθεση το βάρος απόδειξης της συνδρομής των συστατικών στοιχείων του επίδικου αδικήματος βρίσκεται στους ώμους της Κατηγορούσας αρχής, η οποία όφειλε να αποδείξει την υπόθεσή της στο επίπεδο του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η απόφαση Charitonos and others v. The Republic
(1971)2 CLR 40. Στην πιο πάνω υπόθεση λέχθηκε ότι η αμφιβολία μπορεί να δημιουργηθεί είτε από τη μαρτυρία που υπάρχει είτε από την απουσία μαρτυρίας. Επιπλέον, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Τούμπας ν. Αστυνομίας
(1984)2 C.L.R. 110, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτή θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και να αθωωθεί και απαλλαγεί από την κατηγορία. Τονίζεται, περαιτέρω, ότι αποτελεί αξίωμα στο δικαιϊκό μας σύστημα ότι η απόδειξη κάθε στοιχείου που συγκροτεί την κατηγορία βαρύνει την κατηγορούσα αρχή και υποθέσεις αναφορικά με γεγονότα όσο εύλογες και να είναι δεν είναι επιτρεπτές. Κενά, αναφορικά με την ύπαρξη πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα, αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη. Σχετική είναι η απόφαση Λοίζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 363. Σχετικές, επίσης, είναι οι αποφάσεις Παφίτης ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 102 και Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Περαιτέρω, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Ηρακλέους ν. Δήμου Λεμεσού,
(1993)2 Α.Α.Δ. 410, αντικείμενο απόδειξης στην ποινική δίκη είναι η ενοχή του κατηγορουμένου που συνιστά τη βάση και το περιεχόμενο της εναντίον του κατηγορίας. Η αθωότητα του κατηγορουμένου δεν αποτελεί αντικείμενο απόδειξης στην ποινική δίκη. Όπως εύστοχα έχει υποδειχθεί από τη Νομολογία, η καταδίκη είναι επιτρεπτή μόνο όταν αναδύεται, ασφαλής, ως αποτέλεσμα κρυστάλλινης και χωρίς λογική αμφιβολία δικανικής πεποίθησης. Η πιο πάνω αρχή χαρακτηρίστηκε ως η πεμπτουσία της ποινικής δίκης στις πρόσφατες αποφάσεις ΧΧ ΧΧ ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 294/2018, ημερομηνίας 19.11.19 και Ε.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 231/2018, ημερομηνίας 19.11.2019. Με γνώμονα τα πιο πάνω θα εξετάσω το κατά πόσο η Κατηγορούσα αρχή έχει καταφέρει να αποδείξει την υπόθεσή της στον απαιτούμενο βαθμό. Η εισήγηση του Κατηγορουμένου για μη επαρκή διερεύνηση Ο Κατηγορούμενος με αναφορά στην υπόθεση Ιερόθεος Χριστοδούλου Ρόπας κ.ά ν. Δημοκρατίας (αρ. 2)
(2000)2 Α.Α.Δ. 628 εισηγήθηκε ότι η διερεύνηση εκ μέρους της αστυνομίας δεν ήταν δίκαιη, πράγμα που επιφέρει την ακυρότητας της διαδικασίας, αφού μόλυνε τη διαδικασία με κατασκευασμένα στοιχεία. Εισηγήθηκε ότι η διερεύνηση της αστυνομίας στην υπό κρίση υπόθεση δεν ήταν αμερόληπτη και ξέφυγε από το πλαίσιο του Κράτους Δίκαιου Στην απόφαση ΧΧ ΧΧ ν. Αστυνομίας (ανωτέρω) με αναφορά στην απόφαση Σάκκος ν. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 510, επαναλήφθηκε η βασική αρχή ότι ο έλεγχος της δικαστικής διαδικασίας και η διασφάλιση δίκαιης δίκης, εναπόκειται και παραμένει σε κάθε περίπτωση, έργο του Δικαστηρίου προς διαφύλαξη των σκοπών που η δίκαιη δίκη αποβλέπει να εξυπηρετήσει, αλλά και της άρτιας απονομής της δικαιοσύνης. Επίσης, όπως συνοψίσθηκε στην πρόσφατη απόφαση Δημοκρατία ν. Ηλιάδη Ποινική Έφεση αρ. 348/2018, ημερομηνίας 31.5.2019 : «υπέρτατο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προώθηση της Δικαιοσύνης και η παρεμπόδιση πρόκλησης αδικίας. Στο πλαίσιο του προαναφερθέντος καθήκοντος έχει αναγνωριστεί, με πάγια νομολογία, ότι το Δικαστήριο έχει σύμφυτη εξουσία αναστολής ή απόρριψης υπόθεσης για κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας όταν αυτή απολήγει σε καταπίεση ή δυσμενή επηρεασμό του αντιδίκου.» Στην πιο πάνω απόφαση τονίστηκε, με αναφορά στη παγία Νομολογία επί του θέματος, ότι η απόρριψη της κατηγορίας λόγω κατάχρησης συνιστά εξαιρετικό μέτρο, το οποίο ασκείται με φειδώ, και μόνο στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται ότι η συνέχιση της διαδικασίας θα προκαλέσει έκδηλη αδικία στο πρόσωπο που επικαλείται την κατάχρηση. Εφόσον, λοιπόν, ο Κατηγορούμενος με την αγόρευσή του εγείρει ζητήματα που άπτονται της δίκαιης δίκης και της κατ΄ ισχυρισμόν μεροληπτικής διερεύνησης εκ μέρους της αστυνομίας, η σχετική του εισήγηση θα κριθεί κατά προτεραιότητα. Θεμέλιο της πιο πάνω εισήγησης του Κατηγορουμένου ήταν η θέση του πως η εκδοχή του ως προς το ότι εμπόδιζαν οι ποδηλάτες την κυκλοφορία δεν διερευνήθηκε και δεν σχηματίστηκε φάκελος εναντίον των ποδηλατών ως το παράπονό του. Διευκρινίζεται ότι το παράπονο του φαίνεται στο Τεκμήριο 2, απάντηση 4, και έγκειτο στην κατ΄ισχυρισμόν παράβαση εκ μέρους των ποδηλατιστών του Κ.Ο.Κ. Παράλληλά κατά την ακρόαση ο Κατηγορούμενος αντεξετάζοντας του μάρτυρες κατηγορίας υπέβαλε τη θέση ότι ο η ποδηλασία απαγορεύεται στο δευτερεύον οδικό δίκτυο. Επίσης, ο Κατηγορούμενος έδωσε έμφαση στην δήλωση της ΜΚ4, ότι με βάση τους ισχυρισμούς που έδωσε ο Κατηγορούμενος στην κατάθεσή του η ίδια δεν ενήργησε σωστά. Σημειώνεται, όμως, ότι στην υπό κρίση υπόθεση όταν ερωτήθηκε η ΜΚ4 γιατί δεν σχημάτισε οποιαδήποτε υπόθεση εναντίον των ποδηλατιστών επί το ότι, κατ΄ ισχυρισμόν του Κατηγορουμένου, εμπόδιζαν την ελεύθερη διακίνηση στον δρόμο, απάντησε ότι δεν το έπραξε, επειδή στις καταθέσεις τους οι ίδιοι ανέφεραν κάτι άλλο. Επίσης, στην υπό κρίση υπόθεση δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι υφίστατο οποιαδήποτε απτή μαρτυρία ενώπιον των ανακριτικών αρχών, η οποία να αγνοήθηκε στη διερεύνηση. Παράλληλα δεν υφίσταται οτιδήποτε που να κατατείνει στο συμπέρασμα ότι κατασκευάστηκαν στοιχεία από την αστυνομία για να καταδικαστεί Κατηγορούμενος. Το μόνο δεδομένο που υπήρχε ενώπιον των ανακριτικών ήταν η εκδοχή του Κατηγορουμένου και η εκδοχή των παραπονούμενων ποδηλατιστών. Ο Κατηγορούμενος δε, είχε το δικαίωμα προβάλει την εκδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου και να κριθεί. Επιπρόσθετα, η αναφορά στην απόφαση Ιερόθεος Χριστοδούλου Ρόπας κ.ά ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω), πως «η αναζήτηση της αλήθειας, για τη διαλεύκανση του εγκλήματος, πρέπει να αποτελεί την αμετάβλητη συνισταμένη των ανακριτικών αρχών», δεν εκτείνεται με τρόπο που να επιβάλλει στις ανακριτικές αρχές να καταχωρούν ποινική υπόθεση όποτε το επιθυμεί ο οποιοσδήποτε πολίτης. Εν πάση περιπτώσει, στην υπό κρίση υπόθεση η ΜΚ4 εξήγησε τον λόγο που δεν προώθησε υπόθεση εναντίον των ποδηλατιστών και δεν προκύπτει οποιαδήποτε αθέμιτη ενέργεια εκ μέρους της αστυνομίας ή ότι υπάρχουν κατασκευασμένα στοιχεία ως εισηγήθηκε ο Κατηγορούμενος. Αντίθετα αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι οι ποδηλάτες εισήλθαν στην επίδικη λωρίδα κυκλοφορίας περίπου ένα με ενάμιση μετρό και υπήρχε αρκετός χώρος ώστε να τους προσπεράσεις κάποιο όχημα με ασφάλεια. Ακόμα, όμως, και να υφίστατο μαρτυρία ότι ο επίδικος δρόμος ήταν αυτοκινητόδρομος ή δρόμος ταχείας κυκλοφορίας, ώστε να απαγορευόταν η κίνηση ποδηλάτων σε αυτόν, σύμφωνα με τον κανονισμό 661Α των περί Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών, δεν θα αναιρείτο το αδίκημα που τυχόν διέπραξε ο Κατηγορούμενος και δεν θα συνιστούσε αδικία η μη δίωξη των ποδηλατιστών. Συγκεκριμένα σύμφωνα με την απόφαση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Μπλάκε Ανδρέα Σενέκκη και άλλου
(2012)2 ΑΑΔ 285, ακόμα και η μη δίωξη συναυτουργού, δεν αναιρεί το έγκλημα. Επίσης, η μη δίωξη τυχόν άλλων παραβατών δεν επηρεάζει από μόνη της την ποινική ευθύνη κάποιου Κατηγορουμένου, αφού δεν υφίσταται ισότητα στην παρανομία. Υπό το φως των πιο πάνω καταλήγω ότι στην υπό κρίση υπόθεση δεν προκύπτει οποιαδήποτε καταπίεση ή δυσμενής επηρεασμός προς το πρόσωπό του Κατηγορουμένου. Επιπλέον, δεν προκύπτει ότι προκλήθηκε έκδηλη αδικία στο πρόσωπο του Κατηγορουμένου, ώστε να εγείρεται ζήτημα κατάχρησης της διαδικασίας και δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε ουσιώδης απόκλιση από τα θέσμια της δικαιοσύνης. Επομένως, οι σχετικές αιτιάσεις του Κατηγορουμένου απορρίπτονται. Η απόδειξη των συστατικών στοιχείων του αδικήματος. Το επίδικο αδίκημα ερείδεται επί του άρθρου 7 του περί μηχανοκίνητων οχημάτων και τροχαίας κίνησης Νόμου, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητον όχημα επί τινός οδού αλογίστως, απερισκέπτως ή επικινδύνως διά το κοινόν, λαμβανομένων υπ' όψιν πασών των περιστάσεων, ιδία δε της φύσεως, της καταστάσεως και της χρήσεως της οδού, ως και του όγκου της τροχαίας, ήτις πραγματικώς υπάρχει κατά τον δεδομένον χρόνον ή ήτις ευλόγως θα ανεμένετο να υπάρχη κατά τον εν λόγω χρόνον επί της οδού ταύτης, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν διά διάστημα μη υπερβαίνον τα δύο έτη ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας ,1500 ή εις αμφοτέρας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης.» Από το λεκτικό της πιο πάνω νομοθετικής διάταξης προκύπτει ότι συστατικό στοιχείο του επίδικου αδικήματος είναι η αλόγιστη ή απερίσκεπτη ή επικίνδυνη οδήγηση. Συνεπώς, αναδύεται η ανάγκη να εξεταστεί η έννοια των πιο πάνω όρων. Ως προς την ερμηνεία των όρων απερίσκεπτη και επικίνδυνη οδήγηση διαφωτιστική είναι η απόφαση Πέτρου ν. Αστυνομίας
(1994)2 ΑΑΔ 233, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: «σε σχέση με επικίνδυνη οδήγηση, σύμφωνα με τη νομολογία, απαιτείται τουλάχιστο απόδειξη κάποιας παράλειψης ή λάθους (fault) εκ μέρους του οδηγού. Στην Αγγλική υπόθεση R. v. Gosney [1971] 55 Cr. App.R. 502 σε σχέση με κατηγορία επικίνδυνης οδήγησης αναφέρεται ότι: "fault certainly does not necessarily involve deliberate misconduct or recklessness or intention to drive in a manner inconsistent with proper standards or driving ... Fault involves a failure; a falling below the care or skill of a competent and experienced driver, in relation to the manner of the driving and to the relevant circumstances of the case." 'Οσον αφορά την έννοια της απερίσκεπτης (reckless) οδήγησης σχετική είναι η απόφαση R. v. Lawrence [1981] 1 All Ε.R. 974, όπου αποφασίστηκε ότι ένα στοιχείο του αδικήματος της απερίσκεπτης οδήγησης είναι η πρόθεση (mens rea) με την έννοια ότι τέτοια πρόθεση είναι εκείνη σύμφωνα με την οποία ένας οδηγός ο οποίος πριν αρχίσει να οδηγά με τρόπο που περιέχει καθαρό και σοβαρό κίνδυνο πρόκλησης σωματικής βλάβης ή άλλης ζημιάς παραλείπει να λάβει υπόψη μιά τέτοια πιθανότητα ή την αγνοεί και αποφασίζει να διακινδυνεύσει οδηγώντας με αυτό τον τρόπο. (Δέστε και R. v. Caldwell [1981] 1 All E.R. 961).» Σχετική, επίσης, είναι και η απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Σαζός
(2001)2 Α.Α.Δ. 18, όπου κρίθηκε πως απαιτείται τουλάχιστον απόδειξη κάποιας παράλειψης ή λάθους εκ μέρους του οδηγού, ο οποίος έστω και στιγμιαία πέφτει κάτω από το επίπεδο του μέσου συνετού οδηγού. Περαιτέρω, σύμφωνα με τη νομολογία, αλόγιστη είναι η μη λελογισμένη συμπεριφορά και κάθε ενέργεια ή παράλειψη η οποία διενεργείται η παραβλέπεται να διενεργηθεί με τρόπο ασυμβίβαστο με την κοινή λογική Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Κώστας Ζυπίτης κ.α. ν. Αστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ σελ.220. Επιπρόσθετα, στην απόφαση Στέλιος Σάββα ν. Αστυνομίας
(2000)2 ΑΑΔ 115, υποδείχθηκε ότι η επικίνδυνη οδήγηση δεν εξομοιώνεται με την οδήγηση χωρίς τη δέουσα προσοχή και φροντίδα. Περαιτέρω, υποδείχθηκε με αναφορά στην αγγλική απόφαση R. v. Gosney [1971] 55 Cr. App. R. 502 ότι: «το αδίκημα της επικίνδυνης οδήγησης δεν είναι απόλυτο και η απόδειξη μιας επικίνδυνης κατάστασης δεν αρκεί. Χρειάζεται και απόδειξη πως την προκάλεσε κάποιο σφάλμα. Ως προς την έννοια του σφάλματος, που αρκεί για την στοιχειοθέτηση της επικίνδυνης οδήγησης, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τη σελίδα 224 της R. v. Gosney (ανωτέρω): "Fault involves a failure; a falling below the care or skill of a competent and experienced driver, in relation to the manner of the driving and to the relevant circumstances of the case. A fault in that sense, even though it might be slight, even though it be a momentary lapse, even though normally no danger would have arisen from it, is sufficient. The fault need not be the sole cause of the dangerous situation. it is enough if it is, looked at sensibly, a cause.» σε μετάφραση: «Σφάλμα εμπεριέχει αποτυχία, πτώση από το επίπεδο της φροντίδας και δεξιότητας ικανού και έμπειρου οδηγού σε σχέση με τον τρόπο της οδήγησης και τις σχετικές περιστάσεις της υπόθεσης. Σφάλμα με αυτή την έννοια, αν και μπορεί να είναι ελαφρό, ακόμα και στιγμιαίο ολίσθημα, όσο και αν κανονικά δεν θα προκαλείτο κίνδυνος από αυτό, είναι αρκετό. Το σφάλμα δεν είναι απαραίτητο να αποτελεί τη μόνη αιτία της επικίνδυνης κατάστασης. Είναι αρκετό αν, βλέποντας το λογικά, αποτελεί μία αιτία.» Οι πιο πάνω αρχές επενεπιβεβαιώθηκαν στην πρόσφατη απόφαση Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 221/2018, ημερομηνίας 26.3.2019. Το απαύγασμα των πιο πάνω αυθεντιών κατατείνει στο συμπέρασμα ότι για την απόδειξη του υπό εξέταση αδικήματος απαιτείται η πρόκληση κάποιας επικίνδυνης κατάστασης στον δρόμο, η οποία να οφείλεται σε σφάλμα του οδηγού. Το τι αποτελεί σφάλμα είναι ζήτημα πραγματικό, αλλά προϋποθέτει ότι ο οδηγός επιδεικνύει οδική συμπεριφορά, η οποία είναι κατώτερη από το επίπεδο της φροντίδας και δεξιότητας ικανού και έμπειρου οδηγού σε σχέση με τον τρόπο της οδήγησης και τις σχετικές περιστάσεις της υπόθεσης. Στην υπό κρίση υπόθεση προκύπτει από την ενώπιον μου μαρτυρία ότι η λωρίδα που κινούντο οι ποδηλάτες ήταν πλάτους 10 μέτρων και ότι αυτoί καταλάμβαναν περίπου ένα με ενάμιση μέτρο της αναφερόμενης λωρίδας. Προηγουμένως προσπέρασε του ποδηλάτες ένα περιπολικό της αστυνομίας με απόλυτη ασφάλεια. Στον δρόμο δεν υπήρχε κίνηση και δεν ερχόταν οποιοδήποτε όχημα από την αντίθετη κατεύθυνση. Υπό τις πιο πάνω περιστάσεις της οδού, η επιλογή του Κατηγορουμένου να κινηθεί με τέτοιο τρόπο και να περάσει από απόσταση 20 με 30 εκατοστών δίπλα από τους ποδηλάτες δημιούργησε μια επικίνδυνη κατάσταση, η οποία προκλήθηκε από σφάλμα του οδηγού. Επίσης η επιλογή του Κατηγορουμένου να προβεί σε απότομη κίνηση προς αριστερά ενόσω βρισκόταν κοντά σε ποδηλάτη με κίνδυνο να τον κτυπήσει, δημιουργεί επικίνδυνη κατάσταση στον δρόμο και συνιστά σφάλμα κατά την οδήγηση. Το πιο πάνω σφάλμα προέκυψε από συμπεριφορά κατώτερη του μέσου ικανού οδηγού, αφού ο μέσος ικανός οδηγός θα μπορούσε σε δρόμο πλάτους 10 μέτρων, όπου είχε ελεύθερο χώρο οκτώ
(8)μέτρων, να κινηθεί με ασφάλεια και όχι με τόση εγγύτητα προς τους ποδηλάτες δημιουργώντας επικίνδυνη κατάσταση. Επιπλέον ο μέσος ικανός οδηγός δεν θα επιχειρούσε στροφή αριστερά ενώ βρισκόταν σε εγγύτητα 20 με 30 εκατοστών από ποδηλάτη που βρίσκεται στον δρόμο. Επιπρόσθετα, η ενέργεια του Κατηγορουμένου υπό τις περιστάσεις του επίδικου δρόμου δεν ήταν λελογισμένη, αφού ο Κατηγορούμενος όφειλε να προσπεράσει με ασφάλεια όπως έπραξε το περιπολικό πριν από αυτόν. Ακόμα και εάν έκρινε ότι δεν ήταν επαρκής η λωρίδα, για να προσπεράσει χωρίς να εισέλθει παράνομα στην αντίθετη λωρίδα, όφειλε να αναμένει μέχρι να υπήρχε η δυνατότητα, από την κατάσταση και τη σήμανση του δρόμου, να προσπεράσει εισερχόμενος νόμιμα και στην αντίθετη λωρίδα. Κατάληξη Έχοντας τα πιο πάνω υπόψη ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην Κατηγορία που αντιμετωπίζει. ............. Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο