ΦΑΤΣΕΑ ν. ΣΟΦΟΚΛΗ, Αρ. Υπόθεσης: 9440/2014, 22/5/2020

(1)(α), (β) και (γ) του περί Προστασίας του Απόρρητου της Ιδιωτικής Επικοινωνίας (Παρακολούθηση Συνδιαλέξεων και Πρόσβαση σε Καταγεγραμμένο Περιεχόμενο Ιδιωτικής Επικοινωνίας) Νόμου 92(I)/1996. Στην 1η κατηγορία κρίθηκε ένοχος ότι τον Φεβρουάριο του 2013 εσκεμμένα υπέκλεψε από την παραπονούμενη ιδιωτική επικοινωνία δηλαδή εν αγνοία της και χωρίς να έχει την προηγούμενη ρητή έγκρισή της κατέγραψε το περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας που είχε με εκείνη. Στη 2η κατηγορία κρίθηκε ένοχος ότι τον Φεβρουάριο του 2013 εσκεμμένα χρησιμοποίησε συσκευή για να υποκλέψει ιδιωτική επικοινωνία που είχε με την παραπονούμενη δηλαδή χωρίς να έχει την προηγούμενη ρητή έγκρισή της και εν αγνοία της εσκεμμένα χρησιμοποίησε συσκευή για να καταγράψει το περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας που είχε με εκείνη. Στην 3η κατηγορία κρίθηκε ένοχος ότι τον Μάιο του 2013 εσκεμμένα αποκάλυψε σε άλλο πρόσωπο το περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας που είχε με την παραπονούμενη γνωρίζοντας ότι η πληροφορία λήφθηκε από υποκλοπή ιδιωτικής επικοινωνίας δηλαδή χωρίς να έχει την προηγούμενη ρητή έγκρισή της και εν αγνοία της αποκάλυψε σε συγγενικό της πρόσωπο το περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας που είχε με εκείνη γνωρίζοντας ότι η πληροφορία λήφθηκε από υποκλοπή ιδιωτικής επικοινωνίας. Οι διάδικοι διατηρούσαν ερωτικό δεσμό για 5 περίπου χρόνια. Το τελευταίο χρονικό διάστημα πριν την τέλεση των επίδικων αδικημάτων οι σχέσεις τους ήταν τεταμένες και συχνά καβγάδιζαν. Αιτία για τούτο ήταν η άρνηση του κατηγορούμενου να μεταβιβάσει στην παραπονούμενη ακίνητη περιουσία του προτού παντρευτούν. Κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου που είχε ως αντικείμενο το πιο πάνω θέμα ο κατηγορούμενος εν αγνοία και χωρίς τη συγκατάθεση της παραπονούμενης κατέγραψε όσα λέχθηκαν μεταξύ τους σε ένα ψηφιακό δίσκο. Όταν πλέον ο δεσμός τους έπαψε να υφίσταται ο κατηγορούμενος απέστειλε στην παραπονούμενη τον εν λόγω δίσκο. Από εκείνο τον δίσκο είχε δημιουργήσει ένα αντίγραφο το οποίο απέστειλε και στον θείο της παραπονούμενης. Η καταγραφή στον εν λόγω δίσκο είναι διάρκειας 14΄ και 12΄΄ και αφορά ένα καβγά μεταξύ των διαδίκων που έλαβε χώρα στο σπίτι του κατηγορούμενου. Ο κ. Σπύρου όταν έλαβε τον λόγο ανέφερε ότι δεν υπάρχουν οποιεσδήποτε διαθέσιμες προηγούμενες καταδίκες σε σχέση με τον κατηγορούμενο. Ο κ. Μάτσας εκ μέρους του κατηγορούμενου και για σκοπούς μετριασμού της ποινής ετοίμασε γραπτό κείμενο σε σχέση με τις προσωπικές, οικογενειακές και άλλες περιστάσεις του κατηγορούμενου. Υιοθέτησε επίσης την Έκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας η οποία ετοιμάστηκε μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου. Από όσα περιέχονται στην αγόρευση του δικηγόρου του κατηγορούμενου προς μετριασμό της ποινής, στην ως άνω Έκθεση καθώς και από τα σχετικά έγγραφα που παρουσιάστηκαν προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος είναι συνταξιούχος λυκειάρχης ηλικίας 67, διαζευγμένος και πατέρας 2 ενήλικων τέκνων τα οποία είναι φοιτητές στην Ελλάδα. Παρακολουθείται για XXXXX και XXXXX και του χορηγείται φαρμακευτική αγωγή. Ο κ. Μάτσας εισηγήθηκε ότι η ηλικία και το λευκό και ακηλίδωτο ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου αποτελούν παράγοντες που προσμετρούν προς όφελός του και λαμβάνονται υπόψη για να του επιβληθεί μια επιεικέστερη ποινή. Εισηγήθηκε επίσης ότι το καθήκον για εξατομίκευση της ποινής για να αρμόζει στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη δεν ατονεί. Αναφέρθηκε επίσης στις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η επίδικη μαγνητοφώνηση και στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είχε πενταετή σοβαρό δεσμό με την παραπονούμενη με προοπτική τον γάμο και διέπραξε τα επίδικα αδικήματα μετά την απαίτηση της τελευταίας να της μεταβιβάσει μεγάλης αξίας ακίνητη περιουσία του προτού παντρευτούν. Αναφέρθηκε επίσης στον χρόνο που μεσολάβησε από τη διάπραξη των αδικημάτων και στο ότι ο κατηγορούμενος δεν απεκόμισε οποιοδήποτε περιουσιακό ή άλλης φύσεως όφελος από τη μαγνητοφώνηση. Εισηγήθηκε τέλος πως από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και των προσωπικών περιστατικών του κατηγορούμενου, σε περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε επιβάλει ποινή στερητική της ελευθερίας, δικαιολογείται η έκδοση Διατάγματος για την αναστολή εκτέλεσής της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αδικήματα στα οποία ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος είναι σοβαρά. Αυτό διαφαίνεται από τη σοβαρότητα που προσδίδεται σε αυτά από τον νομοθέτη όπως αυτή προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται από τον Νόμο. Συγκεκριμένα στο άρθρο 3 του Ν.92(I)/1996 προβλέπεται ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα πέντε

(5)χρόνια. Αδικήματα τέτοιας φύσης παραβιάζουν το έννομο αγαθό του απορρήτου της ιδιωτικής επικοινωνίας το οποίο τυγχάνει προστασίας από το άρθρο 17

(1)του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς επίσης και από το άρθρο 8

(1)της Ε.Σ.Δ.Α. που αποτελεί μέρος του εσωτερικού δικαίου της χώρας μας (Ν.39/62). Στο έργο εξατομίκευσης της ποινής είναι καθήκον του Δικαστηρίου να λαμβάνει υπόψη του όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί από την υπεράσπιση, περιλαμβανομένων των ατομικών συνθηκών του παραβάτη καθώς και εκείνα που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης, για εξισορρόπηση της ποινής έτσι ώστε η ποινή να μη συνιστά απλώς τιμωρία αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224). Από την άλλη όμως η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν πρέπει να συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής, όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή (Μιχάλης Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 557). Η εξατομίκευση της ποινής επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής (Γενικός Εισαγγελέας v. Ευαγόρου

(2001)2 Α.Α.Δ. 285). Έχω λάβει υπόψη μου τα γεγονότα τα οποία περιβάλουν τη διάπραξη των αδικημάτων όπως επίσης όλα όσα ανέφερε ο δικηγόρος του κατηγορούμενου προς μετριασμό της ποινής. Για προσδιορισμό και εξατομίκευση της ποινής στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω υπόψη μου τη σοβαρότητα των αδικημάτων όπως αυτή προκύπτει από την προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή. Επιπρόσθετα λαμβάνω υπόψη μου την έλλειψη μεταμέλειας από πλευράς του κατηγορούμενου. Οι παράγοντες που καθορίζουν το εύλογο του χρόνου για τον καθορισμό της ποινικής ευθύνης του κατηγορούμενου έχουν καθοριστεί στη νομολογία κυρίως στις αποφάσεις Ευσταθίου ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 294, Χριστόπουλου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 100, Χαραλαμπίδης ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 330 και Μενελάου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 407. Σύμφωνα με τις αρχές που τέθηκαν στις πιο πάνω υποθέσεις, το εύλογο του χρόνου κρίνεται από την πολυπλοκότητα της υπόθεσης ήτοι των πραγματικών και νομικών ζητημάτων που εγείρονται και τη συμπεριφορά των παραγόντων της δίκης δηλαδή του Δικαστηρίου, της κατηγορούσας αρχής και του κατηγορούμενου. Στην προκειμένη περίπτωση τα επίδικα αδικήματα διαπράχθηκαν το έτος 2013 και το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή στον κατηγορούμενο μετά την πάροδο 7 ετών. Αυτό το αντικειμενικό γεγονός της παρόδου 7 ετών από τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων λαμβάνεται υπόψη. Κρίνω ότι το γεγονός αυτό μπορεί να επηρεάσει μόνο το εύρος όχι όμως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί. Προς όφελος του κατηγορούμενου για σκοπούς μετριασμού της ποινής στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω υπόψη μου τα εξής: (α) το γεγονός ότι είναι ηλικίας 67 ετών και είναι άτομο λευκού ποινικού μητρώου (β) το γεγονός ότι δεν αποκόμισε οποιοδήποτε οικονομικής ή άλλου είδους όφελος από τη διάπραξη των επίδικων αδικημάτων (γ) τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του περιστάσεις όπως αυτές εκτέθηκαν από τον δικηγόρο του καθώς επίσης τη φύση των προβλημάτων υγείας τα οποία αντιμετωπίζει και όλα όσα υποδείχθηκαν από τον δικηγόρο του (δ) το γεγονός ότι το περιεχόμενο της επικοινωνίας την οποία κατέγραψε αφορούσε ένα καβγά που είχε ο ίδιος με την παραπονούμενη, τότε συμβία του, δεν αφορούσε επικοινωνία που είχε η παραπονούμενη με κάποιο τρίτο πρόσωπο ή επικοινωνία αυστηρά προσωπικής φύσης ή «ευαίσθητου» περιεχομένου (ε) την περιορισμένη έκταση της αποκάλυψης αφού το περιεχόμενο της αποκαλύφθηκε μόνο σε 1 πρόσωπο, τον θείο της παραπονούμενης, καθώς επίσης και το γεγονός ότι η διάπραξη των επίδικων αδικημάτων περιήλθε εις γνώση της παραπονούμενης κατόπιν ενεργειών του κατηγορούμενου ο οποίος απέστειλε τον ψηφιακό δίσκο στον οποίο κατέγραψε την επίδικη επικοινωνία στην παραπονούμενη και στον θείο της. Πρέπει να λεχθεί ότι παρόλο που οι πιο πάνω ελαφρυντικοί παράγοντες λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής εντούτοις δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος όχι όμως και το είδος της ποινής. Συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων χωρίς να παραγνωρίζω τους πιο πάνω ελαφρυντικούς παράγοντες κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή που πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο είναι αυτή της φυλάκισης. Οποιαδήποτε άλλη ποινή όχι μόνο δεν θα εξυπηρετούσε τον σκοπό του Νόμου αλλά επιπλέον θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα σε νέους επίδοξους παραβάτες. Το Δικαστήριο έχει καθήκον να πατάξει αξιόποινες συμπεριφορές προκειμένου να καταδείξει ότι η διάπραξη τέτοιων αδικημάτων από επιρρεπείς συμπολίτες μας δεν είναι ανεκτή. Κρίνω ότι αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή είναι η ποινή φυλάκισης 6 μηνών σε κάθε κατηγορία την οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει. Επιβάλλεται στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 6 μηνών σε κάθε μία από τις 3 κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Έχοντας επιβάλει στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης κάτω των 3 ετών προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω την εισήγηση του δικηγόρου του για αναστολή της ποινής φυλάκισης που του επιβλήθηκε. Το θέμα της αναστολής ποινής φυλάκισης ανήκει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και σχετικές είναι οι πρόνοιες του άρθρου 3

(2)του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 186

(1)/2003 καθώς επίσης και οι αρχές που έχει καθιερώσει η νομολογία επί του θέματος (Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ρομίνας Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161). Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναστολή της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί έτσι ώστε αποφασίζεται εάν δικαιολογείται στη βάση του συνόλου των περιστάσεων της υπόθεσης και των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορουμένου. Στα πλαίσια αυτά, το Δικαστήριο οφείλει να συνυπολογίσει όλους τους παράγοντες έχοντας υπόψη του την εγκληματική συμπεριφορά του αδικοπραγούντος από τη μια και τις προσωπικές του περιστάσεις από την άλλη. Κρίνω ότι υπό τις ιδιαίτερες συνθήκες και περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δικαιολογείται η αναστολή της ποινής φυλάκισης που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο. Λαμβάνω υπόψη μου προς τούτο τα ακόλουθα: α) το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 67 ετών και έχει λευκό ποινικό μητρώο, β) ότι πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό αφού ο κατηγορούμενος δεν διέπραξε οποιοδήποτε άλλο αδίκημα μετά τη διάπραξη των επίδικων αδικημάτων γ) το γεγονός ότι τα αδικήματα διαπράχθηκαν το έτος 2013 και ήρθαν στο φως κατόπιν ενεργειών του κατηγορούμενου ο οποίος ουδέν όφελος αποκόμισε από αυτά, δ) το γεγονός ότι η υποκλαπείσα επικοινωνία δεν αφορούσε επικοινωνία που είχε η παραπονούμενη με κάποιο τρίτο πρόσωπο ή επικοινωνία αυστηρά προσωπικής φύσης ή «ευαίσθητου» περιεχομένου και ε) την περιορισμένη έκταση της αποκάλυψης αφού το περιεχόμενο της αποκαλύφθηκε μόνο σε 1 πρόσωπο τον θείο της παραπονούμενης Η ποινή φυλάκισης αναστέλλεται για περίοδο 2 ετών από σήμερα. (Επεξηγείται στον κατηγορούμενο η ποινή φυλάκισης με αναστολή). (Υπ.) .................................. Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο