Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Elshaer, Αρ. Ποιν. Υπόθεσης: 24402/19, 30/3/2020

(2002)2 Α.Α.Δ. 384, Ghafari v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442). Οι συνέπειες της διάπραξης του αδικήματος που δημιουργεί το Άρθρο 248 (Α), επεξηγήθηκαν με πλήρως, κατά την άποψή μου, ικανοποιητικό τρόπο στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας αρ. υπ. 357/15, Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Mukhabbat Khudaykulova, ημερ. 29/5/2015, από την Α. Λυκούργου, Ε.Δ. (ως ήταν τότε), της οποίας το εξής σκεπτικό υιοθετώ πλήρως για σκοπούς της παρούσας: «Η εκ μέρους της φυσικής μητέρας αρπαγή ανηλίκου συνιστά παραγνώριση και ευθεία προσβολή θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των δύο αυτών προσώπων: Αφενός η παράνομη αυτή πράξη πλήττει το δικαίωμα του ανηλίκου να διατηρεί τακτική προσωπική σχέση με τον φυσικό πατέρα του και να επωφελείται από την ενδιάθετη στοργή και αγάπη αυτού, καθώς και από το προστατευτικό και συμβουλευτικό του ρόλο. Αφετέρου, η παράνομη αυτή πράξη πλήττει το δικαίωμα του φυσικού πατέρα του ανηλίκου να ασκεί επί αυτού γονική μέριμνα και επιμέλεια και να απολαμβάνει και ο ίδιος το αγαθό της πατρικής ιδιότητας». Κρίνω πως τα πιο πάνω ισχύουν και εν προκειμένω, παρόλο που στην προαναφερθείσα υπόθεση, το αδίκημα επί του οποίου το Δικαστήριο επέβαλε ποινή δεν ήταν αυτό του Άρθρου 248(Α) του Ποινικού Κώδικα, αλλά του Άρθρου 245(Α) και 248 του Ποινικού Κώδικα, της αρπαγής ανηλίκου από πρόσωπο το οποίο ασκεί κοινή κηδεμονία από την Κυπριακή Δημοκρατία. Κάθε φορά που Δικαστήριο επιβάλλει ποινή σε οποιονδήποτε παραβάτη οφείλει να εξισορροπεί δίκαια μεταξύ, αφενός της διαφύλαξης της ευνομούμενης πολιτείας και της προστασίας της κοινωνίας από παράνομες πράξεις και αφετέρου της εξατομίκευσης της ποινής του κατηγορούμενου, ώστε ο κάθε κατηγορούμενος να μην πληρώνει για τη γενική εγκληματικότητα που δυνατό να λειτουργεί σε μία κοινωνία, αλλά συγκεκριμένα για τη δική του πράξη, λαμβάνοντας υπόψη τα περιστατικά της υπόθεσης και τα δικά του προσωπικά περιστατικά. Το μόνα δύο ελαφρυντικά που μπορώ να προσδώσω στον κατηγορούμενο εν προκειμένω, είναι αφενός το λευκό του ποινικό μητρώο, ένδειξη ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά του στην Κυπριακή Δημοκρατία είναι μεμονωμένη. Κατά δεύτερο, σημειώνω πως η άμεση φυλάκισή του κατηγορούμενου στην Κύπρο θα έχει οπωσδήποτε αρνητικές επιπτώσεις στην ευημερία του παιδιού του, του ανήλικου ΧΧΧΧΧ, το οποίο αν τα πράγματα παραμείνουν ως έχουν, θα μεγαλώσει στην Αίγυπτο μακριά και από τους δύο του γονείς. Εν προκειμένω κρίνω ως επιβαρυντικά τα εξής: · την απουσία μεταμέλειας εκ του κατηγορουμένου. Μέχρι και σήμερα ανέφερε πως δεν δέχεται την απόφαση του Δικαστηρίου και πως το μόνο που πάντα ήθελε είναι να είναι ευτυχισμένος με την οικογένειά του. Φαίνεται δηλαδή πως δεν κατανόησε το λάθος του, δεν αντιλαμβάνεται ότι η στάση του θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού του, που παραδεχτά έχει ιατρικά προβλήματα, δεν συνειδητοποιεί πως η κατακράτηση του παιδί του σε ξένη χώρα, με άγνωστο για τη μητέρα πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεσή της, δεν είναι προς το συμφέρον του παιδιού και ως ύστατο χαρακτηριστικό της απουσίας μεταμέλειάς του, τοποθετήθηκε πως ο ίδιος είναι το θύμα της υπόθεσης, αφού υποστήριξε ότι στήθηκε μια πλεκτάνη εναντίον του από την παραπονούμενη και την οικογένειά της. · Το παιδί έχει σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία θέτουν, όπως ανέφερα ακόμα και την επιβίωσή του σε κίνδυνο. · Μέχρι σήμερα ο κατηγορούμενος αρνήθηκε vα αναφέρει σε ποιου τη φροντίδα βρίσκεται αυτή τη στιγμή το παιδί, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία στη μητέρα να το εντοπίσει. · Κατά το χρόνο διάπραξης του αδικήματος, η μητέρα θήλαζε το βρέφος της. Αυτός είναι ο στενότερος δεσμός που μπορεί να υπάρξει μεταξύ μητέρας και παιδιού, αφού το σώμα της μητέρας γίνεται πηγή σίτισης για το παιδί της. · Εν πάση περιπτώσει, το παιδί που είναι βρέφος, με ημερομηνία γέννησης 30/07/19, απαιτεί την αγάπη και τη φροντίδα της μητέρας του εξίσου, όπως και του πατέρα του. · Η αποστέρηση αυτής της δυνατότητας της παραπονούμενης από τον κατηγορούμενο δείχνει την εγωιστική του στάση, αφού ενήργησε και ενεργεί μέχρι σήμερα κατά παραγνώριση του δικαιώματος της μητέρας να βλέπει το παιδί της και του δικαιώματος του παιδιού να βλέπει τη μητέρα του. Μέχρι τέλους η στάση του υπήρξε αμετανόητη. · Προσπάθησε να πείσει ότι η παραπονούμενη δεν έχει πρόβλημα μαζί του, αλλά μόνο οι γονείς της. Η στάση του αυτή δείχνει, κατά το ελάχιστο, απουσία μεταμέλειας. · Επίσης, είχε τη δυνατότητα, ακόμα και μέχρι σήμερα όπως φάνηκε από το σημερινό πρακτικό του Δικαστηρίου, λαμβάνοντας τα κατάλληλα βήματα, να φέρει το παιδί πίσω στη Δημοκρατία για να επανασυνδεθεί με τη μητέρα του και δεν το έκανε. · Επιβαρυντικό επίσης θεωρώ το στοιχείο πως ανάγκασε την παραπονούμενη να ξαναζήσει τα γεγονότα, υποβάλλοντας την στη βάσανο της αντεξέτασης στο Δικαστήριο. Δεν μου διαφεύγει πως στην Ποινική Έφεση 136/15 Mukhabbat Khudaykulova ν. Αστυνομίας, ημερομηνίας 08/07/16, η ποινή των τριών χρόνων που επιβλήθηκε από το Πρωτόδικο Δικαστήριο για το αδίκημα της αρπαγής ανηλίκου από τη Δημοκρατία, κατά παράβαση των Άρθρων 245(Α) και 248, μειώθηκε από το Εφετείο, ώστε η κατηγορούμενη που τελούσε υπό κράτηση από τον Αύγουστο του 2014, να αποφυλακιστεί τον Ιούλιο του 2016. Εντούτοις, εκεί υπήρχαν μετριαστικοί παράγοντες που εν προκειμένω απουσιάζουν. Η κατηγορούμενη, εκεί, αντιμετώπιζε σοβαρά ιατρικά προβλήματα, δηλαδή βρογχικό άσθμα, αιμορροϊδοπάθεια και έρπη γεννητικών οργάνων. Η μητέρα της κατηγορούμενης, η οποία παραδεκτά φρόντιζε το παιδί εκτός Δημοκρατίας, έπασχε από σοβαρά καρδιακά προβλήματα, ενώ ο μουσουλμάνος τέως σύζυγος της κατηγορούμενης και πατέρας του παιδιού, αναφέρθηκε πως ήταν θρησκευτικά φανατισμένος. Τίποτε από τα πιο πάνω δεν ισχύει, εν προκειμένω, ως μετριαστικό στοιχείο υπέρ του κατηγορούμενου, αφού τίποτα τέτοιο δεν ανέφερε ενώπιον μου. Σε μια συγκροτημένη κοινωνία, ο πυρήνας της οικογένειας πρέπει να είναι πυρήνας ασφάλειας και ευημερίας για όλα τα μέλη της. Όταν οι οικογένειες νοσούν, νοσούν και οι κοινωνίες των ανθρώπων. Δεν μου διαφεύγει ότι η ποινή φυλάκισης είναι το ύστατο μέτρο στα χέρια του Ποινικού Δικαστή και πρέπει να χρησιμοποιείται με φειδώ και όπου όλες οι άλλες περιστάσεις, σε σχέση με το αδίκημα και σε σχέση με τον κατηγορούμενο καθιστούν οποιανδήποτε άλλη ποινή ανεπαρκή και επιεικέστερη του ορθού. Αυτό κρίνω πως ισχύει και εν προκειμένω. Επιβάλλω έτσι, ποινή φυλάκισης 4 ετών στον κατηγορούμενο. Θα εξετάσω στο στάδιο αυτό, κατά πόσο συντρέχουν λόγοι για αναστολή της ποινής φυλάκισης. Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του Νόμου 95/72. Το εδάφιο

(2)του εν λόγω άρθρου, ως τροποποιήθηκε, αναφέρει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορούμενου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας ή ως εναλλακτικό μέτρο τιμωρίας του παραβάτη και η επιλογή της ποινής φυλάκισης δεν πρέπει να συσχετίζεται με τη δυνατότητα αναστολής της. Τα δύο θέματα είναι ξεχωριστά. Το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της. Όπως έχει σημειωθεί στην Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1976)2 J.S.C. 386, η οποία ακόμη και μετά την τροποποίηση του σχετικού Νόμου είναι καλή νομολογία (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ρομίνας Τζιαουχάρη

(2005), 2 Α.Α.Δ., 161) μεταξύ των παραγόντων που επιμετρούν ως προς το επιθυμητό ή όχι της αναστολής της ποινής φυλάκισης είναι και οι ακόλουθοι: (α) Η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο για τη διάπραξη του εγκλήματος. (β) Το ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου ως δείκτης για την ανάγκη αποτροπής. (γ) Η διαγωγή του Κατηγορούμενου μετά τη διάπραξη του αδικήματος, ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Δεν μου διαφεύγει βεβαίως ότι μετά την πιο πάνω τροποποίηση, η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου μπορεί να καθοδηγηθεί και από ευρύτερους παράγοντες, ώστε η επιβληθείσα ποινή να αρμόζει στον συγκεκριμένο παραβάτη, υπό τα δικά του συγκεκριμένα περιστατικά (βλ. μεταξύ άλλων Αργυρίδης ν. Αστυνομίας Π.Ε. 64‑69/2013, ημερ. 21/06/2013). Όσα ανέφερα ως επιβαρυντικά τα ζυγίζω εναντίον της αναστολής και όσα ανέφερα ως ελαφρυντικά, δηλαδή το λευκό του ποινικό μητρώο και το γεγονός ότι η φυλάκιση θα έχει οπωσδήποτε αρνητική επίδραση στο παιδί, τα σημειώνω ως ελαφρυντικά. Κρίνω πως δεν χωρεί αναστολή ποινής φυλάκισης στη βάση των προαναφερόμενων. Έτσι, η ποινή φυλάκισης θα εκτιθεί άμεσα και θα προσμετρείται από 22/11/19 που ο κατηγορούμενος βρίσκεται υπό κράτηση. Έξοδα 465 ευρώ θα καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Ο κατηγορούμενος να εξεταστεί από ψυχίατρο των φυλακών. ( Υπ.) Μ.Κ. Λοΐζου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο