Κωνσταντίνου ν. Καΐμη, Αρ. Υπόθεσης: 3594/2015, 24/9/2020

(4)και

(6)του Ν.138

(1)2001 και του Νόμου ΚΕΦ. 154 άρθρο

1. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος χωρίς τη ρητή συγκατάθεση και εν αγνοία του παραπονούμενου, στη Λευκωσία, σε άγνωστο από τον παραπονούμενο χρόνο πριν την 9.3.2010 προέβαινε σε συλλογή και επεξεργασία προσωπικών δεδομένων του παραπονούμενου τα οποία συνίσταντο στην παρακολούθηση της οικίας του παραπονούμενου, την καταγραφή και διατήρηση αρχείου και καταστάσεων αναφορικά με τις ημερομηνίες επίσκεψης της οικίας του, των ωρών επίσκεψης, τα αυτοκίνητα τα οποία ο παραπονούμενος οδηγούσε τις κινήσεις τις οποίες ο παραπονούμενος προβαίνει και τα άτομα τα οποία τον συνόδευαν». Ο παραπονούμενος ήταν ο μοναδικός μάρτυρας που έδωσε μαρτυρία στην παρούσα υπόθεση για την κατηγορούσα αρχή. Κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασής του στην οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: ήταν υπάλληλος της Α.ΤΗ.Κ. για 30 χρόνια από την οποία αφυπηρέτησε στις 30.12.
2. Ο κατηγορούμενος είναι γείτονάς του και στις 9.3.2010 απέστειλε επιστολή στον Ανώτερο Εκτελεστικό Διευθυντή της Α.ΤΗ.Κ. με την οποία ψευδώς τον κατηγόρησε ότι κατά τη διάρκεια της εργασίας του πήγαινε στο σπίτι του και μετέφερε σωλήνες της υπηρεσίας για δική του χρήση. Η Α.ΤΗ.Κ. αρχικά πληροφόρησε τον παραπονούμενο ότι προέβηκε στον διορισμό 2 λειτουργών της για να εξετάσουν την έγγραφη καταγγελία που υπέβαλε εναντίον του ο κατηγορούμενος και στη συνέχεια με άλλη επιστολή της τον ενημέρωσε ότι ο κατηγορούμενος απέσυρε την έγγραφη καταγγελία του και ως εκ τούτου η εναντίον του πειθαρχική έρευνα τερματίστηκε. Ακολούθως ο παραπονούμενος ενημερώθηκε ότι και η υπηρεσιακή έρευνα που είχε διεξαχθεί εναντίον του ολοκληρώθηκε χωρίς την επιβολή οποιασδήποτε ποινής ή συνέπειας προς εκείνο. Μετά που ο δικηγόρος του παραπονούμενου απευθύνθηκε προς τον Επίτροπο Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα η Α.ΤΗ.Κ. του παρέδωσε αντίγραφο της γραπτής καταγγελίας του κατηγορούμενου ημερομηνίας 9.3.
3. Εναντίον του κατηγορούμενου καταχώρησε στο Ε.Δ. Λευκωσίας την αγωγή με αρ. XXXXX/11 για δυσφήμιση αντίγραφο της οποία κατέθεσε ως τεκμήριο
4. Κατέθεσε επίσης ως τεκμήριο 13 αντίγραφο της υπεράσπισης που καταχώρησε ο κατηγορούμενος σε εκείνη την αγωγή και ως τεκμήριο 14 αντίγραφο της γραπτής δήλωσης του κατηγορούμενου η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασής του στα πλαίσια εκείνης της αγωγής ως τεκμήριο
5. Ο κατηγορούμενος στα πλαίσια της ακρόασης της ως άνω αγωγής κατέθεσε αντίγραφα φωτογραφιών που ο ίδιος έβγαλε μια φορά που ο παραπονούμενος στάθμευσε στο σπίτι του εν ώρα εργασίας. Κατέθεσε σε δέσμη που σημειώθηκε ως τεκμήριο 15 τις 5 φωτογραφίες που ο κατηγορούμενος επίσης κατέθεσε ως τεκμήριο στην ως άνω αγωγή. Ισχυρίστηκε τέλος ότι ο κατηγορούμενος δεν έλαβε τη συγκατάθεσή του για να βγάλει τις εν λόγω φωτογραφίες. Κατά την αντεξέτασή του ο παραπονούμενος ισχυρίστηκε ότι δεν γνωρίζει πότε τραβήχτηκαν οι επίδικες φωτογραφίες και ότι ο ίδιος φαίνεται μόνο στη φωτογραφία αρ. 5 του τεκμηρίου 15 χωρίς όμως να διακρίνεται το πρόσωπό του. Ισχυρίστηκε ότι οι φωτογραφίες απεικονίζουν το σπίτι του, την αυλή του και δημόσιο χώρο καθώς επίσης ότι το αυτοκίνητο της υπηρεσίας του που απεικονίζεται σε αυτές βρίσκεται σε δημόσιο χώρο. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η φωτογραφία στην οποία απεικονίζεται ο ίδιος τραβήχτηκε το έτος 2014 και είναι σε θέση να το θυμάται επειδή τότε οδηγούσε το αυτοκίνητο το οποίο απεικονίζεται σε αυτή. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η άλλη φωτογραφία στην οποία απεικονίζεται άλλο αυτοκίνητο που έχει τον αριθμό εγγραφής XXXXX31 είναι πριν το έτος 2011 επειδή το εν λόγω αυτοκίνητο το οδηγούσε μέχρι τότε. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή και αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου ώστε να υποχρεώνεται να προβάλει την υπεράσπισή του ο κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Ο κατηγορούμενος ετοίμασε γραπτή δήλωση η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Β και αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασής του. Ισχυρίστηκε ότι είναι γείτονας του παραπονούμενου και ότι περί τις αρχές του έτους 2010 μέχρι και το έτος 2014 έβλεπε τον παραπονούμενο εν ώρα εργασίας να έρχεται στο σπίτι του με το αυτοκίνητο της Α.ΤΗ.Κ. και να ξεφορτώνει σωλήνες και να τις τοποθετεί στο γκαράζ του. Επειδή ένιωθε ότι είχε καθήκον να ενημερώσει την Α.ΤΗ.Κ. και να εκφράσει το παράπονο που είχε σαν πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας έστειλε επιστολή στην οποία περιέγραφε όσα έβλεπε. Ισχυρίστηκε ότι έβγαλε τις φωτογραφίες του τεκμηρίου 15 στις οποίες φαίνεται, κατά την άποψή του, πως όσα έλεγε ήταν αλήθεια και ότι ο παραπονούμενος πήγαινε στο σπίτι του εν ώρα εργασίας. Ισχυρίστηκε ότι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο προέβηκε στη λήψη των εν λόγω φωτογραφιών ήταν για να υποστηρίξει την καταγγελία που έκανε προς την Α.ΤΗ.Κ. και ότι οι φωτογραφίες λήφθηκαν μετά που του επιδόθηκε η αγωγή με αριθμό XXXXX/
6. Ισχυρίστηκε τέλος ότι οι φωτογραφίες που έλαβε απεικονίζουν τον παραπονούμενο και τα οχήματα να βρίσκονται σε δημόσιο χώρο. Ισχυρίστηκε επίσης απαντώντας σε ερωτήσεις του δικηγόρου του κατά την κυρίως εξέτασή του ότι ο ίδιος απέστειλε την επιστολή τεκμήριο 1 προς την Α.ΤΗ.Κ. το έτος 2010 και ότι τις επίδικες φωτογραφίες τις τράβηξε μεταγενέστερα για να γίνει πειστικός για όσα είχε καταγγείλει με την εν λόγω επιστολή. Κατά την αντεξέτασή του ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι έβγαλε τις επίδικες φωτογραφίες μετά που του επιδόθηκε η αγωγή που ο παραπονούμενος είχε καταχωρήσει εναντίον του για να δείξει ότι η καταγγελία του ήταν βάσιμη. Ισχυρίστηκε ότι η αναφορά του στις 2 ένορκες δηλώσεις του ημερομηνίας 30.10.2012 και 10.3.2014 που κατατέθηκαν ως τεκμήριο 16 σε «αρχείο» δεν σημαίνει ότι διατηρούσε αρχείο σε σχέση με τον παραπονούμενο αλλά δικό του. Ισχυρίστηκε ότι έβγαλε τις επίδικες φωτογραφίες μετά που έλαβε την αγωγή που ο παραπονούμενος καταχώρησε εναντίον του για να μπορεί να δείξει ότι εκείνα που έλεγε ήταν αληθινά και ότι δεν τον ενημέρωσε για αυτό το γεγονός. Μετά που ολοκληρώθηκε η παρουσίαση της μαρτυρίας η υπόθεση ορίστηκε για αγορεύσεις. Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων ετοίμασαν γραπτό κείμενο με τις θέσεις και τις εισηγήσεις τους το οποίο παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Ο δικηγόρος του παραπονούμενου εισηγήθηκε ότι αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος έβγαλε τις επίδικες φωτογραφίες τεκμήριο 15 και ότι διατηρούσε αρχείο εν αγνοία του παραπονούμενου. Εισηγήθηκε επίσης ότι αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος με τις ως άνω ενέργειές του σκόπευε να βλάψει τον παραπονούμενο και να τιμωρηθεί από την Α.ΤΗ.Κ. και επιπρόσθετα, σε περίπτωση που αποδεικνυόταν η κλοπή, να τιμωρηθεί και από Ποινικό Δικαστήριο για τις πράξεις που προσπάθησε να του αποδώσει. Εισηγήθηκε τέλος ότι θα πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο η ποινή που προβλέπεται στο άρθρο 26

(2)του Ν.138(Ι)/2001. Ο δικηγόρος του κατηγορούμενου από την άλλη εισηγήθηκε ότι η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στην οποία προέβηκε ο κατηγορούμενος πραγματοποιήθηκε για την προετοιμασία και προβολή της υπεράσπισής του στην αγωγή την οποία ο παραπονούμενος καταχώρησε εναντίον του κατηγορούμενου. Εισηγήθηκε ότι ο κατηγορούμενος ενεργούσε προς εξασφάλιση και προώθηση των προσωπικών και συνταγματικών του δικαιωμάτων να υπερασπιστεί τον εαυτό του στην εν λόγω αγωγή. Εισηγήθηκε επίσης ότι υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση στη διάγνωση της ποινικής του ευθύνης εντός ευλόγου χρόνου αφού η παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε 5 χρόνια μετά την κατ' ισχυρισμό διάπραξη των επιδίκων αδικημάτων και έχουν περάσει έκτοτε μέχρι σήμερα 10 χρόνια. Έχω μελετήσει τις θέσεις και εισηγήσεις τους, τις έχω υπόψη μου και θα κάνω αναφορά σε αυτές όπου είναι αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Όπως φαίνεται από την Έκθεση Αδικήματος της 4ης κατηγορίας νομική βάση της αποτελούν τα άρθρα 2, 5, 6, 7, 26 (α) μέχρι 26 (η) και 26

(4)και

(6)του Ν.138(Ι)/

1. Ο εν λόγω νόμος δεν βρίσκεται πλέον σε ισχύ αφού αντικαταστάθηκε από τον Ν.125(Ι)/2018 ο οποίος δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 31.7.
2. Οι πιο κάτω ορισμοί περιέχονται στο άρθρο 2 του ως άνω Ν.138(Ι)/2001ο οποίος ίσχυε κατά τον επίδικο χρόνο ο οποίος ως ορίζεται στις λεπτομέρειες αδικήματος ήταν πριν τις 9.3.2010: «δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα» ή «δεδομένα» σημαίνει κάθε πληροφορία που αναφέρεται σε υποκείμενο των δεδομένων που βρίσκεται εν ζωή. Δε λογίζονται ως δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα τα στατιστικής φύσεως συγκεντρωτικά στοιχεία, από τα οποία δε δύνανται πλέον να προσδιορισθούν τα υποκείμενα των δεδομένων, «επεξεργασία» ή «επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα» σημαίνει κάθε εργασία ή σειρά εργασιών που πραγματοποιείται από οποιοδήποτε πρόσωπο με ή χωρίς τη βοήθεια αυτοματοποιημένων μεθόδων και που εφαρμόζεται σε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα και περιλαμβάνει τη συλλογή, καταχώριση, οργάνωση, διατήρηση, αποθήκευση, τροποποίηση, εξαγωγή, χρήση, διαβίβαση, διάδοση ή κάθε άλλης μορφής διάθεση, τη συσχέτιση ή το συνδυασμό, τη διασύνδεση, το κλείδωμα, τη διαγραφή ή την καταστροφή», Το άρθρο 5

(2)ορίζει πότε είναι νόμιμη η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα χωρίς τη συγκατάθεση του υποκειμένου αυτών των δεδομένων: «Επεξεργασία δεδομένων επιτρέπεται και χωρίς τη συγκατάθεση του υποκειμένου των δεδομένων όταν .... (ε) η επεξεργασία είναι απαραίτητη για την ικανοποίηση του έννομου συμφέροντος που επιδιώκει ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή ο τρίτος στον οποίο ανακοινώνονται τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, υπό τον όρο ότι τούτο υπερέχει των δικαιωμάτων, συμφερόντων και θεμελιωδών ελευθεριών των υποκειμένων των δεδομένων». Στο άρθρο 26 του ως άνω Νόμου προβλέπονται τα ακόλουθα: «26

(1)Διαπράττει αδίκημα- (α) .. ... (ε) όποιος, χωρίς δικαίωμα, επεμβαίνει με οποιοδήποτε τρόπο σε αρχείο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα ή λαμβάνει γνώση των δεδομένων αυτών ή τα αφαιρεί, αλλοιώνει, βλάπτει, καταστρέψει, επεξεργάζεται, μεταδίδει, ανακοινώνει, τα καθιστά προσιτά σε μη δικαιούμενα πρόσωπα ή επιτρέπει στα πρόσωπα αυτά να λάβουν γνώση των εν λόγω δεδομένων ή τα εκμεταλλεύεται με οποιοδήποτε τρόπο .».

(2)Αν ο υπαίτιος των πράξεων που αναφέρονται στις παραγράφους (α) έως (ε) του εδαφίου

(1)είχε σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος, ή να βλάψει τρίτο, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι πέντε ετών ή χρηματική ποινή μέχρι πέντε χιλιάδων λιρών ή και με τις δύο αυτές ποινές.

(3)Αν από τις πράξεις που αναφέρονται στις παραγράφους (α)-(ε) του εδαφίου

(1)προκλήθηκε κίνδυνος για την ελεύθερη λειτουργία της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας ή για την εθνική ασφάλεια, τιμωρείται ο ένοχος με φυλάκιση μέχρι πέντε ετών ή με χρηματική ποινή μέχρι πέντε χιλιάδων λιρών ή και με τις δύο αυτές ποινές.

(4)Αν οι πράξεις που αναφέρονται στις παραγράφους (α) έως (ε) του εδαφίου

(1)τελέσθηκαν από αμέλεια, τιμωρείται ο ένοχος με φυλάκιση μέχρι τριών ετών ή με χρηματική ποινή μέχρι τριών χιλιάδων λιρών ή και με τις δύο αυτές ποινές.

(5)Για την εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος άρθρου, αν υπεύθυνος επεξεργασίας δεν είναι φυσικό πρόσωπο, ευθύνεται ο εκπρόσωπος του νομικού προσώπου ή ο επικεφαλής της δημόσιας αρχής ή υπηρεσίας ή οργανισμού αν ασκεί και ουσιαστικά τη διοίκηση ή διεύθυνση αυτών.

(6)Τα αδικήματα που διαπράττονται κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου αυτού και για τα οποία δεν προνοείται ρητά άλλη ποινή, τιμωρούνται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους ή με χρηματική ποινή μέχρι δύο χιλιάδων λιρών ή και με τις δύο αυτές ποινές. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω κρίνω ότι τα συστατικά στοιχεία του ως άνω αδικήματος είναι τα ακόλουθα: α) η χωρίς δικαίωμα, β) επέμβαση ή γνώση ή αφαίρεση, αλλοίωση, βλάβη, καταστροφή, επεξεργασία, μετάδοση, ανακοίνωση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα ή το να καταστήσει προσιτά σε μη δικαιούμενα πρόσωπα ή να τους επιτρέψει να λάβουν γνώση για αυτά ή η εκμετάλλευση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα με οποιοδήποτε τρόπο. Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την αξιοπιστία του μάρτυρα. Είναι κατ' εξοχή έργο του πρωτόδικου δικαστηρίου το οποίο είχε την ευκαιρία να ακούσει τους μάρτυρες και να παρακολουθήσει τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Έχει λεχθεί ότι η εντύπωση που ο μάρτυρας αφήνει στο Δικαστήριο είναι παράγοντας εξαιρετικής σπουδαιότητας για την κρίση της αξιοπιστίας του (C. & A. Pelekanos Assoc. Ltd v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273) και πως οι γνώσεις του για τα επίδικα γεγονότα, οι αντιδράσεις και η συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα, σε συνδυασμό με τη μνήμη, την ειλικρίνεια και τον τρόπο αφήγησης των γεγονότων, συνιστούν καθοριστικούς για την αξιοπιστία του παράγοντες. Στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, υποδείχθηκε ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα και πειστικότητά της και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία, ενώ στην υπόθεση Χριστοφή v. Ζαχαριάδη

(2002)1 Α.Α.Δ. 401, αφού επισημάνθηκε το γεγονός ότι η μαρτυρία θα πρέπει να προσεγγίζεται με πολλή προσοχή «γιατί συμβαίνει αναξιόπιστος μάρτυρας να προκαλεί ευμενή εντύπωση και αντίστροφα», λέχθηκε πως ο τρόπος που καταθέτει ένας μάρτυρας «συνιστά και εκδηλώνει την προσωπικότητά του. Οι πνευματικές και άλλες αρετές του μάρτυρα που εξωτερικεύονται μαζί με το αφηγηματικό μέρος της μαρτυρίας του προσδίδουν κατά κανόνα αξιοπιστία στη μαρτυρία». Στην υπόθεση Ανδρέας Γιάγκου Σάντης ν. Δέσποινας Χατζηβασιλείου κ.ά.

(2009)1 Α.Α.Δ. 288, τονίστηκε η αναγκαιότητα ακόμη και στην περίπτωση που μάρτυρας εντυπωσιάζει θετικά το Δικαστήριο, να καταγράφονται οι λόγοι της θετικής αυτής αποκόμισης ώστε να παραμένουν κατά νου καθόλη τη διάρκεια του έργου της αξιολόγησης της υπόθεσης ως ασφαλιστική δικλείδα για τη σφαιρική αντιμετώπιση της αξιολόγησης των διαδίκων και της μαρτυρίας τους. Έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που αντιδρούσαν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που σύμφωνα με τη νομολογία έχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζω ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς και ότι δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα (Χρίστου ν. Khoreva

(2002)1 Α.Α.Δ. 454). Έχω επίσης υπόψη μου ότι στην περίπτωση που ένας μάρτυρας δεν αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται, το Δικαστήριο θεωρεί - και το εκλαμβάνει - ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε (Frederickou Schools Co. Ltd κ.ά. ν. Acuac Inc.

(2002)1 Α.Α.Δ. 1527). Τέλος, στην υπόθεση Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιόμυλου ν. Έλλης Μιχαήλ Κτωρίδη

(2007)1 Α.Α.Δ. 204, λέχθηκε ότι το Δικαστήριο καταλήγει στην απόφασή του λαμβάνοντας υπόψη του το σύνολο της ενώπιόν του μαρτυρίας ανεξαρτήτως της προέλευσής της. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολό του. Είναι νομολογημένο ότι τα επίδικα θέματα σε μια υπόθεση είναι όσα αποκρυσταλλώνονται από την ενώπιον του Δικαστηρίου δικογραφία και μόνο όσα από αυτά έχουν αμφισβητηθεί. Στην παρούσα υπόθεση δεν αμφισβητήθηκε ότι ο κατηγορούμενος τράβηξε τις 5 φωτογραφίες του τεκμηρίου 15 ούτε ότι τις παρουσίασε στο Δικαστήριο υπερασπιζόμενος τον εαυτό του στην αγωγή με αριθμό XXXXX/2011 του Ε.Δ. Λευκωσίας την οποία είχε καταχωρήσει εναντίον του ο παραπονούμενος και ότι η εν λόγω αγωγή αφορούσε δυσφήμιση. Αμφισβητήθηκε το κατά πόσο ο κατηγορούμενος διατηρούσε αρχείο στο οποίο περιλαμβάνονταν οι εν λόγω φωτογραφίες και ο χρόνος κατά τον οποίο αυτές τραβήχτηκαν. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε θα γίνει με αποκλειστικό γνώμονα τη σχετικότητά της με τα αμφισβητούμενα επίδικα θέματα ως αυτά αναφέρθηκαν πιο πάνω και έχοντας αυτό κατά νου προχωρώ ευθύς αμέσως σε τούτο. Ο παραπονούμενος ισχυρίστηκε πως δεν γνωρίζει πότε τραβήχτηκαν οι επίδικες φωτογραφίες. Ανέφερε όμως σχετικά με τη φωτογραφία αρ. 5 του τεκμηρίου 15 στην οποία απεικονίζεται ο ίδιος ότι τραβήχτηκε το έτος

1. Έδωσε πειστικό λόγο γιατί ισχυρίζεται ότι η εν λόγω φωτογραφία τραβήχτηκε τότε και αποδέχομαι τον ως άνω ισχυρισμό του. Ο ισχυρισμός του κατηγορούμενου ότι τράβηξε τις επίδικες φωτογραφίες μετά το έτος 2011 γίνεται αποδεκτός αφού λόγω της προσωπικής του εμπλοκής ήταν σε ευνοϊκή θέση να το θυμάται και να το μεταφέρει στο Δικαστήριο. Ειδικότερα ο ισχυρισμός του ότι η φωτογραφία αρ. 5 του τεκμηρίου 15 τραβήχτηκε το έτος 2014 επιβεβαιώθηκε και από τον ίδιο τον παραπονούμενο. Αναφορικά με τον ισχυρισμό του ότι οι άλλες φωτογραφίες τραβήχτηκαν μετά την καταχώριση της εναντίον του αγωγής του 2011 κρίνω ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν αντικρούστηκε από αντίθετη μαρτυρία αφού ο παραπονούμενος ισχυρίστηκε ότι δεν γνωρίζει πότε τραβήχτηκαν και συνακόλουθα γίνεται επίσης αποδεκτός. Έχοντας υπόψη μου τη μαρτυρία η οποία δεν αμφισβητήθηκε καθώς επίσης και τη μαρτυρία την οποία αποδέχθηκα τα ακόλουθα αποτελούν τα συμπεράσματά μου σε σχέση με τα επίδικα θέματα της παρούσας υπόθεσης: οι διάδικοι είναι γείτονες και ο κατηγορούμενος απέστειλε στον εργοδότη του παραπονούμενου που ήταν η Α.ΤΗ.Κ. επιστολή η οποία φέρει ημερομηνία 9.3.2010 και λήφθηκε στις 20.5.2011 όπως φαίνεται σε σχετική σφραγίδα που υπάρχει σε αυτή. Στην εν λόγω επιστολή ο κατηγορούμενος εκφράζει το παράπονό του ότι ο παραπονούμενος έρχεται στο σπίτι του εν ώρα εργασίας και μεταφέρει σωλήνες της υπηρεσίας για δική του χρήση και ότι η Α.ΤΗ.Κ. δεν το εξετάζει. Ο παραπονούμενος θεώρησε το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής δυσφημιστικό και καταχώρησε εναντίον του κατηγορούμενου την αγωγή 4707/
2. Ο κατηγορούμενος στα πλαίσια εκείνης της αγωγής καταχώρησε 2 ένορκες δηλώσεις αποκάλυψης εγγράφων ημερομηνίας 30.10.2012 και 10.3.2014 στις οποίες ορκίστηκε ότι είχε στην κατοχή του 5 φωτογραφίες από την οδό Νισύρου στις οποίες φαίνονται οχήματα της Α.ΤΗ.Κ. Στις εν λόγω φωτογραφίες απεικονίζονται οχήματα της Α.ΤΗ.Κ. σε δημόσιο δρόμο και σε μία μόνο από αυτές απεικονίζεται από απόσταση ο παραπονούμενος ο οποίος βρίσκεται στο πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι του. Οι εν λόγω φωτογραφίες τραβήχτηκαν η μία το έτος 2014 και οι άλλες μετά το έτος
3. Η φωτογραφία στην οποία απεικονίζεται ο παραπονούμενος παρουσιάζει τον δημόσιο δρόμο μπροστά από τις οικίες των διαδίκων και από άδεια οικόπεδα που βρίσκονται απέναντι. Σε αυτή φαίνεται ο παραπονούμενος πίσω από ένα πάσσαλο της Α.Η.Κ. να βρίσκεται στο πεζοδρόμιο με γυρισμένη την πλάτη προς τον κατηγορούμενο που τράβηξε τη φωτογραφία. Επειδή ο παραπονούμενος βρισκόταν με γυρισμένη την πλάτη και η απόσταση από την οποία λήφθηκε η εν λόγω φωτογραφία ήταν τόσο μεγάλη και η απεικόνιση του παραπονούμενου σε αυτή πολύ μικρή ήταν εκ των ως άνω αδύνατο να φανούν οποιαδήποτε χαρακτηριστικά του προσώπου του. Ο κατηγορούμενος παρουσίασε τις εν λόγω φωτογραφίες στο Δικαστήριο όταν έδιδε μαρτυρία στην ως άνω αγωγή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η φωτογραφία αρ. 5 του τεκμήριο 15 που ο κατηγορούμενος τράβηξε και στην οποία απεικονίζεται ο παραπονούμενος αποτελεί «δεδομένο προσωπικού χαρακτήρα» εν τη εννοία του σχετικού νόμου αφού αφορά πληροφορία που αναφέρεται στον παραπονούμενο και ότι το «υποκείμενο» αυτού του δεδομένου είναι ο παραπονούμενος. Οι φωτογραφίες 1 έως 4 του τεκμηρίου 15 δεν απεικονίζουν τον παραπονούμενο συνεπώς κρίνω ότι δεν αποτελούν δεδομένο προσωπικού χαρακτήρα του παραπονούμενου. Κρίνω επίσης ότι η κατοχή της εν λόγω φωτογραφίας από τον κατηγορούμενο αποτελεί συλλογή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα η οποία εμπίπτει εντός του ορισμού του όρου «επεξεργασία» που δίδεται στο άρθρο 2 του σχετικού νόμου. Στην παρούσα υπόθεση ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι «σε άγνωστο από τον παραπονούμενο χρόνο πρίν την 9.3.2010 προέβαινε σε συλλογή και επεξεργασία ..». Από την ενώπιόν μου μαρτυρία προέκυψε ότι οι επίδικες φωτογραφίες δεν τραβήχτηκαν πριν τις 9.3.2010 ως αναφέρεται στις λεπτομέρειες αδικήματος της 4ης κατηγορίας αλλά σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Στην υπόθεση Σταυρινίδης ν. Δήμου Λεμεσού

(2000)2 Α.Α.Δ. 429 το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε πως, με δεδομένο ότι ο εφεσείων/κατηγορούμενος κατηγορείτο ότι διέπραξε το εκεί επίδικο αδίκημα συγκεκριμένα και αποκλειστικά στη χρονική περίοδο που αναγραφόταν στο κατηγορητήριο, η προσαχθείσα μαρτυρία δεν μπορούσε να στηρίξει την καταδίκη του και ακύρωσε την πρωτόδικη καταδίκη του για το εν λόγω αδίκημα. Κρίνω πως και στην παρούσα υπόθεση, ο παραπονούμενος που είχε το βάρος να αποδείξει όλες τις λεπτομέρειες του αδικήματος για το οποίο κατηγορεί τον κατηγορούμενο, όφειλε να προσκομίσει μαρτυρία που να μπορούσε να στηρίξει την καταδίκη του τελευταίου ότι πράγματι για τη συγκεκριμένη περίοδο που τον κατηγορεί συνέλεξε και επεξεργάστηκε δεδομένα του προσωπικού χαρακτήρα. Κρίνω ότι ο παραπονούμενος δεν το πέτυχε επειδή από τη μαρτυρία προέκυψε ότι η εν λόγω φωτογραφία δεν λήφθηκε πριν τις 9.3.2010. Συνακόλουθα κρίνω ότι ο παραπονούμενος δεν έχει κατορθώσει να αποδείξει τις λεπτομέρειες αδικήματος της 4ης κατηγορίας και συνεπώς ο κατηγορούμενος πρέπει να αθωωθεί από την εν λόγω κατηγορία. Συνεπώς ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην 4η κατηγορία. (Υπ.) ........... Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο