Δήμος Λευκωσίας ν. Θεράποντος, Αρ. Υποθέσεως: 10762/2017, 21/9/2020

(1)(γ), 87

(2), 126, 127, 129, 134 και 135 του περί Δήμων Νόμου 111/

1. Στα πλαίσια παρουσίασης της υπόθεσης από τον παραπονούμενο Δήμο μαρτυρία έδωσε μόνο ο κ. Γιώργος Λοΐζου. Κατά την κυρίως εξέτασή του κατέθεσε γραπτή του δήλωση η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Α. Ισχυρίστηκε ότι εργάζεται στον Δήμο Λευκωσίας ως Ανώτερος Λειτουργός Φορολογίας στο Τμήμα Φορολογιών του Δήμου από το έτος 2011 και είναι υπεύθυνος για την περιοχή Ταχτελκαλέ εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λευκωσίας. Μεταξύ των καθηκόντων του είναι και ο έλεγχος του κατά πόσο τηρείται η πληρωμή των τελών αποκομιδής σκυβάλων εντός των ορίων του Δήμου Λευκωσίας. Ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος είναι ιδιοκτήτης ακινήτου το οποίο βρίσκεται στην οδό XXXXX 1, XXXXX, Λευκωσία. Ισχυρίστηκε ότι ο Δήμος Λευκωσίας απέστειλε στον κατηγορούμενο τιμολόγιο - επιστολή ημερομηνίας 19.7.2016 η οποία αφορούσε τα τέλη αποκομιδής σκυβάλων για το έτος 2016 αντίγραφο του οποίου κατέθεσε ως τεκμήριο
2. Ο κατηγορούμενος στις 11.8.2016 απέστειλε επιστολή - ένσταση στον Δήμο αντίγραφο της οποίας κατατέθηκε ως τεκμήριο
3. Εξέτασε την εν λόγω ένσταση και στις 25.8.2016 εισηγήθηκε την απόρριψή της. Ο Δήμος Λευκωσίας στις 29.8.2016 απέστειλε επιστολή προς τον κατηγορούμενο η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο 3 με την οποία το ενημέρωσε ότι η ένστασή του είχε απορριφθεί και τον καλούσε να εξοφλήσει τον λογαριασμό του μέχρι τις 27.10.
4. Λόγω της παράλειψης του κατηγορούμενου να εξοφλήσει το ποσό του επιβλήθηκε προσεπιβάρυνση 10% και το συνολικό πληρωτέο ποσό ανήλθε στα €184,80 το οποίο κοινοποιήθηκε στον κατηγορούμενο με την αποστολή νέου τιμολογίου - επιστολής ημερομηνίας 10.1.
5. Αντίγραφο της εν λόγω επιστολής κατατέθηκε ως τεκμήριο
6. Σε ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος περνώντας για χρόνια από την περιοχή που βρίσκεται το επίδικο ακίνητο διαπίστωνε ότι καθημερινά ήταν ανοικτό και ότι για κάποια χρόνια χρησιμοποιείτο ως αποθήκη. Κατά την αντεξέταση του από τον κατηγορούμενο ο Μ.Κ.1 ισχυρίστηκε ότι περνούσε από το επίδικο σημείο 3 με 4 φορές την εβδομάδα και έβλεπε το κατάστημα του κατηγορούμενου ανοικτό. Μετά το τέλος της μαρτυρίας του Μ.Κ.1 το Δικαστήριο αφού έκρινε ότι είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου τον κάλεσε σε απολογία. Μετά που του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του ο κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Ο κατηγορούμενος κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι στις επιστολές του προς τον Δήμο ανέφερε ότι το συγκεκριμένο κατάστημα το έχει από το έτος
7. Το έτος 2004 έκλεισε το εν λόγω κατάστημα και μετακόμισε στα οδοφράγματα ως ασφαλιστής. Κατέθεσε σχετικό τιμολόγιο του Δήμου Αγίου Δομετίου για το έτος 2017 ως τεκμήριο
8. Ισχυρίστηκε ότι υπήρχε κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος στο επίδικο υποστατικό επειδή άφηνε ανοικτές τις φλορέντζες για αποτροπή ενδεχόμενων κλοπών. Κατέθεσε αντίγραφο λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος ως τεκμήρια 7 και
9. Κατά την αντεξέτασή του ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι το τεκμήριο 2 είναι η επιστολή την οποία απέστειλε στον Δήμο Λευκωσίας στην οποία αναφέρει ότι ανέστειλε τις εργασίες του στο εν λόγω υποστατικό το οποίο χρησιμοποιεί πλέον ως αποθήκη. Ισχυρίστηκε ότι η επιστολή του αναφέρετε στο τεκμήριο 1 το οποίο αναγνώρισε ότι έλαβε. Ισχυρίστηκε τέλος ότι κατέχει το επίδικο υποστατικό χωρίς διακοπή από το έτος
10. Μετά το τέλος της μαρτυρίας του κατηγορούμενου αυτός δήλωσε ότι δεν θα παρουσιάσει οποιοδήποτε μάρτυρα. Όταν στη συνέχεια του δόθηκε ο λόγος για να αγορεύσει δήλωσε ότι αφήνει το θέμα στην κρίση του Δικαστηρίου. Ο κ. Σπαστρής εισηγήθηκε ότι η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την υπόθεσή της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Εισηγήθηκε ότι από την προσκομισθείσα μαρτυρία αποδείχθηκαν τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και συγκεκριμένα ότι ο κατηγορούμενος κατέχει το επίδικο υποστατικό, ότι το επιβληθέν τέλος του κοινοποιήθηκε καθώς επίσης ότι παρέλειψε να το καταβάλει. Έχω λάβει υπόψη μου τις εισηγήσεις τους και θα κάνω αναφορά σε αυτές όπου κρίνω ότι είναι αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 84(ζ) του περί Δήμων Νόμου αρ. 111/1985 ο οποίος είναι σχετικός με τα επίδικα θέματα προνοεί τα ακόλουθα: «
11. Τηρoυμέvωv τωv διατάξεωv τoυ παρόvτoς Νόμoυ και oιoυδήπoτε ετέρoυ εκάστoτε εv ισχύι vόμoυ, τo συμβoύλιov θα εκτελή, εv τω μέτρω τωv oικovoμικώv δυvατoτήτωv τoυ δήμoυ, εvτός τωv δημoτικώv oρίωv πάvτα ή oιαδήπoτε τωv ακoλoύθωv καθηκόvτωv, ήτoι- .. (ζ) θα πρovoή διά τηv καθαριότητα και υγιειvήv κατάστασιv τoυ δήμoυ. διά τηv συλλoγήv, απoκoμιδήv, διάθεσιv, διαχείριση και επεξεργασίαv τωv σκυβάλωv, για τις οποίες επιβάλλει στον ιδιοκτήτη ή κάτοχο της ακίνητης ιδιοκτησίας ή του υποστατικού τέλη σκυβάλων, τα οποία δεν υπερβαίνουν τα ποσά που προβλέπονται στον Έκτο Πίνακα, θα ελέγχη και παρεμπoδίζη τηv συσσώρευσιv σκυβάλωv, εις oιovδήπoτε δημόσιov ή ιδιωτικόv υπoστατικόv ή χώρov, θα πρoμηθεύη και διατηρή εις υγιειvήv κατάστασιv δημόσια σκυβαλoδoχεία ή άλλα δoχεία ή χώρoυς διά πρoσωριvήv εvαπόθεσιv και απoκoμιδήv σκυβάλωv, και θα πρovoή διά τηv λήψιv παvτός μέτρoυ αvαγκαίoυ διά τηv εξάλειψιv και μετακίvησιv oιασδήπoτε ακαθαρσίας ή απoρριμάτωv και διά τηv περιστoλήv oιασδήπoτε oχληρίας: Νοείται ότι, η ετήσια αύξηση που επιβάλλεται στα τέλη σκυβάλων είναι μέχρι του ποσοστού δεκατέσσερα τοις εκατό (14%) των τελών του προηγούμενου χρόνου, αρχίζοντας με βάση τα τέλη που καταβάλλονται αμέσως πριν από την έναρξη της ισχύος του περί Δήμων (Τροποποιητικού) (Αρ. 2) Νόμου του 2018». Σχετικό επίσης είναι το άρθρο 126 του ως άνω νόμου το οποίο έχει ως ακολούθως: Τo δικαστήριov δύvαται vα διατάξη τηv καταβoλήv δικαιωμάτωv ή τελώv μη καταβληθέvτωv 126.-

(1)Εάv τo δικαστήριov, εvώπιov τoυ oπoίoυ πρoσάγεται oιovδήπoτε πρόσωπov δι' oιαvδήπoτε παράβασιv τoυ παρόvτoς Νόμoυ ή διά αδίκημα κατά τoυ παρόvτoς Νόμoυ ή διά παράβασιv oιωvδήπoτε δημoτικώv καvovισμώv εκδoθέvτωv δυvάμει αυτoύ, εύρη τo τoιoύτo πρόσωπov έvoχov της τoιαύτης παραβάσεως ή αδικήματoς κατά παράβασιv τoυ Νόμoυ ή παραβάσεως oιωvδήπoτε δημoτικώv καvovισμώv, τo τoιoύτo δικαστήριov δύvαται, επιπρoσθέτως πρoς τηv πoιvήv τηv oπoίαv ήθελε θεωρήσει αρμόζoυσαv vα επιβάλη επί τoυ τoιoύτoυ πρoσώπoυ και επιπρoσθέτως πρoς τα δικαστικά έξoδα, vα διατάξη τo τoιoύτo πρόσωπov vα πληρώση όλα τα δικαιώματα, διαπύλια, τέλη ή δασμoύς σχέσιv έχovτα πρoς τηv κατηγoρίαv και τα oπoία τo τoιoύτo πρόσωπov έδει vα καταβάλη αλλά παρέλειψεv ή ηρvήθη ή ημέλησε vα καταβάλη.

(2)Άπαvτα τα τoιαύτα δικαιώματα διαπύλια, τέλη και δασμoί τα oπoία διέταξε τo δικαστήριov vα καταβληθoύv δύvαvται vα αvακτώvται καθ' ov τρόπov χρηματικαί ή έτεραι πoιvαί αvακτώvται δυvάμει oιoυδήπoτε εκάστoτε εv ισχύι vόμoυ. Το άρθρο 134 του ως άνω νόμου προνοεί τα ακόλουθα: Γεvική πρoσεπιβάρυvσις

1. Εάv oιαδήπoτε τέλη, δικαιώματα, φόρoι ή επιβαρύvσεις πληρωτέαι δυvάμει τoυ παρόvτoς Νόμoυ ή oιωvδήπoτε δημoτικώv καvovισμώv εκδoθέvτωv δυvάμει αυτoύ, δεv πληρωθoύv κατά τov χρόvov καθ' ov ταύτα είvαι δεόvτως oφειλόμεvα και πληρωτέα δυvάμει τoυ παρόvτoς Νόμoυ και τωv τoιoύτωv καvovισμώv, o oφειλέτης τoύτωv ή oιoσδήπoτε τoύτωv θα πληρώvη, επιπλέov πρoς τo πoσόv τωv τoιoύτωv τελώv, δικαιωμάτωv ή επιβαρύvσεωv, πρoσεπιβάρυvσιv ίσηv πρoς 10% επί του οφειλόμενου ποσού. Τέλος το άρθρο 135 προνοεί τα ακόλουθα: Ουδείς απαλλάττεται της υπoχρεώσεως καταβoλής φόρωv, κλπ.
2. Τηρoυμέvωv τωv διατάξεωv τoυ παρόvτoς Νόμoυ, oυδέv φυσικόv ή voμικόv πρόσωπov δημoσίoυ ή ιδιωτικoύ δικαίoυ, μη εξαιρoυμέvης της Κυβερvήσεως, απαλλάττεται της υπoχρεώσεως καταβoλής oιωvδήπoτε φόρωv, δικαιωμάτωv, τελώv, διαπυλίωv ή επιβαρύvσεωv πληρωτέωv δυvάμει τoυ παρόvτoς Νόμoυ ή oιωvδήπoτε δημoτικώv καvovισμώv εκδoθέvτωv δυvάμει αυτoύ. Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Έπαρχος Λεμεσού

(2000)2 Α.Α.Δ. 128, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η δικαιοδοσία του ποινικού δικαστηρίου για αξιόποινες παραλείψεις καταβολής φορολογίας προϋποθέτει το ανέκκλητο της φορολογίας, με μόνο παρεπόμενο την είσπραξή της. Προσλαμβάνει αυτό το χαρακτήρα η επιβληθείσα φορολογία, εφόσον περιέλθει σε γνώση του διοικουμένου και αφού παρέλθει ο χρόνος για την προσβολή της ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Προϋπόθεση για το ανέκκλητο της υποχρέωσης καταβολής της φορολογίας αποτελεί η γνωστοποίησή της στο διοικούμενο ή, έστω, η λήψη γνώσης του περιεχομένου της εκ μέρους του και η πάροδος, από την ημέρα εκείνη, του χρονικού διαστήματος των 75 ημερών για την άσκηση προσφυγής - (Άρθρο 146.3 του Συντάγματος)». Στην υπόθεση Δήμος Αγίου Αθανασίου ν. James Peter (Pazaraki)

(2004)2 Α.Α.Δ. 524, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Ωστόσο πρέπει να υποδείξουμε ότι η ανάγκη γνωστοποίησης της απόφασης για επιβολή τελών αποτελεί επιταγή της νομολογίας (βλ. Χριστοδούλου, πιο πάνω) και επιταγή των αρχών του διοικητικού δικαίου. Η επιβολή τελών αποτελεί, καθώς έχει νομολογηθεί, διοικητική πράξη, οι δε σχετικές αρχές του διοικητικού δικαίου απαιτούν γνωστοποίηση της στον ενδιαφερόμενο». Από την πιο πάνω αναφερθείσα νομολογία προκύπτει ότι για να καταστεί αξιόποινη η παράλειψη καταβολής επιβληθείσας φορολογίας πρέπει η φορολογία να περιέλθει εις γνώση του διοικούμενου και να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία των 75 ημερών που αυτός έχει για να ασκήσει προσφυγή εναντίον της πράξης επιβολής της. Έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που αντιδρούσαν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που σύμφωνα με τη νομολογία έχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζω ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς και ότι δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα (Χρίστου ν. Khoreva,

(2002)1 Α.Α.Δ. 454). Στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας,

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, υποδείχθηκε ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητά της και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία, ενώ στην υπόθεση Χριστοφή v. Ζαχαριάδη,

(2002)1 Α.Α.Δ. 401, αφού επισημάνθηκε το γεγονός ότι η μαρτυρία θα πρέπει να προσεγγίζεται με πολλή προσοχή «γιατί συμβαίνει αναξιόπιστος μάρτυρας να προκαλεί ευμενή εντύπωση και αντίστροφα», λέχθηκε πως ο τρόπος που καταθέτει ένας μάρτυρας «συνιστά και εκδηλώνει την προσωπικότητά του. Οι πνευματικές και άλλες αρετές του μάρτυρα που εξωτερικεύονται μαζί με το αφηγηματικό μέρος της μαρτυρίας του προσδίδουν κατά κανόνα αξιοπιστία στη μαρτυρία». Στην υπόθεση Ανδρέας Γιάγκου Σάντης ν. Δέσποινας Χατζηβασιλείου κ.ά.,

(2009)1 Α.Α.Δ 288, τονίστηκε η αναγκαιότητα ακόμη και στην περίπτωση που μάρτυρας εντυπωσιάζει θετικά το Δικαστήριο, να καταγράφονται οι λόγοι της θετικής αυτής αποκόμισης ώστε να παραμένουν κατά νου καθόλη τη διάρκεια του έργου της αξιολόγησης της υπόθεσης ως ασφαλιστική δικλείδα για τη σφαιρική αντιμετώπιση της αξιολόγησης των διαδίκων και της μαρτυρίας τους. Έχω επίσης υπόψη μου ότι στην περίπτωση που ένας μάρτυρας δεν αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται, το Δικαστήριο θεωρεί - και το εκλαμβάνει - ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε (Frederickou Schools Co. Ltd κ.ά. ν. Acuac Inc.,

(2002)1 Α.Α.Δ. 1527). Τέλος, στην υπόθεση Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιόμυλου ν. Έλλης Μιχαήλ Κτωρίδη,

(2007)1 Α.Α.Δ. 204, λέχθηκε ότι το Δικαστήριο καταλήγει στην απόφασή του λαμβάνοντας υπόψη του το σύνολο της ενώπιόν του μαρτυρίας ανεξαρτήτως της προέλευσής της. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολό του. Ο Μ.Κ.1 προκάλεσε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Λόγω των καθηκόντων του στον παραπονούμενο Δήμο και της άμεσης εμπλοκής του με τα επίδικα θέματα της παρούσας υπόθεσης κρίνω ότι ήταν σε ευνοϊκή θέση να τα θυμάται καλά και να τα μεταφέρει με ικανοποιητική επάρκεια στο Δικαστήριο. Τα περισσότερα από όσα ισχυρίστηκε αποτελούν άμεση προσωπική του γνώση και επιβεβαιώνονται από την ενώπιον του Δικαστηρίου γραπτή μαρτυρία. Ο ισχυρισμός του ότι τα επίδικα τιμολόγια τεκμήρια 1 και 4 αποστάλθηκαν στον κατηγορούμενο και περιήλθαν εις γνώση του επιβεβαιώθηκε και από τον κατηγορούμενο και συνακόλουθα γίνεται αποδεκτός. Δεν αμφισβητήθηκε ούτε ο ισχυρισμός του ότι τα ποσά των ως άνω τεκμηρίων παρέμειναν απλήρωτα μέχρι σήμερα ισχυρισμός ο οποίος επίσης γίνεται αποδεκτός. Αποδέχομαι επίσης τον ισχυρισμό του ότι ο κατηγορούμενος είναι ο ιδιοκτήτης και κάτοχος του επίδικου υποστατικού ο οποίος επίσης επιβεβαιώθηκε από τον κατηγορούμενο ο οποίος ισχυρίστηκε ότι το κατέχει αδιάλειπτα από το έτος 1981 και ότι διατηρεί τις φλορέντζες του εν λόγω υποστατικού αναμμένες για αποτροπή κλοπών. Ο κατηγορούμενος επίσης προκάλεσε θετική εντύπωση ως μάρτυρας και η μαρτυρία του ήταν ειλικρινής. Με τη μαρτυρία του επιβεβαίωσε όλους τους κρίσιμους για τα επίδικα θέματα της παρούσας υπόθεσης ισχυρισμούς της κατηγορούσας αρχής. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω καταλήγω στα ακόλουθα συμπεράσματα: ο κατηγορούμενος είναι ο ιδιοκτήτης και κάτοχος του υποστατικού το οποίο βρίσκεται στην οδό XXXXX 1, XXXXX στη Λευκωσία. Στις 19.7.2016 ο Δήμος Λευκωσίας απέστειλε στον κατηγορούμενο τιμολόγιο με το οποίο τον καλούσε όπως μέχρι τις 27.10.2016 καταβάλει το ποσό των €168,00 ως τέλη αποκομιδής σκυβάλων για το ως άνω υποστατικό. Ο κατηγορούμενος έλαβε γνώση της επιβολής των ως άνω τελών και απέστειλε σχετική επιστολή ημερομηνίας 11.8.2016 με την οποία διαμαρτυρήθηκε για την απαίτηση καταβολής των τελών επικαλούμενος ότι διατηρεί τον επίδικο χώρο ως αποθήκη. Στη συνέχεια του αποστάλθηκε νέα επιστολή ημερομηνίας 10.1.2017 με την οποία του ζητήθηκε να καταβάλει το συνολικό ποσό των €184,80 στο οποίο περιλαμβάνονταν το ποσό των €168,00 ως τέλη αποκομιδής σκυβάλων και το ποσό των €16,80 ως επιβάρυνση λόγω της μη έγκαιρης καταβολής των τελών. Το ως άνω ποσό παραμένει απλήρωτο μέχρι σήμερα. Ο κατηγορούμενος δεν άσκησε προσφυγή εντός 75 ημερών από την ημερομηνία που οι ως άνω ειδοποιήσεις περιήλθαν εις γνώση του. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κατέχει το επίδικο υποστατικό ως αποθήκη δεν διαφοροποιεί την κατάσταση αφού ο νόμος προνοεί ότι η υποχρέωση καταβολής τελών αποκομιδής σκυβάλων επιβάλλεται στον ιδιοκτήτη ή κάτοχο της ακίνητης ιδιοκτησίας χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η μορφή της χρήσης που της γίνεται όπως για παράδειγμα εάν χρησιμοποιείται ως επαγγελματικό υποστατικό, για διαμονή ή ως αποθηκευτικός χώρος. Έχοντας υπόψη μου τη μαρτυρία η οποία έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο και τα σχετικά ευρήματα που προκύπτουν από αυτή κρίνω ότι η μαρτυρία που προσκόμισαν οι παραπονούμενοι σε σχέση με την επίδικη κατηγορία επαρκεί για να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας αφού η σχετική ειδοποίηση επιβολής τελών αποκομιδής σκυβάλων για το έτος 2016 περιήλθε εις γνώση του (Χριστοδούλου ν. Έπαρχος Λεμεσού). Κρίνω ότι οι παραπονούμενοι έχουν κατορθώσει να αποδείξουν ότι η υποχρέωση του κατηγορούμενου να καταβάλει τη φορολογία σε σχέση με τις ειδοποιήσεις επιβολής τελών σκυβάλων για το έτος 2016 κατέστη ανέκκλητη και συνακόλουθα η παράλειψή του να καταβάλει τη σχετική φορολογία αξιόποινη. Λόγω τούτου κρίνω ότι οι παραπονούμενοι απέδειξαν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την επίδικη κατηγορία. Λόγω των πιο πάνω ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............. Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο