ΦΩΤΙΑΔΟΥ ν. ΘΕΟΔΩΡΟΥ, Υπόθεση αρ.: 2317/2016, 14/10/2020

(1)(γ) του περί Καταδολίευσης των εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτών Νόμου 60(Ι)/

1. Επίδικες είναι 3 ληξιπρόθεσμες και απαιτητές μηνιαίες δόσεις της περιόδου από την 1.2.2016 έως την 1.4.2016 συνολικού ποσού €600,
2. Οι δόσεις αυτές οφείλονται σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος των επίδικων κατηγοριών δυνάμει διατάγματος μηνιαίων δόσεων εκδοθέντος στις 22.12.2015 στα πλαίσια της υπόθεσης με αριθμό XXXXX/2009 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας. Η ακροαματική διαδικασία υπήρξε σύντομη και απλή. Η παραπονούμενη παρουσίασε μαρτυρία προς υποστήριξη της υπόθεσής της, συγκεκριμένα κατέθεσε ο υιός της κ. XXXXX Φωτιάδης. Κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασής του η οποία συνοψίζεται στα ακόλουθα: στις 24.11.2010 εκδόθηκε εναντίον της κατηγορούμενης απόφαση από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας στην αίτηση XXXXX/2009 με την οποία η κατηγορούμενη διατάχθηκε να καταβάλει το ποσό των €81.530,00 προς την παραπονούμενη με τόκο προς 5% ετησίως από 24.11.
3. Στα πλαίσια της εν λόγω υπόθεσης στις 22.12.2015 εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο η κατηγορούμενη διατάχθηκε να καταβάλλει προς εξόφληση του ως άνω δικαστικού χρέους της το ποσό των €200,00 μηνιαίως και η πρώτη δόση ήταν πληρωτέα την 1.2.
4. Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο τη σχετική απόφαση και το σχετικό διάταγμα μηνιαίων δόσεων. Ισχυρίστηκε επίσης ο Μ.Κ.1 ότι η κατηγορούμενη δεν κατέβαλε τις δόσεις οι οποίες ήταν πληρωτέες την περίοδο από 1.2.2016 μέχρι την 1.4.
5. Κατά την αντεξέτασή του δεν αμφισβητήθηκε ούτε η έκδοση της απόφασης ημερομηνίας 24.11.2010 ούτε το διάταγμα μηνιαίων δόσεων ημερομηνίας 22.12.
6. Μετά το πέρας της προσαγωγής μαρτυρίας εκ μέρους της παραπονούμενης το Δικαστήριο έκρινε πως είχε στοιχειοθετηθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορούμενης και την κάλεσε σε απολογία. Κληθείσα σε απολογία η κατηγορούμενη επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση από το εδώλιο του κατηγορούμενου στο οποίο βρισκόταν. Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την αξιοπιστία του μάρτυρα. Είναι κατ' εξοχή έργο του πρωτόδικου δικαστηρίου το οποίο είχε την ευκαιρία να ακούσει τους μάρτυρες και να παρακολουθήσει τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Έχει λεχθεί ότι η εντύπωση που ο μάρτυρας αφήνει στο Δικαστήριο είναι παράγοντας εξαιρετικής σπουδαιότητας για την κρίση της αξιοπιστίας του (C. & A. Pelekanos Assoc. Ltd v. Πελεκάνου,

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273) και πως οι γνώσεις του για τα επίδικα γεγονότα, οι αντιδράσεις και η συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα, σε συνδυασμό με τη μνήμη, την ειλικρίνεια και τον τρόπο αφήγησης των γεγονότων, συνιστούν καθοριστικούς για την αξιοπιστία του παράγοντες. Στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας,

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, υποδείχθηκε ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητά της και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία, ενώ στην υπόθεση Χριστοφή v. Ζαχαριάδη,

(2002)1 Α.Α.Δ. 401, αφού επισημάνθηκε το γεγονός ότι η μαρτυρία θα πρέπει να προσεγγίζεται με πολλή προσοχή «γιατί συμβαίνει αναξιόπιστος μάρτυρας να προκαλεί ευμενή εντύπωση και αντίστροφα», λέχθηκε πως ο τρόπος που καταθέτει ένας μάρτυρας «συνιστά και εκδηλώνει την προσωπικότητά του. Οι πνευματικές και άλλες αρετές του μάρτυρα που εξωτερικεύονται μαζί με το αφηγηματικό μέρος της μαρτυρίας του προσδίδουν κατά κανόνα αξιοπιστία στη μαρτυρία». Στην υπόθεση Ανδρέας Γιάγκου Σάντης ν. Δέσποινας Χατζηβασιλείου κ.ά.,

(2009)1 Α.Α.Δ 288, τονίστηκε η αναγκαιότητα ακόμη και στην περίπτωση που μάρτυρας εντυπωσιάζει θετικά το Δικαστήριο, να καταγράφονται οι λόγοι της θετικής αυτής αποκόμισης ώστε να παραμένουν κατά νου καθόλη τη διάρκεια του έργου της αξιολόγησης της υπόθεσης ως ασφαλιστική δικλείδα για τη σφαιρική αντιμετώπιση της αξιολόγησης των διαδίκων και της μαρτυρίας τους. Έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που αντιδρούσαν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που σύμφωνα με τη νομολογία έχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζω ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς και ότι δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα (Χρίστου ν. Khoreva,

(2002)1 Α.Α.Δ. 454). Έχω επίσης υπόψη μου ότι στην περίπτωση που ένας μάρτυρας δεν αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται, το Δικαστήριο θεωρεί - και το εκλαμβάνει - ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε (Frederickou Schools Co. Ltd κ.ά. ν. Acuac Inc.,

(2002)1 Α.Α.Δ. 1527). Τέλος, στην υπόθεση Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιόμυλου ν. Έλλης Μιχαήλ Κτωρίδη,

(2007)1 Α.Α.Δ. 204, λέχθηκε ότι το Δικαστήριο καταλήγει στην απόφασή του λαμβάνοντας υπόψη του το σύνολο της ενώπιόν του μαρτυρίας ανεξαρτήτως της προέλευσής της. Έχω παρακολουθήσει τον μοναδικό μάρτυρα και έχω κατά νου τις αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Ο Μ.Κ.1 έχει κάνει καλή εντύπωση στο Δικαστήριο, οι ισχυρισμοί του επιβεβαιώνονται από τα τεκμήρια τα οποία κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και οι κρίσιμοι ισχυρισμοί του δεν αμφισβητήθηκαν κατά την αντεξέτασή του. Κρίνω ότι η μαρτυρία του αποτελεί ασφαλές υπόβαθρο για να στηριχθώ σε αυτή. Η κατηγορούμενη προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση όπως ήταν δικαίωμά της. Σύμφωνα με τη νομολογία ο χαρακτήρας της ανώμοτης δήλωσης είναι μάλλον πειστικής πάρα αποδεικτικής αξίας εφόσον δεν δύναται να τεκμηριώσει ή να αποδείξει γεγονότα, τα οποία δεν στοιχειοθετούνται από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού. Ως εκ τούτου, δεν προσδίδω οποιαδήποτε αποδεκτή αξία σε όσα περιέχονται στην ανώμοτη δήλωση της Κατηγορούμενης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 3 του Ν.60(Ι)/2008 προνοεί τα ακόλουθα: «3. Αδικήματα καταδολίευσης εξ αποφάσεως πιστωτών:

(1)Οποιοσδήποτε εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους: ........ (γ) παραλείψει να καταβάλει προς τον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή το ποσό οποιασδήποτε δόσης κατά την ημερομηνία πληρωμής που είχε διαταχθεί από το Δικαστήριο κατά την έκδοση διατάγματος πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις, για λόγο άλλο από οικονομική ή φυσική αδυναμία. είναι ένοχος ποινικού αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται στις ποινές που προβλέπονται στο άρθρο 4.

(4)Σε οποιαδήποτε ποινική διαδικασία για αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1)αποτελεί υπεράσπιση για τον κατηγορούμενο αν αποδείξει: .... (γ) προκειμένου περί κατηγορίας δυνάμει της παραγράφου (γ) του εδαφίου

(1), ότι έχει συμμορφωθεί με το διάταγμα πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις ή ότι έχει μεταβληθεί η οικονομική του κατάσταση από την ημερομηνία έκδοσης του εν λόγω διατάγματος ή ότι έχει υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο για τροποποίηση ή αναστολή του διατάγματος την οποία έχει επιδώσει στον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή, πριν από την επίδοση του κατηγορητηρίου σ' αυτόν». Στην υπόθεση Νικολάου ν. City Principal Investments Ltd, Ποινική Έφεση Αρ. 160/2014, ημερομηνίας 20.12.2016, αποφασίστηκε ότι η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος του άρθρου 3

(1)(γ) στοιχειοθετείται με την προσαγωγή μαρτυρίας ότι ο κατηγορούμενος (α) είναι εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης με πιστωτή τον παραπονούμενο, (β) δεν έχει εξοφλήσει το χρέος του, (γ) αποδέχτηκε να εξοφλήσει το χρέος του με μηνιαίες δόσεις και (δ) παρέλειψε να καταβάλει οποιαδήποτε δόση κατά την ημερομηνία πληρωμής που είχε διαταχθεί από το Δικαστήριο. Αποφασίστηκε επίσης ότι ο σχετικός Νόμος (άρθρο 3

(4)(γ)) προνοεί ότι εναπόκειται στον οφειλέτη να αποδείξει ότι «έχει μεταβληθεί η οικονομική του κατάσταση από την ημερομηνία έκδοσης του εν λόγω διατάγματος ή ότι έχει υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο για τροποποίηση ή αναστολή του διατάγματος». Στην υπόθεση Προδρόμου ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Ποινική Έφεση Αρ. 25/12, ημερομηνίας 20.2.2014, το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε ότι το ζητούμενο σε υποθέσεις όπως η επίδικη δεν είναι το συνολικό ποσό του χρέους, κατά την ημέρα της ακρόασης, αλλά το κατά πόσον οι επίδικες δόσεις είχαν ή όχι καταβληθεί. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι η διαπίστωση της παράλειψης καταβολής των δόσεων και το γεγονός ότι ακόμα δεν είχαν πληρωθεί κατά τον ουσιώδη χρόνο και όχι το υπόλοιπο του εξ αποφάσεως χρέους. Στις περιπτώσεις αυτές το ουσιώδες δεν είναι η διακρίβωση του χρέους, εφόσον το χρέος προκύπτει από δικαστική απόφαση. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ' ακολουθία της μαρτυρίας που προσκομίστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, η οποία ήταν και η μοναδική ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία, η οποία δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του μάρτυρα, κρίνω ότι έχουν αποδειχτεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του επίδικου αδικήματος και ότι η κατηγορούμενη απέτυχε να προσκομίσει μαρτυρία ικανή να αποδείξει μια από τις προβλεπόμενές στο άρθρο 3

(4)(γ) του Ν.60(Ι)/2008 υπερασπίσεις. Η Κατηγορούμενη κρίνεται ένοχη στις τρεις κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει. (Υπ.) ................................... Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο