Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α ν. GIRI, Αρ. Υπόθεσης: 9117/20, 30/10/2020

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος την 5η Μαΐου 2020 στο χωριό Ευρύχου της επαρχίας Λευκωσίας, με παράνομη πράξη επέφερε το θάνατο του πιο πάνω προσώπου. Σύμφωνα με τα γεγονότα όπως τα έθεσε η Κατηγορούσα Αρχή, το θύμα XXXXX Bibek, ηλικίας 22 ετών κατά το χρόνο θανάτου του, γεννήθηκε στο Νεπάλ και διέμενε νόμιμα στην Κυπριακή Δημοκρατία από τις 6.10.18 με άδεια παραμονής ως φοιτητής. Συγκατοικούσε μαζί με άλλους 9 ομοεθνείς του, επίσης φοιτητές, μεταξύ των οποίων και ο κατηγορούμενος, σε οικία στη τοποθεσία XXXXX στην Ευρύχου. Το βράδυ της 5ης Μαΐου 2020, το θύμα βρισκόταν μαζί με τον κατηγορούμενο και άλλους συγκάτοικους τους σε δωμάτιο της οικίας όπου έτρωγαν και κατανάλωναν αλκοόλ. Σε κάποιο χρόνο, ξεκίνησε, μεταξύ των παρισταμένων, συζήτηση αναφορικά με τη συμμετοχή εκάστου στα έξοδα διατροφής. Στην πορεία η συζήτηση έγινε πολύ έντονη με αποτέλεσμα το θύμα και ο κατηγορούμενος να επιτεθούν ο ένας στον άλλο, τόσο λεκτικά όσο και σωματικά, ενώ οι υπόλοιποι ομοεθνείς τους προσπάθησαν να τους σταματήσουν και να τους ηρεμήσουν. Ο κατηγορούμενος εξήλθε του ως άνω δωματίου και ευθύς εισήλθε στην κουζίνα της κατοικίας, από όπου έπιασε ένα κουζινομάχαιρο. Το θύμα βγαίνοντας από το προαναφερθέν δωμάτιο και αφού είχε κλειδώσει τους υπόλοιπους συγκατοίκους του μέσα σε αυτό, συναντήθηκε στην αυλή της οικίας με τον κατηγορούμενο, τον οποίο συνέχισε να εξυβρίζει έντονα, ρίχνοντας προς το μέρος του πέτρα και παπούτσια. Αφού αντάλλαξαν βρισιές, κατηγορούμενος και θύμα ξεκίνησαν να παλεύουν με αποτέλεσμα να πέσουν αμφότεροι στο έδαφος. Τότε ο κατηγορούμενος χρησιμοποιώντας το μαχαίρι, έπληξε και τραυμάτισε το θύμα σε διαφορετικά σημεία του σώματος του με 11 μαχαιριές. Περί ώρα 22:27, ασθενοφόρο, που είχε στο μεταξύ κληθεί, παρέλαβε το θύμα και το μετέφερε στο Αγροτικό Κέντρο Υγείας Ευρύχου, όπου ο επί καθηκόντι ιατρός πιστοποίησε το θάνατο του. Περί ώρα 22:45 της ίδιας μέρας, ο κατηγορούμενος μετέβη αυτοβούλως στον Αστυνομικό Σταθμό Ευρύχου, όπου ομολόγησε την διάπραξη του αδικήματος. Την 9η Μαΐου 2020 διενεργήθηκε νεκροτομή στη σορό του θύματος από τους ιατροδικαστές XXXXX Παπέττα και XXXXX Χαραλάμπους, οι οποίοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος οφειλόταν σε αιμορραγικό σοκ συνεπεία εσωτερικής αιμορραγίας από ρήξεις ζωτικών οργάνων, προκληθείσες από νύσσον και τέμνον όργανο. Ως θανατηφόρο τραύμα κρίνεται αυτό που κατηγορούμενος κατάφερε στο πάνω μέρος του σώματος του θύματος καθώς το μαχαίρι διαπέρασε τον πνεύμονα, το περικάρδιο και την καρδιά. Σοβαρό τραύμα εντοπίστηκε και στην περιοχή της κοιλίας του θύματος, όπου το μαχαίρι διαπέρασε και τρύπησε το ήπαρ. Ο κατηγορούμενος, κατόπιν εκτέλεσης δικαστικού εντάλματος σύλληψης, συνελήφθη από τον Λοχ. XXXXX την 6η Μαΐου 2020 και έκτοτε τελεί υπό κράτηση. Δεν έχει προηγούμενες καταδίκες. Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Κατηγορούσα Αρχή διευκρίνισε ότι η Κατηγορούσα Αρχή αποδέχεται ότι υπήρχε πρόκληση από το θύμα, συνιστάμενη στην εξύβριση του κατηγορούμενου και την έντονη αντιπαράθεση μεταξύ τους η οποία είχε προηγηθεί. Αυτά δημιούργησαν υποκειμενική φόρτιση στον κατηγορούμενο, ο οποίος όμως είχε πλήρη έλεγχο των ενεργειών του και πρόθεση να επιφέρει τα πλήγματα που επέφερε στο θύμα. Παρεμβάλλεται στο σημείο αυτό ότι κατά την αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου για τον κατηγορούμενο, με αφορμή συγκεκριμένων θέσεων του σε σχέση με τα γεγονότα, τέθηκε προς εξέταση θέμα ύπαρξης διαφωνίας μεταξύ των δύο πλευρών επί των γεγονότων, ακόμη και σε βαθμό επηρεασμού, ενδεχομένως, της παραδοχής του κατηγορουμένου. Τελικώς ήταν κοινή θέση των δύο πλευρών ότι όταν κατηγορούμενος και θύμα βρέθηκαν αντιμέτωποι εκτός της οικίας, μετά που έπεσαν στο έδαφος, φώναζαν και εξύβριζαν ο ένας τον άλλο στη γλώσσα τους. Το θύμα βρισκόταν πάνω από τον κατηγορούμενο, χωρίς να κρατά οτιδήποτε στα χέρια του και πάλευαν μεταξύ τους. Ο κατηγορούμενος κτύπησε το θύμα με το μαχαίρι που κρατούσε και του επέφερε τα ως άνω αναφερόμενα κτυπήματα, ενώ το θύμα είχε κτυπήσει τον κατηγορούμενο στο πρόσωπο. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο, έχει ετοιμαστεί, στις 30.6.2020, έκθεση του Γραφείου Ευημερίας στο πλαίσιο εξέτασης αιτήματος του για παροχή δωρεάν νομικής αρωγής. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου επιβεβαίωσε την επάρκεια της εν λόγω έκθεσης αναφορικά με τις συνθήκες του κατηγορουμένου. Η έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αποτελεί ένα εργαλείο το οποίο προσφέρει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα αποκρυστάλλωσης της οικογενειακής αλλά και της ατομικής προσωπικότητας κάθε κατηγορουμένου (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Πεγειώτη

(2001)2 Α.Α.Δ. 617). Σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, ο κατηγορούμενος, ηλικίας 21 ετών, κατάγεται από το Νεπάλ. Ο πατέρας του, ηλικίας 48 ετών σήμερα είναι άνεργος, ενώ προηγουμένως ασχολείτο ως οδηγός λεωφορείου. Η μητέρα του, ηλικίας 42 ετών, είναι άνεργη και φροντίζει την ανάπηρη κόρη της. Οι γονείς του από το γάμο τους απέκτησαν τρία παιδιά. Η αδελφή του, ηλικίας 26 ετών είναι έγγαμη, μητέρα ενός παιδιού και διαμένει στο Κατάρ μαζί με την οικογένεια της. Η μικρότερη του αδελφή, ηλικίας 17 ετών σήμερα, παρουσιάζει εκ γενετής σωματική αναπηρία και διαμένει με τους γονείς της στο Νεπάλ, καθώς χρειάζεται 24ωρη φροντίδα. Ο κατηγορούμενος είναι απόφοιτος της βασικής εκπαίδευσης στη χώρα του και φοίτησε σε κολλέγιο δύο χρόνια στον Κλάδο Hotel Management. Παράλληλα με τις σπουδές του ανέφερε ότι εργαζόταν ως διανομέας. Το 2018 ήρθε στην Κύπρο για να συνεχίσει τις σπουδές του όπως ανέφερε. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι φοιτούσε στο Casa Collage στον Κλάδο Hotel Management. Αρχικά διέμενε στον Πρόδρομο για τρείς μήνες, ήταν άνεργος, ενώ στη συνέχεια ξεκίνησε να εργάζεται στα χωράφια. Αργότερα εργοδοτήθηκε σε εστιατόριο και μετακόμισε στην Κακοπετριά. Έμενε με άλλα επτά άτομα και κατέβαλλε μηνιαίο ενοίκιο ύψους €25. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, δεν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας παθολογικά ή ψυχολογικά, ούτε προβλήματα χρήσης ναρκωτικών ουσιών ή αλκοόλ. Αγορεύοντας για μετριασμό της ποινής, ο κ. Χειμώνας αναφέρθηκε στα γεγονότα του τραγικού επεισοδίου με περισσότερη λεπτομέρεια. Στο πλαίσιο αυτό τέθηκε υπόψη του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος, μετά από σχετικό έλεγχο, βρέθηκε να έχει 33 mgr αλκοόλης στο αίμα του ενώ στο αίμα του θύματος βρέθηκε ποσότητα 249 mgr αλκοόλης. Τέθηκε επίσης υπόψη του Δικαστηρίου ότι κατά την έξοδο του θύματος από το κτήριο, εξύβριζε και κορόιδευε τον κατηγορούμενο σε σχέση με πρόβλημα που ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε και ήταν γνωστό στους υπόλοιπους φίλους του. Τέλος, ξεκαθάρισε ότι η θέση της υπεράσπισης δεν είναι ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε αντίληψη των πράξεων του λόγω μέθης, ούτε ότι τελούσε σε άμυνα, αλλά ότι επέφερε τα πλήγματα στο θύμα με τον τρόπο που διευκρινίστηκε χωρίς να επιθυμεί να επιφέρει το θάνατο στο θύμα. Κατά τα λοιπά, ο κ. Χειμώνας απέδωσε σημασία στο νεαρό της ηλικίας του κατηγορουμένου και τις επιπτώσεις που η επιβληθείσα ποινή θα έχει σε αυτόν, εφόσον ενώ ήταν φοιτητής, ουσιαστικά θα απωλέσει οριστικά τις σπουδές του, καθώς επίσης θα επηρεαστούν η μελλοντική εργοδότηση και η καριέρα του κατηγορουμένου. Περαιτέρω δε, επιπτώσεις θα έχει και η οικογένεια του, αφού δεν θα μπορεί να τους προσφέρει οικονομική βοήθεια. Ο ευπαίδευτος συνήγορος απέδωσε επίσης σημασία, ως ελαφρυντικό, στην παραδοχή του κατηγορουμένου, ο οποίος από μόνος του μετέβηκε στον Αστυνομικό Σταθμό συνεργαζόμενος με τις αστυνομικές αρχές για το υπό κρίση αδίκημα. Κάτι τέτοιο φανερώνει, σύμφωνα με τον κ. Χειμώνα τη μεταμέλεια του κατηγορουμένου, ο οποίος δεν είναι επικίνδυνο άτομο για την κοινωνία. Περαιτέρω, από την κράτηση του, ο κατηγορούμενος αποτελεί υπόδειγμα υπόδικου, και λόγω της ενασχόλησης του με την μαγειρική, εργάζεται στο μαγειρείο προσφέροντας τις υπηρεσίες του. Αποτελεί, σύμφωνα με τον συνήγορο του, το αγαπημένο παιδί δημιουργώντας απορία για το πως ένας τέτοιος άνθρωπος είναι δυνατό να έχει διαπράξει τέτοιο σοβαρό αδίκημα. Καταλήγοντας, ο κ. Χειμώνας εισηγήθηκε ότι η παρούσα περίπτωση αποτελεί μη σοβαρή περίπτωση του είδους και κάλεσε το Δικαστήριο να εξαντλήσει όλη του την επιείκεια επιβάλλοντας την ποινή στον κατηγορούμενο, ο οποίος υπόσχεται πως πλέον δεν θα απασχολήσει ξανά οποιοδήποτε Δικαστήριο με την συμπεριφορά του. Η ανθρωποκτονία αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα εγκλήματα του Ποινικού Κώδικα με προβλεπόμενη ποινή αυτήν της ισόβιας φυλάκισης. Η σοβαρότητα εγκλημάτων που σχετίζεται με την αφαίρεση ή προσπάθεια αφαίρεσης ζωής αναλύεται στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Όπως λέχθηκε και στην υπόθεση Ονησίλλου ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 556, στη σελ. 584: «Η ανθρώπινη ζωή αποτελεί το ύψιστο αγαθό και η αφαίρεση της μέγιστο έγκλημα. Η δέσμευση στην προστασία της ανθρώπινης ζωής επιβάλλει ανάλογο καθήκον για την περιφρούρηση της, γεγονός που αντανακλάται στην τιμωρία που επιβάλλεται για εγκληματικές πράξεις που επιφέρουν την απώλεια ανθρώπινης ζωής. Γι' αυτόν το λόγο προσδίδεται αποτρεπτικός χαρακτήρας στην τιμωρία κάθε φονικής πράξης». Στην υπόθεση Σάββα ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 231 στις σελίδες 239-240 αναφέρεται ότι: «Η ιερότητα της ζωής και η προστασία της αποτελούν την πρώτη σε ιεράρχηση μέριμνα της κάθε πολιτισμένης κοινωνίας. Η αφαίρεση της με εγκληματική πρόθεση αποτελεί κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες σοβαρό έγκλημα. Στον καθορισμό της εγκληματικότητας του δράστη λαμβάνεται σοβαρά υπόψη ο σχεδιασμός και ο βαθμός αδιαφορίας για την ανθρώπινη ύπαρξη». Στην Ονησίλλου (πιο πάνω) υποδείχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το έγκλημα της ανθρωποκτονίας καλύπτει ευρύ φάσμα εγκληματικής συμπεριφοράς, με ανάλογες διακυμάνσεις στην τιμωρία των δραστών. Τονίστηκε συγχρόνως, ότι, όπου η αφαίρεση της ζωής είναι το αποτέλεσμα ηθελημένης πράξης, δικαιολογείται ποινή πολυετούς φυλάκισης. Ανάλογες αρχές επαναδιατυπώθηκαν στις υποθέσεις Δημοκρατία ν. Γ.Α. ECLI:CY:AD:2020:B233, Ποιν. Έφ. αρ. 117/2019, ημερομηνίας 9.7.2020, ΝICOLAE SAMOILA v. Δημοκρατίας Ποιν. Έφ. αρ. 155/2012, ημερ. 8.12.2016. Στην υπόθεση Νικολάου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 482 κρίθηκε ότι η ποινή φυλάκισης των 7 ετών που επιβλήθηκε στους εφεσείοντες για ανθρωποκτονία ήταν μάλλον επιεικής χωρίς όμως να ανατραπεί. Στην υπόθεση αυτή οι δύο συγκατηγορούμενοι πυροβόλησαν το θύμα με όπλο, στο οποίο υπήρχαν σφαιρίδια ειδικού τύπου που χρησιμοποιούνται από κυνηγούς για μεγάλου μεγέθους θηράματα και για μεγαλύτερες των συνήθων αποστάσεων. Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 352 το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε την ποινή φυλάκισης 12 ετών που επέβαλε το Κακουργιοδικείο για ανθρωποκτονία σε 8 έτη. Στην υπόθεση αυτή ο κατηγορούμενος όντας αστυνομικός πήρε το υπηρεσιακό του περίστροφο και ακολούθησε το θύμα το οποίο περνούσε επανειλημμένα έξω από το σπίτι του και ενοχλούσε τη γυναίκα του και την ημέρα εκείνη, ευρισκόμενος έξω από το σπίτι του, τον προσέβαλε φραστικά και ενώ το θύμα είχε μπει στο αυτοκίνητο του για να φύγει, αυτός τον πυροβόλησε και όταν το θύμα βγήκε τραυματισμένο από το αυτοκίνητο, το πυροβόλησε ακόμα δυο φορές. Παρά τη βιαιότητα της πράξης του εφεσείοντα, το Εφετείο μείωσε τη ποινή λόγω της πρόκλησης που υπέστη από το θύμα και της συναισθηματικής και ψυχικής του αναστάτωσης. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2005)2 ΑΑΔ 692 ο εφεσείων βρήκε το θύμα στο σπίτι του να στέκεται γυμνό μπροστά στη 16χρονη κόρη του η οποία του έκανε στοματικό έρωτα και τότε ζήτησε από αυτό να φύγει. Το θύμα αρνήθηκε να φύγει και άρχισε καυγάς, χειροδικίες και βρισιές και, μετά από παρεμβάσεις άλλων ατόμων, το θύμα οδηγήθηκε έξω από το σπίτι και μέσα στο αυτοκίνητο του. Εν τω μεταξύ, ο εφεσείων, οπλισμένος με το κυνηγετικό του όπλο στο οποίο τοποθέτησε και φυσίγγια, πρότεινε στο θύμα να φύγει για να μην το πυροβολήσει όμως εκείνο τον προκάλεσε να τον πυροβολήσει κατευθυνόμενος προς το μέρος του με αποτέλεσμα να επέλθει το μοιραίο. Το Εφετείο αφού έλαβε υπόψη τη συμπεριφορά του εφεσείοντα σε συνάρτηση και προς τη συμπεριφορά του θύματος από την αρχή μέχρι το τέλος ενέταξε την περίπτωση στις εντελώς ιδιαίτερες και μείωσε τη ποινή από 13 σε 5 έτη φυλάκισης. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ιωάννου

(1999)2 ΑΑΔ 603, στη σελ. 612 «στον καθορισμό της σοβαρότητας του εγκλήματος, υπεισέρχονται και υποκειμενικοί παράγοντες, όπως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έδρασε ο κατηγορούμενος, ώστε να καταφανεί το βάρος των ευθυνών του για το έγκλημα. Το άτομο του παραβάτη, η λειτουργία του στον ιδιαίτερο και τον κοινωνικό χώρο, επίσης, προσμετρά στον καθορισμό της τιμωρίας. Η εξατομίκευση της ποινής καθιστά το άτομο του παραβάτη ένα από τους άξονες προσδιορισμού της τιμωρίας. Δεν εξουδετερώνει, όμως, όπως έχουμε κατ' επανάληψη τονίσει, τη σοβαρότητα του εγκλήματος ή την ανάγκη για την καταστολή του (αποτροπή) με τα μέσα που παρέχει το δίκαιο, στον κοινωνικό χώρο- (βλ., μεταξύ άλλων, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224, Σωκράτους ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 132 Κόκκινος ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 135).» Στοιχείο που τίθεται στην παρούσα υπόθεση είναι αυτό της ύπαρξης πρόκλησης ως συνέπεια των ενεργειών και του θύματος στο πλαίσιο της περιγραφόμενης, ανωτέρω, αντιπαράθεσης του με τον κατηγορούμενο. Επίσης, τίθεται η επίδραση που είχε στα γεγονότα και τις ενέργειες του κατηγορουμένου ειδικότερα, η προηγηθείσα κατανάλωση αλκοόλ. Στην υπόθεση Χ' Πέτρου ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 468 δίδεται η έννοια της πρόκλησης όπως αυτή περιγράφεται στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Αεροπόρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 17 στη σελ. 23 «Η έννοια της πρόκλησης όπως είναι γνωστή στο κοινό δίκαιο, περιγράφεται στην κλασσική, καθώς χαρακτηρίστηκε, καθοδήγηση του Devlin J. στην Duffy [1949] 1 All ER 932. Έχει ως εξής: " Provocation is some act, or series of acts, done by the (victim) to the accused which would cause in any reasonable person, and actually causes in the accused, sudden and temporary loss of self-control, rendering the accused so subject to passion as to make him or her for the moment not master of his mind". Η πρόκληση, όπως τονίστηκε στην Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342 στη σελ. 352 «αποτελεί, όπως είναι θεμελιωμένο, παράγοντα μετριαστικό της σοβαρότητας του εγκλήματος. Γίνεται δεκτό ότι, κάτω από το βάρος της πρόκλησης, μπορεί το άτομο που τη δέχεται να χάσει τον αυτοέλεγχο του και να δράσει αντίθετα απ' ότι επιβάλλει η λογική. Η πρόκληση δεν αποτελεί υπεράσπιση αλλά παράγοντα μετριασμού της σοβαρότητας του εγκλήματος. Η πρόκληση, ως παράγοντας μετριαστικός της ποινής, δεν αποτιμάται αόριστα αλλά συγκεκριμένα, στο πλαίσιο στο οποίο εκδηλώνεται και σε συνάρτηση πάντα με τις αντιδράσεις του προκληθέντα.» Ως προς την κατανάλωση αλκοόλ, η νομολογία αναγνωρίζει ότι «η μέθη» ή επήρεια από την κατανάλωση αλκοόλ, είναι δυνατό σε ορισμένες περιπτώσεις να αποτελέσει μετριαστικό παράγοντα αφού εκτιμηθεί μέσα στα ιδιαίτερα περιστατικά και γεγονότα κάθε υπόθεσης. (Βλ. SAMOILA (ανωτέρω), Yeates κ.α. ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 320, Γενικός Εισαγγελέας ν. Τσιολή

(1991)2 Α.Α.Δ. 194, Pernell κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 417, Μωυσίδης ν. Δημοκρατίας

(2007)2 ΑΑΔ 34). Στην υπόθεση Police ν. Ιoannou

(1989)2 CLR 61, όπου η μέθη ως παράγοντας μετριαστικός της ποινής θεωρήθηκε οριακής σημασίας, έγινε εκτενής αναφορά στην αγγλική νομολογία και λέχθηκε ότι ο παράγοντας μέθη από μόνος του σπάνια αναγνωρίζεται ως ουσιαστικός μετριαστικός παράγοντας αλλά μπορεί να επενεργήσει είτε ως μετριαστικός είτε ως επιβαρυντικός παράγοντας. Στις περιπτώσεις όπου η κατανάλωση αλκοόλ έχει ως λόγο τη διευκόλυνση της υλοποίησης της απόφασης για διάπραξη εγκλήματος επενεργεί ως επιβαρυντικός παράγοντας, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση μας. Στην παρούσα υπόθεση, από τα γεγονότα, ως έχουν εξελιχθεί από την αρχή, μπορεί να διαπιστωθεί ότι σε κάποιο έστω βαθμό οι ενέργειες του κατηγορουμένου επηρεάστηκαν από την πρόκληση των όσων είχαν προηγηθεί και από την κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών, στοιχεία ελαφρυντικά ως προς το θέμα της ποινής. Όμως δεν μπορεί να παραβλεφθεί ότι, για μια ασήμαντη αφορμή, προκλήθηκε καβγάς ο οποίος αρχικά τέθηκε υπό έλεγχο. Παρά τούτο, ο κατηγορούμενος επέλεξε, εξερχόμενος από την οικία, να πιάσει από την κουζίνα κουζινομάχαιρο, μεταφέροντας το μαζί του. Αντί δε να προβεί σε οποιανδήποτε άλλη επιλογή προς αποτροπή νέου επεισοδίου, ενεπλάκη εκ νέου σε σωματική αντιπαράθεση με το θύμα, πλήττοντας αυτό επανειλημμένως με το μαχαίρι. Δεν είναι άνευ σημασίας το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος επέφερε στο θύμα έντεκα μαχαιριές. Στο βαθμό, λοιπόν, που είναι επιτρεπτό υπό τας περιστάσεις, λαμβάνουμε υπόψη τις ευρύτερες περιστάσεις κάτω από τις οποίες ο κατηγορούμενος, έστω άθελα του, επέφερε το θάνατο του θύματος. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη το νεαρό της ηλικίας του κατηγορουμένου, τη μεταμέλεια του, καθώς επίσης την άμεση παραδοχή του στις αστυνομικές αρχές και τελικώς, στο Δικαστήριο. Λαμβάνονται υπόψη και οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, όπως έχουν τεθεί από το συνήγορο του, καθώς επίσης οι επιπτώσεις που η επιβληθείσα ποινή θα έχει στον ίδιο και στην οικογένεια του. Βέβαια, όλα αυτά, τα οποία εμπίπτουν στο πλαίσιο της εξατομίκευσης της ποινής και τα οποία λαμβάνονται υπόψη, δεν πρέπει να οδηγούν σε εξουδετέρωση του Νόμου και του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στυλιανού

(2001)2 Α.Α.Δ. 55). Στη βάση όλων των πιο πάνω, λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα του αδικήματος και την αναγκαιότητα ικανοποίησης του στοιχείου της αποτροπής, δεδομένης και της έξαρσης που παρουσιάζουν επεισόδια επίλυσης διαφορών με χρήση μαχαιριών, αλλά χωρίς να παραγνωρίζονται όλα τα πιο πάνω ελαφρυντικά στοιχεία, προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου καθώς επίσης το λευκό του ποινικό μητρώο, κρίνουμε ότι η αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της άμεσης φυλάκισης. Επιβάλλουμε, συνακόλουθα, στον κατηγορούμενο, στην κατηγορία που αντιμετωπίζει, ποινή φυλάκισης 7 ετών. Στην ποινή να συνυπολογιστεί ο χρόνος κράτησης του κατηγορουμένου. (Υπ.) ................ Μ. Αμπίζας, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ................. Γ. Πετάση ‑ Κορφιώτη, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ................. Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο