ΔΗΜΟΣ ΑΓΛΑΝΤΖΙΑΣ ν. ΙΔΡΥΜΑ «UNIVERSITAS» κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 4370/2020, 9/10/2020

(1),

(2)και 20 του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96, στα άρθρα 2, 3, 7, 83 και 84 του περί Δήμων Νόμου αρ. 111/1985 και στο άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Οι κατηγορούμενοι 1 και 6 αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες 1 και
2. Κατηγορούνται ότι κατά ή περί τον Ιούλιο του 2020 ξεκίνησαν εργασίες για μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης οικοδομής χωρίς να εξασφαλίσουν προηγουμένως άδεια οικοδομής (1η κατηγορία) και για κατοχή και χρήση οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή (7η κατηγορία). Ο κατηγορούμενος 2 αντιμετωπίζει τις κατηγορίες 2 και
3. Κατηγορείται ότι κατά ή περί τον Ιούλιο του 2020 υπό την ιδιότητα του Προέδρου της Διοίκησης του κατηγορούμενου 1 ιδρύματος παρείχε σε αυτό συνδρομή να διαπράξει το αδίκημα της μετατροπής της εγκεκριμένης χρήσης οικοδομής χωρίς άδεια οικοδομής (2η κατηγορία) και το αδίκημα της κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή (8η κατηγορία). Ο κατηγορούμενος 3 αντιμετωπίζει τις κατηγορίες 3 και
4. Κατηγορείται ότι κατά ή περί τον Ιούλιο του 2020 υπό την ιδιότητα του εκπρόσωπου και συντονιστή του κατηγορούμενου 1 ιδρύματος παρείχε σε αυτό συνδρομή να διαπράξει το αδίκημα της μετατροπής της εγκεκριμένης χρήσης οικοδομής χωρίς άδεια οικοδομής (3η κατηγορία) και το αδίκημα της κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή (9η κατηγορία). Ο κατηγορούμενος 4 αντιμετωπίζει τις κατηγορίες 5 και
5. Κατηγορείται ότι κατά ή περί τον Ιούλιο του 2020 υπό την ιδιότητά του ως εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης της επίδικης οικοδομής ανέχθηκε και/ή επέτρεψε την μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης οικοδομής χωρίς άδεια οικοδομής (5η κατηγορία) και ότι ανέχθηκε και/ή επέτρεψε την κατοχή ή χρήση οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή (11η κατηγορία). Η κατηγορούμενη 5 εταιρεία αντιμετωπίζει τις κατηγορίες 6 και
6. Κατηγορείται ότι κατά ή περί τον Ιούλιο του 2020 υπό την ιδιότητα της ως νόμιμος κάτοχος της επίδικης οικοδομής ανέχθηκε και/ή επέτρεψε τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης της οικοδομής χωρίς άδεια οικοδομής (6η κατηγορία) και ότι ανέχθηκε και/ή επέτρεψε την κατοχή ή χρήση οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή (12η κατηγορία). Τέλος η κατηγορούμενη 7 αντιμετωπίζει τις κατηγορίες 4 και
7. Κατηγορείται ότι κατά ή περί τον Ιούλιο του 2020 υπό την ιδιότητα της ως διευθύντρια και/ή αξιωματούχος της κατηγορούμενης 6 εταιρείας της παρείχε συνδρομή να διαπράξει το αδίκημα της μετατροπής της εγκεκριμένης χρήσης οικοδομής χωρίς άδεια οικοδομής (4η κατηγορία) και το αδίκημα της κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή (10η κατηγορία). Η επίδικη οικοδομή σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος των επίδικων κατηγοριών βρίσκεται στο τεμάχιο 1502, Φ/Σχ. 21/63Ε2, Τμήμα 2 στην Αγλαντζιά. Την ίδια ημέρα που ο παραπονούμενος Δήμος καταχώρησε το κατηγορητήριο της παρούσας υπόθεσης καταχώρησε και την επίδικη μονομερή αίτηση η οποία έχει 4 αιτητικά. Το Δικαστήριο αφού εξέτασε την επίδικη αίτηση στις 31.7.2020 εξέδωσε Διάταγμα σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 20(3Α) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 με το οποίο διατάχθηκε η αναστολή κάθε περαιτέρω εργασίας αναφορικά με την επίδικη οικοδομή. Το αιτητικό Β της αίτησης με το οποίο ο Δήμος αιτείται την έκδοση προστακτικού και/ή συντηρητικού και/ή ενδιάμεσου και/ή προσωρινού διατάγματος με το οποίο να διατάσσονται οι κατηγορούμενοι διά μέσω των υπαλλήλων και/ή αξιωματούχων και/ή εταίρων στο Έργο και/ή συνεργατών και/ή εργολάβων και/ή αντιπροσώπων αυτών και οι εταίροι του έργου, να δώσουν τις σχετικές εντολές και οδηγίες για να τερματίσουν και/ή να αναστείλουν και/ή να διακόψουν αμέσως τη διεξαγωγή οποιασδήποτε οικοδομικής εργασίας και/ή χρήσης της επίδικης οικοδομής μέχρι της τελικής εκδίκασης της υπόθεσης ή/και μέχρι νεοτέρων οδηγιών του Δικαστηρίου διατάχθηκε να επιδοθεί στους καθ' ων η αίτηση. Με το αιτητικό Γ ο Δήμος ζητά οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει εύλογη και δίκαιη και με το αιτητικό Δ να του επιδικασθούν τα έξοδα της αίτησης. Όταν το Διάταγμα επιδόθηκε στους καθ' ων η αίτηση αυτοί καταχώρησαν μία κοινή ένσταση και η αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Κανένα από τα πρόσωπα τα οποία ορκίστηκαν στις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα δεν αντεξετάστηκαν. Η ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ Η αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στα άρθρα 2, 3, 4 και 20

(1)και (3Α) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, στα άρθρα 4

(1)και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 ΘΘ. 1 και 4, στα άρθρα 4 και 62 του περί Δήμων Νόμου 111/1985 και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και συνοδεύεται από σχετική ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Γιάγκου. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση η οποία έχει έκταση 9 σελίδες και στην οποία επισυνάφθηκαν 14 τεκμήρια περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: ο ενόρκως δηλών είναι Δημοτικός Μηχανικός στον Δήμο Αγλαντζιάς και προϊστάμενος της Τεχνικής Υπηρεσίας του. Ο καθ' ου η αίτηση 1 είναι ίδρυμα με έδρα τη Λευκωσία και είναι ο συντονιστής και τελικός δικαιούχος του έργου «Ανοικτό Κέντρο Υποδοχής για Ευάλωτα Πρόσωπα Αιτητές Διεθνούς Προστασίας» το οποίο σκοπεύει να υλοποιήσει εντός της οικοδομής. Ο καθ' ου η αίτηση 2 είναι ο Πρόεδρος της διοίκησης του ως άνω ιδρύματος, το εκπροσωπεί νομικά και έχει την ευθύνη των πράξεων και παραλείψεών του. Ο καθ' ου η αίτηση 3 ορίστηκε από το ως άνω ίδρυμα ως ο υπεύθυνος του ως άνω έργου. Ο καθ' ου η αίτηση 4 είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης της οικοδομής που βρίσκεται στην οδό XXXXX 2, τεμάχιο XXXXX, Φ/Σχ. 21/63Ε2, Τμήμα 2, εντός των ορίων του Δήμου Αγλαντζιάς και η καθ' ης η αίτηση 5 εταιρεία παρουσιάζεται ως η νόμιμη κάτοχος της επίδικης οικοδομής την οποία ενοικίασε στην καθ' ης η αίτηση 6 εταιρεία δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 18.2.

1. Η καθ' ης η αίτηση 7 είναι η μοναδική διευθύντρια της καθ' ης η αίτηση 6 εταιρείας η οποία ενοικίασε την οικοδομή για περίοδο 4 ετών. Ισχυρίζεται πως από τον φάκελο τον οποίο έχει στην κατοχή του φαίνεται ότι για την επίδικη οικοδομή εκδόθηκε στις 12.8.1980 η Άδεια Οικοδομής με αριθμό Ε 15344 βάσει της οποίας η εγκεκριμένη χρήση της οικοδομής είναι ως κατοικία και περιλαμβάνει ψυχιατρική κλινική στο ισόγειο και τμήμα του ημιυπόγειου, 3 διαμερίσματα στον 1ο όροφο, περίφραξη και υπόγειο χώρο στάθμευσης που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες της οικοδομής. Η εν λόγω άδεια οικοδομής δεν τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα και για την εν λόγω οικοδομή ουδέποτε υποβλήθηκε ούτε και εκδόθηκε πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Από όσα πληροφορήθηκε από τις υπηρεσίες του Δήμου η εν λόγω οικοδομή ήταν ακατοίκητη από το έτος
2. Περί τις αρχές Φεβρουαρίου 2020 πληροφορήθηκε από περίοικους της περιοχής ότι εντός της οικοδομής ξεκίνησαν οικοδομικές εργασίες και εργασίες μετατροπής της εγκεκριμένης χρήσης της οικοδομής προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως κέντρο φιλοξενίας αιτητών διεθνούς προστασίας. Στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης ο Δήμαρχος Αγλαντζιάς κάλεσε σε συνάντηση τους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 και στην εν λόγω συνάντηση που έγινε στις 18.2.2020 παρίστατο και ο ίδιος. Στη συνάντηση πληροφορήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 ότι στις 7.2.2020 υπογράφηκε συμφωνία επιδότησης για το έργο «Ανοικτό Κέντρο Υποδοχής για Ευάλωτα Πρόσωπα Αιτητές Διεθνούς Προστασίας» μεταξύ της Μονάδας Ευρωπαϊκών Ταμείων του Υπουργείου Εσωτερικών και των καθ' ων η αίτηση 1 και 6 ως τελικών δικαιούχων του έργου έναντι ποσού €899.
3. Το έργο στοχεύει στην παροχή φιλοξενίας σε ευάλωτα πρόσωπα αιτητές διεθνούς προστασίας και θα έχει συνολική διάρκεια 22 μήνες που θα ξεκινούσε την 1.2.2020 και θα έληγε στις 30.11.
4. Οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 κατά την ως άνω συνάντηση κατέθεσαν επίσης την πρόταση που υποβλήθηκε στα πλαίσια υλοποίησης του έργου στην οποία αναφέρεται ότι το έργο θα υλοποιηθεί εντός της επίδικης οικοδομής η οποία όμως δεν διαθέτει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης και η εγκεκριμένη χρήση της είναι ως κατοικία/ψυχιατρική κλινική. Ισχυρίζεται ότι καμία αίτηση δεν υποβλήθηκε για αλλαγή της χρήσης της και πως ο Δήμος στις 19.2.2020 απέστειλε στον καθ' ου η αίτηση 4 επιστολή με την οποία τον ενημέρωνε για την πιθανότητα για χρειαζόταν πολεοδομική άδεια για την προτεινόμενη νέα χρήση της οικοδομής. Στις 24.2.2020 επισκέφθηκε την οικοδομή και διαπίστωσε ότι εκεί είχε τοποθετηθεί κάδος απόρριψης απορριμμάτων και είχαν ξεκινήσει εργασίες μετατροπής της εγκεκριμένης χρήσης της ή και οικοδομικές εργασίες που σκοπό είχαν τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης της χωρίς να έχουν εξασφαλιστεί οι απαραίτητες άδειες για τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης της επίδικης οικοδομής. Στις 13.5.2020 επιδόθηκε επιστολή των δικηγόρων του Δήμου ημερομηνίας 11.5.2020 προς τον καθ' ου η αίτηση 4 με την οποία τον καλούσαν να τερματίσει άμεσα τις εν λόγω εργασίες. Στην εν λόγω επιστολή ο καθ' ου η αίτηση 4 απάντησε με ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 13.5.2020 στο οποίο ανέφερε ότι οι καθ' ων η αίτηση 2 και 3 είναι οι ενοικιαστές της οικοδομής και ότι δεν προέβηκαν σε δομικές αλλαγές στο κτίριο παρά μόνο σε εργασίες καθαριότητας. Σε επιτόπου επιθεώρηση που διεξήγαγε στις 25.5.2020 διαπίστωσε ότι είχαν ξεκινήσει εργασίες μετατροπής της εγκεκριμένης χρήσης της οικοδομής χωρίς να έχουν εξασφαλιστεί οι αναγκαίες άδειες από την αρμόδια αρχή. Στις 10.6.2020 έλαβε επιστολή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως ημερομηνίας 19.5.2020 η οποία είχε αποσταλεί στους καθ' ων η αίτηση 1 και 2 με την οποία ενημερώνονταν ότι για την προτιθέμενη ανάπτυξη ήταν απαραίτητη η υποβολή πολεοδομικής αίτησης για προσθήκες/μετατροπές στην επίδικη οικοδομή και για την αλλαγή της χρήσης της ψυχιατρικής κλινικής σε κέντρο υποδοχής για ευάλωτα πρόσωπα αιτητές διεθνούς προστασίας. Μετά την επιθεώρηση στις 25.5.2020 δεν παρατηρήθηκε οποιαδήποτε δραστηριότητα μέχρι και τις 15.7.2020 όταν πληροφορήθηκαν από περίοικους ότι εντός της οικοδομής διεξάγονταν εργασίες. Κατά την νέα επίσκεψή του διαπίστωσε ότι στο ισόγειο της οικοδομής διεξάγονταν εργασίες για τοποθέτηση ντουζιέρων, τουαλετών, μπογιατίσματα, συντήρηση τοιχοποιίας από ρωγμές και αφαίρεση διαχωριστικών. Ισχυρίζεται επίσης ότι η συνέχιση των εργασιών συνιστά κίνδυνο για την οικοδομή και τους πιθανούς χρήστες της καθότι οι σχετικές αλλαγές δεν έχουν ελεγχθεί ούτε έχουν εγκριθεί από πλευράς κανόνων ασφαλείας με αποτέλεσμα οι συνέπειες να είναι άκρως επικίνδυνες σε περίπτωση ολοκλήρωσης των εργασιών μετατροπής και χρήσης της οικοδομής για υλοποίηση του έργου. Εάν υποβαλλόταν η αίτηση για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας θα ζητούνταν οι απόψεις από την Πυροσβεστική Υπηρεσία, το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας, τις Υγειονομικές Υπηρεσίες και τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας. Σε περίπτωση που συνεχιστούν οι εργασίες θα προκληθεί ανεπανόρθωτη βλάβη και θα είναι δύσκολο ή/και αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αφού αν ολοκληρωθούν οι εργασίες και κατοικηθεί η οικοδομή οι τυχόν παρατυπίες ή/και η αλλαγή χρήσης της δεν θα μπορούν πλέον να διορθωθούν. Ισχυρίζεται επίσης ότι η λειτουργία της οικοδομής ως κέντρο φιλοξενίας εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τη δημόσια ασφάλεια και υγεία αφού αυτή θα λειτουργεί χωρίς να έχει ελεγχθεί από πλευράς κανόνων ασφάλειας και πυροπροστασίας και χωρίς έλεγχο για την τήρηση των βασικών κανόνων υγιεινής. Η ΕΝΤΑΣΗ Οι καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν κοινή ένσταση με την οποία προβάλλουν 12 λόγους για την απόρριψη της παρούσας αίτησης. Ισχυρίζονται μεταξύ άλλων ότι η αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/1960, ότι οι αιτητές δεν έχουν καταδείξει ότι θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση μη απολυτοποίησης των αιτούμενων διαταγμάτων, η αίτηση είναι κακόπιστη και εκδικητική και εξυπηρετεί αλλότριους σκοπούς, η αίτηση είναι πρόωρη, η αίτηση υποβλήθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση με αποτέλεσμα να επηρεάζονται δυσμενώς τα δικαιώματα και/ή τα συμφέροντα των καθ' ων η αίτηση, οι αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια καθότι απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα ή και έγγραφα και τα αιτούμενα διατάγματα αποστερούν από τους καθ' ων η αίτηση τη δυνατότητα να διεξάγουν εργασίες συντήρησης και/ή βελτίωσης εγκεκριμένης οικοδομής. Η ένσταση στηρίζεται μεταξύ άλλων στα άρθρα 2, 3, 4 και 20

(1), (3Α) και 4Β του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, στα άρθρα 4 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στα άρθρα 23, 24, 29, 30, 31, 32 και 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Δ.48 ΘΘ. 1 - 9 και Δ.64, στον περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμο 90/1972, στο Γενικό Διάταγμα Ανάπτυξης Αρ. 3774 ημερομηνίας 28.11.2003 (Κ.Δ.Π. 859/2003), στον περί Δήμων Νόμο 111/1985 στην πρακτική, νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και συνοδεύεται από σχετικές ένορκες δηλώσεις του κ. Αλέξη Σοφοκλέους και της κας Δέσποινας Χατζημάρκου. Ο κ. XXXXX Σοφοκλέους με την ένορκή του δήλωση η οποία αποτελείται από 18 σελίδες και έχει επισυνημμένα σε αυτή 6 τεκμήρια ισχυρίζεται ότι είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης της επίδικης οικοδομής και είναι εξουσιοδοτημένος από όλους τους καθ' ων η αίτηση να καταχωρήσει την εν λόγω ένορκη δήλωση. Ισχυρίζεται ότι ο παραπονούμενος Δήμος παρέλειψε να αποκαλύψει ότι στο έργο εμπλέκονται και μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί και ότι η επίδικη οικοδομή αποτελείται από διάφορα τμήματα αφήνοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα ενιαίο κτίσμα. Ισχυρίζεται ότι οι εργασίες οι οποίες έλαβαν χώρα στην επίδικη οικοδομή δεν αποτελούν εργασίες μετατροπής της εγκεκριμένης χρήσης της ούτε είναι δομικές εργασίες για να απαιτείται η προηγούμενη λήψη άδειας από την αρμόδια αρχή σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κεφ. 96 αλλά είναι εργασίες συντήρησης και βελτίωσης που αφορούν καθαρισμό επιφανειών, αφαίρεση σωμάτων καλοριφέρ, παλαιών κλιματιστικών και ειδών υγιεινής σε υφιστάμενες τουαλέτες. Ισχυρίζεται επίσης ότι ο κ. Γιάγκου, σε αντίθεση με όσα αναφέρει στην ένορκή του δήλωση, μετέβη πρώτη φορά στην επίδικη οικοδομή στις 25.5.2020 και ανέφερε στον ίδιο και στον καθ' ου η αίτηση 3 που ήταν παρόντες ότι οι εργασίες που διεξάγονταν εκεί ήταν εργασίες συντήρησης με εξαίρεση μερικές γυψοσανίδες που είχαν αφαιρεθεί από το μεσοπάτωμα. Ισχυρίστηκε επίσης ότι σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον κ. Γιάγκου εκείνος του ανέφερε ότι δεν συμμερίζεται την άποψη ότι στο υποστατικό είχαν παρανόμως ξεκινήσει εργασίες ανέγερσης οικοδομής και/ή εργασίες αλλαγής της εγκεκριμένης χρήσης χωρίς την εξασφάλιση των απαραίτητων αδειών. Ισχυρίζεται επίσης ότι η ερμηνεία που δίδεται από τον Δήμο στις εργασίες ως οικοδομικές είναι παραπλανητική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και οι εργασίες που έγιναν δεν εμπίπτουν εντός του όρου «δομικές αλλαγές» για τις οποίες υφίσταται η αναγκαιότητα λήψης προγενέστερης άδειας. Ισχυρίζεται επίσης ότι το άρθρο 20 (3Α) του Κεφ. 96 αφορά επείγουσες περιπτώσεις όπου πρόσωπα προβαίνουν σε ανεγέρσεις οικοδομών χωρίς να έχουν τις απαραίτητες άδειες και όχι τις περιπτώσεις όπου απλά διεξάγονται εργασίες συντήρησης σε μια ήδη εγκεκριμένη οικοδομή. Ισχυρίζεται ότι το εκδοθέν διάταγμα ημερομηνίας 31.7.2020 διατάσσει γενικά και αόριστα την αναστολή κάθε περαιτέρω εργασίας αναφορικά με την οικοδομή και ότι κάτι τέτοιο αντιβαίνει το συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμα που καθένας έχει να απολαμβάνει την ακίνητη περιουσία του. Ισχυρίζεται ότι η καταχώριση της παρούσας ποινικής υπόθεσης είναι πρόωρη αφού οι εργασίες που διεξάγονται δεν σκοπεύουν στη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης της οικοδομής και πως η διαδικασία χρησιμοποιείται ως απαγορευτική μελλοντικής διάπραξης ποινικού αδικήματος και για να ικανοποιηθεί το αίσθημα των δημοτών του Δήμου οι οποίοι ενίστανται στη δημιουργία κέντρου φιλοξενίας μεταναστών. Ισχυρίζεται επίσης ότι στην παρούσα υπόθεση δεν συντρέχει το στοιχείο του κατεπείγοντος που είναι δικαιοδοτικός όρος έκδοσης τέτοιας φύσεως διατάγματος αφού ο Δήμος είχε επικοινωνία με τους καθ' ων η αίτηση από τον Φεβρουάριο και απευθύνθηκε στο Δικαστήριο τον Ιούλιο. Η άλλη ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των καθ' ων η αίτηση υπογράφηκε από την κα Χατζημάρκου η οποία ισχυρίζεται ότι είναι Πολιτικός Μηχανικός και μέλος του Ε.Τ.Ε.Κ. Στις 21.4.2020 έλαβε οδηγίες από τον καθ' ου η αίτηση 3 εκ μέρους του Οργανισμού «UNIVERSITAS» που είναι ο τελικός δικαιούχος του έργου Ανοικτό Κέντρο Υποδοχής για Ευάλωτα Πρόσωπα Αιτητές Διεθνούς Προστασίας να αναλάβει την εκπροσώπησή τους στο επίδικο έργο ως ανεξάρτητος Πολιτικός Μηχανικός. Οι εργασίες που θα διεξάγονταν εκεί αφορούν επισκευή επιχρισμάτων, εσωτερικά και εξωτερικά μπογιατίσματα, απομάκρυνση παλαιού εξοπλισμού, καθάρισμα της αυλής και άλλα. Ισχυρίζεται ότι οι εργασίες αποτελούν μόνο εργασίες συντήρησης και βελτίωσης της οικοδομής και δεν είναι δομικές εργασίες με τις οποίες μετατρέπεται οποιαδήποτε διάσταση της επίδικης οικοδομής και για τις οποίες απαιτείται η προηγούμενη λήψη σχετικής άδειας από την αρμόδια αρχή. Ισχυρίζεται τέλος ότι η χρήση για την οποία προορίζεται το επίδικο έργο είναι ακριβώς η ίδια με την υφιστάμενη αφού η οικοδομή κατέχει άδεια για χρήση ως ψυχιατρική κλινική και το έργο θα χρησιμοποιηθεί και για παροχή ιατρικών υπηρεσιών και ψυχολογικής στήριξης στα πρόσωπα αιτητές διεθνούς προστασίας που θα φιλοξενούνται εκεί. ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Κατά την ημέρα που η αίτηση ήταν ορισμένη για ακρόαση οι δικηγόροι των διαδίκων με τις αγορεύσεις τις υποστήριξαν ο καθένας τις θέσεις του διαδίκου που εκπροσωπεί. Έχω μελετήσει τις θέσεις τους, τις έχω υπόψη μου και θα αναφερθώ σε αυτές όπου κρίνω ότι είναι αναγκαίο. Η κα Αμερικάνου εισηγήθηκε ότι πληρούνται οι 3 προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 καθώς επίσης ότι το «ισοζύγιο της ευχέρειας» κλίνει υπέρ των αιτητών. Εισηγήθηκε επίσης την απόρριψη όλων των λόγων ένστασης και τη συνέχιση της ισχύος του εκδοθέντος Διατάγματος. Ο κ. Φρακάλας εκ μέρους όλων των καθ' ων η αίτηση εισηγήθηκε ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος ούτε η αναγκαιότητα συνέχισης της ισχύος του και ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να ακυρωθεί το εκδοθέν Διάταγμα. Ειδικότερα εισηγήθηκε ότι δεν συντρέχει η τρίτη προυπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 δηλαδή ότι εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι αδύνατη η απονομή δικαιοσύνης στο μέλλον. Εισηγήθηκε επίσης ότι ακόμα και στην περίπτωση που πληρούνταν οι 3 προϋποθέσεις του άρθρου 32 και πάλι δεν θα έπρεπε να γινόταν απόλυτο το εκδοθέν διάταγμα επειδή το «ισοζύγιο της δικαιοσύνης» θα έγερνε προς την πλευρά των καθ' ων η αίτηση οι οποίοι σε αυτό το ενδεχόμενο θα υφίσταντο ανεπανόρθωτη ζημιά λόγω της αδυναμίας τους να είναι συνεπείς με τις συμβατικές τους υποχρεώσεις που ανέλαβαν με το Υπουργείο Εσωτερικών. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδίδει Διατάγματα και η εξουσία αυτή πηγάζει από το Δίκαιο της Επιείκειας και η δικαιοδοσία για την έκδοσή τους στο Κυπριακό Δίκαιο παρέχεται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60. Ειδικότερα σε ό,τι αφορά την επίδικη υπόθεση παρόμοια πρόνοια περιέχεται στον περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμο, Κεφ. 96 και ειδικότερα στο άρθρο 20(3Α), το οποίο ρητά παραπέμπει στις διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στον περί Δικαστηρίων Νόμο και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Το εν λόγω άρθρο 20(3Α) προνοεί τα ακόλουθα: «(3Α) Το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκδικάζεται κατηγορία που προσάχθηκε εναντίον κάποιου προσώπου για αδίκημα που διαπράχθηκε κατά παράβαση του εδαφίου

(1)δύναται κατόπι αίτησης ex parte να διατάξει αναστολή κάθε περαιτέρω εργασίας αναφορικά με κάποια υπό ανέγερση, κατεδάφιση, κατασκευή ή ανοικοδόμηση οικοδομή ή οδό ή την υπό μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης της οικοδομής, μέχρι την τελική εκδίκαση της υπόθεσης αναφορικά με την οποία προσάχθηκε η κατηγορία: Νοείται ότι η έκδοση τέτοιου διατάγματος υπόκειται στις διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, των περί Δικαστηρίων Νόμων και των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών». Στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του Κεφ. 96 δίδεται ο ορισμός της μετατροπής ο οποίος έχει ως ακολούθως: "μετατροπή", "προσθήκη" ή "επισκευή", όταν χρησιμοποιείται σε αναφορά για οικοδομές, σημαίνει οποιαδήποτε δομική μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή με την οποία οποιαδήποτε διάσταση τέτοιας οικοδομής μετατρέπεται, αλλά δεν περιλαμβάνει: (α) την αντικατάσταση των κεραμιδιών, πηλού ή άλλης ύλης με σκοπό να καταστήσουν υδατοστεγή οποιαδήποτε στέγη (β) την επισκευή οποιασδήποτε υφιστάμενης θύρας της οποίας τα φύλλα δεν ανοίγουν ή προβάλλονται εντός οδού (γ) την επισκευή οποιουδήποτε παραθύρου εξώστη ή βεράντας το οποίο δεν ανοίγει ή προβάλλεται εντός οδού (δ) τον ασβεστοχρωματισμό, υδατοχρωματισμό, επικονίαση ή βαφή οποιουδήποτε τοίχου, οροφής, ξύλινης ή σιδερένιας κατασκευής σε οποιαδήποτε οικοδομή (ε) την επανατοποθέτηση, επανατοποθέτηση σανίδων ή πλακακιών οποιουδήποτε πατώματος ή δαπέδου που περιέχεται εντός των εξωτερικών τοίχων οποιασδήποτε οικοδομής ή εντός οποιουδήποτε υφιστάμενου εξώστη ή βεράντας προσαρτημένου στην οικοδομή, αλλά ο οποίος δεν ανοίγει ή προβάλλεται εντός οδού. Το άρθρο 3

(1)του Κεφ. 96 έχει ως ακολούθως: «Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- (α) . (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή .. (ε) να μετατρέψει ή επιτρέψει ή ανεχθεί τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης μιας οικοδομής. (στ) να αρχίζει προβαίνοντας σε οποιαδήποτε από τις εργασίες ή από τα ζητήματα που εκτίθενται πιο πάνω, χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως: Νοείται ότι, άδεια δυνάμει του παρόντος άρθρου είναι δυνατό να αφορά αποκλειστικά συγκεκριμένο τμήμα οικοδομής ή οποιαδήποτε προσαρτήματα σε αυτή και αυτή η άδεια δε θα αποτελεί άδεια για άλλα τμήματα της οικοδομής για τα οποία δεν έχει εκδοθεί άδεια μετά την εξέταση σχετικής αίτησης». Το άρθρο 10

(1)του Κεφ. 96 προβλέπει ότι «Ουδέν πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής, μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή σε σχέση με την εν λόγω οικοδομή ή τμήματος αυτής, ανεξάρτητα αν χορηγήθηκε άδεια για την οικοδομή ή τμήμα της, με βάση το άρθρο 3 του παρόντος Νόμου». Το άρθρο 20

(1)του Κεφ. 96 έχει ως ακολούθως: «Ανεξαρτήτως από την επιβολή οποιουδήποτε διοικητικού προστίμου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, πρόσωπο το οποίο - (α) Ανεγείρει οικοδομή χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει άδεια οικοδομής, όπως προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 3· (β) παραβιάζει τις διατάξεις του εδαφίου

(2)του άρθρου 10∙ (γ) κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής πριν από την έκδοση πιστοποιητικού έγκρισης από την αρμόδια αρχή, όπως απαιτείται σύμφωνα με τις διατάξεις του εδαφίου

(1)του άρθρου 10∙ .. διαπράττει αδίκημα για το οποίο υπόκειται σε περίπτωση πρώτης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000) ή και στις δύο ποινές μαζί και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες ευρώ (€20.000) ή και στις δύο ποινές μαζί». Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου επεξηγήθηκε και διασαφηνίστηκε σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd

(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motoria Ltd

(1987)1 C.L.R. 303, Louis Vouitton v. Δέρμοσακ Λίμιτεδ κ.ά.

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453) και από την επί του θέματος νομολογία προκύπτει ότι για να εκδοθεί κάποιο ενδιάμεσο Διάταγμα πρέπει να συντρέχουν οι τρεις πιο κάτω προϋποθέσεις: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία και (γ) ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του Διατάγματος. Επιπρόσθετα, στις υποθέσεις Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd, Κούνουνα v. C. & A. Simonos Ltd

(2002)1 Α.Α.Δ. 1361 και Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χατζηβασίλη

(1989)1Ε Α.Α.Δ. 152, αναφέρθηκε ότι η ύπαρξη απλώς των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει ένα τέτοιο Διάταγμα (Εκδόσεις «Αρκτίνος» Λτδ κ.ά. ν. Λοϊζίδου, Πολιτική Έφεση Ε7/2018, ημερομηνίας 21.3.2019). Το Δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης δεν προχωρεί στο στάδιο αυτό σε κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, νοουμένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, αυτό ανάγεται κατ' εξοχή στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Τα ίδια λέχθηκαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Είναι επίσης νομολογημένο ότι η άσκηση κρίσης επί σοβαρών και περίπλοκων ζητημάτων στα πλαίσια αίτησης για παρεμπίπτον Διάταγμα δεν ενδείκνυται (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D.

(1999)1 Α.Α.Δ. 225). Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι ως άνω προϋποθέσεις σημειώνοντας ότι το Δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης δεν προχωρεί στο στάδιο αυτό στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, νοουμένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas (πιο πάνω), αυτό ανάγεται κατ' εξοχή στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Βέβαια κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των 3 προϋποθέσεων είναι αναγκαία, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd (πιο πάνω), αλλά με κανένα τρόπο δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι τα όσα ακολουθούν αποτελούν την τελεσίδικη κρίση του Δικαστηρίου. Διαπιστώνεται απλώς η παρουσία ή η απουσία οποιουδήποτε θεμελιακού προβλήματος στο πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο της αίτησης που θα άφηναν έκδηλα ανικανοποίητες τις 3 προϋποθέσεις. Προϋπόθεση (α) - Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση Η 1η προϋπόθεση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης. Το Δικαστήριο εξετάζοντας αυτή την προϋπόθεση εξετάζει κατά πόσο από τα δικόγραφα τα οποία βρίσκονται ενώπιόν του αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση. Δεν χρειάζεται στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο οι αιτητές να αποδείξουν το ουσιαστικό του δικαιώματός τους αλλά να δείξουν στο Δικαστήριο ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της ύπαρξής του. Το Δικαστήριο σε αυτό το αρχικό στάδιο δεν θα αποφασίσει τελεσίδικα οτιδήποτε ούτε θα καταλήξει επί της βασιμότητας των εκατέρωθεν ισχυρισμών. Έχοντας αυτό υπόψη αναφέρω ότι οι ισχυρισμοί των αιτητών ότι η εγκεκριμένη χρήση της επίδικης οικοδομής είναι ως κατοικία περιλαμβάνουσα ψυχιατρική κλινική στο ισόγειο και σε τμήμα του ημιυπόγειου φαίνονται να είναι βάσιμοι και προς τούτο είναι σχετικό το αντίγραφο της άδειας οικοδομής την οποία επισύναψαν ως τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση που καταχώρησαν. Διαπιστώνω επίσης ότι οι καθ' ων η αίτηση δεν αμφισβήτησαν τον εν λόγω ισχυρισμό. Φαίνεται επίσης ότι στην επίδικη οικοδομή διεξάγονται εργασίες κάτι το οποίο δεν αμφισβήτησαν οι καθ' ων η αίτηση αφού ισχυρίζονται ότι αυτές είναι εργασίες συντήρησης και βελτίωσης. Επίσης ο ισχυρισμός ότι η επίδικη οικοδομή θα χρησιμοποιηθεί μελλοντικά ως Κέντρο Υποδοχής για Ευάλωτα Πρόσωπα Αιτητές Διεθνούς Προστασίας φαίνεται να είναι βάσιμος αφού και οι καθ' ων η αίτηση τον παραδέχονται. Ο άλλος ισχυρισμός του Δήμου ότι για την επίδικη οικοδομή δεν υφίσταται πιστοποιητικό τελικής έγκρισης που αποτελεί επίδικο θέμα των κατηγοριών 7 έως 12 επίσης δεν αμφισβητήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση αφού ουδέποτε ισχυρίστηκαν ότι υφίσταται το εν λόγω πιστοποιητικό. Δεν αμφισβητήθηκε επίσης ούτε ο ισχυρισμός του Δήμου ότι η επίδικη οικοδομή κατέχεται και χρησιμοποιείται σήμερα από τους καθ' ων η αίτηση 1 και 6 και σχετικά είναι τα τεκμήρια 4 και 6 της ένορκης δήλωσης των αιτητών και το τεκμήριο 1 της ένορκης δήλωσης των καθ' ων η αίτηση. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω φαίνεται να αποκαλύπτεται αντικειμενικά η διάπραξη του επίδικου ποινικού αδικήματος της μετατροπής της εγκεκριμένης χρήσης της οικοδομής χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή και της κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης συνεπώς φαίνεται ότι η ως άνω 1η προϋπόθεση της ύπαρξης συζητήσιμης υπόθεσης ικανοποιείται. Το κατά πόσο οι εν λόγω εργασίες συνιστούν «μετατροπή» εν τη εννοία του Κεφ. 96 για την οποία είναι αναγκαία η προηγούμενη εξασφάλιση σχετικής άδειας από την αρμόδια αρχή το θέμα αυτό θα αποφασιστεί στα πλαίσια της κυρίως δίκης και όχι στο παρόν στάδιο. Για το στάδιο αυτό αρκεί να λεχθεί ότι δεν φαίνεται οι καθ' ων η αίτηση να εξασφάλισαν τέτοια άδεια ως προβλέπει ο σχετικός νόμος αφού η θέση τους είναι ότι αυτή η άδεια δεν ήταν αναγκαία λόγω της φύσης των επίδικων εργασιών. Προϋπόθεση (β) - Ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας Κατά την εξέταση της συνδρομής ή όχι της προϋπόθεσης της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας το Δικαστήριο θα ικανοποιηθεί ότι αυτή υφίσταται εφόσον οι αιτητές δείξουν ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουν αυτό στο επίπεδο που θα απαιτείτο να πράξουν για να αποδείξουν την υπόθεσή τους. Η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας σε αυτό το στάδιο γίνεται στη βάση της προσαχθείσας ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας, χωρίς αυτό όμως να ασχολείται με αντικρουόμενους ισχυρισμούς ή να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα. Έχοντας υπόψη μου ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν αμφισβητείται ότι η εγκεκριμένη χρήση της επίδικης οικοδομής είναι ως κατοικία περιλαμβάνουσα ψυχιατρική κλινική στο ισόγειο για την οποία δεν φαίνεται να έχει εκδοθεί άδεια για την μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης της καθώς επίσης ότι για την εν λόγω οικοδομή δεν εκδόθηκε πιστοποιητικό τελικής έγκρισης και ότι αυτή κατέχεται από τους καθ' ων η αίτηση φαίνεται αντικειμενικά ότι οι αιτητές έχουν ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι δεν μου διαφεύγει ο ισχυρισμός των καθ' ων η αίτηση ως εκφράστηκε από την ενόρκως δηλούσα κα Χατζημάρκου ότι η χρήση για την οποία προορίζεται το επίδικο έργο είναι ακριβώς η ίδια με την υφιστάμενη για την οποία ήδη η επίδικη οικοδομή κατέχει άδεια για χρήση ως ψυχιατρική κλινική. Είναι νομολογημένο όμως ότι η άσκηση κρίσης επί σοβαρών και περίπλοκων ζητημάτων στα πλαίσια αίτησης για παρεμπίπτον Διάταγμα δεν ενδείκνυται (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D.

(1999)1 Α.Α.Δ. 225) και για το λόγο αυτό οι πιο πάνω ισχυρισμοί ότι η χρήση για την οποία προορίζεται το επίδικο έργο είναι ακριβώς η ίδια με την υφιστάμενη και ως εκ τούτου δεν ήταν αναγκαία η προηγούμενη λήψη σχετικής άδειας θα κριθούν και αξιολογηθούν κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης και όχι στο παρόν στάδιο. Δεν αμφισβητήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση ούτε ο ισχυρισμός πως το ακίνητο εντός του οποίου βρίσκεται η επίδικη οικοδομή είναι εντός των ορίων του παραπονούμενου Δήμου ο οποίος είναι η αρμόδια αρχή για την έκδοση των αναγκαίων αδειών σύμφωνα με τον επίδικο νόμο Κεφ. 96 και συνεπώς νομιμοποιείται να καταχωρήσει την επίδικη υπόθεση. Με τα πιο πάνω υπόψη και για τους σκοπούς της υπό κρίση αίτησης, το Δικαστήριο ικανοποιείται ότι ο Δήμος προσκόμισε μαρτυρία η οποία δημιουργεί ορατή πιθανότητα επιτυχίας αφού σύμφωνα με τους δικούς του ισχυρισμούς αλλά και τους ισχυρισμούς των καθ' ων η αίτηση φαίνεται ότι στην επίδικη οικοδομή διεξάγονται εργασίες και ότι αυτή κατέχεται και χρησιμοποιείται από τους καθ' ων η αίτηση χωρίς προηγουμένως να έχουν εξασφαλιστεί η σχετική άδεια και το απαραίτητο πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Προϋπόθεση (γ) - Πιθανότητα πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς Η 3η προϋπόθεση, ήτοι να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος, συναρτάται με τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον αιτητή της θεραπείας που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (Παναγίδης v. Παναγίδης

(2001)1 Α.Α.Δ. 396). Το κριτήριο αυτό ικανοποιείται όταν οι αποζημιώσεις που θα αποδοθούν στο τέλος της δίκης θεωρείται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Τέτοια περίπτωση υπάρχει όταν ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Αντίθετα, εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία, τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και γι' αυτό δεν μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (Παπαστράτης ν. Πιερίδης

(1979)1 Α.Α.Δ. 231, Κυρισάββα ν. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245). Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία (M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.ά. v. The Timberland Co

(1997)1 Α.Α.Δ. 1791). Ακόμη χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Highgate Primary School Ltd v. Φυλακτίδη κ.ά.

(2009)1 Α.Α.Δ. 317: «Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους, σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Στην υπόθεση Εκδόσεις «Αρκτίνος» Λτδ κ.ά. ν. Λοϊζίδου, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε7/2018, ημερομηνίας 21.3.2019 λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την υπό συζήτηση προυπόθεση: «Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32

(1)σχετίζεται με τη δυνατότητα απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως έχει κατ΄ επανάληψη νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με μια πιο ευρεία αντίκρυση της προστασίας των δικαιωμάτων του προσώπου το οποίο επιδιώκει δικαστική θεραπεία. Με δεδομένο ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν θα ήταν επαρκής η θεραπεία των αποζημιώσεων για να απονεμηθεί ορθά η δικαιοσύνη, τα Δικαστήρια της επιείκειας προχωρούν στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων. Το τρίτο αυτό κριτήριο εξετάζεται προτού το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του εξουσία προκειμένου να αποφασίσει κατά πόσο θα είναι δίκαιο ή πρόσφορο να προχωρήσει στην έκδοση διατάγματος. Εν τέλει, η αδυναμία στην απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο συναρτάται από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, υπό την αίρεση πάντα ότι δεν αρκούν γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί προς τεκμηρίωση και ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης, αλλά αιτιολόγηση με σαφή και θετική μαρτυρία». Στην παρούσα υπόθεση ο κ. Γιάγκου εκ μέρους του Δήμου ισχυρίζεται ότι η συνέχιση των εργασιών θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη και θα είναι δύσκολο ή/και αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αφού αν ολοκληρωθούν οι εργασίες και κατοικηθεί η οικοδομή οι τυχόν παρατυπίες και η αλλαγή χρήση της δεν θα μπορούν πλέον να διορθωθούν. Επίσης ισχυρίζεται ότι οι κίνδυνοι για την ασφάλεια και την υγεία όσων εργάζονται εκεί ή/και θα διαμένουν μελλοντικά εκεί είναι δεδομένοι και δεν θα μπορούν να αποτραπούν σε περίπτωση που ολοκληρωθούν οι εργασίες αφού σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο η οικοδομή θα λειτουργεί χωρίς να έχει ελεγχθεί από πλευράς κανόνων ασφάλειας και πυροπροστασίας και χωρίς έλεγχο για την τήρηση των βασικών κανόνων υγιεινής. Παρατηρώ ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο μετά το πέρας της κυρίως δίκης διαπιστώσει ότι οι καθ' ων η αίτηση μετέτρεψαν την εγκεκριμένη χρήση της επίδικης οικοδομής χωρίς να εξασφαλίσουν προηγουμένως την άδεια η οποία ήταν αναγκαία να εξασφαλιστεί ή ότι κατέχουν και χρησιμοποιούν την επίδικη οικοδομή χωρίς να έχει εκδοθεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης για αυτή δύναται να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη αφού το Δικαστήριο δύναται να διατάξει όπως η οικοδομή ή οποιοδήποτε τμήμα της κατεδαφιστεί και να τερματιστεί η χρήση της. Στην παρούσα υπόθεση λόγω της φύσης των επιδίκων θεμάτων δεν τίθεται θέμα αποζημιώσεων και συνεπώς δεν τίθεται ούτε θέμα ότι ο Δήμος θα υποστεί οποιαδήποτε υλική ζημιά. Παρατηρώ επίσης ότι ακόμα και στη περίπτωση που ήθελε ολοκληρωθούν οι εργασίες ο Δήμος δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη βλάβη στα δικαιώματά του αφού στην παρούσα υπόθεση δεν φαίνεται να πλήττονται δικά του δικαιώματα ούτε και υπάρχει συγκεκριμένος ισχυρισμός ως προς το ποια είναι αυτά. Έχοντας αυτά υπόψη φαίνεται ότι οι αιτητές δεν έχουν ικανοποιήσει την 3η προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60. Συνεπώς από τη στιγμή που δεν συντρέχουν σωρευτικά και οι 3 προϋποθέσεις του άρθρου 32 η αίτηση δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη και πρέπει να απορριφθεί. Παρά την ως άνω κατάληξή μου η οποία οδηγεί την επίδικη αίτηση σε απόρριψη ακόμα και στην περίπτωση που έκρινα ότι συντρέχει η 3η προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 δεν θα οριστικοποιούσα το εκδοθέν Διάταγμα για τον λόγο ότι εξετάζοντας την αίτηση από τη σκοπιά των όσων είναι σχετικά με το κριτήριο του «ισοζυγίου της δικαιοσύνης» διαπιστώνω ότι δεν θα ήταν εύλογο και δίκαιο υπό τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης να γίνει αυτό. Όταν το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 δεν προχωρά χωρίς άλλο στην οριστικοποίηση του εκδοθέντος Διατάγματος αλλά οφείλει περαιτέρω να εξετάσει κατά πόσο είναι εύλογο και δίκαιο υπό τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης να πράξει τούτου. Το «ισοζύγιο της ευχέρειας» (balance of convenience) - ορθότερα των αναγκών της δικαιοσύνης ή ως πιο αρμόζουσα φράση «balance of justice» (Francome v. Mirror Group Newspapers Ltd

(1984)1 WLR 892), δεδομένου ότι το Δικαστήριο ασχολείται με τη δικαιοσύνη και όχι με την ευχέρεια των διαδίκων (Metaquotes Software Ltd κ.ά. ν. Dababou, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε324/2016, ημερ. 14.11.2018, Εκδόσεις «Αρκτίνος Λτδ» (ανωτέρω) και Αντώνης και Φουλής Μιχαήλ Λτδ ν. Ιωαννίδη, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε44/2014, ημερομηνίας 16.7.2019), κρίνεται με βάση τα στοιχεία τα οποία έχει ενώπιον του το Δικαστηρίο κατά τον ουσιώδη χρόνο (Κούνουνα ν. C. & A. Simonos Ltd) και με αυτό υποδηλώνεται το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίζει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν διαφανεί ότι η απόφασή του που εκδόθηκε στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο της δίκης ήταν εσφαλμένη υπό την έννοια ότι είχε χορηγήσει Διάταγμα σε διάδικο ο οποίος απέτυχε να αποδείξει τα δικαιώματά του κατά τη δίκη ή με το να παραλείψει να χορηγήσει Διάταγμα σε διάδικο που τελικά πέτυχε. Στην υπόθεση Εκδόσεις «Αρκτίνος» Λτδ κ.ά. ν. Λοϊζίδου (πιο πάνω) λέχθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Με δεδομένη την πλήρωση των τριών κριτηρίων του άρθρου 32

(1), υπεισέρχεται στην όλη εικόνα το ζήτημα της εξέτασης του πιο σημαντικού ίσως παράγοντα στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, ήτοι, η ευρεία διακριτική εξουσία που δίδεται στο Δικαστήριο από το πιο πάνω άρθρο να εκδίδει διατάγματα στις περιπτώσεις όπου κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι «δίκαιον ή πρόσφορον». Το Δικαστήριο ενεργώντας με βάση τους κανόνες του δικαίου της επιείκειας, διατηρεί σε κάθε περίπτωση την ευχέρεια να αρνηθεί την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, έστω και αν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις έκδοσής του. Το όλο ζήτημα συνίσταται στον ισοζυγισμό των ιδιαίτερων αναγκών των διαδίκων, υπό το φως πάντοτε των στοιχείων που καλύπτουν την κάθε περίπτωση. Στην όλη πορεία εντοπισμού ενός δίκαιου ισοζυγίου ο κάθε παράγοντας που καλύπτει την κάθε συγκεκριμένη υπόθεση αποκτά τη δική του σημασία στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Ζητούμενο είναι η άσκηση από το Δικαστήριο, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, της διακριτικής του εξουσίας, ώστε να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη και να εξαλειφθεί, στο μέτρο του δυνατού, ο κίνδυνος αδικίας στην περίπτωση κατά την οποία φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα. Η εν προκειμένω άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου δεν λαμβάνει τη μορφή αυθαίρετης απόφασης, αφού ενυπάρχει σε κάθε περίπτωση η υποχρέωση παράθεσης αιτιολογημένης απόφασης και παροχής εξηγήσεων ως προς τους λόγους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας κατά συγκεκριμένο τρόπο. Παράγοντες που επιδρούν στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι, μεταξύ άλλων, οι διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων ή ακόμη και σε τρίτα πρόσωπα, η ίδια η συμπεριφορά των διαδίκων, η καθυστέρηση προσφυγής προς αναζήτηση θεραπείας προσωρινού διατάγματος, αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, δεδομένου ότι η άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εδράζεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας». Προχωρώντας να σταθμίσω το «ισοζύγιο της δικαιοσύνης» λαμβάνω υπόψη μου ότι οι καθ' ων η αίτηση 1 ως τελικοί δικαιούχοι του ανέλαβαν να υλοποιήσουν το επίδικο έργο υπογράφοντας σχετική συμφωνία επιδότησης με τη Μονάδα Ευρωπαϊκών Ταμείων του Υπουργείου Εσωτερικών ως Υπεύθυνης Αρχής του Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης. Με βάση την εν λόγω συμφωνία το έργο θα εκπληρώσει τους στρατηγικούς στόχους που έχει θέσει η Κυπριακή Δημοκρατία καθώς και τον γενικό στόχο και τους ειδικούς κοινούς ειδικούς στόχους που προνοούνται από τον Κανονισμό (ΕΕ) 516/2014 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τη δημιουργία Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης. Το εν λόγω έργο θα χρηματοδοτηθεί με το ποσό των €899.000 και για την υλοποίησή του οι καθ' ων η αίτηση 6 έχουν ενοικιάσει την επίδικη οικοδομή και θα καταβάλουν για τους πρώτους 21 μήνες ως μηνιαίο ενοίκιο το ποσό των €5.000. Φαίνεται από τα πιο πάνω ότι σε περίπτωση που οριστικοποιηθεί το εκδοθέν διάταγμα θα δημιουργηθεί μια μη αναστρέψιμη κατάσταση εις βάρος των καθ' ων η αίτηση οι οποίοι δεν θα μπορούν να υλοποιήσουν το έργο για το οποίο υπέγραψαν σχετική συμφωνία, έλαβαν χρηματοδότηση και οφείλουν να το φέρουν εις πέρας και ενδεχομένως να δημιουργηθούν και άλλες επιπλοκές στις μεταξύ τους σχέσεις όπως για παράδειγμα υπαναχωρήσεις από τις σχετικές συμφωνίες που θα προκαλέσουν στη συνέχεια και νομικές διαδικασίες για διεκδίκηση αποζημιώσεων. Από την άλλη ο παραπονούμενος Δήμος δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη βλάβη των δικαιωμάτων του και η ενδεχόμενη διαπίστωση παρανομιών στο τέλος της κυρίως δίκης θα μπορεί να αποκατασταθεί με διατάγματα κατεδάφισης των παράνομων μετατροπών και τερματισμού της χρήσης της οικοδομής που θα συνιστούν και απόδοση πλήρους δικαιοσύνης. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω σε περίπτωση που πληρούνταν σωρευτικά οι 3 προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 δεν θα ασκούσα τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της συνέχισης της ισχύος του εκδοθέντος Διατάγματος για τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Λόγω των ως άνω η αίτηση απορρίπτεται και το προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 31.7.2020 ακυρώνεται. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των κατηγορούμενων - καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή - παραπονούμενου και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ............ Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο