ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, Αριθμός υπόθεσης: 8793/2016, 9/9/2020

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, Αριθμός υπόθεσης: 8793/2016, 9/9/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:B155 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον Γ. Κυθραιώτου Θεοδώρου Αριθμός υπόθεσης: 8793/2016 Μεταξύ: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Κατηγορούσα Αρχή και ΧΧΧΧΧ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ Κατηγορούμενος 9 Σεπτεμβρίου, 2020 Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Ναθαναήλ Για Κατηγορούμενο: κ. Συρίμης Κατηγορούμενος παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει δύο κατηγορίες. Ο 1η κατηγορία αφορά το αδίκημα της διενέργειας απερίσκεπτων και αμελών πράξεων (άρθρο 236(δ), Κεφ. 154). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος «την 6η Οκτωβρίου 2015 στη Λακατάμεια της επαρχίας Λευκωσίας, με τέτοιο αλόγιστο τρόπο, βεβιασμένο και αμελή ώστε να είναι ενδεχόμενο να προκαλέσει σωματική βλάβη σε άλλο, παρέλειψε να πάρει προφυλάξεις εναντίον πιθανού κινδύνου από ζώο που είχε στην κατοχή του με αποτέλεσμα ένας σκύλος ράτσας Bulldog τον οποίο είχε στην κατοχή του να επιτεθεί στην ΧΧΧΧΧ Αθανασίου από τη Λακατάμεια και να της προκαλέσει σωματική βλάβη.» Η 2η κατηγορία αφορά το αδίκημα της παράλειψης λήψης αναγκαίων μέτρων για τη μη διαφυγή σκύλου (άρθρο 18(δ), περί Σκύλων Νόμου 184(Ι)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο ο κατηγορούμενος «παρέλειψε να λάβει τα αναγκαία μέτρα για να εμποδίσει τον σκύλο του να διαφύγει». Πριν προχωρήσω να σημειώσω ότι μέρος των γεγονότων είναι κοινώς αποδεκτά μεταξύ των δύο πλευρών ή δεν έχουν αμφισβητηθεί. Ειδικότερα, είναι κοινώς αποδεκτό ότι στις 6.10.2015, περί τις 0720 ο κατηγορούμενος είχε βγάλει για βόλτα τον σκύλο του γιού του ράτσας American Bulldog στην οδό Σποράδων στη Λακατάμεια, παράλληλα με το γραμμικό πάρκο Πεδιαίου. Είναι επίσης κοινώς αποδεκτό ότι την ίδια μέρα και ώρα η παραπονούμενη ΧΧΧΧΧ Αθανασίου (ΜΚ3) είχε επίσης βγάλει το σκύλο της κόρης της για βόλτα, ράτσας Pug. Σε κάποιο σημείο του πεζόδρομου η παραπονούμενη με το σκύλο της και ο κατηγορούμενος με τον σκύλο του προσέγγισαν ο ένας τον άλλο, διασταυρώθηκαν οι πορείες του και συνέχισαν να προχωρούν για ακόμα κάποια μέτρα απόσταση. Ακολούθως, ο σκύλος του κατηγορούμενου γύρισε προς την αντίθετη κατεύθυνση και άρχισε να τρέχει προς την παραπονούμενη και το σκύλο της. Ο κατηγορούμενος δεν μπόρεσε να ελέγξει τον σκύλο του παρά το ότι ήταν δεμένος με λουρί με αποτέλεσμα ο σκύλος να σέρνει τον κατηγορούμενο προς την κατεύθυνση της παραπονούμενης και του σκύλου της. Όταν ο σκύλος τους έφτασε, η κατηγορούμενη έπεσε στο πεζοδρόμιο και τραυματίστηκε. Ο σκύλος του κατηγορούμενου δάγκωσε από το λαιμό τον σκύλο της παραπονούμενης και δεν τον άφηνε. Ο κατηγορούμενος κατάφερε μετά από προσπάθεια να χωρίσει τους δύο σκύλους. Παρόμοιο περιστατικό μεταξύ των δύο σκύλων είχε συμβεί και προ 4 ετών περίπου, παρά το ότι υπάρχει διαφωνία αναφορικά με το ποιος σκύλος ήταν ο επιτιθέμενος σε εκείνη την περίπτωση. Σε σχέση με το επίδικο περιστατικό, αμφισβητούνται ο τρόπος και ο λόγος της πτώσης της παραπονούμενης, εάν συνεπεία της πτώσης η παραπονούμενη υπέστη τραυματισμούς και εάν η πτώση της ήταν απόρροια αλόγιστης ή αμελούς πράξης ή συμπεριφοράς του κατηγορούμενου ή της διαφυγής του σκύλου του. Η θέση της κατηγορούσας αρχής συνοψίζεται στο ότι ο σκύλος του κατηγορούμενου, στον οποίο αυτός ασκούσε ανεπαρκή έλεγχο, με τρόπο που να συνιστά διαφυγή του, έτρεξε προς την παραπονούμενη και τον σκύλο της και την έσπρωξε με αποτέλεσμα αυτή να πέσει στο έδαφος και να τραυματιστεί. Προς απόδειξη της υπόθεσης της, η κατηγορούσα αρχή παρουσίασε στο Δικαστήριο τέσσερεις μάρτυρες. Όταν ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία, αυτός επέλεξε να καταθέσει ενόρκως και παρουσίασε στο Δικαστήριο τη μαρτυρία ακόμα ενός προσώπου. Παραθέτω στη συνέχεια μια συνοπτική αναφορά στην μαρτυρία που παρουσιάστηκε. Επικεντρώνομαι στα σημεία που έκρινα σημαντικά για την απόφαση μου επί των επίδικων θεμάτων ή για σκοπούς αξιολόγησης. Πρώτος μάρτυρας ήταν ο εξεταστής της υπόθεσης Λοχ. XXXXX Μ. Φιλήμης, ο οποίος κατά τον επίδικο χρόνο υπηρετούσε στον Αστυνομικό Σταθμό Λακατάμειας (ΜΚ1). Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης (Τεκμήριο 1). Στην κατάθεση του ανέφερε, μεταξύ άλλων ότι στις 6.10.2015 περί ώρα 0735, ενώ ήταν καθήκον στον Αστυνομικό Σταθμό Λακατάμειας, κλήθηκε και μετέβηκε στην οδό Σποράδων στη Λακατάμεια, παράλληλα με το γραμμικό πάρκο Πεδιαίου. Εκεί συνάντησε την παραπονούμενη η οποία βρισκόταν τραυματισμένη στο πεζοδρόμιο. Εκείνη του ανέφερε ότι περί ώρα 0720 ενώ κρατούσε από το λουρί το σκύλο της ράτσας PUG και τον έπαιρνε βόλτα, είδε τον κατηγορούμενο να την προσπερνά. Ακολούθως, σε κάποια στιγμή είδε το σκύλο του κατηγορούμενου «ελεύθερο με το λουρί, χωρίς να τον κρατεί από το λουρί ο [κατηγορούμενος] και στη συνέχεια της επιτέθηκε και κτυπώντας τη με τα δύο μπροστινά πόδια του την έριξε πάνω στο πεζοδρόμιο. Μόλις την έριξε κάτω αυτή ένοιωσε μεγάλο πόνο στην μέση της και δεν μπορούσε να σηκωστεί. Στην συνέχεια είδε τον σκύλο να επιτίθεται πάνω στον σκύλο της και να τον δαγκώνει πάνω στο σβέρκο του.» Ακολούθως κατέφθασε στη σκηνή ασθενοφόρο των Α' Βοηθειών και παρέλαβε την παραπονούμενη. Ο ΜΚ1 δεν συνάντησε στη σκηνή τον κατηγορούμενο όμως είχε δώσει τα στοιχεία του σε κάποιο από τους παρευρισκόμενους ο οποίος του τα μεταβίβασε. Όταν αναχώρησε το ασθενοφόρο με την παραπονούμενη, ο ΜΚ1 μετέβηκε στην οικία του κατηγορούμενου και είδε τόσο τον ίδιο όσο και τον σκύλο του, ο οποίος «δεν ήταν επιθετικός απέναντι μου. Δηλαδή δεν μου επιτέθηκε ούτε μου γαύγισε, αλλά ήταν δυνατός σκύλος. Ήθελε κάποιο δυνατό άντρα να κρατά τον σκύλο. Ήταν δυνατός, πολύ δυνατός σκύλος.» Από τις εξετάσεις που διενήργησε, ο ΜΚ1 διαπίστωσε ότι ο κατηγορούμενος είχε όλες τις προβλεπόμενες άδειες κατοχής για τον σκύλο του. Το ίδιο ίσχυε και για τον σκύλο της παραπονούμενης. Οι άδειες κατοχής και τα ιατρικά βιβλιάρια των δύο σκύλων κατατέθηκαν ως δέσμη, Τεκμήριο
2. Ο ΜΚ1 ανέφερε επίσης ότι στις 3.11.2015 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (Τεκμήριο 2) και την ίδια μέρα τον κατηγόρησε γραπτώς για τα αδικήματα του κατηγορητηρίου (Τεκμήριο 3). Όταν τον κατηγόρησε γραπτώς, ο κατηγορούμενος είχε απαντήσει «εγώ προσπάθησα να κρατήσω τον σκύλο μου από το λουρί αλλά με κωλόσυρε και δεν μπόρεσα να τον σταματήσω.» Η απάντηση αυτή καταγράφεται στο Τεκμήριο
3. Δεύτερος μάρτυρας για την κατηγορούσα αρχή ήταν ο κ. ΧΧΧΧΧ Αθανασίου, σύζυγος της παραπονούμενης (ΜΚ2). Στα πλαίσια της μαρτυρίας του υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης που είχε δώσει στην αστυνομία στις 20.10.2015 (Τεκμήριο 5). Σε αυτήν, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι την επίδικη ημέρα και περί ώρα 0725, ενώ οδηγούσε για να πάει στην εργασία του είδε στο πεζοδρόμιο της οδού Σποράδων στη Λακατάμεια τη σύζυγο του ξαπλωμένη και κόσμο γύρω της. Σταμάτησε το αυτοκίνητο του και την πλησίασε. Τότε εκείνη του ανέφερε «Ξαναεπιτέθηκε μου ο σκύλος που μου επιτέθηκε την άλλη φορά.» Πρόσεξε τότε τον σκύλο τους που τον κρατούσε κάποιος περαστικός και είχε στον λαιμό και στο σβέρκο αίματα. Επίσης, σε απόσταση περί τα 5 μέτρα είδε τον κατηγορούμενο να κρατά με δυσκολία τον σκύλο του που προσπαθούσε να επιτεθεί στον δικό τους σκύλο. Ο κατηγορούμενος τον κρατούσε από «ένα κοντό λουρί . και δεν μπορούσε να τον κουμαντάρει και φώναξα στον συνάδελφο μου, αρνήθηκε να τον πιάσει λέγοντας του 'Μα θέλεις να με φάει τζιαι εμένα;' Ήταν τόσο επιθετικός ο σκύλος». Ο ΜΚ2 συνέχισε λέγοντας ότι πλησίασε τον κατηγορούμενο και τον ρώτησε «Ήντα που μας έκαμες πάλι κύριε XXXXX;». Ο κατηγορούμενος τότε του ανέφερε «έφυγε μου ρε κουμπάρε. Δεν ήθελα να γίνει αυτό που έγινε». Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος αποχώρησε και ο ΜΚ2 ειδοποίησε ασθενοφόρο και κάλεσε την αστυνομία. Ο ΜΚ2 πρόσθεσε ότι στο παρελθόν είχε συμβεί άλλο περιστατικό με τον ίδιο σκύλο. Μετά από εκείνο το περιστατικό ο ΜΚ2 πήγε στο σπίτι του κατηγορούμενου, που ήταν κοντά στο δικό του, για να τον ρωτήσει τι είχε συμβεί και ο κατηγορούμενος του είπε «έφυγε μου ο σκύλος». Τρίτη μάρτυρας ήταν η παραπονούμενη κα ΧΧΧΧΧ Αθανασίου (ΜΚ3). Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης της υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης που είχε δώσει στην αστυνομία για την υπόθεση στις 18.10.2015 (Τεκμήριο 6). Σε αυτήν αναφέρει μεταξύ άλλων ότι την επίδικη ημέρα περί ώρα 0720 έφυγε από το σπίτι για να πάρει το σκύλο της οικογένειας περίπατο. Συνέχισε λέγοντας ότι «ενώ περπατούσα κρατώντας με το λουρί τον πιο πάνω σκύλο μου, πάνω στο πεζοδρόμιο στην οδό Σποράδων Λακατάμειας παράλληλα με το γραμμικό πάρκο του Πεδιαίου, είδα μέσα στο πάρκο τον κύριο ΧΧΧΧΧ τον οποίο γνωρίζω διότι πριν τέσσερα χρόνια ο σκύλος του επιτέθηκε πάνω στο δικό μου σκύλο και με έριξε κάτω στο έδαφος μέσα στο πιο πάνω πάρκο. Εγώ πριν τέσσερα χρόνια το κατάγγειλα στον Αστυνομικό Σταθμό Λακατάμειας αλλά δεν προχώρησα στην ποινική του δίωξη. Ο κύριος ΧΧΧΧΧ κρατούσε με λουρί τον σκύλο του όταν τον είδα όπως προανέφερα στις 06/10/2015 και με προσπέρασε παράλληλα δηλαδή εγώ βρισκόμουν με τον σκύλο μου πάνω στο πεζοδρόμιο και ο ΧΧΧΧΧ μέσα στο πάρκο κρατώντας τον σκύλο του. Εγώ μετά προχώρησα είκοσι μέτρα περίπου μακριά από τον κύριο ΧΧΧΧΧ και τον σκύλο του και μόλις γαύγισε ο δικός μου σκύλος άκουσα τον κύριο ΧΧΧΧΧ να φωνάζει του σκύλου του 'που πάεις ρε' και όταν γύρισα για να δω είδα τον σκύλο του με το λουρί του χωρίς να τον κρατά ο κύριος ΧΧΧΧΧ και όρμησε πάνω μου και με τα δύο μπροστινά πόδια του με έριξε κάτω στο πεζοδρόμιο. Μόλις με έριξε κάτω εγώ ένοιωσα φοβερό πόνο στη μέση μου και δεν μπορούσα να κινηθώ αλλά είδα τον σκύλο του κυρίου Νίκου να επιτίθεται στον δικό μου σκύλο και να τον δαγκώνει πάνω στο σβέρκο. Αυτός μόλις δάγκωσε τον σκύλο μου πάνω στον σβέρκο δεν τον ξαπολούσε και μετά είδα τον κύριο ΧΧΧΧΧ να προσπαθεί να τον τραβήξει αλλά δεν τα κατάφερε, μετά μαζεύτηκε κόσμος και άκουσα τον κύριο ΧΧΧΧΧ να τους φωνάζει για να τον βοηθήσουν στην προσπάθεια του να τραβήξει στον σκύλο πάνω από τον δικό μου. Στο τέλος ο κύριος ΧΧΧΧΧ κατάφερε να τραβήξει τον σκύλο του και να σταματήσει να δαγκώνει τον δικό μου και καθώς τον κρατούσε από το λουρί προσπαθούσε πάλι να επιτεθεί στον δικό μου σκύλο. Ο κόσμος που βρισκόταν εκεί του είπε να πιάσει το σκύλο του και να φύγει από το μέρος και αυτός έφυγε. Πριν να φύγει άκουσα τον κύριο ΧΧΧΧΧ να λέει στον σκύλο του 'ήντα που μας έκαμες ρε πεζεβέγκη'. Εκείνη την ώρα ήρθε και ο σύζυγος μου ο ΧΧΧΧΧ ο οποίος είπε στον ΄κύριο ΧΧΧΧΧ να πάρει τον σκύλο του και να φύγει λέγοντας του 'τι μας έκανες πάλι'.» Στη συνέχεια, αναφέρει στην κατάθεση της ότι ο σύζυγος της ειδοποίησε ασθενοφόρο και την αστυνομία. Όταν μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, κατόπιν ακτινολογικών εξετάσεων και αξονικής τομογραφίας στην οποία υποβλήθηκε διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί κάταγμα στο δεύτερο οσφυϊκό σπόνδυλο. Είχε επίσης εκδορές στο δεξί χέρι και της χορηγήθηκε αντιτετανικός ορός χωρίς η ίδια να είναι σε θέση να θυμηθεί εάν την είχε δαγκώσει ο σκύλος. Έκτοτε και μέχρι την ημερομηνία της κατάθεσης της νοσηλεύτηκε στον Ορθοπεδικό Θάλαμο Γυναικών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Κατά την κυρίως εξέταση της η παραπονούμενη ΜΚ3 παρουσίασε επίσης το ιατρικό έντυπο που της είχε χορηγήσει η αστυνομία για εξέταση στο Γενικό Νοσοκομείο (Τεκμήριο 7). Σύμφωνα με την αναφορά του Δρ. ΧΧΧΧΧ Κραμβή, Ιατρικού Λειτουργού, που καταγράφεται σε αυτό, «στις 6.10.2015 και ώρα 0840 εξέτασα το πιο πάνω πρόσωπο και εκθέτω τα ακόλουθα: Μετά από επίθεση μου αναφέρεται από σκύλο φέρει εκδορές δεξιού αντιβραχίου και δεξιάς πηχεοκαρπικής άρθρωσης. Από την πτώση αναφέρεται κάκωση οσφυϊκής μοίρας σπονδυλικής στήλης. Έγινε x-ray ΟΜΣΣ και εν συνεχεία CT ΟΜΣΣ όπου αναδείχτηκε εικόνα συμπιεστικού κατάγματος του 2ου οσφυϊκού σπονδυλικού σώματος (άνω επιφάνειας). Ζητήθηκε ορθοπεδική εξέταση και έγινε εισαγωγή στο ορθοπεδικό τμήμα.» Η παραπονούμενη ανέφερε ότι νοσηλεύτηκε στο Γενικό Νοσοκομείο περίπου ενάμιση μήνα σε ολική ακινησία και ακολούθως ταλαιπωρήθηκε για περαιτέρω περίοδο 6 μηνών οπόταν ήταν στο σπίτι. Είχε τοποθετηθεί νάρθηκας και οι μετακινήσεις της ήταν περιορισμένες. Λίγες μέρες μετά το ατύχημα είχε προγραμματισμένο ταξίδι στην Ελλάδα για να δει τον αδερφό της ο οποίος ήταν ετοιμοθάνατος όμως δεν μπορούσε να ταξιδέψει. Ο αδερφός της τελικά απεβίωσε χωρίς η ίδια να τον δει. Κατά την αντεξέταση της ΜΚ3 της ζητήθηκε να περιγράψει ξανά το περιστατικό. Ανέφερε ότι «ήμουν στο πάρκο όταν τον είδα, βγήκα έξω στο πεζοδρόμιο, επειδή είχαμε προηγούμενο περιστατικό πριν 4 χρόνια μου επιτέθηκε ξανά ο ίδιος σκύλος και όταν τον έβλεπα αναστατωνόμουνα και έφευγα από την σκηνή. Δηλαδή προσπαθούσα να μην μας δει ο σκύλος του διότι όποτε μας έβλεπε γαύγιζε και φοβόμουν εγώ και βγήκα έξω από το πεζοδρόμιο και πήγαινα προς το σπίτι μου. πήγαινε προς την αντίθετη πλευρά ο κατηγορούμενος. Ήμασταν παράλληλα τέλος πάντων. πήγαινα εγώ και ερχόταν ο άνθρωπος, ήμασταν παράλληλα. Από το πάρκο βγήκα στο πεζοδρόμιο για να μην έρθουμε κοντά ο ένας με τον άλλο.» Συνεχίζοντας, η παραπονούμενη ανέφερε ότι σε κάποιο στάδιο ο κατηγορούμενος «φώναξε του σκύλου του 'που πάεις ρε' διότι έφυγε από τα χέρια του προφανώς το λουρί και ερχόταν προς τα πάνω μας. Και έτρεξε πίσω του, για να τον πιάσει. μόλις γύρισα πετάχτηκε πάνω μου ο σκύλος και έπεσα κάτω στο πεζοδρόμιο. [Ο σκύλος μου ήταν] ακριβώς μπροστά μου και εγώ τον κρατούσα, πετάχτηκε πάνω μου ο σκύλος του, με έριξε κάτω και αμέσως μετά δάγκωσε τον σκύλο μου. Φοβήθηκε ο σκύλος [μου] με είδε ότι έπεσα χαμέ και άρχισε να γαυγίζει και φοβήθηκε και αμέσως τον δάγκωσε ο άλλος ο σκύλος. Ο κατηγορούμενος έτρεξε να πιάσει το σκύλο του, προσπαθούσε να τον φύγει από τον Ρούνι, δεν τα κατάφερνε, ζήτησε βοήθεια από άλλους και όταν στο τέλος τον έπιασε τον έβγαλε από τα δόντια του τον Ρούνι, πάλι μαινόταν και γαύγιζε και ορμούσε προς τον σκύλο. Δηλαδή συνέχιζε να είναι επιθετικός αφού κατάφερε ο κύριο ΧΧΧΧΧ να τον πιάσει.» Τέθηκε στην παραπονούμενη ότι οι σκύλοι δεν επιτίθενται με τον τρόπο που περιέγραψε, δηλαδή ενώ τρέχουν ένα άλλο σκύλο να σταματούν για να επιτεθούν σε ανθρώπους. Η παραπονούμενη επέμενε στον τρόπο που κατέθεσε ότι είχαν εξελιχθεί τα γεγονότα. Περιγράφοντας τους δύο σκύλους αναφέρθηκε στον δικό της ως «ένα μικρό σκυλάκι, με έναν τεράστιο συγκριτικά με τον άλλο σκύλο που τον δάγκωσε στο σβέρκο, μπορούσε να κάνει κάτι το σκυλάκι;» Τελευταίος μάρτυρας που παρουσίασε η πλευρά της κατηγορούσας αρχής ήταν ο Δρ. ΧΧΧΧΧ Κραμβής που είχε εξετάσει την παραπονούμενη όταν μεταφέρθηκε στις Α' Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας μετά το επίδικο περιστατικό (ΜΚ4). Ο ΜΚ4 αναγνώρισε το ιατρικό έντυπο το οποίο είχε συμπληρώσει μετά την εξέταση της παραπονούμενης (Τεκμήριο 7) και υιοθέτησε το περιεχόμενο του. Κατά τη διάρκεια τη μαρτυρίας του ο ΜΚ4 ανέφερε ότι είχε διαπιστώσει στην παραπονούμενη τις εκδορές που περιγράφει στο Τεκμήριο 7 αλλά δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πως είχαν προκληθεί. Πρόσθεσε ότι δεν είναι σε θέση να γνωρίζει εάν το κάταγμα που είχε διαπιστωθεί στην σπονδυλική στήλη ήταν πρόσφατο ή παλαιό γιατί δεν έχει γνώσεις ακτινολόγου. Αυτή είναι συνοπτικά η μαρτυρία κατηγορίας που παρουσιάστηκε στα πλαίσια της ακρόασης της υπόθεσης. Όπως ανέφερα προηγουμένως, όταν ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως (ΜΥ1). Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του, υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης που είχε δώσει στην αστυνομία για την υπόθεση στις 3.11.
4. Σε αυτήν, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι το επίδικο πρωί, όπως έκανε κάθε μέρα τα προηγούμενα εννέα χρόνια, πήρε τον σκύλο του για περίπατο στο γραμμικό πάρκο Πεδιαίου. Κρατούσε τον σκύλο με το λουρί. Συνεχίζει λέγοντας ότι «ένας άλλος σκύλος που τον κρατούσε από το λουρί μια κυρία γαύγισε του σκύλου μου και αυτός επιτέθηκε προς τον σκύλο αυτό. Εγώ αμέσως προσπάθησα με όλη μου τη δύναμη να τον κρατήσω από το λουρί αλλά επειδή ο σκύλος μου έβαλε πολλή δύναμη για να επιτεθεί στον άλλο σκύλο με τράβηξε και έπεσα κάτω στο χώμα του πάρκου και τότε αυτός κατάφερε να με κωλοσύρει μαζί με το λουρί και να επιτεθεί πάνω στον άλλο σκύλο. Ο σκύλος μου δάγκωσε πάνω στο λαιμό τον άλλο σκύλο που κρατούσε η κυρία και στην προσπάθεια μου έμενα και της κυρίας να τους χωρίσουμε αυτή γλίστρησε και έπεσε πάνω στο πεζοδρόμιο απέναντι από το πάρκο του Πεδιαίου στην οδό Εσπερίδων. Εγώ αμέσως κατάφερα και απομάκρυνα τον σκύλο μου αλλά πρόσεξα ότι η κυρία ήταν ξαπλωμένη πάνω στο πεζοδρόμιο και δεν μπορούσε να σηκωστεί. Εκείνη την ώρα μετά το επεισόδιο έτρεξε πολύς κόσμος από την γειτονιά και ειδοποίησαν για ασθενοφόρο των Πρώτων Βοηθειών. Εκείνη την ώρα ήρθε και ο σύζυγος της και άρχισε να μου φωνάζει και εγώ θεώρησα σωστό να φύγω από το μέρος αλλά μετά με συνάντησες στο σπίτι μου όπου σου έδωσα όλα τα προσωπικά μου στοιχεία και σου είπα τα πιο πάνω γεγονότα που έγιναν. Θέλω να προσθέσω ότι εγώ δεν το έκαμα εσκεμμένα και προσπάθησα να κρατήσω τον σκύλο μου αλλά όπως σας είπα πιο πάνω με έριξε κάτω στο χώμα και δεν κατάφερα να τον κρατήσω και με κωλόσυρε με το λουρί.». Κατά την κυρίως εξέταση του ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε και στο προηγούμενο περιστατικό που είχε συμβεί μεταξύ των δύο σκύλων. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο εκείνη την φορά έπαιρνε περίπατο τον σκύλο η σύζυγος του. «Εκεί συνάντησε την κυρία ΧΧΧΧΧ με τον σκύλο της και οι σκύλοι μας τσακώθηκαν. Εγώ επειδή έτυχε να είμαι στο πάρκο έτρεξα αμέσως και χώρισα τους σκύλους. Ο σκύλος της κυρίας ΧΧΧΧΧ δάγκωσε τον σκύλο μου στον λαιμό και είπα στη γυναίκα μου να τον πιάσει τον σκύλο και να τον πάρει στον κτηνίατρο για να του βάλει ένεση. Είδα την κυρία ΧΧΧΧΧ που έπεσε πάλι χαμέ και σηκώθηκε και έπιασε τον σκύλο της και άρχισε να φωνάζει ότι της επιτέθηκε ο σκύλος μου και θα πάει στην Αστυνομία. Λαλώ της εγώ κυρία μου πήγαινε στην Αστυνομία. Επήγε στην Αστυνομία και έκανε κατάθεση ότι ο σκύλος της κυρίας ΧΧΧΧΧ, της γυναίκας μου, της επιτέθηκε. Στην Αστυνομία είπε ότι της έσχισε τα χέρια ότι τη δάγκωσε ότι δάγκωσε τον σκύλο της και ξέρω εγώ. Η Αστυνομία λάλει της τι σου έκανε ο σκύλος; Μα με δάγκωσε, αφού δεν έχεις δαγκώματα, μα με έγδαρε.» Η αστυνομία δεν τον κατηγόρησε για το προηγούμενο περιστατικό. Αναφορικά με το επίδικο περιστατικό, ο κατηγορούμενος διαφώνησε ότι ο σκύλος του έσπρωξε την παραπονούμενη. Ανέφερε ότι «ο σκύλος μου αμέσως επιτέθηκε στον σκύλο της». Κατά την αντεξέταση, όταν του ζητήθηκε να περιγράψει τον σκύλο του, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι «είναι λόγο παχουλός και δυνάμενος, δεν είναι ζωηρός ο σκύλος μου». Επέμενε καθ' όλη τη διάρκεια της μαρτυρίας του ότι ο σκύλος του δεν ήταν επιθετικός με άλλους σκύλος, «δεν ήταν επιθετικός. Σου λέω επί 9 χρόνια πήγαινε με άλλους σκύλους στο πάρκο, δεν ήταν μόνος του.» Ο κατηγορούμενος αμφισβήτησε επίσης τον τρόπο με τον οποίο η παραπονούμενη είχε καταθέσει ότι βρέθηκε στο έδαφος. Ανέφερε σχετικά «είναι δυνατό ο σκύλος μου να επιτεθεί του άλλου σκύλου να κάνει stop και να πεταχτεί και να κτυπήσει και ύστερα να ξανασυνεχίσει;» Ακολούθως ανέφερε ότι «εμένα ο σκύλος μου επιτέθηκε στον σκύλο της, τον έπιασε από το σβέρκο σωστά, που λες ότι τον άφησα, άφησα το λουρί μου για να μπορέσω να χωρίσω του δύο σκύλους. Τον σκύλο μου τον έπιασα από τον λαιμό και έπιασα και τον άλλο σκύλο και τους χώρισα. Διότι τον κρατούσε ο σκύλος μου από τον λαιμό. Ο σκύλος μου πήγε κατευθείαν στον σκύλο της. Δεν επήγε στην ΧΧΧΧΧ, η ΧΧΧΧΧ προσπάθησε να πιάσει τον σκύλο της, γλίστρησε και έπεσε κάτω.» Ανέφερε ότι η παραπονούμενη του έχει κινήσει αγωγή για αποζημιώσεις και ανέφερε ότι «επειδή κτύπησε και πήγε στο νοσοκομείο και ξέρω εγώ, ήθελε να ζητήσει αποζημιώσεις.. Θέλει να βγάλει λεφτά από εμένα. Γλίστρησε και έπεσε.» Αρνήθηκε επίσης ο κατηγορούμενος ότι χρειάστηκε παρέμβαση και βοήθεια τρίτων προσώπων για να καταφέρει να απελευθερώσει τον σκύλο της παραπονούμενης από τον δικό του. Ανέφερε ότι «τον σκύλο μου εγώ ο ίδιος τον χώρισα και χώρισα και τον άλλο. Η κυρία ΧΧΧΧΧ επήγε να πιάσει τον σκύλο της γλίστρησε και έπεσε στο καλντερίμι του πεζοδρομίου, τίποτε άλλο.» Η συνήγορος της κατηγορούσας αρχής επέμενε και ρώτησε αφού ο σκύλος του είναι τόσο ήρεμος όσο περιγράφει πως του ξέφυγε από το λουρί. Ο κατηγορούμενος απάντησε «τον άφηκα. Τον άφηκα για αν μπορέσω να χωρίσω τον σκύλο. Τον άφηκα δύο μέτρα πιο εκεί, για να χωρίσω τους σκύλους. Δεν μου έφυγε. Το σχοινί που κρατούσε έχει ένα πράγμα που το κρατάς στο χέρι. Έχει χειρολαβή. Εάν νομίζεις ότι δεν έχει χειρολαβή έχει, όταν με τράβησε πως θα μου φύγει η χειρολαβή; Από τη στιγμή που με τράβησε. Δεν τον βαστούσα την ώρα που τους χώρισα. Πώς να τους χωρίσω άμα κρατώ το λουρί. Δεν πρέπει να αφήσω το λουρί για να πιάσω τον λαιμό του να τον χωρίσω από τον άλλο σκύλο; Πες μου πως θα τους χωρίσω;» Ρωτήθηκε εάν μετά το περιστατικό κάποιος από τους παριστάμενους του είναι «πιάσε τον σκύλο σου και φύγε που δαμέ». Ο κατηγορούμενος απάντησε «τι σχέση έχει τούτο; Αν είπε κάποιος που τζιείνους πιάσε τον σκύλο και φύγε, ο λόγος που το είπε ο κόσμος πιάσε τον σκύλο σου, είναι διότι ήρθε ο άντρας της μου επιτέθηκε, μου είπε να μου σχίσει την κκελλέ μου και με έβρισε. Και λαλεί μου ο κόσμος φύγε να μην έχεις μπελάδες. Μήπως τσακωθείτε. Αυτή είναι η υπόθεση. Ο κόσμος εκεί αυτό είπε. Φύγε γιατί θα σκοτωθείτε.» Σε άλλο σημείο της αντεξέτασης ο κατηγορούμενος ανέφερε για την παραπονούμενη ότι «την ώρα που προσπάθησε να πιάσει τον σκύλο της γλίστρησε τζιαμέ και έπεσε. Είναι το ίδιο πράγμα που να σταθεί να της επιτεθεί;. Ο σκύλος μου επιτέθηκε του σκύλου της και εκείνη έπεσε χαμέ.» Όταν του ζητήθηκαν περαιτέρω διευκρινίσεις για τον τρόπο που έγινε ακριβώς η συμπλοκή ο κατηγορούμενος ανέφερε «..εγώ εκείνη την ώρα δεν είδα ούτε την Πολίτσα ούτε το σκύλο της, ήρθε από πίσω της και ο σκύλος μου λες και εσύ ότι είναι βαρύς, με τράβησε και με κωλόσυρε και άφησα το λουρί στα 3 μέτρα που πρόλαβε. Το λουρί είναι 6 μέτρα. Αν το είχα 6 μέτρα τον σκύλο και η απόσταση ήταν 10 μέτρα φαντάστου μέσα σε 4 μέτρα, μπορούσε να με τραβήσει και περισσότερο. Το άφησα [το λουρί] στα δύο μέτρα και τον έπιασα. Αφού με κωλόσυρνε.» Κατά την επανεξέταση του ζητήθηκε να διευκρινίσει το σημείο αυτό της μαρτυρίας του και ο κατηγορούμενος απάντησε «όταν με τράβησε ο σκύλος μου πρόλαβε ο σκύλος μου να τον δαγκώσει, εγώ άφησα το λουρί στα 2-3 μέτρα και τον έπιασα τον σκύλο μου από τον λαιμό, για να τον χωρίσω ο σκύλος μου πρόλαβε και έπιασε τον σκύλο την ώρα που κρατούσα το λουρί, την ώρα που εβάστουν το λουρί, για να μπορέσω να τον χωρίσω». Η πλευρά της υπεράσπισης παρουσίασε ακόμα ένα μάρτυρα στο Δικαστήριο. Ήταν ο κ. ΧΧΧΧΧ Έκτορος, υιός του κατηγορούμενου, ιδιοκτήτης του σκύλου και κτηνίατρος (ΜΥ2). Ο ΜΥ2 ανέφερε ότι ο σκύλος είχε μεγαλώσει τα πρώτα 4-5 χρόνια της ζωής του στη Βουλγαρία μαζί του όπου σπούδαζε. Κατέθεσε ότι ο σκύλος ήταν American Bulldog, καθαρόαιαμο και ότι αυτή η ράτσα «γενικά δεν είναι επιθετικοί σκύλοι. Είναι μεγαλόσωμα σκυλιά, συνήθως είναι γύρω στα 40-50 κιλά. Επειδή είναι πιο σωματώδη μπροστά, όπως και τα pitbull, όπως και τα molosser, αυτά τα είδη γενικά. δεν ξέρω αν γνωρίζεται από σκυλιά, είναι μεγαλόσωμα, έχουν δυνατό θώρακα, πόδια και μεγάλο κεφάλι. Δεν μοιάζουν με λυκόσκυλα, έχουν πιο τετραγωνισμένο κεφάλι. Τα συγκεκριμένα σκυλιά έχουν την ανατομία, το περισσότερο κέντρο βάρους τους είναι μετατοπισμένο στο κεφάλι. Γιατί είναι πιο μυώδεις μπροστά στο στήθος, στα πόδια και έχουν μεγάλο κεφάλι. Δεν είναι όπως τα άλλα σκυλιά που το κέντρο βάρους τους είναι περίπου στη μέση, σε αυτά είναι πιο μπροστά. Αυτό δουλεύει και στον τρόπο που συμπεριφέρονται και στο να σταματήσει ο σκύλος και να σηκωθεί ψηλά, όταν στέκεται σε ένα σημείο.» Ο ΜΥ2 ανέφερε επίσης ότι ο σκύλος του δεν είχε ιστορικό επιθετικότητας και το βάρος του ήταν 45-47 κιλά. Ερωτήθηκε κατά την κυρίως εξέταση αν ο συγκεκριμένος σκύλος ήταν εύκολο να σηκωθεί στα δύο του πόδια. Απάντησε «εξαρτάται. Όταν πάρει φόρα αν πεταχτεί παίρνουν κάποιο ύψος. Όταν όμως στέκονται είναι υπερβολικά δύσκολο να σηκωθεί. Το πρόβλημα είναι ότι το κέντρο βάρους είναι μετατοπισμένο, έχει πιο αδύνατα πόδια από πίσω και δεν μπορεί να σηκώσει το κορμί του πάρα πολύ ψηλά με τα πίσω του πόδια, όταν είναι ακίνητο.» Ερωτήθηκε κατά πόσο ένας τέτοιος σκύλος θα μπορούσε να κτυπήσει ένα άτομο στο ύψος του στήθους. Απάντησε ότι εάν το άτομο αυτό είχε ύψος περί το 1,50-1,60μ τότε ναι, θα μπορούσε. Ο ΜΥ2 ανέφερε επίσης ότι ένας τέτοιος σκύλος δεν θα μπορούσε ενώ επιτίθεται σε ένα άλλο σκύλο να σταματήσει και να σπρώξει τον άνθρωπο που κρατά τον σκύλο και μετά να επιτεθεί στον σκύλο. Αυτό διότι, «τα σκυλιά ανήκουν στο είδος των λύκων, οι λύκοι και τα σκυλιά είναι ζώα αγέλης. Τα συγκεκριμένα ζώα που είναι ζώα αγέλης, όταν επιτίθενται, γενετικά θα επιτεθούν και θα στοχεύσουν στο θύμα. Θα πάνε απευθείας στο θύμα και την υπεράσπιση τους την περιμένουν από τα άλλα σκυλιά της αγέλης. Στον σκύλο που θα κάνει την πρώτη επίθεση έχουν τον στόχο, περιμένουν ότι τα άλλα σκυλιά της αγέλης θα τον προστατέψουν, ώστε να πιάσει το θύμα ανενόχλητο. Δεν μπαίνουν δηλαδή στη σκέψη ότι όπως μπαίνουμε εμείς οι άνθρωποι, θα σπρώξω πρώτα τον ένα μακριά, για να είμαι ελεύθερος και να χτυπήσω τον άλλο. Δεν έχουν αυτό τον τρόπο σκέψης. Μου έχει τύχει πολλές φορές να χωρίσω σκυλιά και όσες φορές προσπαθούσα να χωρίσω σκυλιά δεν γύρισε κανένα να με δαγκώσει, ο λόγος είναι αυτός, γιατί ο σκύλος κάνει focus ο ένας στον άλλο.» Κατά την αντεξέταση ερωτήθηκε σε σχέση με τον σκύλο του κατά πόσο υπήρχαν φορές που ο πατέρας του «δεν θα μπορούσε να τον κουμαντάρει» επειδή είναι «δυνατός σκύλος». Απάντησε «ναι, αν τον ερέθιζε κάτι τόσο πολύ που ήθελε να σπρώξει και να πάει, ναι, θα μπορούσε να τον πάρει μαζί του. Είναι αρκετά δυνατός σκύλος.» Αυτό το κάτι που θα μπορούσε να τον ερέθιζε σε τέτοιο βαθμό, σύμφωνα με τον ΜΥ2, θα μπορούσε να ήταν «σκύλος ναι, σε περίπτωση που υπήρχαν προηγούμενα, ίσως γι' αυτό να αντέδρασε στον συγκεκριμένο σκύλο. Με άλλο σκύλο δεν είχε κανένα πρόβλημα, ούτε ο πατέρας μου ακόμα ούτε και η μητέρα μου, αν τον κρατούσε, όσο δυνατός και να ήταν, λόγω του πως είχε μάθει». Μετά το πέρας της παρουσίασης της μαρτυρίας, οι συνήγοροι της κάθε πλευράς ανέπτυξαν τις θέσεις και επιχειρήματα τους στις τελικές τους αγορεύσεις, τις οποίες έχω μελετήσει. Η συνήγορος για την κατηγορούσα αρχή υποστήριξε ότι η μαρτυρία κατηγορίας στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων. Η επίβλεψη του σκύλου, εισηγήθηκε, ήταν ανεπαρκής. Ο κατηγορούμενος δεν είχε λάβε όλα τα απαραίτητα και αναγκαία μέτρα για να διατηρήσει τον έλεγχο του σκύλου με αποτέλεσμα να προκληθεί ο τραυματισμός της παραπονούμενης. Ο συνήγορος υπεράσπισης εισηγήθηκε ότι ο κατηγορούμενος πρέπει να αθωωθεί. Εισηγήθηκε ότι δεν υπάρχει μαρτυρία που να συνδέει άμεσα τα τραύματα που υπέστη η παραπονούμενη με τον σκύλο του κατηγορούμενου και η όποια επίθεση έγινε από σκύλο σε σκύλο και όχι προς την κατηγορούμενη. Υποστήριξε επίσης ότι ο κατηγορούμενος είχε επιδείξει πάσα επιμέλεια την επίδικη ημέρα, όπως θα έπραττε ο μέσος συνετός άνθρωπος και δεν υπήρξε διαφυγή του σκύλου. Υποστήριξε επίσης ότι αναφορικά με τον τρόπο που επήλθε η πτώση της παραπονούμενης, θα πρέπει να γίνει αποδεκτή η μαρτυρία του κατηγορούμενου. Προχωρώ στην αξιολόγηση της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε. Παρακολούθησα τους μάρτυρες το εδώλιο. Εξέτασα την ποιότητα, εσωτερική συνοχή, συνέπεια και λογική της μαρτυρίας τους. Δεν περιορίστηκα στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά την αντιπαρέβαλα και την εξέτασα στα πλαίσια του συνόλου της μαρτυρίας[1]. Ξεκινώντας από τον εξεταστή της υπόθεσης ΜΚ1, ήταν μάρτυρας ανεξάρτητος χωρίς συμφέρον στην έκβαση της υπόθεσης. Δεν διέκρινα λόγο να αμφισβητήσω την αξιοπιστία του και ως εκ τούτου τον κρίνω αξιόπιστο. Από τη μαρτυρία του δέχομαι ότι δέχθηκε καταγγελία από τον ΜΚ2 και την παραπονούμενη καθώς και ότι κατέγραψε πιστά όσα του λέχθηκαν από τους μάρτυρες από τους οποίους πήρε κατάθεση και όταν κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο. Δέχομαι επίσης την αλήθεια των αδειών κατοχής και βιβλιάριων υγείας των δύο σκύλων τα οποία παρουσίασε. Αυτά εξ άλλου είναι σημεία που δεν έχουν αμφισβητηθεί. Ο ΜΚ2, σύζυγος της παραπονούμενης θεωρώ ότι ήταν επίσης αξιόπιστος μάρτυρας. Δεν διέκρινα αντιφάσεις ή ασυνέπειες στη μαρτυρία του ή άλλο λόγο που να θέτει σε αμφισβήτηση την αλήθεια των όσων κατέθεσε αναφορικά με το τι είχε συναντήσει και το τι έγινε στην σκηνή όταν κατέφτασε ο ίδιος και εντεύθεν, τα οποία συνεπώς αποδέχομαι. Αναφορικά με τον τρόπο που συνέβηκε η πτώση της συζύγου του και εξελίχθηκε το περιστατικό, δεν ήταν βοηθητική η μαρτυρία του αφού δεν ήταν παρών όταν εξελίχθηκαν τα γεγονότα και τα όσα κατέθεσε ήταν όσα είχε μάθει από τη σύζυγο του. Επί αυτού του σημείου άμεση μαρτυρία ήταν σε θέση να δώσουν μόνο η παραπονούμενη ΜΚ3 και ο κατηγορούμενος. Προχωρώ στη μαρτυρία της παραπονούμενης ΜΚ
5. Η μάρτυρας δημιούργησε θετική εντύπωση. Η εικόνα που άφησε η μαρτυρία της ήταν ότι κατέθεσε με ειλικρίνεια τον τρόπο που βίωσε η ίδια τα γεγονότα. Δεν μετάβαλλε η αρχική της θέση ότι είχε σπρωχθεί από το σκύλο του κατηγορούμενου και έμεινε συνεπής στα όσα είχε δηλώσει στην κατάθεση της στην αστυνομία που είχε δοθεί πλησίον των επίδικων γεγονότων. Παρά την αμφισβήτηση κατά την αντεξέταση και τις αναφορές του κατηγορούμενου περί αλλότριων κινήτρων της παραπονούμενης δεν έχω πειστεί ότι καταδείχθηκαν αλλότρια κίνητρα. Το γεγονός και μόνο ότι η παραπονούμενη έχει κινήσει αγωγή διεκδικώντας αποζημιώσεις για το συμβάν δεν οδηγεί αφ εαυτού σε συμπέρασμα ότι ορκίστηκε και κατέθεσε ψέματα στο Δικαστήριο. Η μαρτυρία της είχε εσωτερική συνοχή, ήταν πειστική και σαφής στις θέσεις της, δεν διέκρινα αντιφάσεις και ασάφειες. Ενόψει αυτών των διαπιστώσεων κρίνω ότι πρόκειται για αξιόπιστο μάρτυρα. Δέχομαι τη μαρτυρία της ως προς τον τρόπο που εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα στην ολότητα της. Αναφορικά με τον ΜΚ4, τα ιατρικά του προσόντα και η εμπειρογνωμοσύνη του δεν έτυχαν αμφισβήτησης. Τον κρίνω αξιόπιστο και δέχομαι τα ευρήματα που διατυπώνει και καταγράφει στο ιατρικό έντυπο μετά την εξέταση της παραπονούμενης στις Πρώτες Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Προχωρώ στον κατηγορούμενο. Έχοντας εξετάσει τη μαρτυρία του κατέληξα ότι δεν μπορώ να την κρίνω αξιόπιστη και ως εκ τούτου δεν μπορώ να τη δεχθώ. Υπάρχει ασυνέπεια στη μαρτυρία του αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα αμέσως πριν την πτώση της παραπονούμενης. Στην κατάθεση του και σε διάφορα σημεία της μαρτυρίας του αναφέρει ότι επειδή ο σκύλος τον τραβούσε και τον έσερνε και ο ίδιος δεν μπορούσε να τον ελέγξει, άφησε το λουρί του. Σε άλλα όμως σημεία της μαρτυρίας του προσπάθησε να αλλάξει την εικόνα υποστηρίζοντας ότι κρατούσε το λουρί του σκύλου μέχρι που αυτός δάγκωσε τον σκύλο της παραπονούμενης και μόνο τότε άφησε το λουρί για να τους χωρίσει. Το ότι όμως δεν έδινε μια σαφή, σταθερή εικόνα για το τι ακριβώς είχε συμβεί, πλήττει την αξιοπιστία του αφού δημιουργεί αμφιβολίες για την αλήθεια της μαρτυρίας του. Η εντύπωση που δημιούργησε ήταν ότι αυτές οι ασάφειες και ασυνέπειες στη μαρτυρία του ήταν μια προσπάθεια να παρουσιάσει τα γεγονότα με τρόπο που έκρινε ως λιγότερο επιβαρυντικό για τον εαυτό του. Για αυτούς του λόγους δεν μπορώ να δεχτώ την εκδοχή του. Παραμένει ο ΜΥ2, υιός του κατηγορούμενου, ιδιοκτήτης του επίδικου σκύλου και κτηνίατρος. Τα επαγγελματικά του προσόντα δεν αμφισβητήθηκαν από την κατηγορούσα αρχή και είναι αποδεκτά. Αποδέχομαι τα όσα κατέθεσε αναφορικά με τα γενικά χαρακτηριστικά και φυσιολογία της ράτσας του σκύλου του. Δεν μπορώ όμως να δεχτώ την απόρριψη από μέρους του της πιθανότητας ή δυνατότητας του σκύλου του στα πλαίσια της επίθεσης του να έσπρωξε πρώτα την παραπονούμενη και ακολούθως να δάγκωσε τον σκύλο της. Υποστήριξε τη θέση αυτή αναφερόμενος στον τρόπο που λειτουργούν τα ζώα αγέλης όταν επιτίθενται. Εδώ όμως, τα δεδομένα της παρούσας περίπτωσης, δεν παραπέμπουν σε λειτουργία αγέλης. Επρόκειτο για ένα συγκεκριμένο περιστατικό όταν ο σκύλος του επιτέθηκε και έτρεξε με ταχύτητα, δύναμη και ορμή προς την παραπονούμενη και τον σκύλο της. Συνεπώς, θεωρώ ότι δεν μπορούν να ισχύσουν κατ΄ αναλογία. Αυτά αναφορικά με την αξιολόγηση της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε. Στη βάση της αξιολόγησης αυτή, επιπρόσθετα των μη αμφισβητούμενων γεγονότων τα οποία παραθέτω στην αρχή της απόφασης μου, βρίσκω ότι ο σκύλος του κατηγορούμενου ήταν δεμένος με λουρί το οποίο ο κατηγορούμενος κρατούσε. Αφού προσπεράστηκαν με την παραπονούμενη και απομακρύνθηκαν σε απόσταση κάποιων μέτρων, ο σκύλος του γύρισε πίσω και ξεκίνησε να τρέχει προς την παραπονούμενη και τον σκύλο της με ταχύτητα, δύναμη και ορμή. Ο κατηγορούμενος προσπάθησε να τον συγκρατήσει από το λουρί του όμως δεν τα κατάφερνε με αποτέλεσμα ο σκύλος να τον τραβά πίσω του. Όταν ο σκύλος του κατηγορούμενου έφτασε την παραπονούμενη και τον σκύλο της, έσπρωξε την παραπονούμενη με αποτέλεσμα αυτή να χάσει την ισορροπία της και να πέσει στο έδαφος. Ακολούθως ο σκύλος του κατηγορούμενου δάγκωσε τον δικό της από τον λαιμό και δεν τον άφηνε. Ο κατηγορούμενος, κάποια μέτρα πριν ο σκύλος του δαγκώσει τον σκύλο της παραπονούμενης, επειδή δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει και να τον ελέγξει, άφησε το λουρί του. Ακολούθως έφτασε στον σκύλο του και προσπαθούσε να τον χωρίσει από τον άλλο σκύλο. Τα κατάφερε τελικά, όμως συνέχισε να κρατά τον σκύλο του ο οποίος συνέχισε να προσπαθεί να επιτεθεί στον άλλο σκύλο. Μαζεύτηκαν στην σκηνή και άλλοι διερχόμενοι και κάποιοι τον παρότρυναν να φύγει αφού αφίχθηκε επίσης ο σύζυγος της παραπονούμενης. Πριν αποχωρήσει με τον σκύλο του ο κατηγορούμενος ανέφερε στον σύζυγο της παραπονούμενης ότι του είχε φύγει ο σκύλος. Η παραπονούμενη μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Τμήμα Α' Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας όπου ο ΜΚ4 διενήργησε τις εξετάσεις και διαπίστωσε τα ευρήματα που καταγράφει στο ιατρικό έντυπο. Η παραπονούμενη νοσηλεύτηκε στην ορθοπεδική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας για ενάμιση περίπου μήνα. Παραμένει να εξεταστεί εάν τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα και τα πιο πάνω ευρήματα αναφορικά με τα γεγονότα αποδεικνύουν, στον απαιτούμενο βαθμό τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται ο κατηγορούμενος. Το βάρος απόδειξης των κατηγοριών βρίσκεται στους ώμους της κατηγορούσας αρχής η οποία οφείλει να το αποσείσει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Όπως ανέφερα και στην αρχή της απόφασης μου, η 1η κατηγορία αφορά το αδίκημα της τέλεσης απερίσκεπτων και αμελών πράξεων του άρθρου 236(δ) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, το οποίο προβλέπει τα εξής: «Όποιος, με τέτοιο αλόγιστο τρόπο, βεβιασμένο ή αμελή, ώστε να θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή ή να είναι ενδεχόμενο να προκαλέσει σωματική βλάβη σε άλλο- .(δ) παραλείπει να πάρει προφυλάξεις εναντίον πιθανού κινδύνου από οποιοδήποτε ζώο που έχει στην κατοχή του.. είναι ένοχος πλημμελήματος: Νοείται ότι, όπου η κατηγορία δυνάμει της υποπαραγράφου (δ) του παρόντος άρθρου αναφέρεται σε σκύλο, τεκμαίρεται ότι ο κατηγορούμενος είχε γνώση της πιθανότητας πρόκλησης σωματικής βλάβης από τον εν λόγω σκύλο, ανεξάρτητα από τη φύση ή την προηγούμενη συμπεριφορά ή τις συνήθειες του σκύλου αυτού.» Ιδιαίτερα σχετική με τα αδικήματα του άρθρου 236 του Ποινικού Κώδικα, είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μαυρομμάτης ν. Αστυνομίας