Π.Π. κ.α. ν. Φ.Ξ., Αρ. Υποθέσεως: 30223/2014, 9/12/2020

Π.Π. κ.α. ν. Φ.Ξ., Αρ. Υποθέσεως: 30223/2014, 9/12/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:B197 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Χρ. Φούλια, Ε.Δ. Αρ. Υποθέσεως: 30223/2014 Μεταξύ:

1. Π.Π.
2. Β.Π., γονείς και κηδεμόνες της ανήλικης Μ.Π. Παραπονούμενοι εναντίον Φ.Ξ. Κατηγορούμενη Ημερομηνία: 9.12.2020 Για τους Παραπονούμενους: κ. Πέτρος Μιχαήλ Για την Κατηγορούμενη: κ. Ευστάθιος Ευσταθίου μαζί με κα Θεοδώρα Ν. Παπαχαραλάμπους Κατηγορούμενη: Παρούσα ΑΠΟΦΑΣΗ Στο κατηγορητήριο της παρούσας υπόθεσης όπως αυτό συντάχθηκε περιλαμβάνονταν 8 κατηγορίες. Επιτράπηκε η καταχώρησή του για τις κατηγορίες 2 έως 8 για τις οποίες η κατηγορούσα αρχή προσκόμισε μαρτυρία. Στις 31.7.2020 με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου κατά το στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης απορρίφθηκαν οι κατηγορίες 2 και 3 και η κατηγορούμενη αθωώθηκε σε αυτές. Οι κατηγορίες 4 έως 8 που παρέμειναν αφορούν στο αδίκημα της ανυπακοής σε διατάξεις νόμων που επιβάλλουν καθήκον κατά παράβαση του άρθρου 136 του Ποινικού Κώδικα και διαφόρων άλλων νομοθετημάτων όπως αυτά θα αναφερθούν στη συνέχεια. Κρίνω ότι η αυτούσια παράθεση της Έκθεσης Αδικήματος των κατηγοριών 4 έως 8 θα βοηθήσει την ευκολότερη κατανόηση των επιδίκων θεμάτων. Οι Λεπτομέρειες Αδικήματος των ως άνω κατηγοριών είναι οι ίδιες και λόγω τούτου κρίνω ότι δεν είναι αναγκαία η συνεχής επανάληψή τους. ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Τέταρτη Κατηγορία Ανυπακοή σε διατάξεις νόμων που επιβάλλουν καθήκον κατά παράβαση του άρθρου 136, 20, 29 και 35 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα καθώς και το Νόμο 166/87 περί Αυξήσεως των Χρηματικών Ποινών όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα και τα άρθρα 7, 8, 11 και 12 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Η κατηγορούμενη εσκεμμένα ανυπάκουσε σε νόμο για την διενέργεια πράξης απαγορευμένης σ' αυτό και/ή παρέλειψε πράξη που επιβάλλεται από αυτό και η οποία αφορά το κοινό ή μέρος του κοινού ήτοι διέταξε και/ή της επέβαλε και/ή την υποχρέωσε να παραμείνει μόνη καθισμένη σε καρέκλα στην τάξη της στο νηπιαγωγείο όπου φοιτούσε για σαράντα λεπτά ως πειθαρχικό μέτρο και/ή τιμωρία χωρίς να έχει εξουσία για κάτι τέτοιο και γνωρίζοντας ότι πάσχει από σύνδρομο Down με αποτέλεσμα να της προκαλέσει σωματική βλάβη. ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Πέμπτη Κατηγορία Ανυπακοή σε διατάξεις νόμων που επιβάλλουν καθήκον κατά παράβαση του άρθρου 136, 20, 29 και 35 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα καθώς και το Νόμο 166/87 περί Αυξήσεως των Χρηματικών Ποινών όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα και τα άρθρα 1,2,3,5,8,9,10,17 και 18 της Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (κυρώθηκε με το νόμο 39/1962). ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Έκτη Κατηγορία Ανυπακοή σε διατάξεις νόμων που επιβάλλουν καθήκον κατά παράβαση του άρθρου 136, 20, 29 και 35 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα καθώς και το Νόμο 166/87 περί Αυξήσεως των Χρηματικών Ποινών όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα και το νόμο 243/90 με τον οποίο κυρώθηκε η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του παιδιού. ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Έβδομη Κατηγορία Ανυπακοή σε διατάξεις νόμων που επιβάλλουν καθήκον κατά παράβαση του άρθρου 136, 20, 29 και 35 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα καθώς και το Νόμο 166/87 περί Αυξήσεως των Χρηματικών Ποινών όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα και το νόμο 2(ΙΙΙ)/2009 που κυρώνει το Προαιρετικό Πρωτόκολλο της Σύμβασης κατά των Βασανιστηρίων και άλλων μορφών Σκληρής, Απάνθρωπης ή Εξευτελιστικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας. ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Όγδοη Κατηγορία Ανυπακοή σε διατάξεις νόμων που επιβάλλουν καθήκον κατά παράβαση του άρθρου 136, 20, 29 και 35 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα καθώς και τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού (Υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 20/11/1959). Η κατηγορούσα αρχή για να αποδείξει την υπόθεσή της παρουσίασε στο Δικαστήριο 13 μάρτυρες. Η κα Μ.Α. ήταν η Μ.Κ.1 και ισχυρίστηκε ότι τον Ιούνιο του 2012 εργαζόταν μαζί με την κατηγορούμενη στο Ε' Κοινοτικό και Δημόσιο Νηπιαγωγείο XXXXX και εκτελούσε χρέη σχολικού βοηθού στην τάξη της κατηγορούμενης. Ισχυρίστηκε ότι την ώρα του φαγητού των μαθητών είχε πάει στην τάξη της κατηγορούμενης η οποία της είπε ότι η Μ. δεν θα βγει έξω διάλειμμα και θα μείνει στην τάξη ως τιμωρία επειδή ήταν πολύ άτακτη και είχε κλείσει τα χέρια του διπλανού της μέσα στο ταπεράκι του φαγητού. Ισχυρίστηκε ότι η Μ. παρέμεινε στην τάξη περίπου για 40 λεπτά. Ανέφερε το ως άνω περιστατικό στον Σύνδεσμο Γονέων του σχολείου τους που ήταν οι εργοδότες της ίδιας και της κατηγορούμενης. Ισχυρίστηκε ότι μετά από λίγες μέρες η μητέρα της Μ. επισκέφθηκε το νηπιαγωγείο τους και όταν συνάντησε την κατηγορούμενη την ρώτησε για ποιο λόγο είχε αφήσει την Μ. τιμωρία μέσα στην τάξη ολόκληρο το διάλειμμα και εκείνη της απάντησε ότι η τιμωρία ήταν 15 με 20 λεπτά. Στην αντεξέτασή της επανέλαβε ότι την επίδικη ημέρα η ανήλικη Μ. παρέμεινε μόνη της στην τάξη καθήμενη σε μια καρέκλα για 40 περίπου λεπτά. Της υποβλήθηκε ότι είναι επιβεβλημένο καθήκον ενός εκπαιδευτικού να βάλει ένα άτακτο μαθητή να καθίσει στην καρέκλα της σκέψης ως πειθαρχικό μέτρο και ότι αυτό έπραξε η κατηγορούμενη επειδή η Μ. ήταν άτακτη την επίδικη ημέρα. Όταν ρωτήθηκε εάν πιστεύει πως ήταν λάθος που διατάχθηκε το παιδί από την κατηγορούμενη να καθίσει στην καρέκλα της σκέψης απάντησε ότι το θεωρεί λάθος. Της υποβλήθηκε επίσης ότι το περιστατικό δεν διήρκεσε 40 αλλά μόνο 5 με 10 λεπτά. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της ως ειλικρινή αφού η μάρτυρας είχε ιδία γνώση για όσα ανέφερε σχετικά με το επίδικο περιστατικό. Έχει άμεση γνώση του τι συνέβηκε αφού είδε ιδίοις όμμασι την ανήλικη να παραμένει στην τάξη της κατά τη διάρκεια του διαλείμματος και είναι στην ίδια προσωπικά που η κατηγορούμενη ανέφερε ότι η ανήλικη θα παρέμενε στην τάξη της ως τιμωρία επειδή ήταν άτακτη. Λόγω της άμεσης γνώσης που είχε για το ως άνω περιστατικό κρίνω ότι ήταν σε καλή θέση να το θυμάται και ότι το μετέφερε στο Δικαστήριο με ικανοποιητική επάρκεια. Οι ως άνω ισχυρισμοί της όχι μόνο δεν κλονίστηκαν κατά την αντεξέτασή της αλλά αντιθέτως επιβεβαιώνονται και από τις υποβολές που της τέθηκαν. Από τη μαρτυρία της όμως δεν αποδέχομαι τον ισχυρισμό της ότι το περιστατικό στο οποίο αναφέρθηκε συνέβηκε τον Αύγουστο του 2013 αφού κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν προκύπτει από την υπόλοιπη μαρτυρία αλλά είναι και εκτός του επίδικου χρόνου. Η κα Ε.Κ. ήταν η Μ.Κ.
3. Ισχυρίστηκε ότι είναι Επιθεωρήτρια Προδημοτικής Εκπαίδευσης στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού και γνωρίζει ότι η κατηγορούμενη είναι εκπαιδευτικός στο Κοινοτικό Νηπιαγωγείο XXXXX. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ιδρυτής των κοινοτικών νηπιαγωγείων είναι ο σύνδεσμος γονέων και ότι η κατηγορούμενη ήταν εκπαιδευτικός του εν λόγω νηπιαγωγείου και είχε υπογράψει σχετική σύμβαση εργοδότησης. Τα καθήκοντα της κατηγορούμενης ως νηπιαγωγού σε κοινοτικό νηπιαγωγείο είναι τα ίδια με τα καθήκοντα νηπιαγωγού σε δημόσιο νηπιαγωγείο και η διαφορά τους είναι ότι η σύμβαση την οποία υπέγραψε η κατηγορούμενη δεν είναι με το κράτος. Ισχυρίστηκε ότι οι κανόνες λειτουργίας των κοινοτικών νηπιαγωγείων και εργοδότησης νηπιαγωγών καθορίζονται με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας. Κατέθεσε στο σύνολο διάφορα έγγραφα τα οποία σημειώθηκαν τεκμήρια 2 έως
4. Κατά την αντεξέτασή της η Μ.Κ.2 ισχυρίστηκε ότι η «καρέκλα της σκέψης» είναι μέρος μιας μεθοδολογίας η οποία ακολουθείται αναφορικά με τη συμπεριφορά των παιδιών. Είναι ένας όρος ο οποίος χρησιμοποιείται για να εμπεδωθεί η πειθαρχία σε μια σχολική τάξη και ανήκει στη διακριτική ευχέρεια του εκπαιδευτικού να επιβάλει το εν λόγω πειθαρχικό μέτρο σε κάποιο μαθητή. Κρίνω ότι η μαρτυρία της είναι επιβοηθητική μόνο σε ό,τι αφορά το θέμα του ότι η «καρέκλα της σκέψης» είναι μια μέθοδος η οποία χρησιμοποιείται όταν ένας μαθητής υποπίπτει σε κάποιο πειθαρχικό παράπτωμα. Λόγω του γεγονότος όμως ότι δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας για όσα συνέβησαν στις 10.6.2013 στο Ε' Νηπιαγωγείο XXXXX κρίνω ότι κατά τα λοιπά η μαρτυρία της δεν μπορεί να είναι διαφωτιστική ούτε και επιβοηθητική για το κατά πόσο η κατηγορούμενη διέταξε την ανήλικη να παραμείνει στην τάξη της ως τιμωρία κατά τη διάρκεια του διαλείμματος. Η κα Μ.Θ. ήταν η Μ.Κ.
5. Κατά την κυρίως εξέτασή της ισχυρίστηκε ότι είναι λειτουργός προδημοτικής εκπαίδευσης στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού και ασκεί διοικητικά καθήκοντα. Κατέθεσε ως τεκμήριο 31 το έγγραφο το οποίο υπέγραψε η κατηγορούμενη για την ανάληψη των καθηκόντων της στο Ε' Κοινοτικό και Δημόσιο Νηπιαγωγείο XXXXX. Η μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε και συνεπώς η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή. Δεν είναι όμως καθόλου επιβοηθητική για την επίλυση των επίδικων θεμάτων της παρούσας υπόθεσης και συγκεκριμένα για το τι συνέβηκε στις 10.6.2013 στο Ε' Νηπιαγωγείο XXXXX. Ως Μ.Κ. 4 παρουσιάστηκε ο κ. Ε.Ν. Κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι ήταν διευθυντής Δημοτικής Εκπαίδευσης στο Υπουργείο Παιδείας και είχε την ευθύνη για την ομαλή λειτουργία των δημόσιων δημοτικών σχολείων, νηπιαγωγείων και σχολείων ειδικής εκπαίδευσης. Ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν κανονισμοί οι οποίοι διέπουν την λειτουργία ενός σχολείου και τα μέτρα τα οποία λαμβάνονται και επιβάλλονται στα παιδιά. Ισχυρίστηκε ότι δεν γνωρίζει κατά πόσο υπάρχει το πειθαρχικό μέτρο να καθίσει κάποιος μαθητής στην «καρέκλα της σκέψης». Ούτε αυτός ο μάρτυρας αντεξετάστηκε από τον δικηγόρο της κατηγορούμενης και λόγω τούτου η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή αλλά βεβαίως δεν μπορεί να είναι επιβοηθητική για την επίλυση των επίδικων θεμάτων της παρούσας υπόθεσης αφού ούτε αυτός ο μάρτυρας ήταν παρών στο Ε' Νηπιαγωγείο XXXXX στις 10.6.
6. Η κα Λ.Β. - Δ. ήταν η Μ.Κ.
7. Κατά την κυρίως εξέτασή της ισχυρίστηκε ότι τον Σεπτέμβρη του 2013 ασκούσε καθήκοντα επιθεωρήτριας και της ανατέθηκε από τον Διευθυντή Δημοτικής Εκπαίδευσης να ετοιμάσει το σχέδιο απάντησης που το Υπουργείο Παιδείας θα απέστελλε προς την Επίτροπο των Δικαιωμάτων του Παιδιού στην οποία είχε απευθυνθεί εκφράζοντας κάποιο παράπονό της η μητέρα της ανήλικης. Είχε λάβει οδηγίες να διερευνήσει το περιστατικό το οποίο καταγγέλθηκε και στα πλαίσια της διερεύνησης επισκέφθηκε το νηπιαγωγείο και είχε συνάντηση με το προσωπικό. Ισχυρίστηκε ότι στα κοινοτικά νηπιαγωγεία εφαρμόζονται οι κανονισμοί πειθαρχίας που ισχύουν και στα δημόσια νηπιαγωγεία. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η ίδια, μετά που η κατηγορούμενη επέστρεψε από την άδεια μητρότητας που είχε λάβει, συνάντησε την κατηγορούμενη τουλάχιστον 3 φορές και κατά τη συνάντησή τους η τελευταία αρνήθηκε ότι η ανήλικη παρέμεινε στην τάξη για 40 λεπτά μόνη της και ήταν η θέση της ότι παρέμεινε εκεί για λιγότερο χρόνο. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η κατηγορούμενη με την επιστολή που η ίδια απέστειλε στον Σύνδεσμο Γονέων του νηπιαγωγείου που φοιτούσε η ανήλικη παραδέχθηκε ότι η ανήλικη έμεινε στην τάξη της για 8 με 10 λεπτά. Κατά την αντεξέτασή της η Μ.Κ.5 ισχυρίστηκε ότι συνάντησε την κατηγορούμενη και κατά τη συνάντησή τους η τελευταία της είπε ότι δεν άφησε την ανήλικη για 40 λεπτά μέσα στην τάξη αλλά μόνο για 5 με 10 λεπτά. Δεν έλαβε οποιαδήποτε κατάθεση από την κατηγορούμενη επειδή εκείνη είχε ήδη αποστείλει επιστολή στον σύνδεσμο γονέων του νηπιαγωγείου κάτι το οποίο την ικανοποίησε στα πλαίσια της διερεύνησης η οποία της είχε ανατεθεί. Η εν λόγω μάρτυρας κατά την μαρτυρία της πλάτειαζε υπερβολικά με τις απαντήσεις τις οποίες έδιδε και δεν έχει κάνει καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Παρά τούτο όμως κρίνω ότι οι ισχυρισμοί της στα κρίσιμα για την παρούσα υπόθεση θέματα δεν κλονίστηκαν και ως εκ τούτου γίνονται αποδεκτοί. Από τη μαρτυρία της προκύπτει ότι η κατηγορούμενη κατά τη διάρκεια κάποιας συνομιλίας που είχαν της ανέφερε ότι άφησε την ανήλικη στην τάξη της για 5 με 10 όχι όμως για 40 λεπτά. Επειδή η ως άνω παραδοχή της κατηγορούμενης έγινε στην ίδια τη μάρτυρα κρίνω ότι λόγω τούτου αυτή ήταν σε καλή θέση να θυμάται αυτό το συμβάν και να το μεταφέρει στο Δικαστήριο. Το ότι η ανήλικη κάθισε στην «καρέκλα της σκέψης» επιβεβαιώνεται και από την επιστολή την οποία η κατηγορούμενη απέστειλε στον σύνδεσμο γονέων του Ε' Νηπιαγωγείου XXXXX η οποία περιλαμβάνεται στα διάφορα έγγραφα του τεκμηρίου
8. Η Μ.Κ.6 κα Φ.Κ. ισχυρίστηκε ότι είναι ειδική παιδαγωγός και η πρόεδρος του Συνδέσμου Γονέων του Ε' Δημόσιου και Κοινοτικού Νηπιαγωγείου XXXXX. Ισχυρίστηκε πως η κατηγορούμενη κατά τον επίδικο χρόνο εργοδοτείτο από τον Σύνδεσμο Γονέων του Ε' Δημόσιου και Κοινοτικού Νηπιαγωγείου XXXXX. Κατέθεσε ως τεκμήριο 32 αντίγραφο της συμφωνίας εργοδότησης της κατηγορούμενης και ως τεκμήριο 33 τη σχετική δήλωση ανάληψης καθηκόντων της κατηγορούμενης. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η «καρέκλα της σκέψης» είναι ένα μέσο που χρησιμοποιείται από ένα εκπαιδευτικό για να πειθαρχήσει μια απρεπή συμπεριφορά ενός μαθητή. Κατά την αντεξέτασή της η Μ.Κ.6 ισχυρίστηκε ότι η «καρέκλα της σκέψης» είναι ένα πειθαρχικό μέτρο το οποίο εφαρμόζεται από κάποιους συναδέλφους της. Κρίνω ότι η μαρτυρία της δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέτασή της, γίνεται αποδεκτή, αλλά δεν είναι επιβοηθητική για την επίλυση του κρίσιμου επίδικου θέματος της παρούσας υπόθεσης αναφορικά με το τι έλαβε χώρα στις 10.6.2013 στο Ε' Νηπιαγωγείο XXXXX αφού η ίδια δεν ήταν παρούσα στο εν λόγω περιστατικό. Από τη μαρτυρία της αποδέχομαι ότι η «καρέκλα της σκέψης» είναι μια μέθοδος που εφαρμόζεται στα πλαίσια εμπέδωσης της πειθαρχίας από τους μαθητές. Η Μ.Κ.7 ήταν η κα Ε.Π. η οποία είναι διευθύντρια προδημοτικής εκπαίδευσης. Ισχυρίστηκε ότι το έτος 2013 ήταν διευθύντρια στο Ε' Νηπιαγωγείο XXXXX και ότι συνέταξε τις σελίδες 5 και 6 του τεκμηρίου 7 μετά που συνέλεξε τις αναγκαίες πληροφορίες για το επίδικο περιστατικό. Αναγνώρισε ότι το τεκμήριο 9 είναι η καταγραφή από την ίδια των πρακτικών που τηρήθηκαν όταν η κα Β. υπέβαλλε μέσω τηλεφώνου ερωτήσεις προς τις κυρίες Ά.Π. και Α.Δ. στα πλαίσια της διερεύνησης για το επίδικο περιστατικό. Κατά την αντεξέτασή της η Μ.Κ.7 ισχυρίστηκε ότι δεν είχε ιδία γνώση των όσων έλαβαν χώρα στις 10.6.
9. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ούτε οι κυρίες Ά.Π. και Α.Δ. ήταν παρούσες στο επίδικο περιστατικό. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η «καρέκλα της σκέψης» έχει εισαχθεί στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και χρησιμοποιείται ως μέσο για να κάνει κάποιος μαθητής την αυτοκριτική του. Κρίνω αφενός ότι η μαρτυρία της Μ.Κ.7 δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέτασή της και ως εκ τούτου γίνεται αποδεκτή αλλά αφετέρου ότι δεν είναι επιβοηθητική για την επίλυση του επίδικου θέματος του τι έλαβε χώρα στις 10.6.2013 στο Ε' Νηπιαγωγείο XXXXX αφού η ίδια δεν ήταν παρούσα σε αυτό και συνεπώς δεν είχε ιδία γνώση για το τι συνέβηκε τότε. Κρίνω ότι η μαρτυρία της είναι επιβοηθητική στο σημείο εκείνο το οποίο αφορά τη χρήση της μεθόδου της «καρέκλας της σκέψης» για παιδαγωγικούς σκοπούς και για σκοπούς εμπέδωσης της πειθαρχίας από τους μαθητές. Η κα Α.Π. ήταν η Μ.Κ.
10. Κατά την κυρίως εξέτασή της ισχυρίστηκε ότι είναι νηπιαγωγός και τον Ιούνιο του 2013 εργαζόταν στο Ε' Νηπιαγωγείο XXXXX. Αναγνώρισε ότι στη σελίδα 2Α του τεκμηρίου 9 και στη σελίδα 2 του τεκμηρίου 10 είναι η υπογραφή της. Ισχυρίστηκε ότι το τεκμήριο 9 είναι το αντίγραφο των πρακτικών που τηρούσε η διευθύντρια του νηπιαγωγείου κα Ευσταθία Πέτρου όταν η κα Β. διερευνούσε το παράπονο της μητέρας της ανήλικης και κατά τη διερεύνησή του της υπέβαλλε τηλεφωνικώς ερωτήσεις. Ισχυρίστηκε επίσης ότι για θέματα πειθαρχίας μία από τις μεθόδους που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ήταν η «καρέκλα της σκέψης». Κατά την αντεξέτασή της συμφώνησε με υποβολή του δικηγόρου της κατηγορούμενης ότι ούτε η ίδια ούτε και η κα Β. ήταν παρούσες στο νηπιαγωγείο στις 10.6.
11. Συμφώνησε επίσης ότι δεν είχε άμεση γνώση του τι συνέβηκε στις 10.6.2013 και πως το μόνο για το οποίο έχει ιδία γνώση είναι η προσπάθεια της κατηγορούμενης καθόλη τη διάρκεια εκείνης της σχολικής χρονιάς για το καλό της ανήλικης. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η «καρέκλα της σκέψης» ήταν ένας εύκολος τρόπος για να σκεφτεί μόνο του ένα παιδί και να ηρεμήσει και ότι ήταν εις γνώση της διεύθυνσης του νηπιαγωγείο πως ο τρόπος αυτός εφαρμοζόταν. Ισχυρίστηκε ότι τα διαλείμματα στο νηπιαγωγείο διαρκούσαν 25 λεπτά. Η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή αλλά δεν είναι επιβοηθητική για την επίλυση του επίδικου θέματος του τι έλαβε χώρα στις 10.6.2013 στο Ε' Νηπιαγωγείο XXXXX αφού όπως ισχυρίστηκε δεν ήταν παρούσα σε αυτό. Από τη μαρτυρία της αποδέχομαι ότι η «καρέκλα της σκέψης» ήταν ένας τρόπος που εφαρμοζόταν στο ως άνω νηπιαγωγείο για να ηρεμήσει ένας μαθητής και ότι το διάλειμμα σε αυτό το νηπιαγωγείο έχει διάρκεια 25 λεπτά αφού κανένας άλλος μάρτυρας δεν αναφέρθηκε στη διάρκεια που έχουν τα διαλείμματα. Κρίνω πως λόγω της εργοδότησής της στο ως άνω νηπιαγωγείο και της καθημερινής παρουσίας της σε αυτό ήταν σε καλή θέση να θυμάται τα πιο πάνω τα οποία μετέφερε στο Δικαστήριο με τη μαρτυρία της. Η κα Α.Κ. Δ. ήταν η Μ.Κ.
12. Κατά την κυρίως εξέτασή της ισχυρίστηκε ότι είναι νηπιαγωγός και ότι τον Ιούνιο του 2013 εργαζόταν στο Ε' Νηπιαγωγείο XXXXX ως συνάδελφος της κατηγορούμενης. Αναγνώρισε ότι στη σελίδα 2Β του τεκμηρίου 9 είναι η υπογραφή της και ότι το εν λόγω τεκμήριο είναι τα πρακτικά τα οποία τηρούσε η διευθύντρια του νηπιαγωγείου όταν η κα Β. της υπέβαλλε ερωτήσεις όταν διερευνούσε το παράπονο της μητέρας της ανήλικης εναντίον της κατηγορούμενης. Κατά την αντεξέτασή της ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν παρούσα στις 10.6.2013 ημέρα κατά την οποία υπάρχει ισχυρισμός ότι έλαβε χώρα το επίδικο περιστατικό. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η αρμόδια επιθεωρήτρια κα Ά.Β. που διερεύνησε την υπόθεση τους ενημέρωσε ότι το θέμα είχε λήξει και πως δεν είχε βρεθεί κάτι εναντίον της κατηγορούμενης. Η μαρτυρία της Μ.Κ.9 γίνεται αποδεκτή αφού δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέτασή της, κρίνω όμως ότι δεν είναι επιβοηθητική για την επίλυση του επίδικου θέματος του τι έλαβε χώρα στις 10.6.2013 στο Ε' Νηπιαγωγείο XXXXX αφού όπως ισχυρίστηκε δεν ήταν παρούσα σε αυτό και συνεπώς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τι πράγματι έγινε. Ως Μ.Κ.10 παρουσιάστηκε ο κ. Β.Γ. ο οποίος κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι είναι συμβουλευτικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής. Εξέτασε την ανήλικη και ετοίμασε σχετική έκθεση η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο
13. Στο εν λόγω τεκμήριο κατέγραψε ότι η εμπειρία της Μ. στην «καρέκλα της σκέψης» αποτέλεσε σε ψυχικό επίπεδο υποτιμητική πράξη διάκρισης και απομόνωσης η οποία τη στιγμάτισε και της δημιούργησε ψυχολογικά προβλήματα. Κατά την αντεξέτασή του ισχυρίστηκε ότι εξέτασε την ανήλικη για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του έτους 2019 και ότι αγνοούσε πως ήταν η ψυχολογική της κατάσταση τον Ιούνιο του
14. Ισχυρίστηκε ότι είχε συναντήσει την ανήλικη 5 φορές κατά το έτος
15. Κρίνω ότι η μαρτυρία του Μ.Κ.10 δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέτασή και γίνεται αποδεκτή. Κρίνω όμως ότι δεν μπορεί όμως να είναι επιβοηθητική για την επίλυση των επιδίκων θεμάτων της παρούσας υπόθεσης αφού ο ίδιος δεν είχε προσωπική αντίληψη για το τι συνέβηκε στο Ε' Δημοτικό Νηπιαγωγείο XXXXX στις 10.6.
16. Ως Μ.Κ.11 παρουσιάστηκε η κα Χ.Λ. η οποία κατά την κυρίως εξέτασή της ισχυρίστηκε ότι είναι εκπαιδευτική ψυχολόγος λειτουργός της Υπηρεσίας Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας του Υπουργείου Παιδείας. Αναγνώρισε ότι στο τεκμήριο 10 στη σελίδα 16 είναι η έκθεση την οποία ετοίμασε στις 4.7.2013 αναφορικά με την ανήλικη. Ισχυρίστηκε ότι η «καρέκλα της σκέψης» είναι μια μέθοδος συνέπειας η οποία εφαρμόζεται από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς. Κατά την πολύ σύντομη αντεξέτασή της ισχυρίστηκε ότι η έκθεσή της ετοιμάστηκε στα πλαίσια της πρώτης αξιολόγησης των αναγκών της Μ. και το συγκεκριμένο αίτημα είχε υποβληθεί προς την υπηρεσία της από τον Σεπτέμβρη του έτους
17. Κρίνω ότι η μαρτυρία της Μ.Κ.11 δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέτασή της και γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο δεν μπορεί όμως να είναι επιβοηθητική γιατί δεν είναι σχετική με τα επίδικα θέματα της παρούσας υπόθεσης που ανάγονται χρονικά στις 10.6.
18. Όσον αφορά το θέμα της «καρέκλας της σκέψης» η μαρτυρία της συνάδει με μαρτυρία την οποία ήδη αποδέχθηκα ως αξιόπιστη και ως εκ τούτου σε αυτό το μέρος η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή. Η μητέρα της ανήλικης κα Β.Π. ήταν η Μ.Κ.
19. Κατά την κυρίως εξέτασή της κατέθεσε γραπτή δήλωση και ισχυρίστηκε ότι η Μ. γεννήθηκε το 2008 με σύνδρομο Down και με εκ γενετής συγγενή καρδιοπάθεια. Στις 10.6.2013 η Μ. επέστρεψε στο σπίτι από το σχολείο της χτυπημένη στη μύτη και όταν την ρώτησε τι συνέβηκε της απάντησε ότι κάποιο παιδάκι της είχε τραβήξει τα γυαλιά μυωπίας της και έπεσε και κτύπησε τη μύτη της. Την πληροφόρησε επίσης ότι εκείνη την ημέρα η δασκάλα της την έκλεισε μέσα στην τάξη για τιμωρία το διάλειμμα. Την επόμενη ημέρα πήγε στο σχολείο της ανήλικης και ρώτησε την κατηγορούμενη αναφορικά με την τιμωρία των 40 λεπτών που έβαλε την ανήλικη και εκείνη στην παρουσία, μεταξύ άλλων, της δασκάλας κας Ά.Π. και της βοηθού κας Μ.Α. της απάντησε ότι η τιμωρία διήρκεσε μόνο 10 λεπτά. Ισχυρίστηκε ότι η ανήλικη έκτοτε ταλαιπωρείται με ψυχολογικά τραύματα που της προκλήθηκαν από το περιστατικό. Κατά την αντεξέτασή της ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν παρούσα στο περιστατικό που συνέβηκε στις 10.6.2013 και ότι ενημερώθηκε σχετικά από την ανήλικη κόρη της. Της υποβλήθηκε επίσης ότι η ανήλικη όχι μόνο δεν έπαθε οτιδήποτε αλλά αντιθέτως επωφελήθηκε αφού εμπέδωσε τη πειθαρχία και απέφευγε να υποπίπτει σε πειθαρχικά παραπτώματα. Ερωτήθηκε επίσης κατά πόσο είχε επιπτώσεις στη μαθησιακή ικανότητα της ανήλικης το ολιγόλεπτο κάθισμα σε μια καρέκλα και απάντησε καταφατικά. Της υποβλήθηκε τέλος ότι η κατηγορούμενη για μια απλή πειθαρχική ποινή που επέβαλε στην ανήλικη δυναστεύεται για τούτο για 6 χρόνια. Κρίνω ότι ο ισχυρισμός της Μ.Κ.12 πως η κατηγορούμενη της παραδέχθηκε σε συνάντηση που είχαν ότι άφησε την ανήλικη στην τάξη συνάδει και με τη μαρτυρία της Μ.Κ.5 η οποία επίσης ισχυρίστηκε ότι η κατηγορούμενη της παραδέχθηκε ότι άφησε την ανήλικη στην τάξη της και λόγω τούτου γίνεται αποδεκτός. Συνάδει επίσης με τη μαρτυρία της Μ.Κ.1 η οποία επίσης έγινε αποδεκτή σύμφωνα με την οποία η κατηγορούμενη της είπε ότι η ανήλικη θα παραμείνει στην τάξη. Αποδέχομαι επίσης και τον ισχυρισμό της ότι το περιστατικό είχε διάρκεια 40 λεπτά αφού αυτός ο ισχυρισμός συνάδει με τη μαρτυρία της Μ.Κ.1 την οποία για τον λόγο που ανέφερα πιο πάνω αποδέχθηκα ως αξιόπιστη. Τελευταία μάρτυρας κατηγορίας (Μ.Κ.13) παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο η ανήλικη Μ. Κατά την κυρίως εξέτασή της ισχυρίστηκε ότι γνωρίζει την κατηγορούμενη από το νηπιαγωγείο όταν την έβαλε τιμωρία. Ισχυρίστηκε ότι η τιμωρία διήρκεσε όλο το διάλειμμα και καθόταν κάπου μόνη της στην τάξη. Κατά την αντεξέτασή της ισχυρίστηκε ότι η κατηγορούμενη την έβαλε να καθίσει σε μια καρέκλα στο διάλειμμα. Ισχυρίστηκε ότι παρέμεινε στην τάξη όλο το διάλειμμα αλλά δεν ήξερε να πει πόση ώρα διαρκεί το διάλειμμα ούτε γνώριζε να διαβάζει την ώρα. Ο ισχυρισμός της ανήλικης ότι η κατηγορούμενη την έβαλε τιμωρία να καθίσει σε μια καρέκλα στην τάξη της γίνεται αποδεκτός αφού επιβεβαιώνεται και από τη μαρτυρία των Μ.Κ.1, Μ.Κ.5 και Μ.Κ.12 την οποία για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω αποδέχθηκα. Ο άλλος ισχυρισμός της ότι παρέμεινε στην τάξη της για όλο το διάλειμμα κρίνω ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός αφού για αυτό το θέμα η μαρτυρία της δεν ήταν σαφής ούτε σταθερή. Συγκεκριμένα όταν ρωτήθηκε κατά πόσο κτύπησε το κουδούνι του σχολείου της και για αυτό τον λόγο θυμάται ότι ήταν για όλη τη διάρκεια του διαλείμματος που έμεινε στην τάξη της απάντησε ότι «δεν έχει κουδούνι» και σε επόμενη ερώτηση πως θυμάται τότε για πόση ώρα παρέμεινε στην καρέκλα απάντησε «για πολύ ώρα» και στη συνέχεια σε άλλη ερώτηση πως το θυμάται αυτό απάντησε «να μας πει η Φ.». Μετά που το Δικαστήριο έκρινε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορούμενης στις κατηγορίες 4 έως 8 ούτως ώστε αυτή να υποχρεώνεται να προβάλει την υπεράσπισή της η κατηγορούμενη προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση από το εδώλιο του κατηγορουμένου και δεν κάλεσε οποιοδήποτε μάρτυρα προς υπεράσπισή της. Συγκεκριμένα κατέθεσε γραπτή δήλωση αποτελούμενη από 8 φύλλα χαρτί η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Β. Σε αυτή αναφέρει ότι ως νηπιαγωγός είχε υποχρέωση να μεριμνά και να διδάσκει την πειθαρχία στα μικρά παιδιά των νηπιαγωγείων και να εφαρμόζει τους Κανονισμούς που προβλέπονται από την Κ.Δ.Π. 223/
20. Στα πλαίσια των εν λόγω κανονισμών όταν ένα παιδί διαπράξει κάποιο πειθαρχικό αδίκημα του ζητείται να καθίσει το θρανίο της σκέψης για να ηρεμήσει και να αναλογιστεί το λάθος του. Σε αυτά τα πλαίσια στις 10.6.2013 μετά που η ανήλικη Μαρίνα είχε τραυματίσει ένα συμμαθητή της τής ζήτησε να καθίσει στην καρέκλα της σκέψης και να αναλογιστεί το λάθος της καθ' ο χρόνο η εκείνη (η κατηγορούμενη) και τα άλλα παιδιά βρίσκονταν στην τάξη. Στη συνέχεια όλοι μαζί βγήκαν για διάλειμμα. Η κατηγορούμενη επίσης αναφέρθηκε στη μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας καθώς επίσης στο άρθρο 136 του Ποινικού Κώδικα και στα άρθρα 7, 8 και 12 του Συντάγματος. Όταν στη συνέχεια η υπόθεση ορίστηκε για αγορεύσεις οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων ετοίμασαν γραπτό κείμενο με τις θέσεις και εισηγήσεις τους το οποίο παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Ο δικηγόρος της κατηγορούσας αρχής εισηγήθηκε ότι αποδείχθηκε στον απαιτούμενο για ποινική υπόθεση βαθμό η ενοχή της κατηγορούμενης και κάλεσε το Δικαστήριο να την κρίνει ένοχη στις κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει. Ο δικηγόρος της κατηγορουμένης από την άλλη πλευρά εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο πρέπει να απορρίψει την υπόθεση επειδή η πράξη να καθίσει η ανήλικη στην καρέκλα στην τάξη της δεν συνιστά ποινικό αδίκημα αλλά είναι ένα πειθαρχικό μέτρο για να εδραιωθεί το αίσθημα της πειθαρχίας στα παιδιά μικρής ηλικίας κάτι που είναι και απαραίτητο στοιχείο της παιδείας. Εισηγήθηκε επίσης ότι το κατηγορητήριο είναι ελαττωματικό για 4 λόγους και συγκεκριμένα επειδή: α) δεν συντάχθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 39 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, β) πάσχει από πολλαπλότητα και ασάφεια η οποία παραβιάζει το δικαίωμα της κατηγορούμενης να πληροφορηθεί σε καταληπτή από αυτή γλώσσα τη φύση και τους λόγους των κατηγοριών τις οποίες αντιμετωπίζει, γ) αποδίδει στην κατηγορούμενη αδίκημα το οποίο δεν είναι γνωστό στον νόμο και δ) ότι συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Εισηγήθηκε τέλος ότι όλες οι πιο πάνω παρατυπίες στη σύνταξη του κατηγορητηρίου πλήττουν το συνταγματικό δικαίωμα της κατηγορούμενης που προστατεύεται από το άρθρο 12.5(α) του Συντάγματος να πληροφορηθεί λεπτομερώς τη φύση και τους λόγους των κατηγοριών που της αποδίδονται. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολό του. Ως γνωστό η αξιολόγηση των μαρτύρων διενεργείται για να διαπιστωθούν από το Δικαστήριο τα γεγονότα που είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα μιας υπόθεσης για τα οποία υπήρξε αμφισβήτηση κατά τη δίκη. Σε περίπτωση που για τα κρίσιμα σημεία της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν υπήρξε αντεξέταση το Δικαστήριο θεωρεί δεδομένο ότι αυτά δεν αμφισβητούνται (Frederickou Schools Co. Ltd κ.ά. ν. Acuac Inc.