← Κύπρος

Λαμπής ως Διαχειριστής των Beid Tahsin κ.α. ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΡΗΤΟΥ ΤΕΡΡΑΣ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 14658/2016, 4/12/2020

Λαμπής ως Διαχειριστής των Beid Tahsin κ.α. ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΡΗΤΟΥ ΤΕΡΡΑΣ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 14658/2016, 4/12/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:B196 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Χρ. Φούλια, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 14658/2016 Μεταξύ: XXXXX Λαμπής ως Διαχειριστής των XXXXX XXXXX Beid Tahsin με βάση την διαχείριση υπ' αριθμό XXXXX/2015, XXXXX XXXXX Tahsin με βάση την διαχείριση υπ' αριθμό XXXXX/2015 και XXXXX Hasan με βάση τη διαχείριση υπ' αριθμό XXXXX/2015 από Πάφο Παραπονούμενος -ν-

  1. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΡΗΤΟΥ ΤΕΡΡΑΣ
  2. XXXXX ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
  3. XXXXX ΧΡΙΣΤΟΥ
  4. XXXXX ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ
  5. XXXXX ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ
  6. XXXXX ΠΑΥΛΙΔΗΣ Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 4.12.2020 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Π. Αγγελίδης με κ. Περικλέους Για τους Κατηγορούμενους: κ. Μ. Βασιλειάδης Κατηγορούμενοι 2 - 6: Παρόντες ΑΠΟΦΑΣΗ (Για το εκ πρώτης όψεως) Στο κατηγορητήριο της παρούσας υπόθεσης το οποίο καταχωρήθηκε στις 21.11.2016 περιλαμβάνονται οι ακόλουθες 2 κατηγορίες: ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Πρώτη Κατηγορία Παραμέληση υπηρεσιακού καθήκοντος κατά παράβαση των άρθρων 20, 21 και 134 του Ποινικού Κώδικα (Κεφ. 154) ως τροποποιήθηκε ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Οι κατηγορούμενοι 1 - 6 από τον Μάρτιο του 2016 μέχρι και την καταχώρηση της παρούσης εσκεμμένα αρνούνται και/ή παραμελούν να εκδώσουν και/ή να παρέχουν εις τον Παραπονούμενο φοροαπαλλακτικά και/ή πιστοποιητικά απαλλαγής φόρου αναφορικά με τους αποβιώσαντες XXXXX XXXXX Beid Tahsin, XXXXX XXXXX Tahsin και XXXXX Hasan και/ή τις περιουσίες αυτών, χωρίς να υπάρχει οιανδήποτε αιτία και/ή λόγος. ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Δεύτερη Κατηγορία Συμμετοχή σε αδικήματα ως αυτουργοί κατά παράβαση του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα (Κεφ. 154) ως τροποποιήθηκε. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Οι κατηγορούμενοι 2 - 6 από τον Μάρτιο του 2016 μέχρι και την καταχώρηση της παρούσης παρέχουν βοήθεια και παρακινούν την Κατηγορούμενη 1 στην διάπραξη του αδικήματος της δεύτερης κατηγορίας του παρόντος κατηγορητηρίου. Ο παραπονούμενος προς απόδειξη της υπόθεσής του κάλεσε 4 μάρτυρες. Ως Μ.Κ.1 παρουσιάστηκε ο κ. XXXXX Αρκαδίου ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είναι δημότης της Κρήτου Τέρρα και Κοινοτικός Σύμβουλος από τις 21.6.
  7. Ο κατηγορούμενος 2 είναι ο νυν Κοινοτάρχης. Περί το έτος 2016 ο παραπονούμενος XXXXX Λάμπης ως διαχειριστής των XXXXX XXXXX Beid Tahsin, XXXXX XXXXX Tahsin και XXXXX Hasan ζήτησε από το Κατηγορούμενο 1 Κοινοτικό Συμβούλιο να του εκδώσει φοροαπαλλακτικά για την περιουσία τους. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αρνήθηκαν να εκδώσουν τα εν λόγω φοροαπαλλακτικά χωρίς ο κατηγορούμενος 2 να δικαιολογήσει με οποιονδήποτε τρόπο την άρνηση αυτή. Με επιστολή του ο παραπονούμενος κατήγγειλε τους κατηγορούμενους στον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών. Η λειτουργός του Υπουργείου κα XXXXX Ρουσή με επιστολή ημερομηνίας 27.9.2016, αντίγραφο της οποίας κατετέθηκε ως τεκμήριο 14, κάλεσε τον Πρόεδρο και τα μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου να προχωρήσουν στην έκδοση των φοροαπαλλακτικών εκτός εάν υπήρχε λόγος που εμπόδιζε την έκδοσή τους. Μετά τις εκλογές του 2017 ήταν ο πρώτος επιλαχών και στις 21.6.2017 μετά την παραίτηση ενός μέλους του Κοινοτικού Συμβουλίου (Κ.Σ.) ανέλαβε ο ίδιος καθήκοντα μέλους του. Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του δημιούργησε θέμα στο Κ.Σ. και με τις έντονες υποδείξεις του ο Πρόεδρος του Κ.Σ. Κρήτου Τέρρας, κατηγορούμενος 2, αναγκάστηκε να εκδώσει τα σχετικά πιστοποιητικά. Αντίγραφα των εν λόγω πιστοποιητικών ημερομηνίας 12.2.2017 κατέθεσε ως τεκμήρια 15 και
  8. Ως Μ.Κ.2 παρουσιάστηκε η κα XXXXX Χαριλάου η οποία ισχυρίστηκε ότι είναι λειτουργός διαχείρισης Τ/Κ περιουσιών στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου. Ισχυρίστηκε ότι τα τεμάχια 391, 392 και 393 στην Κρήτου Τέρρα είναι Τ/Κ τεμάχια και εμπίπτουν στην κηδεμονία του Κηδεμόνα Τ/Κ περιουσιών. Για τα εν λόγω τεμάχια υποβλήθηκε αίτημα να εκμισθωθούν από το Κ.Σ. Κρήτου Τέρρας και υπογράφηκαν σχετικά 2 συμβάσεις μίσθωσης ημερομηνίας 8.7.2014 και 19.4.
  9. Αντίγραφα των εν λόγω συμβάσεων ημερομηνίας 8.7.2014 περιέχονται στο τεκμήριο 7 και το αντίγραφο της μίσθωσης ημερομηνίας 19.4.2018 κατατέθηκε ως τεκμήριο
  10. Ως Μ.Κ.3 παρουσιάστηκε ο κ. Κώστας Νικολαΐδης ο οποίος ισχυρίστηκε ότι υπηρέτησε στη Δημόσια Υπηρεσία, μεταξύ άλλων, και από τη θέση του Γ.Δ. του Υπουργείου Εσωτερικών. Ο μάρτυρας εξήγησε τη διαδικασία η οποία ακολουθείται για να εκμισθωθεί Τ/Κ περιουσία είτε σε ιδιώτες είτε σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και ισχυρίστηκε ότι η έγκριση για μια τέτοια μίσθωση δίδεται από τον Υπουργό Εσωτερικών. Τέλος ως Μ.Κ.4 παρουσιάστηκε ο κ. XXXXX Γλυκής ο οποίος ισχυρίστηκε ότι κατάγεται από την Κρήτου Τέρρα και διαμένει στο Προδρόμι. Ισχυρίστηκε ότι είναι υιός της XXXXX Hasan καθώς επίσης και κληρονόμος των XXXXX XXXXX Beid Tahsin και XXXXX Ahmet Tahsin. Μαζί με κάποιους άλλους συγγενείς του ανέθεσαν στον κ. XXXXX Λάμπη να διοριστεί διαχειριστής των περιουσιών των ως άνω αναφερόμενων Τ/Κ και εκείνος στα πλαίσια των εν λόγω διαχειρίσεων ζήτησε από το Κατηγορούμενο 1 Συμβούλιο να εκδώσει τα σχετικά φοροαπαλλακτικά τα οποία ήταν αναγκαία για να εκδοθούν τίτλοι ιδιοκτησίας στα ονόματα των κληρονόμων. Ο παραπονούμενος τους πληροφόρησε ότι το Συμβούλιο αρνείτο να τα εκδώσει και έτσι ο ίδιος μαζί με άλλους κληρονόμους μετέβηκαν στους κατηγορούμενους 1 και 2 και ζήτησαν την έκδοσή τους. Ο κατηγορούμενος 2 αρνήθηκε να τα εκδώσει και ο παραπονούμενος τον ενημέρωσε ότι απέστειλε μέσω των δικηγόρων του επιστολές προς το Συμβούλιο ζητώντας την έκδοση των απαιτούμενων φοροαπαλλακτικών. Οι εν λόγω επιστολές είχαν κατατεθεί από τον Μ.Κ.1 ως τεκμήρια 11 και
  11. Μετά από παρέμβαση του Υπουργείου Εσωτερικών τα εν λόγω φοροαπαλλακτικά εκδόθηκαν περί τα μέσα Φεβρουαρίου
  12. Μετά που έκλεισε η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής ο κ. Βασιλειάδης εκ μέρους των κατηγορουμένων εισηγήθηκε τα ακόλουθα: δεν υπάρχει μαρτυρία ότι οι κατηγορούμενοι 3, 4, 5 και 6 είχαν οποιαδήποτε εμπλοκή στην υπόθεση αφού κανένας από τους μάρτυρες κατηγορίας δεν αναφέρθηκε σε αυτούς ούτε και είχαν οποιαδήποτε υποχρέωση δυνάμει του άρθρου 46(ιβ) του περί Κοινοτήτων Νόμου 86(Ι)/1999 να εκδώσουν τα επίδικα φοροαπαλλακτικά. Εισηγήθηκε περαιτέρω ότι η μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής κατά τα λοιπά είναι ασαφής και αντιφατική σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να χαρακτηριστεί και αντινομική καθώς επίσης ότι από αυτή ελλείπουν συστατικά στοιχεία του αδικήματος και κάλεσε το Δικαστήριο να απαλλάξει τους κατηγορούμενους από αυτό το στάδιο. Από την άλλη πλευρά ο κ. Αγγελίδης εισηγήθηκε ότι υπάρχει αρκετή μαρτυρία ότι οι κατηγορούμενοι 2 έως 6 υπό την ιδιότητά τους ως κοινοτάρχης, ο κατηγορούμενος 2, και οι υπόλοιποι, ως μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου αντίστοιχα, όφειλαν στα πλαίσια των καθηκόντων τους ως δημόσιοι λειτουργοί να εκδώσουν τα φοροαπαλλακτικά τα οποία ζήτησε ο παραπονούμενος. Η έκδοση των εν λόγω φοροαπαλλακτικών εμπίπτει στα καθήκοντα τους και συνεπώς, εισηγήθηκε, αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων ούτως ώστε να υποχρεώνονται να προβάλουν την υπεράσπισή τους. Οι αρχές που διέπουν το θέμα της απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης είναι καλά γνωστές και δεν προτίθεμαι να τις επαναλάβω με λεπτομέρεια. Θα αναφέρω ενδεικτικά τις υποθέσεις Azinas v. Police

(1981)2 C.L.R. 9, In Re Kakos
(1985)1 C.L.R. 250 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου
(1990)2 Α.Α.Δ. 133. Σύμφωνα με τις πιο πάνω αυθεντίες ο Κατηγορούμενος απαλλάσσεται από αυτό το στάδιο όταν: (α) Δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Επιπλέον, στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Δράκου
(2012)2 Α.Α.Δ. 851, υποδείχθηκε εκ νέου ότι: «στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει ο Δικαστής σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το έργο αυτό επιτελείται κατά το τέλος της δίκης. Η απόφασή του περιορίζεται, όπως αναφέραμε, σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ' εκείνο το στάδιο της δίκης, πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να αντέχει στη βάσανο που θέτει η Πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα». Παράλληλα σημειώνεται ότι η μαρτυρία για την Κατηγορούσα Αρχή λαμβάνεται υπόψη στο απόγειο της. Σχετική είναι η απόφαση R. v. Galbraith
(1981)2 All E.R. 1060. Επιπρόσθετα στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Κουννίδη
(1993)2 Α.Α.Δ. 82, λέχθηκαν τα ακόλουθα ως προς το κριτήριο, το οποίο πρέπει να ικανοποιηθεί, ώστε ο κατηγορούμενος να κληθεί σε απολογία: «Το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή ενός κατηγορουμένου εις το στάδιο που κλείει η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση, το Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας». Σε αντίθετη περίπτωση ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής, πράγμα ανεπίτρεπτο. Σχετική είναι η απόφαση Police v. Kallenos
(1980)J.S.C. 145. Στην υπόθεση DENICKOM ENTERPRISES LTD v. SAVVA NIKIFOROU TRADING CO LTD κ.ά., Ποινική Έφεση Αρ. 299/2015, ημερομηνίας 14.5.2018, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η διακοπή της δίκης δικαιολογείται όταν η μαρτυρία δεν στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος, και όταν η μαρτυρία έχει κλονισθεί σε τέτοιο βαθμό, ως αποτέλεσμα της αντεξέτασης ή είναι τόσο έκδηλα αβάσιμη (unreliable), ώστε κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασιστεί σ' αυτή για να καταλήξει σε καταδικαστική απόφαση (Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου
(1990)2 Α.Α.Δ. 133). Χωρίς βεβαίως παρά ταύτα, το Δικαστήριο κατά το εν λόγω στάδιο, να εμποδίζεται να εξετάσει κατά πόσο η προσαχθείσα μαρτυρία, εξ όψεως κρινόμενη, (on the face of it), στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Ζήτημα όμως που «διακρίνεται από την αξιοπιστία των μαρτύρων και τη βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί στη μαρτυρία τους» (Γιάγκου (Λεμόνα) ν. Αστυνομίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 382). Με τη διαφορά όμως, ότι το μέτρο σε αυτό το στάδιο είναι αντικειμενικό και όχι υποκειμενικό, όπως εφαρμόζεται μετά το πέρας της υπόθεσης». Στην παρούσα υπόθεση οι 6 κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν τα αδικήματα τις λεπτομέρειες των οποίων παρέθεσα αυτούσιες πιο πάνω. Εν ολίγοις κατηγορούνται ότι ενώ είχαν υπηρεσιακό καθήκον να εκδώσουν τα επίδικα φοροαπαλλακτικά παρέλειψαν να το πράξουν. Παρόλο που στην έκθεση αδικήματος των κατηγοριών δεν αναγράφεται ο συγκεκριμένος νόμος που υπάρχει ισχυρισμός ότι επιβάλλει το ως άνω συγκεκριμένο υπηρεσιακό καθήκον στους κατηγορούμενους, προκύπτει από τη μαρτυρία ότι ο σχετικός νόμος είναι ο περί Κοινοτήτων Νόμος 86(Ι)/1999 και συγκεκριμένα το άρθρο 46 αυτού. Το εν λόγω άρθρο αφορά τις αρμοδιότητες, τα καθήκοντα και τα δικαιώματα του κοινοτάρχη. Σε αυτό απαριθμούνται 13 περιπτώσεις και η περίπτωση (ιβ) προνοεί ότι (ο κοινοτάρχης) «παρέχει οποιοδήποτε πιστοποιητικό για κινητή ή ακίνητη ιδιοκτησία, όταν δεν υπάρχει εμπόδιο που να δικαιολογεί την άρνηση παροχής τέτοιου πιστοποιητικού». Από το πιο πάνω άρθρο προκύπτει ότι τέτοιο υπηρεσιακό καθήκον έκδοσης των επίδικων πιστοποιητικών έχει μόνο ο Κοινοτάρχης και όχι το Κοινοτικό Συμβούλιο μιας κοινότητας ως συλλογικό όργανο. Στην παρούσα υπόθεση όλοι οι κατηγορούμενοι στην 1η κατηγορία κατηγορούνται συλλήβδην ότι παραμέλησαν να εκτελέσουν το ως άνω υπηρεσιακό τους καθήκον. Δηλαδή από τις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης κατηγορίας φαίνεται ότι κατηγορούνται πως παραμέλησαν να εκτελέσουν κάποιο συλλογικό υπηρεσιακό καθήκον. Από τη στιγμή όμως που δεν υπάρχει τέτοιο συλλογικό υπηρεσιακό καθήκον για τα μέλη κάποιου Κοινοτικού Συμβουλίου αλλά προσωπικό που βαρύνει μόνο τον Κοινοτάρχη κάθε κοινότητας κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις από την ως άνω κατηγορία δεν αποκαλύπτεται οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα. Συνεπώς οι κατηγορούμενοι κατηγορούνται για παράβαση κάποιου συλλογικού υπηρεσιακού καθήκοντος το οποίο όμως δεν προβλέπεται στον νόμο ως τέτοιο και συνακόλουθα πρέπει να απαλλαχθούν από αυτό το στάδιο. Από τη στιγμή που δεν προβλέπεται στον νόμο το αδίκημα το οποίο συλλογικά όλοι οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν στην 1η κατηγορία είναι προφανές ότι ούτε η 2η κατηγορία μπορεί να ευσταθήσει αφού με αυτή οι κατηγορούμενοι 2 - 6 κατηγορούνται ότι συνέδραμαν το κατηγορούμενο 1 Κοινοτικό Συμβούλιο Κρήτου Τέρρας να διαπράξει το αδίκημα της 1ης κατηγορίας. Ως ανέφερα αμέσως προηγουμένως το Κ.Σ. ως συλλογικό όργανο δεν είχε οποιοδήποτε υπηρεσιακό καθήκον να εκδώσει τα επίδικα φοροαπαλλακτικά που είχαν σχέση με την ακίνητη περιουσία για την οποία ο παραπονούμενος φαίνεται να διορίστηκε ως διαχειριστής, αφού αυτό το καθήκον βάρυνε αποκλειστικά τον κατηγορούμενο 2. Συνεπώς δεν νοείται οι κατηγορούμενοι 2 - 6 να συνέδραμαν το κατηγορούμενο 1 Κοινοτικό Συμβούλιο να διαπράξει το αδίκημα που αναφέρεται στις λεπτομέρειες αδικήματος της 2ης κατηγορίας αφού το Συμβούλιο δεν είχε τέτοιο υπηρεσιακό καθήκον. Στο παρόν στάδιο και έχοντας υπόψη μου την προσκομισθείσα μαρτυρία, πάντοτε αντικειμενικά ιδωμένη κρίνω ότι ο παραπονούμενος δεν έχει αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων ώστε να υποχρεώνονται να προβάλουν την υπεράσπισή τους στις κατηγορίες 1 και 2 και συνακόλουθα αυτοί αθωώνονται σε αυτές από αυτό το στάδιο. Σε αντίθετη περίπτωση θα κληθούν όχι για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, αλλά για να διορθώσουν τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής (Police v. Kallenos (πιο πάνω)). Λόγω των πιο πάνω όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώνονται από όλες τις κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζουν. (Υπ.) ............. Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.