ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. PRINCE, Αρ. Υπόθεσης: 5072/20, 5/11/2020

(9)(γ) των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών ΚΔΠ 66/84, που θεσπίστηκαν με βάση τα άρθρα 2, 5 και 20Α του νόμου 86/72, όπως τροποποιήθηκε καθώς και του άρθρου 88 του Περί Δήμων Νόμου του 1985 (111/85). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο Κατηγορούμενος την 11/02/19 στην οδό Ουζουνιάν μέσα στα Δημοτικά όρια του Δήμου Λευκωσίας, ενώ είχε τον έλεγχο ή την ευθύνη του αυτοκινήτου με αρ. XXXXX15 παρέλειψε να συμμορφωθεί σε σήμα τροχαίας που τοποθετήθηκε από την Αρμόδια Αρχή, δηλαδή στάθμευσε το πιο πάνω αυτοκίνητο σε στάση αναπήρων. Μαρτυρία Για να στοιχειοθετήσει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε δύο μάρτυρες κατηγορίας, τον κο XXXXX Φελλουκά (στο εξής ΜΚ1), και τον κο XXXXX Ονησιφόρου (στο εξής ΜΚ2), και οι δύο εργαζόμενοι ως τροχονόμοι στο Δήμο Λευκωσίας. Ο ΜΚ1 ανάφερε ότι στις 11/12/2019, η ώρα 11:40 καθώς έκανε περιπολία στην οδό Ουζουνιάν είχε δει το όχημα με αριθμό εγγραφής XXXXX15 σταθμευμένο σε θέσεις αναπηρικών οχημάτων, γι' αυτό προέβη σε καταγγελία και εξέδωσε εξώδικο πρόστιμο. Ο ΜΚ1 ανάφερε επίσης ότι μετά από έρευνα στο αρχείο που τηρείται από το Τμήμα Οδικών Μεταφορών ανακάλυψε ότι κατά τον επίδικο χρόνο ο ιδιοκτήτης του ως άνω οχήματος, ήταν ο Κατηγορούμενος. Κατάθεσε προς τούτο ως Τεκμήριο 3, σχετικό πιστοποιητικό εκδοθέν από το Τμήμα Οδικών Μεταφορών. To Τεκμήριο 3 δεν φέρει σφραγίδα ή υπογραφή αρμοδίου λειτουργού του εν λόγω τμήματος, πλην όμως δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο ότι κατά τον επίδικο χρόνο το εν λόγω μητρώο το όχημα XXXXX15 ήταν εγγεγραμμένο στο όνομα του. Ο ΜΚ2 ανάφερε ότι μετά την ημερομηνία καταγγελίας επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον Κατηγορούμενο και τον ενημέρωσε για την καταγγελία και την ύπαρξη εξωδίκου προστίμου, το οποίο ο τελευταίος ανάφερε ότι θα το πλήρωνε μέχρι τις 18/8/2019. Όπως ανέφερε ο ΜΚ2 ο Κατηγορούμενος δεν του είχε αναφέρει οτιδήποτε περί πώλησης του συγκεκριμένου οχήματος σε άλλο, ούτε και του ανάφερε ότι ήταν άλλο πρόσωπο που είχε σταθμεύσει το όχημα στο συγκεκριμένο σημείο. Στη συνέχεια, αφού η Κατηγορούσα αρχή ολοκλήρωσε την υπόθεση της και αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι είχε αποδειχτεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση, κάλεσε τον Κατηγορούμενο σε απολογία. Ο Κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει μαρτυρία ενόρκως και ήταν ιδιαίτερα φειδωλός στα όσα ανέφερε. Στην ουσία επανέλαβε αυτό που είχε υποβάλει και στους δύο μάρτυρες κατηγορίας, ότι δηλαδή το όχημα XXXXX15 το είχε πουλήσει σε τρίτο πρόσωπο 4-5 ημέρες προηγουμένως και το τρίτο αυτό πρόσωπο ήταν αυτός που είχε σταθμεύσει το όχημα εκείνη την ημέρα στο συγκεκριμένο σημείο. Δεν είχε προλάβει όμως να ολοκληρώσει τη μεταβίβαση του οχήματος στον νέο αγοραστή. Όπως ανέφερε ο νέος αγοραστής είναι φίλος του και το όνομα του είναι XXXXX Kumar. Κατάθεσε ως Τεκμήριο 4 πιστοποιητικό ασφάλισης για το νέο όχημα που αγόρασε ο Κατηγορούμενος, το οποίο όμως φέρει ημερομηνία έναρξης της ασφάλισης την 15/2/2019 (ημερομηνία μεταγενέστερη της διάπραξης του αδικήματος). Κατέθεσε περαιτέρω ως Τεκμήριο 5 (Α) (Β) (Γ) και (Δ) αντίγραφα πιστοποιητικών που ταυτοποιούν την ταυτότητα του προσώπου που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του είχε αγοράσει το όχημα από αυτόν. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Είχα την ευκαιρία μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω και να ακούσω με προσοχή και υπομονή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν. Έχοντας διεξέλθει της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στη βάση του συνόλου της και όχι αποσπασματικά, θα προχωρήσω στην αξιολόγηση της αντλώντας καθοδήγηση από τις αρχές που τίθενται από την σχετική νομολογία, λαμβάνοντας μεταξύ άλλων παραγόντων υπόψη μου, τη φυσικότητα, ευθύτητα, αμεσότητα και σαφήνεια των απαντήσεων, τυχόν ύπαρξη υπερβολών, ουσιωδών αντιφάσεων, προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν αλλά και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. (βλ. μεταξύ άλλων, Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97, Αυξεντίου v. Δίγκλη

(2007)1 Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002)1 A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173 κ.α.) Και οι δύο μάρτυρες κατηγορίας μου έκαναν θετική εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία τους. Εξάλλου αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την αντεξέταση τους από τον Κατηγορούμενο η μαρτυρία τους δεν αμφισβητήθηκε. Το τι είχε αμφισβητηθεί από τον Κατηγορούμενο ήταν ότι αυτός ήταν το πρόσωπο που διέπραξε το αδίκημα. Σημειώνεται επίσης ότι οι ΜΚ1 και ΜΚ2 δεν αρνήθηκαν ότι ο Κατηγορούμενος πούλησε το όχημα σε τρίτο πρόσωπο σε ημερομηνία προγενέστερη του αδικήματος, ούτε ότι αυτό το τρίτο πρόσωπο ήταν το πρόσωπο που είχε σταθμεύσει το εν λόγω όχημα στο συγκεκριμένο σημείο κατά τον επίδικο χρόνο. Η μη άρνηση τους οφείλεται προφανώς στο γεγονός ότι δεν ήταν σε θέση να γνωρίζουν τα πιο πάνω γεγονότα, κάτι που ενισχύει ακόμη περισσότερο την αξιοπιστία τους ως μάρτυρες που ήρθαν στο Δικαστήριο για να πουν την αλήθεια και όχι για να βοηθήσουν την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής. Όσον αφορά τον Κατηγορούμενο, μου έχει κάνει και αυτός θετική εντύπωση. Από την αρχή μέχρι το τέλος της διαδικασίας διατήρησε την ίδια γραμμή υπεράσπισης χωρίς να αναμένει να βρει ρήγμα στην υπόθεση της κατηγορούσας αρχής για να μπορέσει στη συνέχεια να κτίσει την υπεράσπιση του. Αποδέχτηκε εξ' αρχής ότι το επίδικο όχημα ήταν σταθμευμένο παράνομα ως αναφέρεται στην κατηγορία, καθώς επίσης και ότι είχε εκδοθεί συγκεκριμένο εξώδικο πρόστιμο το οποίο όμως δεν πληρώθηκε. Συμφώνησε με τον ΜΚ2 ότι ο τελευταίος του είχε τηλεφωνήσει για να τον ενημερώσει για την ύπαρξη της καταγγελίας, καθώς επίσης και ότι του ανέφερε ότι το πρόστιμο θα το πλήρωνε μέχρις τις 18/8/2019. Παραδέχτηκε ότι, δεν ανάφερε κάτι στον ΜΚ2 σε σχέση με το γεγονός ότι το όχημα το είχε σταθμεύσει άλλο πρόσωπο εκεί, αναφέροντας ότι, ο νέος ιδιοκτήτης του οχήματος του ανάφερε ότι θα το διευθετούσε. Δεν θα συμφωνήσω με την θέση της συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής ότι αυτά αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις για να αποφύγει ο Κατηγορούμενος να πληρώσει τυχόν πρόστιμο που θα του επιβληθεί. Κατά τα αρχικά στάδια της ακροαματικής διαδικασίας ο Κατηγορούμενος δήλωσε την πρόθεση του να αλλάξει απάντηση σε παραδοχή, πλην όμως το Δικαστήριο δεν δέχτηκε την παραδοχή του ενόψει του ότι αυτή ερχόταν σε πλήρη σύγκρουση με τα όσα στο Δικαστήριο ανέφερε. Συγκεκριμένα είχε αναφέρει, «αποδέχομαι το λάθος και απολογούμαι γιατί δεν είχα κάνει την μεταβίβαση του οχήματος εκείνη τη στιγμή». Επίσης κατά την ένορκη μαρτυρία του ανάφερε «Δεν ξέρω πότε πάρκαρε το αυτοκίνητο εκεί, εγώ το είχα ήδη πουλήσει και είναι λάθος μου που δεν έκανα τη μεταφορά στο όνομα του. Απολογούμαι στο Δικαστήριο. Αυτό το χαρτί το πήρα πολύ αργά και εκείνος είχε ήδη φύγει από την Κύπρο. Αυτά. Οτιδήποτε πρόστιμο είναι στην ευχέρεια του Δικαστηρίου». Δηλαδή, ο Κατηγορούμενος δήλωσε ξεκάθαρα ότι ο ίδιος νιώθει ότι έκανε κάποιο λάθος, απολογήθηκε γι' αυτό και έθεσε τον εαυτό του στην κρίση του Δικαστηρίου για την επιβολή της αρμόζουσας ποινής. Αυτά δεν συνάδουν με συμπεριφορά ανθρώπου που προσπαθεί να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων του. Βεβαίως, η αξιολόγηση της μαρτυρίας του Κατηγορούμενου δεν περιορίζεται στον πιο πάνω συλλογισμό αλλά ο Κατηγορούμενος μου άφησε γενικότερα θετική εντύπωση ως μάρτυρας, η μαρτυρία του ήταν λακωνική αλλά περιεκτική και δεν υπέπεσε σε οποιαδήποτε αντίφαση. Οι απαντήσεις του χαρακτηρίζονταν από ευθύτητα, αμεσότητα και σαφήνεια και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι τα όσα ανάφερε ενώπιον μου είναι αληθή. Συνεπώς κάνω την μαρτυρία του αποδεκτή στο σύνολο της. Ευρήματα Έχοντας ολοκληρώσει την αξιολόγηση της μαρτυρίας προχωρώ να παραθέσω τα ευρήματα του Δικαστηρίου αναφορικά με τα επίδικα θέματα. Στις 11/12/2019, η ώρα 11:40 στην οδό Ουζουνιάν εντός των δημοτικών ορίων Λευκωσίας, ο ΜΚ1 εντόπισε το όχημα XXXXX15 σταθμευμένο σε χώρο στάθμευσης για άτομα με αναπηρίες. Το συγκεκριμένο όχημα ήταν κατά τον επίδικο χρόνο εγγεγραμμένο στο όνομα του Κατηγορούμενου, ο οποίος όμως το είχε πουλήσει μερικές ημέρες προηγουμένως σε τρίτο πρόσωπο στο οποίο είχε παραδώσει την κυριότητα και κατοχή του. Ο Κατηγορούμενος δεν ήταν το πρόσωπο που είχε σταθμεύσει ή εγκαταλείψει το όχημα XXXXX15 στον χώρο στάθμευσης οχημάτων για άτομα με αναπηρίες στην οδό Ουζουνιάν κατά τον επίδικο χρόνο. Νομική Πτυχή Σύμφωνα με τον κανονισμό 58

(9)(γ) των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών ΚΔΠ 66/84, όπως τροποποιήθηκε: «

(9)Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο, οφείλει να μη σταθμεύει το όχημα ούτε εγκαταλείπει αυτό - ... (γ) σε χώρους στάθμευσης οχημάτων για άτομα με αναπηρίες και σε χώρους στάθμευσης για ταξί και για οχήματα τροφοδοσίας.» Προκύπτει λοιπόν ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι: Α) Πρόσωπο που οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο του εν λόγω οχήματος, Β) Σταθμεύει το όχημα ή εγκαταλείπει αυτό, Γ) σε χώρο στάθμευσης οχημάτων για άτομα με αναπηρίες, ταξί και οχήματα τροφοδοσίας. Ο Κατηγορούμενος δεν αμφισβήτησε μέσω της αντεξέτασης του το δεύτερο και τρίτο συστατικό στοιχείο, όπως τα έχω διαχωρίσει για σκοπούς ευκολίας ανωτέρω. Περαιτέρω, από τη στιγμή που έκανα αποδεκτή τη μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΚ2, θεωρώ ότι τα δύο αυτά συστατικά στοιχεία έχουν αποδειχτεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας από πλευράς κατηγορούσας αρχής. Παραμένει για εξέταση το κατά πόσον, με το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος ήταν εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του οχήματος κατά τον επίδικο χρόνο μπορεί να θεωρηθεί ότι το οδηγούσε ή είχε και την ευθύνη ή τον έλεγχο του. Στην υπόθεση Police v. Andreas Aristodemou, ποινική υπόθεση 881/81 ημερομηνίας 11/2/1982 υιοθετήθηκε από την αγγλική υπόθεση Watson v. Paterson, 121, J.P. JO336 η αρχή ότι ο ιδιοκτήτης του μηχανοκίνητου οχήματος, στην απουσία αντίθετης μαρτυρίας τεκμαίρεται νομικά ότι είναι και το πρόσωπο που ήταν ο χρήστης του. Στην παρούσα περίπτωση, δεν μπορεί να βοηθήσει η εν λόγω αρχή σε αυτό το στάδιο καθώς έχει προσφερθεί μαρτυρία περί του αντιθέτου, η οποία και έγινε αποδεκτή. Σύμφωνα με την Παναγιώτου v. Φουρνίδου,

(2012)2 ΑΑΔ 916, «το τεκμήριο (presumption) δημιουργείται στην περίπτωση όπου, επειδή ένα γεγονός έχει αποδειχθεί, η ύπαρξη ενός άλλου γεγονότος μπορεί να εξαχθεί φυσιολογικά ως συμπέρασμα, χωρίς να απαιτείται η απόδειξη του, απλά και μόνο γιατί είναι πιθανό το γεγονός αυτό να έλαβε χώρα. Σε μια τέτοια περίπτωση το γεγονός που τεκμαίρεται θεωρείται δεδομένο, εκτός βέβαια αν το αντίθετο αποδειχθεί από την άλλη πλευρά.» Είναι σαφές ότι από την στιγμή που έχω αποδεχτεί ότι: α) ο Κατηγορούμενος πούλησε το όχημα XXXXX15 και αποχωρίστηκε από την κατοχή και κυριότητα του πριν την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος, και β) ότι δεν ήταν αυτός στάθμευσε ή εγκατάλειψε το όχημα στο συγκεκριμένο χώρο κατά τον επίδικο χρόνο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο Κατηγορούμενος ήταν το πρόσωπο που οδηγούσε ή είχε την ευθύνη ή τον έλεγχο του οχήματος XXXXX15 κατά τον επίδικο χρόνο. Συνεπώς δεν έχει αποδειχτεί το τρίτο συστατικό στοιχείο, όπως τα έχω διαχωρίσει ανωτέρω. Παρόλο που το άρθρο 18 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου του 1972 (86/1972) δεν αναφέρεται στην έκθεση αδικήματος, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσον με βάση το άρθρο αυτό θα μπορούσε να βρεθεί ο κατηγορούμενος ένοχος σαν εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του οχήματος κατά τον επίδικο χρόνο. «18. Οσάκις, τη συναινέσει (ρητή ή σιωπηρά) του ιδιοκτήτου αυτού, μηχανοκίνητον όχημα χρησιμοποιήται ή λειτουργή κατά τοιούτον τρόπον ώστε η χρήσις ή λειτουργία αυτού να συνιστά αδίκημα κατά τας προνοίας του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει τούτου γενομένων Κανονισμών, ο ιδιοκτήτης του οχήματος λογίζεται ως συνεργήσας εις την διάπραξιν του τοιούτου αδικήματος, δύναται δε να διωχθή ως φυσικός αυτουργός και να τιμωρηθή αναλόγως, εκτός εάν αποδείξη επί Δικαστηρίω, ότι το αδίκημα διεπράχθη εν αγνοία του και δεν οφείλετο εις οιανδήποτε πράξιν ή παράλειψιν αυτού.» Με βάση το άρθρο 2 του ιδίου νόμου: «"ιδιοκτήτης" σημαίνει το πρόσωπον, επ' ονόματι ούτινος είναι εγγεγραμμένον μηχανοκίνητον τι όχημα, καθ' όσον δε αφορά εις μηχανοκίνητον όχημα αποτελούν το αντικείμενον συμφωνίας μισθώσεως ή ενοικιαγοράς, σημαίνει το πρόσωπον, εν τη κατοχή ούτινος ευρίσκεται το όχημα δυνάμει της τοιαύτης συμφωνίας·» Προκύπτει λοιπόν ότι για τους σκοπούς του νόμου ο Κατηγορούμενος μπορεί να θεωρηθεί ως ιδιοκτήτης του οχήματος, πλην όμως, από την στιγμή που έχω αποδεχτεί ότι το αδίκημα διεπράχθη εν αγνοία του και δεν οφείλετο εις οιανδήποτε πράξιν ή παράλειψιν αυτού, ούτε και με βάση αυτό το άρθρο έχει αποδειχτεί η διάπραξη αδικήματος από τον Κατηγορούμενο. Σύμφωνα με τα πιο πάνω ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία που αντιμετωπίζει. [Υπ.] .............. Α. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο