ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ, Αρ. Υπόθεσης: 9401/2018, 21/12/2020

(9)(στ), 71 και 72 των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών ΚΔΠ 66/84, που θεσπίστηκαν με βάση τα άρθρα 2, 5 και 20Α του νόμου 86/72, όπως τροποποιήθηκε καθώς και του άρθρου 88 του Περί Δήμων Νόμου του 1985 (111/85). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο Κατηγορούμενος την 31/1/17 στην οδό Επτανήσου μέσα στα όρια του Δήμου Λευκωσίας ενώ είχε τον έλεγχο ή ευθύνη του αυτοκινήτου με αρ. XXXXX57 στάθμευσε τούτο σε πεζόδρομο. Παραδεκτό γεγονός Οι δύο πλευρές δήλωσαν ως παραδεχτό γεγονός που εγκρίθηκε από το Δικαστήριο ότι η οδός Επτανήσου βρίσκεται στα δημοτικά όρια του Δήμου Λευκωσίας. Μαρτυρία Για να στοιχειοθετήσει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε δύο μάρτυρες κατηγορίας, την κα XXXXX Θεοδούλου (στο εξής ΜΚ1), τροχονόμο του Δήμου Λευκωσίας και τον κο XXXXX Μία (στο εξής ΜΚ2), εργαζόμενο στο Δήμο Λευκωσίας. Η ΜΚ1 ανάφερε ότι στις 31/01/2017, η ώρα 12:26 καθώς έκανε περιπολία στην οδό Επτανήσου είχε δει το αυτοκίνητο XXXXX57 πάνω σε πεζόδρομο και εξέδωσε εξώδικο πρόστιμο το οποίο τοποθέτησε στον αλεξήνεμο του ως άνω οχήματος. Κατά την αντεξέταση της υποβλήθηκε ότι στο σημείο όπου ήταν σταθμευμένο το όχημα του Κατηγορούμενου υπάρχει αποθήκη την οποία είχε από το 1929 η οικογένεια του Κατηγορούμενου και η Κατηγορούμενη απάντησε ότι δεν γνωρίζει κάτι τέτοιο, ούτε είδε τον Κατηγορούμενο στο σημείο. Ανάφερε επίσης ότι δεν γνωρίζει αν στο συγκεκριμένο σημείο δόθηκε κάποια άδεια για φόρτωση ή εκφόρτωση στον Κατηγορούμενο, ούτε είδε κάποιο πρόσωπο να φορτώνει ή εκφορτώνει εμπορεύματα όταν έκανε την καταγγελία. Ο ΜΚ2 ανάφερε ότι μετά την παρέλευση 30 ημερών από την ημερομηνία καταγγελίας, είχε προβεί σε έρευνα στο αρχείο που τηρείται από το Τμήμα Οδικών Μεταφορών με βάση την οποία ανακάλυψε ότι ο ιδιοκτήτης του ως άνω οχήματος, όπως ανέφερε είναι ο Κατηγορούμενος. Κατάθεσε προς τούτο ως Τεκμήριο 2, σχετικό πιστοποιητικό εκδοθέν από το Τμήμα Οδικών Μεταφορών, το οποίο φέρει σφραγίδα ημερομηνίας 5.3.2019 και υπογραφή του αρμόδιου λειτουργού, σύμφωνα με το οποίο ο ιδιοκτήτης του ως άνω οχήματος από 2.3.2012 μέχρι την ημερομηνία έκδοσης του πιστοποιητικού είναι ο κ. XXXXX Ηρακλέους με αριθμό δελτίου ταυτότητας XXXXX47. Στην συνέχεια, με ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 20/10/20, το Δικαστήριο βρήκε τον Κατηγορούμενο εκ πρώτης όψεως ένοχο και τον κάλεσε σε απολογία. Ο Κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει μαρτυρία ενόρκως. Δεν αρνήθηκε ότι την συγκεκριμένη ημέρα είχε σταθμεύσει το όχημα του στο συγκεκριμένο σημείο. Όπως ανάφερε, στάθμευε στο συγκεκριμένο σημείο από το 1940 καθώς ο χώρος αυτός, ο οποίος είναι έμπροσθεν καταστημάτων που ενοικιάζονται από μέλη της οικογένειας του, είναι ιδιωτικός χώρος στάθμευσης που ανήκει τον ιδιοκτήτη των καταστημάτων, ο οποίος τον ενοικίασε μαζί με τα καταστήματα στα μέλη της οικογένειας του. Ανάφερε επίσης ότι ο ίδιος έχει προβλήματα υγείας, τα οποία δεν του επιτρέπουν να σηκώνει βαριά αντικείμενα, ως εκ τούτου, χρειάζεται να σταθμεύει στο συγκεκριμένο σημείο για να μπορεί να μεταφέρει βαριά αντικείμενα από το όχημα του στο κατάστημα και αντίστροφα. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Είχα την ευκαιρία μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω και να ακούσω με προσοχή και υπομονή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν. Έχοντας διεξέλθει της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στη βάση του συνόλου της και όχι αποσπασματικά, θα προχωρήσω στην αξιολόγηση της αντλώντας καθοδήγηση από τις αρχές που τίθενται από την σχετική νομολογία, λαμβάνοντας μεταξύ άλλων παραγόντων υπόψη μου, τη φυσικότητα, ευθύτητα, αμεσότητα και σαφήνεια των απαντήσεων, τυχόν ύπαρξη υπερβολών, ουσιωδών αντιφάσεων, προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν αλλά και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. (βλ. μεταξύ άλλων, Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97, Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97, Αυξεντίου v. Δίγκλη

(2007)1 Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002)1 A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173 κ.α.) Η ΜΚ1 μου προκάλεσε θετική εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Χωρίς να προβαίνει σε περιττά σχόλια και απαντήσεις, ήταν σταθερή στη θέση της ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Έχει δώσει άμεσες και σαφείς απαντήσεις στις ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν και κατέθεσε με φυσικότητα πείθοντας το Δικαστήριο ότι ακριβώς κατέθεσε τα πράγματα όπως εξελίχθηκαν στην πραγματικότητα. Έχοντας ακούσει τη μαρτυρία της στο σύνολο της, τόσο κατά την κυρίως εξέταση όσο και κατά την αντεξέταση, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η μάρτυρας ήταν ειλικρινής και ότι τα όσα ανέφερε ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Ο ΜΚ2 επίσης μου προκάλεσε θετική εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Προσέφερε την μαρτυρία του με σαφήνεια, αμεσότητα και φυσικότητα και έχοντας ακούσει τη μαρτυρία του στο σύνολο της, δεν έχω αμφιβολία ότι τα όσα ανάφερε είναι αληθή. Έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τον Κατηγορούμενο μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης ο Κατηγορούμενος δεν μου άφησε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας. Με την μαρτυρία που έδωσε φαινόταν ξεκάθαρα ότι δεν ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια αλλά για να υπερασπιστεί την πεποίθηση του ότι δικαιωματικά σταθμεύει στον συγκεκριμένο χώρο, με βάση ένα αόριστο «δικαίωμα» που του κληροδότησε ο πατέρας του. Από τις πολλές και αντιφατικές εκδοχές που προώθησε ο Κατηγορούμενος προς στήριξη της υπεράσπισης του, η εντύπωση που αποκόμισα είναι ότι κορωνίδα των ισχυρισμών του, αποτελεί ο ισχυρισμός ότι στο συγκεκριμένο σημείο στάθμευαν οικογενειακώς για δεκαετίες. Φαίνεται ότι κατά τον Κατηγορούμενο, αυτό αποτελεί επαρκή λόγο για να συνεχίσει να σταθμεύει εκεί, ανεξάρτητα αν στο μεταξύ ο Δήμος έχει μετατρέψει το σημείο σε πεζόδρομο. Επιπρόσθετα, στην εκδοχή που προώθησε ο Κατηγορούμενος κατά τη μαρτυρία του, παρουσιάζονται ουσιώδεις αντιφάσεις σε σχέση με την εκδοχή που προβαλλόταν από τον συνήγορο υπεράσπισης κατά το στάδιο της αντεξέτασης των ΜΚ1 και ΜΚ

1. Αναφέρω ενδεικτικά μερικές από τις αντιφάσεις που εντοπίστηκαν από το Δικαστήριο: · Ενώ κατά την αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας και την εισήγηση/ αγόρευση του δικηγόρου του κατά το εκ πρώτης όψεως στάδιο, διεφάνηκε ότι ο Κατηγορούμενος ισχυριζόταν ότι είχε κάποιου είδους «άδεια» ή «προνόμιο» για να σταθμεύει στο συγκεκριμένο σημείο, κατά την μαρτυρία του, ανάφερε ότι ζήτησε από τον Δήμο Λευκωσίας να του δοθεί τέτοια άδεια αλλά το αίτημα του δεν εγκρίθηκε. · Επιπλέον, ενώ κατά την αντεξέταση των ΜΚ1 και ΜΚ2 δεν αμφισβητήθηκε ότι το συγκεκριμένο σημείο όπου είχε σταθμεύσει ο Κατηγορούμενος είναι πεζόδρομος, ο Κατηγορούμενος ισχυρίστηκε με τη μαρτυρία του ότι το συγκεκριμένο σημείο είναι ιδιωτικός χώρος στάθμευσης. · Περαιτέρω, κατά την αντεξέταση του ΜΚ2, ο δικηγόρος του Κατηγορουμένου ανάφερε αυτολεξεί «.και η θέση του Κατηγορουμένου είναι ότι όταν έγινε πεζοδρομοποίηση του ανέφεραν ότι θα έχει δύο πάρκιγκ για να μπορεί να κάνει τις ασχολίες του». Στη συνέχεια, δίνοντας μαρτυρία ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι είχε λάβει οποιαδήποτε ενημέρωση από τον Δήμο αναφορικά με την πεζοδρομοποίηση στο συγκεκριμένο σημείο και ανάφερε ότι ουδεμία άδεια του δόθηκε για να μπορεί να σταθμεύει. · Ενώ κατά την αντεξέταση των ΜΚ1 και ΜΚ2 ο συνήγορος του Κατηγορουμένου ανάφερε ότι ο Κατηγορούμενος και η οικογένεια του είχαν από το 1925 κάποιου είδους προνόμιο για να σταθμεύουν εκεί, στη συνέχεια ο Κατηγορούμενος δίνοντας μαρτυρία ανάφερε ότι τα καταστήματα στο συγκεκριμένο χώρο τα ενοικιάζουν από το
2. Παρεμβάλλω, ότι ακόμα και αξιόπιστο να είχα κρίνει τον Κατηγορούμενο, για τους λόγους που εξηγώ πιο κάτω, η μαρτυρία του σχέση με το κατά πόσον ο συγκεκριμένος χώρος αποτελεί πεζόδρομο ή ιδιωτικό χώρο στάθμευσης δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη. Σύμφωνα με την δική του μαρτυρία, ο Κατηγορούμενος δεν είναι ούτε ιδιοκτήτης, ούτε ενοικιαστής των συγκεκριμένων καταστημάτων. Επιπλέον, παρότι κατάθεσε ως τεκμήρια 3 και 4 σχετικά ενοικιαστήρια έγγραφα, ο ίδιος κατά την αντεξέταση του ανάφερε ότι είναι αναλφάβητος και δεν μπορεί να αντιληφθεί το περιεχόμενο τους. Ο Κατηγορούμενος δεν ανάφερε καν ποια ήταν η πηγή της γνώσης του σε σχέση με το θέμα αυτό. Απλά αρκέστηκε να αναφέρει αόριστα ότι σταθμεύουν εκεί από το 1940 και ότι ο χώρος αυτός ανήκει στην οικογένεια του. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν μπορεί να δώσει οποιαδήποτε βαρύτητα στους συγκεκριμένους αόριστους ισχυρισμούς του Κατηγορούμενου, έτσι ώστε να προβεί σε σχετικό εύρημα. Ως Μάρτυρας Υπεράσπισης 2 (ΜΥ2), κλήθηκε ο κ. XXXXX Χριστοδούλου. Ο ΜΥ2 ανάφερε ότι είχε εργαστήριο δίπλα από τα καταστήματα που ενοικιάζουν τα μέλη της οικογένειας του Κατηγορουμένου στο συγκεκριμένο σημείο και ότι εγκατέλειψε το υποστατικό του πριν από 15 χρόνια. Κατ' αρχάς να αναφέρω ότι ο ΜΥ2 δεν μπορεί να δώσει μαρτυρία αναφορικά με το κατά πόσον το συγκεκριμένο σημείο αποτελεί πεζόδρομο ή ιδιωτικό χώρο στάθμευσης. Δεν είναι αρμόδιος υπάλληλος αρμόδιας αρχής, έτσι ώστε να έχει πρόσβαση σε τέτοια πληροφόρηση για να μπορεί να δώσει σχετική μαρτυρία. Ούτε είναι ιδιοκτήτης του υποστατικού που ενοικιάζουν τα μέλη της οικογένειας του Κατηγορουμένου, για να γνωρίζει τι περιλαμβάνει η συγκεκριμένη ιδιοκτησία στην εγγραφή της. Εξάλλου, και να μπορούσε να δώσει μαρτυρία σε σχέση με το θέμα αυτό ο ΜΥ2, αυτή θα έπρεπε να απορριφθεί για τον λόγο ότι ο ΜΥ2 προσέφερε μαρτυρία με βάση γνώσεις γεγονότων που είχε 15 χρόνια πριν. Ως εκ των ανωτέρω, η μαρτυρία του ΜΥ2 κρίνεται στο σύνολο της ως άσχετη με τα επίδικα θέματα και δεν λαμβάνεται υπόψη. Νομική Πτυχή Σύμφωνα με τον κανονισμό 58

(9)(στ) των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών ΚΔΠ 66/84, όπως τροποποιήθηκε: «

(9)Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο, οφείλει να μη σταθμεύει το όχημα ούτε εγκαταλείπει αυτό - ... (στ) πάνω σε πεζοδρόμιο ή πεζόδρομο. Προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: Α) Στάθμευση μηχανοκίνητου οχήματος σε πεζοδρόμιο ή πεζόδρομο, Β) από πρόσωπο που οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο του μηχανοκίνητου οχήματος. Ευρήματα και Επίδικα θέματα Με βάση τη μαρτυρία που δόθηκε προκύπτει ότι η Υπεράσπιση αποδέχεται ότι ο Κατηγορούμενος είχε σταθμεύσει το όχημα UH 057 στο συγκεκριμένο σημείο, το οποίο σύμφωνα με τον ισχυρισμό της Κατηγορούσα αρχής είναι πεζόδρομος. Η υπεράσπιση πρόβαλε διάφορες αντιφατικές γραμμές υπεράσπισης, τις οποίες θα προσπαθήσω να συνοψίσω ως ακολούθως: · Αρχικά προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι πράγματι ο Κατηγορούμενος είχε σταθμεύσει σε πεζόδρομο αλλά είχε κάποιου είδους «προνόμιο» ή «άδεια» για να το πράξει. · Στην συνέχεια προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι το συγκεκριμένο σημείο που είχε σταθμεύσει, δεν ήταν πεζόδρομος αλλά ιδιωτικός χώρος στάθμευσης. · Προωθήθηκε επίσης ο ισχυρισμός ότι ο Κατηγορούμενος είχε σταθμεύσει στο σημείο για να μεταφέρει αντικείμενα από το όχημα του στο κατάστημα της οικογένειας του και αντίστροφα. · Σε κάποιο σημείο της αντεξέτασης των μαρτύρων κατηγορίας, υποβλήθηκε ότι ως ήταν σταθμευμένο το όχημα του Κατηγορουμένου κατά τον επίδικο χρόνο δεν εμπόδιζε την κυκλοφορία πεζών. Ισχυρισμός υπεράσπισης για «προνόμιο» ή «άδεια» Κατά την αντεξέταση των ΜΚ1 και ΜΚ2 αλλά και κατά την αγόρευση του για το εκ πρώτης όψεως, ο δικηγόρος του Κατηγορούμενου είχε αναφέρει ότι η υπεράσπιση του Κατηγορούμενου στηριζόταν στο ότι του είχε παραχωρηθεί κάποιου είδους «προνόμιο» ή «άδεια» για να σταθμεύει στο συγκεκριμένο σημείο. Η υπεράσπιση αυτή έχει εξουδετερωθεί από τον ίδιο τον Κατηγορούμενο, ο οποίος ανάφερε στη μαρτυρία του ότι παρόλο που ζήτησε να του παραχωρηθεί σχετική άδεια, το αίτημα του δεν εγκρίθηκε ποτέ. Αμφισβήτηση ότι το συγκεκριμένο σημείο είναι πεζόδρομος Αφού ο Κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία, επιχείρησε να εισάξει νέα γραμμή υπεράσπισης, εισηγούμενος ότι το συγκεκριμένο σημείο δεν αποτελεί πεζόδρομο αλλά ιδιωτικό χώρο στάθμευσης. Κάτι τέτοιο όμως έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την υπεράσπιση που ο Κατηγορούμενος πρόβαλε κατά την αντεξέταση των ΜΚ1 και ΜΚ2. Δεν αμφισβητήθηκε σε κανένα σημείο κατά την αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας ότι το συγκεκριμένο σημείο είναι πεζόδρομος. Αντιθέτως, η γραμμή της υπεράσπισης πριν να κλείσει η κατηγορούσα αρχή την υπόθεση της παρέμενε σταθερή ως προς το ότι παρόλο που το συγκεκριμένο σημείο είναι πεζόδρομος, ο Κατηγορούμενος είχε άδεια να σταθμεύει το όχημα του εκεί. Παραθέτω τα σχετικά αποσπάσματα πιο κάτω: Αντεξέταση ΜΚ1: «Ε. Ο χώρος όσον αφορά τον δρόμο είναι δημόσιος. Α. Και ο πεζόδρομος. Ε. Και πολύ σωστά το είπες όμως μιλώ για το κατάστημα το οποίο βρίσκεται στο τέρμα του δημόσιου δρόμου και ξεκινούν πλέον τα καταστήματα, οι αποθηκευτικοί χώροι.» Και σε παρακάτω σημείο στην αντεξέταση: «Ε. Και ότι στον χώρο εκεί σταθμεύει από το 1929 μέχρι σήμερα που έγινε η τροποποίηση σε πεζόδρομο. Πάντοτε εκεί ήταν ο χώρος που στάθμευε το αυτοκίνητο αυτό.» Σημείωση: οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου. Περαιτέρω, κατά την αγόρευση του κατά την εισήγηση του για το εκ πρώτης όψεως ο συνήγορος υπεράσπισης ανάφερε μεταξύ άλλων: «Εντιμότατε, αυτό το οποίο έχω να αναφέρω είναι ότι ο Κατηρογούμενος ισχυρίζεται ότι έχει προνόμιο και ότι όταν έγινε πεζοδρομοποίηση του δρόμου του είχαν δικαίωμα να παρκάρει και ότι αυτό το δικαίωμα είναι αυτό το οποίο εκτέλεσε.» (η υπογράμμιση είναι δική μου). Σε πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην Ποινική Έφεση 167/2013, Νικόλας Μαρσέλλο κ.α. v Κύπρου Κωνσταντίνου, ημερομηνίας 18/1/2017 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Όπως έχουμε σημειώσει πιο πάνω, ο συνήγορος είναι εκπρόσωπος του διάδικου και οι δηλώσεις του τον δεσμεύουν. (Βλ. Ανδρέου ν Almifalani

(2009)1 A.A.Δ. 608). Στην υπόθεση Pal κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 551, τονίστηκε ότι, «η υπεράσπιση οφείλει να θέσει τα ζητήματα που έχει κατά νου στους μάρτυρες κατηγορίας ώστε να έχουν τη δυνατότητα να απαντήσουν. Αυτή δε η υποχρέωση καθίσταται βαρύνουσα αν πρόκειται για ουσιώδη ισχυρισμό». Η πιο πάνω αρχή επιβεβαιώθηκε προσφάτως και στην υπόθεση Ρεβέκκα Πέτρου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:D497, ECLI:CY:AD:2016:D497, Ποιν. Εφ. 41/2015, ημερ. 25 Οκτωβρίου 2016, στην οποία έκαμε αναφορά ο συνήγορος των εφεσειόντων. Η αρχή αυτή έχει ως βασικό υπόβαθρο το γενικό σκοπό της αντεξέτασης, που αποτελεί σημαντικό όπλο της υπεράσπισης, όχι μόνο να αμφισβητήσει τα λεχθέντα και την αξιοπιστία των μαρτύρων κατηγορίας, αλλά, και εξίσου αναγκαίο να θέσει την εκδοχή της υπεράσπισης, ως προς τα γεγονότα, για να τεκμηριώσει στη συνέχεια τη δική της. Επίσης, η αντεξέταση προσφέρει τη δυνατότητα παρουσίασης γεγονότων που δεν έχει καταθέσει ένας μάρτυρας τα οποία, όμως, θα μπορούσε να είχαν κατατεθεί. (Βλ. Ανθίμου ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ 56).» (η υπογράμμιση είναι δική μου). Με βάση τα πιο πάνω, προβαίνω σε εύρημα ότι το συγκεκριμένο σημείο είναι πεζόδρομος και όχι ιδιωτικός χώρος στάθμευσης. Το εύρημα μου αυτό στηρίχθηκε στα ακόλουθα: · Κατ' αρχάς στην μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΚ2, την οποία και έχω ήδη αποδεχτεί. Και οι δύο ανάφεραν ότι το συγκεκριμένο σημείο της οδού Επτανήσου είναι πεζόδρομος. · Περαιτέρω, από τις παραδοχές του συνηγόρου υπεράσπισης κατά την αντεξέταση και κατά την αγόρευση του, οι οποίες με βάση την Μαρσέλλο ανωτέρω, δεσμεύουν τον Κατηγορούμενο. · Στο τεκμήριο της κανονικότητας στο οποίο το Δικαστήριο μπορεί να στηριχτεί και να κρίνει ότι έχουν ληφθεί από το Δήμο Λευκωσίας όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να χαρακτηριστεί η συγκεκριμένη οδός ως πεζόδρομος (Γενικός Εισαγγελέας v Φλωρίδης

(1999)2ΑΑΔ 95 και Γεωργαλίδης v Δήμου Λάρνακος

(2001)2ΑΑΔ 789 με αναφορά στην Boyd-gibbins v.Skinner [1951] All E.R. p.1049). · Τέλος, για τους λόγους που εξηγώ κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας ανωτέρω, η μαρτυρία που προσφέρθηκε από τον Κατηγορούμενο δεν είναι ικανή να ανατρέψει την μαρτυρία που δόθηκε από τους ΜΚ1 και ΜΚ2. Ισχυρισμός ότι ο Κατηγορούμενος είχε σταθμεύσει για να φορτώσει και εκφορτώσει αντικείμενα από και προς το όχημα του. Αν και δεν μου έχει υποδειχτεί νομοθετική πρόνοια που να επιτρέπει την πιο πάνω υπεράσπιση, τον πιο πάνω ισχυρισμό τον απορρίπτω ούτως ή άλλως καθώς, σύμφωνα με την μαρτυρία της ΜΚ1 την οποία και έχω αποδεχτεί, δεν είχε δει κάποιον ούτε να φορτώνει, ούτε να εκφορτώνει οτιδήποτε στο όχημα κατά τον χρόνο που κατάγγειλε τον Κατηγορούμενο. Όπως ανάφερε, το όχημα ήταν απλά σταθμευμένο στον πεζόδρομο. Συνεπώς, και να υπήρχε τέτοια υπεράσπιση στο νόμο θα την απέρριπτα για τον πιο πάνω λόγο. Ισχυρισμός ότι το όχημα του Κατηγορουμένου δεν εμπόδιζε τους πεζούς. Δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος η παρεμπόδιση των πεζών συνεπώς ο ισχυρισμός αυτός δεν εξετάζεται. Σύνοψη ευρημάτων Με βάση τα πιο πάνω τα ευρήματα μου συνοψίζονται ως ακολούθως: Στις 31/1/2017 και ώρα 12:26, ο Κατηγορούμενος στάθμευσε το όχημα XXXXX57 σε πεζόδρομο στην οδό Επτανήσου εντός των δημοτικών ορίων Λευκωσίας. Με βάση τα πιο πάνω ευρήματα, προκύπτει σαφέστατα ότι η Κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ενοχή του Κατηγορούμενου στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. [Υπ.] .......... Α. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο