ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, Υπόθεση υπ' αρ.: 10266/2019, 30/6/2020

(1993)2 Α.Α.Δ. 47), κατ' εφαρμογής των προνοιών του Άρθρου 81 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 (στο εξής καλούμενος «το Κεφ. 155»), άσκησα την διακριτική ευχέρεια που αυτό μου παρέχει, ώστε, κατά τη λήψη της απόφασης μου για την επιβολή ποινής στον Κατηγορούμενο στην υπόθεση αυτή, έλαβα υπόψη μου το αδίκημα [και τα γεγονότα που το αφορούν] της Υπόθεσης με αρ. 727/2019 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, το οποίο ο Κατηγορούμενος επίσης παραδέχεται ότι διέπραξε και έχει ως εκ τούτου καταδικαστεί για αυτό, και το οποίο αφορά το αδίκημα της παράνομης επεξεργασίας δεδομένων, το οποίο, σύμφωνα με τα Άρθρα 33[

(1)(ιγ) και

(3)] του περί της Προστασίας των Φυσικών Προσώπων Έναντι της Επεξεργασίας των Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και της Ελεύθερης Κυκλοφορίας των Δεδομένων αυτών Νόμου του 2018, Νόμος 125(I)/2018, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι και ενός χρόνου ή με πρόστιμο μέχρι και €10.000 ή και με τις δύο αυτές ποινές μαζί. Σύμφωνα με την νομολογία, «όταν το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και άλλα αδικήματα, μπορεί να επιβάλει μεγαλύτερη ποινή στις κατηγορίες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο, από εκείνη που θα επέβαλλε αν είχε ενώπιων του μόνο τις κατηγορίες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο.» (βλ. Ιωάννου ν Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 598 και στο σύγγραμμα του έντιμου, πρώην Π. Α. Δ., Γ. Μ. Πική, Ποινική Δικονομία στην Κύπρο, 2η έκδοση, στις σελίδες 231 και 232). 3. Η σοβαρότητα των αδικημάτων στα οποία καταδικάστηκε ο Κατηγορούμενος, διαφαίνεται μέσα από τις προβλεπόμενες στο νόμο ποινές. Σημείο αναφοράς αποτελεί πάντοτε, η προβλεπόμενη από τον νόμο μέγιστη ποινή (βλ. Παπαγεωργίου ν Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 646, Κώστας Λεβέντης ν Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632). Αυτή αποτελεί την βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Σπύρου, Ποινική Έφεση Αρ. 276/2015, 18/09/2017). Στην προκείμενη περίπτωση, για τα αδικήματα στα οποία ο Κατηγορούμενος έχει καταδικαστεί, ως με περισσότερη λεπτομέρεια αναφέρεται στην συνέχεια, προβλέπεται ποινή φυλάκισης [ή και ποινή φυλάκισης]. Ποινή [η ποινή φυλάκισης], που, σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν το ζήτημα της επιβολής ποινής, ως η σοβαρότερη / αυστηρότερη ποινή, πρέπει να επιβάλλεται, μόνον όταν η φύση του αδικήματος και οι συνθήκες και ένταση στην διάπραξή του, σε συνάρτηση με τα ελαφρυντικά του αδικοπραγούντος, την καθιστούν ως την καταλληλότερη ποινή. Τέτοια ποινή, επισημαίνεται, επιβάλλεται μόνο στις περιπτώσεις, που, οποιαδήποτε άλλη, κρίνεται ακατάλληλη (βλ. Θεοχάρους ν Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575, Yeats v Constantin

(2000)2 Α.Α.Δ. 320, Κοσασβίλη ν Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 606). Δηλαδή, μόνο στις περιπτώσεις όπου κρίνεται απολύτως απαραίτητο και για περίοδο όχι περισσότερη από ότι υπό τις περιστάσεις είναι αναγκαίο. Όπως έχει αναφερθεί από τον Αρχιδικαστή Lane στην απόφαση του στην υπόθεση Bibi [1980] 1 WLR 1193: «. τα Δικαστήρια πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεχτικά να εξετάζουν την κάθε περίπτωση προς τον σκοπό διασφάλισης, στην περίπτωση που άμεση ποινή φυλάκισης είναι απαραίτητη, ότι η ποινή είναι όσο το δυνατόν μικρότερη και σύμφωνη μόνο με το καθήκον του Δικαστηρίου για προάσπιση των συμφερόντων της κοινωνίας και της αποτροπής του εγκληματία.» (βλ. επίσης στο σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practise 2004, στην σελίδα 1824, στην παράγραφο Ε.1.11). Η ανώτατη ποινή, επισημαίνεται, που μπορεί, σύμφωνα με τον νόμο, να επιβληθεί από το Δικαστήριο, για συγκεκριμένο αδίκημα, επιβάλλεται, μόνον στις περιπτώσεις όπου: (α) η φύση του αδικήματος είναι τέτοια, ώστε, να επιβάλλει εξαιρετικά μέτρα αποτροπής χάριν της προστασίας της κοινωνίας, (β) όταν από το σύνολο των περιστάσεων, ο καταδικασθείς, φαίνεται, κατά λογική πρόβλεψη, ότι θα συνιστά σοβαρό κίνδυνο για το κοινό, για ακαθόριστο χρόνο, και (γ) ότι, κάθε ελπίδα αναμόρφωσης του, ακριβώς προς προστασία της κοινωνίας από αυτόν και επανένταξης του σε αυτήν ως νομοταγές μέλος, έχει εκλείψει, από την άποψη ότι, το μητρώο του, τον αποκαλύπτει ως αδιόρθωτο, κατ' εξακολούθηση εγκληματία (βλ. Pernell v Ford

(1998)2 Α.Α.Δ. 417, Θεοδουλίδης ν Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας

(1998)2 Α.Α.Δ. 458, Λεβέντης ν Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632, Αntoniou ν Police

(1983)2 C.L.R. 319, Kakouris v The Police

(1972)2 C.L.R. 42). Προκύπτει συνεπώς από την νομολογία, ότι, το μέγιστο της προβλεπόμενης από τον νόμο ποινής, πρέπει να επιφυλάσσεται για τα σοβαρότερα παραδείγματα του συγκεκριμένου αδικήματος. Σύμφωνα με τον Δικαστή Lawton (βλ. Ambler

(1975)CSP A1-4C01), κατά την εξέταση του κατά πόσο ένα αδίκημα είναι από τα χειρότερα παραδείγματα του είδους του, το Δικαστήριο, πρέπει να λαμβάνει υπόψη του, το φάσμα των περιπτώσεων που πράγματι αντιμετωπίζονται στην πράξη και να αναρωτιέται, εάν η συγκεκριμένη περίπτωση που αντιμετωπίζει, εμπίπτει εντός του ευρύτερου πεδίου του φάσματος αυτού. Το Δικαστήριο, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να χρησιμοποιεί την φαντασία του προς τον σκοπό δημιουργίας, «απίθανων, χειρότερων πιθανών περιπτώσεων», για να καταλήξει διαφορετικά (βλ. επίσης, Bright [2008] 2 Cr App R (S) 578). Εντούτοις, ακόμη και στις πιο σοβαρές των περιπτώσεων, το πρόσωπο του παραβάτη και πάλι δεν παραβλέπεται. Ο αδικοπραγήσας, όταν υπάρχουν στοιχεία μετριαστικά που το δικαιολογούν, δικαιούται έκπτωση της ποινής του, ανάλογη πάντοτε της σοβαρότητας του αδικήματος. Όπως υποστηρίζεται από τους συγγραφείς του Blackstone's Criminal Practise 2004, στην σελίδα 1833, στην παράγραφο Ε.1.17, με παραπομπή στις αποφάσεις του Αγγλικού Εφετείου στις υποθέσεις Carroll

(1995)16 Cr App R (S) 488, Greene

(1993)14 Cr App R (S) 682 και Barnes

(1983)5 Cr App R (S) 368, γενικά, το μέγιστο της προβλεπόμενης από τον νόμο ποινής, δεν πρέπει να επιβάλλεται, στις περιπτώσεις όπου η καταδίκη ήταν το αποτέλεσμα παραδοχής του κατηγορουμένου ότι διέπραξε το αδίκημα (βλ. επίσης, Pinto [2006] 2 Cr App R (S) 579). Σε κάθε περίπτωση, η ποινή, εξατομικεύεται από το Δικαστήριο, για να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη. 4. Είναι συνεπώς, ένεκα των προαναφερόμενων αρχών, αναγκαίο να αναφερθεί, ποια είναι η προνοούμενη από τον Νόμο, μέγιστη ποινή, για τα προαναφερόμενα αδικήματα. Σημειώνοντας ασφαλώς εδώ, λόγω της σημασίας που αυτό έχει, στα της ποινής, και το γεγονός της παραπομπής της υπόθεσης αυτής, για συνοπτική εκδίκαση, ήτοι ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου και όχι ενώπιον Κακουργιοδικείου, μετά από οδηγίες του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Ο οποίος, [Γενικός Εισαγγελέας], προφανώς και θεωρεί, ένεκα της προαναφερόμενης συγκατάθεσης του, ότι, η ποινή που μπορεί να επιβληθεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο, ήτοι, φυλάκιση μέχρι πέντε ετών (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Cham κ. α.

(1993)2 Α.Α.Δ. 129), αποτελεί επαρκή τιμωρία για την συγκεκριμένη περίπτωση (βλ. Chafari v Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442). Εντούτοις, όπως έχει πρόσφατα επαναβεβαιωθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, μέσα από την απόφαση του στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν Μυλωνάς, Ποινική Έφεση Αρ. 65/2017, 14/12/2018, ένα τέτοιο γεγονός, δεν καθιστά τα αδικήματα λιγότερο σοβαρά: «Το Δικαστήριο σε τέτοιες περιπτώσεις λαμβάνει υπόψη την ποινή που προβλέπεται από το Νόμο και όχι την ανώτατη ποινή που το ίδιο έχει δικαιοδοσία να επιβάλει (βλ. Ghafari v. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442). Η ανώτατη ποινή που προβλέπει ο Νόμος συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης με στόχο τον καθορισμό του είδους και της έκτασης της ποινής που θα επιβληθεί (Δημοκρατία ν. Κυριάκου & άλλου

(1990)2 ΑΑΔ 264, Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου

(1993)2 ΑΑΔ 9.) Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή.». Μάλιστα, όπως ελέχθη από το Ανώτατο Δικαστήριο δια του έντιμου, Δ. Α. Δ., ως ήταν τότε, Π. Καλλή, στην υπόθεση Chafari v Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442, «κατά την επιμέτρηση της ποινής σε υποθέσεις Κακουργιοδικείου, οι οποίες παραπέμπονται για συνοπτική εκδίκαση, το Δικαστήριο μπορεί να λαμβάνει υπόψη την ποινή που προβλέπεται από το Νόμο και να επιβάλει αν τα γεγονότα και περιστάσεις της υποθέσεως το απαιτούν ακόμη και το ανώτατο όριο της ποινής που μπορεί να επιβληθεί σε συνοπτική διαδικασία - φυλάκιση 5 ετών». (η υπογράμμιση και η έμφασης είναι δική μου): · Σύμφωνα με τα Άρθρα 6[

(1)και

(2)], 30[

(1)και

(3)] του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμος του 1977, Νόμος 29/1977 (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος 29/1977»), το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α', τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι και δώδεκα χρόνων [ή με πρόστιμο ή και με τις δύο αυτές ποινές μαζί]. · Σύμφωνα με τα Άρθρα 6[

(1)και

(2)], 30[

(1)και

(3)] του Νόμου 29/1977, το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β', τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι και οχτώ χρόνων [ή με πρόστιμο ή και με τις δύο αυτές ποινές μαζί]. · Εντούτοις, σε ότι αφορά αμφότερα τα προαναφερόμενα αδικήματα, της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α' και της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β', όπως προνοείται από την επιφύλαξη του εδαφίου

(2)του Άρθρου 30 του Νόμου 29/1977: «Νοείται ότι σε κατηγορούμενο που κρίθηκε ένοχος για αδίκημα που αφορά χρήση, κατοχή ή μεταφορά ελεγχόμενου φαρμάκου για προσωπική χρήση επιβάλλεται ποινή φυλάκισης που δε θα υπερβαίνει τα δύο έτη, αν:- (

1. i)δεν είχε συμπληρώσει, κατά το χρόνο της διάπραξης του αδικήματος, το εικοστοπέμπτο (25ο) έτος της ηλικίας του, και (
2. ii)δεν έχει οποιαδήποτε προηγούμενη καταδίκη για αδίκημα κατά παράβαση του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει αυτού εκδιδόμενων Κανονισμών.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) · Σύμφωνα με τα Άρθρα 6[

(1)και

(3)], 30[

(1)και

(3)] του Νόμου 29/1977, το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια του σε άλλο πρόσωπο, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι και δια βίου [ή με πρόστιμο ή και με τις δύο αυτές ποινές μαζί]. · Σύμφωνα με τα Άρθρα 5[

(1)(β) και

(2)], 30[

(1)και

(3)] του Νόμου 29/1977, το αδίκημα της παράνομης προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α' σε άλλο πρόσωπο, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι και δια βίου [ή με πρόστιμο ή και με τις δύο αυτές ποινές μαζί]. · Σύμφωνα με τα Άρθρα 5[

(1)(ε) και

(2)(β)] του περί της Διεθνούς Σύμβασης (ΟΥΝΕΣΚΟ) κατά του Ντόπινγκ στον Αθλητισμό (Κυρωτικού) Νόμου του 2009, Νόμος 7(III)/2009, (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος 7(ΙΙΙ)/2009»), το αδίκημα της κατοχής απαγορευμένης ουσίας, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι και πέντε χρόνων ή με πρόστιμο μέχρι και €50.000 ή και με τις δύο αυτές ποινές μαζί. · Σύμφωνα με τα Άρθρα 120 και 35 του περί Ποινικού Κώδικα Νόμου, Κεφ. 154 (το εξής καλούμενος «το Κεφ. 154»), το αδίκημα της καταστροφής αποδεικτικού στοιχείου, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι και δύο χρόνων ή με πρόστιμο μέχρι και €2.562 ή και με τις δύο αυτές ποινές μαζί. Και, · Σύμφωνα με το Άρθρο 4[

(1),(α),(iii)] του περί της Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμου του 2007, Νόμος 188(I)/2007 (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος 188(Ι)/2007»), το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι και δεκατεσσάρων χρόνων ή με πρόστιμο μέχρι και €500.000 ή και με τις δύο αυτές ποινές μαζί. 5. Έχοντας υπόψη τις ποινές που προβλέπει ο Νόμος και αφορούν τα αδικήματα της υπόθεσης αυτής, τις αρχές και την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου που αφορούν τα της ποινής, και ειδικότερα, την ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής του Κατηγορουμένου από το Δικαστήριο, αλλά και το καθήκον του Δικαστηρίου πρόσδοσης αποτελεσματικότητας στον Νόμο και στον χαρακτήρα της ποινής προς προστασία των νομοταγών πολιτών και του κοινωνικού συνόλου (βλ. Ιωάννου ν Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 171), όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης και του Κατηγορουμένου (βλ. και την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας) και το κάθε τι ελέχθη από πλευράς του προς μετριασμό της ποινής του, και ιδιαίτερα: · Τη σοβαρότητα των αδικημάτων, όπως αυτή διαφαίνεται μέσα από τις προνοούμενες από τον Νόμο ποινές, με σημείο αναφοράς, ως προαναφέρθηκε, το μέγιστο της προβλεπόμενης στον Νόμο ποινής. Και περαιτέρω, την έξαρση που παρατηρείται, στην διάπραξη των αδικημάτων αυτών -με αυξανόμενη ένταση θα μπορούσε να λεχθεί, για κάποια χρόνια τώρα-, γεγονός, που, σε συνδυασμό με την σοβαρότητα τους, ως προελέχθη, επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής ποινής στον Κατηγορούμενο. Ο Κατηγορούμενος, αναντίλεκτα, έχει παραδεχθεί και καταδικαστεί για την διάπραξη πολύ σοβαρών αδικημάτων. Διακρίνονται, βεβαίως, ως πιο σοβαρά, τα αδικήματα των κατηγοριών που αφορούν παραβιάσεις του Νόμου 29/1977, και ειδικότερα αυτά των κατηγοριών με αρ. 7, 9, 11, 13, 15 και 17 της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια του σε άλλο πρόσωπο και της παράνομης προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α' σε άλλο πρόσωπο, τα οποία, ως προαναφέρθηκε, τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης μέχρι και δια βίου. Η σοβαρότητα των αδικημάτων του προαναφερόμενου Νόμου 29/1977 γενικά, και η ανάγκη αυστηρής αντιμετώπισης τους, μέσω της ποινής, από τα Δικαστήρια, έχει επισημανθεί από το Ανώτατο σε πάρα πολλές αποφάσεις του. Στην υπόθεση Λαζάρου ν Αστυνομίας, κ. α.

(2010)2 Α.Α.Δ. 633, το Ανώτατο Δικαστήριο δια του έντιμου, Δ. Α. Δ., ως ήταν τότε, Α. Πασχαλίδη, ανέφερε τα εξής -η έμφασης φυσικά, ήταν στο αδίκημα της εμπορίας ναρκωτικών-: «. τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, πληγές οι οποίες δυστυχώς, όπως διαπιστώνουμε από τη συχνότητα των υποθέσεων που έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων, όχι μόνο δεν φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιδεινώνονται ραγδαία. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας. Είναι πραγματικό λυπηρό, οδυνηρό και τραγικό να διαπιστώνουμε πως η απώλεια ζωών, νέων κυρίως ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά τη αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική. Όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί οι έμποροι των ναρκωτικών θα πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν μπορούν να αποφύγουν τις συνέπειες των απεχθών πράξεων τους. Θα πρέπει να υπολογίζουν τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης τους.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [Σχετικά] Πιο πρόσφατα, στην υπόθεση Ναζιπ ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 6/2014, 21/11/2014, το Ανώτατο Δικαστήριο, δια του έντιμου, Π. Α. Δ., Σ. Ναθαναήλ, αναφέρθηκε γενικότερα στην σοβαρότητα των αδικημάτων του προαναφερόμενου Νόμου 29/1977, και την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, σημειώνοντας τα εξής: «. πρέπει να υπομνησθεί η νομολογία που υπαγορεύει την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών. Η ενασχόληση με ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση, είτε κατά μείζονα λόγο, για εμπορία με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των τεραστίων προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση από τις ουσίες αυτές. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που τα Δικαστήρια συνδράμουν έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών με την επιβολή αυστηρών και συνάμα αποτρεπτικών ποινών. .». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Τελευταία, το Ανώτατο Δικαστήριο, στην υπόθεση Στυλιανού ν Δημοκρατίας, κ. α., Ποινική Έφεση Αρ. 268/2015, 13/12/2018, δια του έντιμου, Δ. Α. Δ., Λ. Παραπαρίνου, στον ίδιο τόνο, σημείωσε τα εξής: «Η σοβαρότητα των αδικημάτων της καλλιέργειας, κατοχής και εμπορίας ναρκωτικών ουσιών δεν μπορεί να υποβαθμιστεί ή να αμφισβητηθεί. Οι προβλεπόμενες από το Νόμο ποινές και η νομολογία μας δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Ούτε και η εξατομίκευση της ποινής θα πρέπει να υποβαθμίζει την σοβαρότητα των αδικημάτων που διαπράχθηκαν από τον Εφεσείοντα αλλ' ούτε και την ανάγκη πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην τιμωρία αδικημάτων της φύσης υπό εξέταση. Οι ανησυχητικές διαστάσεις που έχουν προσλάβει τα συγκεκριμένα αδικήματα, τα οποία προκαλούν την καταστροφή στους συνανθρώπους για εύκολο κέρδος, χρήζουν και την ανάλογη αντιμετώπιση για την αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου πάντοτε στο ορθό πλαίσιο και συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Η αποτροπή είναι το κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό και την έκταση της ποινής. .». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [Βλ. επίσης, Κλεομένης ν Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 350, Τσιάκκα ν Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 282, Jokarbozorgi v Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 726, Σιμκάση ν Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 22, Khalil v Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ .78]. Σε αυτά, για σκοπούς της απόφασης μου αυτής, δεν χρειάζεται να προστεθεί οτιδήποτε. Όπως προαναφέρθηκε, τα αδικήματα που σχετίζονται με τις ναρκωτικές ουσίες, είναι σε έξαρση, έχουν πάρει ανησυχητικές διαστάσεις και για αυτό τον λόγο, η εφαρμογή από το Δικαστήριο του Νόμου, κατασταλτικά, [δηλαδή, κατά τρόπο που να αποτρέπεται η διάπραξης τους], πρέπει, ως στοιχείο, να κυριαρχεί στον καθορισμό και την έκταση της ποινής. Πολύ σοβαρό, επίσης, είναι και το αδίκημα της κατηγορίας με αρ. 7 στο κατηγορητήριο του Κατηγορουμένου, της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Όπως επεξηγήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Θεοφάνους ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 298/2018, 27/06/2019, δια του έντιμου, πρώην Π. Α. Δ., Μ. Νικολάτου: «Το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, όπως το ίδιο αυτοπροσδιορίζεται, συνίσταται στη χρήση/απόλαυση από τον αδικοπραγήσαντα των καρπών της παρανομίας του. Ό,τι έχει σημασία, για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, είναι το είδος και το ύψος των καρπών της παρανομίας που απόλαυσε ο αδικοπραγήσας ως αποτέλεσμα της παράνομης δραστηριότητάς του. Είναι αυτή την απόλαυση που έχει στο επίκεντρό του το υπό αναφορά αυτοτελές αδίκημα (Δέστε: Μαληκκίδης (ανωτέρω), Βασιλείου κ.α. ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2017:B241, Ποιν. Εφ. 12/2015 ημερ. 4.7.2017 και Λεμονάρη ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2019:B150, Ποιν. Εφ. 212/2017 ημερ. 17.4.2019), και αυτό για πρόληψη ή πάταξη της παρανομίας με την πρόβλεψη αυστηρών ποινών αναφορικά με την απόλαυση των καρπών της.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Πρόκειται, σημειώνεται, για αδικήματα, η διάπραξης των οποίων είναι διαδεδομένη (βλ. Attorney-General v Ttofi

(1962)C.L.R. 225), γνώσης του Δικαστηρίου λόγω της καθημερινής λειτουργίας του («virtute officii», βλ. Attorney-General v Mavrokefalos

(1966)2 Α.Α.Δ. 93) και διαχείρισης υποθέσεων κατηγορούμενων, το κατηγορητήριο των οποίων περιλαμβάνει τα υπό αναφορά αδικήματα, στα οποία τελικώς καταδικάζονται. Όπως αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Παγιαβλάς ν Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 240: «Η ανάγκη για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου δικαιολογείται, όλως ιδιαίτερα, όπου συγκεκριμένη κατηγορία εγκλημάτων προσλαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που οριοθετεί και το πλαίσιο αντιμετώπισής τους.». Η έξαρσης αυτή των αδικημάτων, επιβάλλει την ανάγκη, η ποινή που επιβάλλεται για αυτά από το Δικαστήριο, να έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα. Λόγος για τον οποίο, ως πολύ συχνά αναφέρεται, οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, αν και λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς εξατομίκευσης της ποινής του, λαμβάνονται υπόψη, στο βαθμό και κατά την έκταση που δεν εξουδετερώνεται το αποτρεπτικό στοιχείο της ποινής (βλ. Balampanidis v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 210/2018, 10/05/2019) (βλ. επίσης, στο σύγγραμμα του D. A. Thomas, Principles of Sentencing, 1η έκδοση, στις σελίδες 71, 162 - 167). Σε ότι αφορά τον παράγοντα της αποτροπής, ως προαναφέρθηκε, στην υπόθεση Πισκόπου ν Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342, το Ανώτατο Δικαστήριο, δια του έντιμου, Π. Α. Δ., Γ. Μ. Πική, ως ήταν τότε, ανέφερε τα εξής: «Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μια έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρόμοιων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος . και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας των εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους.». Χαρακτηριστικά, εν προκειμένω, είναι τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην υπόθεση Χριστοδούλου ν Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 124: «Όπως τονίστηκε επανειλημμένως από τα Δικαστήρια και ορθά επισημάνθηκε από το Κακουργιοδικείο, αν επιθυμούμε η εκστρατεία των Δικαστηρίων για πάταξη της μάστιγας των ναρκωτικών, να μην περιοριστεί σε φραστικές αποδοκιμασίες, θα πρέπει οι ποινές που επιβάλλονται να συνάδουν απόλυτα με τις εξαγγελμένες πάγιες θέσεις της νομολογίας, μέσα από τις οποίες διακηρύσσεται η αποφασιστικότητα των Δικαστηρίων να πατάξουν το πρόβλημα. Όπως τονίστηκε στη Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577, αν η αυξητική τάση του εγκλήματος συνεχίσει θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, με την περαιτέρω αύξηση των ποινών.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [βλ. επίσης, Γενικός Εισαγγελέας ν Dos Santos

(2005)2 Α.Α.Δ. 297, Khalil v Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 78]. · Ότι, σε ότι αφορά τα προαναφερόμενα αδικήματα, από τα γεγονότα, προκύπτουν τα ακόλουθα στοιχεία, που καθορίζουν το περιθώριο επιείκειας που το Δικαστήριο δύναται να εφαρμόσει στην περίπτωση του Κατηγορουμένου. Και αυτό, επειδή, όπως έχει νομολογηθεί, η σοβαρότητα ενός αδικήματος, δεν εξαρτάται, αποκλειστικά, από το ανώτατο όριο ποινής, αλλά, σε μεγάλο βαθμό, εξαρτάται και από το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν τη διάπραξη του αδικήματος και διαγράφουν το μέγεθος της βλάβης που προκλήθηκε και τις συνέπειες του (βλ. Μιχαηλίδης v Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 391, Θεοφάνους ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 298/2018, 27/06/2019). Σχετικές, εν προκειμένω, είναι και οι διατάξεις του εδαφίου

(4)του Άρθρου 30 του Νόμου 29/1977, σύμφωνα με το οποίο: «

(4)Χωρίς επηρεασμό οποιωνδήποτε άλλων σχετικών διατάξεων και επιπρόσθετα απ' αυτές, το δικαστήριο κατά την επιμέτρηση της ποινής μεταξύ άλλων λαμβάνει υπόψη του τα ακόλουθα περιστατικά: (α) Ως καθιστώντα το αδίκημα ιδιαίτερα σοβαρό- (

1. i)Την ανάμειξη στη διάπραξη του αδικήματος οργανωμένης ομάδας εγκληματιών στην οποία ο κατηγορούμενος ανήκει˙ (
2. ii)την ανάμειξη του κατηγορουμένου σε διεθνείς οργανωμένες εγκληματικές δραστηριότητες˙ (iii) την ανάμειξη του κατηγορουμένου σε άλλες παράνομες δραστηριότητες οι οποίες διευκολύνονται με τη διάπραξη του αδικήματος˙ (
3. iv)τη χρήση βίας, πυροβόλων όπλων ή επιθετικών όπλων ή αντικειμένων κατά τη διάπραξη του αδικήματος˙ (
4. v)το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κατέχει δημόσιο αξίωμα ή θέση και το αδίκημα το οποίο διαπράχθηκε σχετίζεται με το εν λόγω αξίωμα ή θέση˙ (
5. vi)τη θυματοποίηση ή εκμετάλλευση ανηλίκων ή διανοητικώς ή λόγω ψυχικής νόσου πασχόντων˙ (vii) το γεγονός ότι το αδίκημα διαπράχθηκε στις φυλακές ή σε κρατητήριο της Αστυνομίας ή στέγη ή ίδρυμα υπό τον έλεγχο, επίβλεψη ή φροντίδα του Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ή πλησίον τέτοιων στεγών ή ιδρυμάτων ή σε άλλους χώρους όπου συχνάζουν μαθητές ή φοιτητές για εκπαιδευτικές, αθλητικές, κοινωνικές ή άλλες δραστηριότητες. (β) Ως καθιστώντα το αδίκημα λιγότερο σοβαρό- (
6. i)Η ηλικία του κατηγορουμένου˙ (
7. ii)το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα παρασυρόμενος από πρόσωπα δυνάμενα να ασκήσουν επιρροή σ' αυτόν˙ (iii) ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε οποιαδήποτε ανάμειξη σε εμπορία ή διακίνηση ναρκωτικών και ότι το παράπτωμα του σχετίζεται αποκλειστικά με χρήση ναρκωτικών˙ (
8. iv)το βαθμό της εξάρτησης του κατηγορουμένου από ναρκωτικά˙ (
9. v)την αποδεδειγμένη μεταμέλεια του κατηγορουμένου η οποία μεταξύ άλλων μαρτυρείται από τη συνεργασία του με τις αρχές για τη δίωξη των προμηθευτών και την προθυμία του να υποβληθεί σε θεραπεία για απεξάρτηση˙ (
10. vi)το είδος και την ποσότητα των απαγορευμένων ουσιών που βρέθηκαν στην κατοχή του˙ (vii) το γεγονός ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε από τα περιστατικά που αναφέρονται στο (α)(i)-(
11. vi)πιο πάνω.». Θα αναφερθώ, στην συνέχεια, μόνο σε κάποια από τα γεγονότα, -κατ' ουσίαν, σε αυτά που αφορούν τα σοβαρότερα των αδικημάτων στα οποία ο Κατηγορούμενος έχει καταδικαστεί-, χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει ότι, δεν έχω λάβει υπόψιν μου όλα τα γεγονότα που μου έχουν παρουσιαστεί ότι αφορούν το κατηγορητήριο του Κατηγορουμένου αυτής της υπόθεσης. Από τα γεγονότα, λοιπόν, προκύπτει ότι, ο Κατηγορούμενος, που σήμερα είναι ηλικίας, σχεδόν 29 ετών, διέπραξε τα αδικήματα του κατηγορητηρίου του, στις 19/02/2019, 22/02/2019, 23/02/2019, 25/02/2019 και 28/02/2019. Όταν, δηλαδή, ήταν ηλικίας 27 ετών. Διέπραξε, τα εν λόγω αδικήματα, σημειώνεται -γεγονός για το οποίο αναφέρομαι με περισσότερη λεπτομέρεια στην συνέχεια-, εννέα περίπου μήνες μετά την αποφυλάκιση του από τις Κεντρικές Φυλακές όπου εξέτιε ποινή φυλάκισης για ομοειδές αδίκημα, [και μάλιστα με Προεδρική χάρη που του δόθηκε, προφανώς, μετά από σχετικό αίτημα του]. Όπως περαιτέρω προκύπτει από τα γεγονότα που μου έχουν παρουσιαστεί, ο Κατηγορούμενος, είχε οργανωθεί, και εμπορευόταν από την κατοικία του και τούτο, έναντι χρηματικού ανταλλάγματος, παράνομα, ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α', δηλαδή κοκαΐνη, προς παν ενδιαφερόμενο, χρήστη ή προτιθέμενο χρήστη του το ζητούσε. Εμφανές τούτο, κατά την κρίση μου, από την συμπεριφορά του Κατηγορουμένου έναντι του υπό κάλυψη Αστυνομικού, τον οποίο, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, και προφανώς όντας άγνωστοι μεταξύ τους, προμήθευσε, μετά από απλή επίσκεψη του τελευταίου στον χώρο της οικίας του Κατηγορουμένου, σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις, παράνομα, ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α', έναντι χρηματικού ανταλλάγματος. Είχε μάλιστα αναφέρει σε αυτόν, ότι, ήταν διαθέσιμος, οποιαδήποτε στιγμή, από το ίδιο σημείο, και χωρίς ιδιαίτερες διαδικασίες, να τον προμηθεύσει και στο μέλλον, παράνομα, με ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α'. Όπως και έγινε, την δεύτερη φορά που ο υπό κάλυψη Αστυνομικός τον επισκέφτηκε στην οικία του για αυτό τον σκοπό. Είναι αξιοσημείωτο, ότι, ο εν λόγω υπό κάλυψη Αστυνομικός, παρατήρησε, τόσο όταν κατέφθασε στην οικία του Κατηγορουμένου για να προμηθευτεί από αυτόν ναρκωτικές ουσίες, όσο και όταν ολοκληρώθηκε η συναλλαγή τους, ότι, για τον ίδιο, προφανώς σκοπό, είχαν επισκεφτεί ή επισκέπτονταν τον Κατηγορούμενο και άλλα πρόσωπα. Μαρτυρία, άλλωστε, για αυτό, υπάρχει και από άλλα τρία πρόσωπα, στην κατοχή των οποίων η Υ.Κ.Α.Ν. βρήκε ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α' μετά από ανακοπή και έλεγχο τους, οι οποίοι, αποκάλυψαν ότι την είχαν προμηθευτεί από τον Κατηγορούμενο. Η οργάνωσης του Κατηγορουμένου, η δράση και οι επιδιώξεις του, φαίνονται ειδικότερα, από την ποσότητα των ελεγχόμενων φαρμάκων που βρέθηκε στην κατοχή του (57,55 γρ. κοκαΐνης), από τον αριθμό των ζυγαριών ακριβείας που είχε στην οικία του, την διαρρύθμιση και οργάνωση του χώρου της οικίας του, για «εξυπηρέτηση», «ασφαλισμένα», των προσώπων που ήθελαν να προμηθευτούν παράνομα ελεγχόμενα φάρμακα -περιλαμβανομένου, σε αυτό, και του κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης που ελάμβανε πλάνα και από δημόσιο χώρο- και τα χρηματικά ποσά που βρέθηκαν στην κατοχή του σε χρηματοκιβώτιο. Μου αναφέρθηκε, από πλευράς υπεράσπισης του κατηγορουμένου, ότι, ο Κατηγορούμενος, ως χρόνιος χρήσης ναρκωτικών ουσιών, λόγω της δεινής οικονομικής του κατάστασης, περιστασιακά μεταπωλούσε ναρκωτικά για να εξασφαλίσει την δόση του. Ενεργούσε υπό την επιρροή άλλων προσώπων και εντελώς παρορμητικά και επιπόλαια. Αυτή η ερμηνεία των γεγονότων από πλευράς της υπεράσπισης του κατηγορουμένου, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο. Κάτι τέτοιο, δεν προκύπτει από τα προαναφερόμενα παραδεκτά γεγονότα (βλ. Hemic v Δημοκρατίας, Ποινική ΄Εφεση Αρ. 197/2011, 16/04/2014). Τίποτα το συγκεκριμένο δεν έχει αναφερθεί, ώστε, να μπορούσε να δοθεί υπόσταση σε αυτή την θέση του Κατηγορουμένου. Σημειώνεται, ότι, ο Κατηγορούμενος, δεν αποκάλυψε στην Αστυνομία την εμπλοκή οποιουδήποτε άλλου προσώπου στα γεγονότα αυτής της υπόθεσης. Όπως, π. χ., θα ήταν, ο προμηθευτής του των ναρκωτικών. Συνεπώς, δεν μπορεί να τίθεται, γενικά και αόριστα, ως ετέθη, ισχυρισμός για πρόσωπα που επηρέαζαν τις ενέργειες και αποφάσεις του. Ενώ ξενίζει η αναφορά του Κατηγορούμενου περί οικονομικών δυσκολιών και ανάγκης λόγω της εξάρτησης του να διαπράξει τα αδικήματα, δεδομένων των ισχυρισμών του στην ακρόαση της αίτησης δήμευσης που προηγήθηκε, κατά την οποία παρουσίαζε μεγάλα κέρδη από κερδισμένα ιπποδρομιακά στοιχήματα. Σε κάθε περίπτωση, ο εθισμός του Κατηγορουμένου από τα ναρκωτικά, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός, ως παράγοντας που μετριάζει ουσιαστικά την ποινή που θα του επιβληθεί στην υπόθεση αυτή για τα αδικήματα που διέπραξε. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Bucknell & Ghodse on Misuse of Drugs, 3η έκδοση, στην παράγραφο 19-041: «It is not a matter of mitigation that persons are forced to commit crimes of dishonesty in order to raise funds to feed their addiction to drugs. The Court of Appeal in R v Hamley and Marshall, July 31, 1987, C.A. (unreported) said: "Any person who voluntarily becomes addicted to drugs and commits crimes to raise the necessary finance to feed the addiction, cannot rely on the fact of the addiction as mitigating the offence he commits. Indeed it would not be unreasonable to suggest that in some cases it would be a matter of aggravation rather than mitigation that anybody should commit crimes on that basis.". Similar sentiments were expressed by the Court of Appeal in R v Gould

(1983)5 Cr.App.R.(S) 72 and R v Pewter, November 10, 1968, C.A. (unreported), a case concerning armed robbery. In the latter case it was put forward in mitigation that at the time when the appellant threatened a police officer he was in extreme need of a dose of heroin substitute and that his mental equilibrium was affected by withdrawal symptoms, Watkins L.J. said: "We wish to make it absolute clear as to the last admission that persons who become addicted to drugs such as heroin and whilst under the influence of that drug, or because deprivation of the drug is being suffered, commit very serious crime, or indeed any crime, cannot use that fact as an excuse for the crime nor can it avail that person as a factor in reduction of a sentence. The public is not to be put at risk, nor are the police, by drug-hungry criminals.".». [Βλ. επίσης, Piliev v Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ 587]. Ο Κατηγορούμενος, έχει, ως προκύπτει από την παραδοχή του στην κατηγορία με αρ. 7 στο κατηγορητήριο και το χρηματικό ποσό σε μετρητά που βρέθηκε στην κατοχή του, δράσει για οικονομικό όφελος, αυτόβουλα και με πλήρη επίγνωση ότι με τις ενέργειες του, επιτελούσε ζημιά στην κοινωνία της οποίας είναι μέλος. Εμπορευόταν, ας επαναληφθεί ακόμη μία φορά, ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α, κοκαΐνη, ένα «σκληρό» ναρκωτικό. · Ο Κατηγορούμενος, δεν ήταν συνεργάσιμος με την Αστυνομία, κάτι το οποίο καταδεικνύει και η διάπραξης από πλευράς του, του αδικήματος της κατηγορίας με αρ. 6 στο κατηγορητήριο του, της καταστροφής αποδεικτικού στοιχείου, όταν η Αστυνομία επιχείρησε την εκτέλεση των Δικαστικών ενταλμάτων σύλληψης και έρευνας της οικίας του που εξασφαλίστηκαν εναντίον του. Κατά την εκτέλεση των προαναφερόμενων Δικαστικών ενταλμάτων σύλληψης και έρευνας της οικίας του, σημειώνεται, ο Κατηγορούμενος, δεν προσέφερε καμία βοήθεια για την ανεύρεση των τεκμηρίων της υπόθεσης, και δη των ναρκωτικών ουσιών, και στις πλείστες των ερωτήσεων που του υποβλήθηκαν μετά από επίστηση της προσοχής του στον Νόμο, παρέμεινε σιωπηλός. Περαιτέρω, ο Κατηγορούμενος, δεν ομολόγησε στην Αστυνομία, την διάπραξη των αδικημάτων, ούτε και όταν μεταγενέστερα ανακρίθηκε για αυτά σε αστυνομικό σταθμό. Η στάση αυτή του Κατηγορουμένου, δεν δικαιολογεί μετριασμό της ποινής του (βλ. Geoffrey Michael John Pernell v Alan Carl Ford

(1998)2 Α.Α.Δ. 417, Χαράλαμπος Θεοδουλίδης ν Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας

(1998)2 Α.Α.Δ. 458, Κώστας Λεβέντης ν Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632, Stelios Αntoniou ν Police

(1983)2 C.L.R. 319, Kyriacos Georghiou Kakouris v The Police

(1972)2 C.L.R. 42). Εξίσου σημαντικό, -λόγω και του ισχυρισμού του Κατηγορουμένου, ότι, θυματοποιήθηκε από άτομα που μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στις ενέργειες και αποφάσεις του, λόγω, ειδικότερα, του εθισμού του στα ναρκωτικά- είναι και το γεγονός, ότι, ο Κατηγορούμενος, δεν αποκάλυψε στην Αστυνομία, την ταυτότητα του προσώπου ή των προσώπων που τον προμήθευσε/αν με τις ναρκωτικές ουσίες. Όπως αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Παύλου ν Δημοκρατία, Ποινική Έφεση Αρ. 44/2016, 04/04/2019: «Στην παρούσα περίπτωση, το γεγονός ότι είχε συλληφθεί επ΄ αυτοφώρω, περιορίζει τη σημασία της παραδοχής (βλ. Κατσαπάου ν. Δημοκρατίας, πιο πάνω) και, επίσης, δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι, μετά την ανακοπή του οχήματός του, ο εφεσείων εξήλθε από αυτό και τράπηκε σε φυγή. Επίσης, η συνεργασία του εφεσείοντα με την Αστυνομία περιορίστηκε στην παραδοχή των κατηγοριών και δεν έδωσε πληροφορίες για το κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών.». · Το γεγονός, ότι, η καταδίκη του Κατηγορουμένου, ήταν το αποτέλεσμα της δικής του παραδοχής -η οποία δηλώθηκε από τον Κατηγορούμενο, όταν για πρώτη φορά κλήθηκε από το Δικαστήριο να απαντήσει στο κατηγορητήριο του (σημειώνεται, ότι, σχετικά με την υπόθεση αυτή, διαδικασία υπήρξε και ενώπιον του Κακουργιοδικείου, για την οποία το Δικαστήριο δεν πληροφορήθηκε)-. Καθώς επίσης και το γεγονός, ότι, ο Κατηγορούμενος, παραδεχόμενος τα αδικήματα που διέπραξε, στο Δικαστήριο, μέσω του συνηγόρου υπεράσπισης του, αναγνώρισε την σοβαρότητα τους και δήλωσε για αυτά μετανιωμένος (βλ. Λένος Γεωργίου Μυλωνά ν Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 384, Κυριάκος Παντέλα ν Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 562, Σιδέρης Ισιδώρου ν G. M. Christofi Enterprises Ltd κ. α.

(1999)2 Α.Α.Δ. 60). Και λαμβάνοντας υπόψη, το σύνολο των περιστάσεων που αφορούν αυτή την υπόθεση, και πως αυτές μπορούν να συσχετιστούν με την απάντηση του Κατηγορουμένου στο κατηγορητήριο του (βλ. Michal Bukowski v Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 92, Κυριάκος Παντέλα ν Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 562, Chucri Saliba v Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 388), δεδομένης της μαρτυρίας εναντίον του (είδους και έκτασης), σε ότι αφορά τον βαθμό του μετριασμού που δικαιούται λόγω της παραδοχής του. Δεν θεωρώ ότι ο Κατήγορος, θα είχε δύσκολο έργο στην απόδειξη της υπόθεσης του εναντίον του Κατηγορουμένου, εφόσον, εκτός του ότι, οι ναρκωτικές ουσίες, αντικείμενο του κατηγορητηρίου του, βρέθηκαν στην κατοχή του, στην οικία του, κατόπιν εκτέλεσης Δικαστικών ενταλμάτων σύλληψης και έρευνας, σε ότι αφορά την προμήθεια των ναρκωτικών Τάξεως Α, υπήρχε άμεση μαρτυρία, τεσσάρων διαφορετικών προσώπων, που τα προμηθεύτηκαν από τον Κατηγορούμενο, ένας εκ των οποίων, υπό κάλυψη αστυνομικός (βλ. Κατσαπαου ν Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 318). · Ότι, ο Κατηγορούμενος, δεν είναι λευκού ποινικού μητρώου (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Λεωνίδα Ματθαίου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Nicholas Stratos a. a. v Police V17 C.L.R. 73, Γεώργιος Χατζηνικολάου ν Αστυνομίας

(1976)2 Α.Α.Δ. 63). Ο Κατηγορούμενος, βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη, που επιτεύχθηκε στα πλαίσια της Υπόθεσης με αρ. 15206/2016 του Ε. Δ. Λευκωσίας, ημερομηνίας 10/02/2017, για αδίκημα που διέπραξε στις 24/07/2016, ήτοι, της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια του σε τρίτο πρόσωπο, για το οποίο του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης τριών χρόνων. Λήφθηκαν υπόψιν από το Δικαστήριο, σε εκείνη την διαδικασία, και άλλες τρείς υποθέσεις, ήτοι οι Υποθέσεις με αρ. 13093/2014, 9121/2016 και 9398/2016 του Ε. Δ. Λευκωσίας, που αφορούσαν αδικήματα του Κεφ. 154 και του Νόμου 29/1977 -σημειώνεται, ότι, υπήρχαν και κατηγορίες παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια του σε τρίτο πρόσωπο και παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β'-. Όπως μου αναφέρθηκε, ο Κατηγορούμενος, αποφυλακίστηκε, με χάρη που του δόθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας [υπό όρους], νωρίτερα, σε σχέση με την επιβληθείσα σε αυτόν από το Δικαστήριο ποινή, κατά 231 ημέρες. Αποφυλακίστηκε, σημειώνεται, στις 10/05/2018, και διέπραξε, κατά παράβαση των όρων που εκτέθηκαν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την αποφυλάκιση του, τα αδικήματα αυτά της υπόθεσης, περί τα τέλη του μηνός Φεβρουαρίου του έτους 2019, δηλαδή, εννέα περίπου μήνες μετά. Ο Κατηγορούμενος, συνεπώς, δεν έπρεπε να προσδοκάει στην επιείκεια του Δικαστηρίου, την οποία, σαφώς, υπό τις περιστάσεις, δεν θα έχει. Κανένα μάθημα δεν άντλησε ο Κατηγορούμενος από την προηγούμενή του καταδίκη, ούτε φαίνεται να τον απασχόλησαν οι ζημιογόνες επιδράσεις των πράξεών του στους συνανθρώπους του. Εξ ου και η επανάληψης τους. Δηλαδή, η διάπραξης αδικημάτων του Νόμου 29/1977. (Βλ. Vedat v Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 787, Haggag v Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 52, Ηρακλέους ν Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 534). · Ότι, ως προαναφέρθηκε, με την επιβολή στον Κατηγορούμενο στην υπόθεση αυτή, για τα αδικήματα που διέπραξε, ποινής φυλάκισης, αυτόματα θα ενεργοποιηθεί και η εναπομείνασα ποινή φυλάκισης των 231 ημερών, από την ποινή που του επιβλήθηκε στην Υπόθεση με αρ. 15206/2016 του Ε. Δ. Λευκωσίας, ως ανωτέρω, που έχει προηγουμένως ανασταλεί με Προεδρική χάρη, η οποία και θα προστεθεί ώστε να εκτιθεί διαδοχικά με τις ποινές φυλάκισης που θα του επιβληθούν από το Δικαστήριο σε αυτή την υπόθεση (βλ. Ηρακλέους ν Αστυνομία, Ποινική Έφεση Αρ. 175/2018, 15/05/2019). · Τις προσωπικές και οικονομικές περιστάσεις του Κατηγορουμένου, ως αυτές αναφέρονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας (ημερομηνίας 27/11/2019) και μου παρουσιάστηκαν από τον συνήγορο υπεράσπισης του, προς εξατομίκευση της ποινής του, στο βαθμό, που, σύμφωνα με την νομολογία, μπορούν να επηρεάσουν μετριαστικά την ποινή, έχοντας ως δεδομένα, ως προελέχθη, την σοβαρότητα των αδικημάτων, την έξαρση που παρατηρείται στην διάπραξη τους και την αναγκαιότητα πάταξης τους (βλ. Tibor Domotov κ. α. ν Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 328, Μιχαήλ ν Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 231, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Σπύρου, Ποινική Έφεση Αρ. 276/2015, 18/09/2017). Αξιοσημείωτα, εν προκειμένω, είναι τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην υπόθεση Μιχαήλ ν Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 231, που αφορούσαν περίπτωση κατηγορουμένου που διέπραξε αδικήματα του Νόμου 29/1977, πατέρα δύο ανήλικων παιδιών, με λευκό ποινικό μητρώο: «Η έξαρση των αδικημάτων, εισαγωγής ναρκωτικών στη χώρα μας, αποτελεί στοιχείο αρκούντως επιβαρυντικό, που καθιστά, άμεση και επιτακτική την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών. Όπως επαναλήφθηκε σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι προσωπικές συνθήκες του καταδικασθέντα για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά, υποχωρούν έναντι της ευρύτερης αναγκαιότητας προστασίας του κοινωνικού συνόλου και της εκδήλωσης απαρέσκειας της κοινωνίας για την εγκληματική συμπεριφορά, αυτού του είδους.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου). Ο Κατηγορούμενος, ως προαναφέρθηκε, είναι ηλικίας, σχεδόν, 29 ετών. Προέρχεται από συγκροτημένη πενταμελή οικογένεια, μέτριας κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης. Διαμένει με τους γονείς του, από τους οποίους, μου αναφέρθηκε, εξαρτάται οικονομικά, εφόσον είναι άνεργος [περιουσία του, σημειώνω εδώ, που αποκτήθηκε από έσοδα του από παράνομες δραστηριότητες, δημεύτηκε με διαταγή του Δικαστηρίου]. Είναι άγαμος, πατέρας όμως δύο παιδιών, ηλικίας 10 ετών και 2 ετών αντίστοιχα, την φροντίδα και επιμέλεια των οποίων ανέλαβαν οι μητέρες των παιδιών. Ο ίδιος, έχει αναφερθεί, δεν έχει επικοινωνία με τα παιδιά. Από την τελευταία του σχέση, απέκτησε το νεαρότερο σε ηλικία παιδί του. Με την μητέρα του παιδιού, με την οποία ο Κατηγορούμενος ήταν αρραβωνιασμένος από το έτος 2015, χώρισε λόγω της σύλληψης του από την Αστυνομία για την υπόθεση αυτή. Ο Κατηγορούμενος, από παιδική ηλικία, διαγνώστηκε με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής (Δ.Ε.Π.Υ.), μία παιδοψυχιατρική διαταραχή, λόγος για τον οποίο, ο Κατηγορούμενος, αντιμετώπισε μαθησιακές δυσκολίες, προβλήματα συμπεριφοράς και προσαρμογής στο σχολείο [που δεν ολοκλήρωσε] και στο στρατό [από τον οποίο τελικά απαλλάχτηκε]. Κατά την διάρκεια των ετών, και κατά καιρούς, προς αντιμετώπιση του προβλήματος του, ο Κατηγορούμενος παρακολουθείτο από παιδοψυχίατρο και ελάμβανε φαρμακευτική αγωγή. Το πρόβλημα όμως, φαίνεται, δεν αντιμετωπίστηκε αποτελεσματικά και έχει διαμορφώσει αρνητικά την προσωπικότητα του. Ο Κατηγορούμενος, εκτός τούτου, ξεκίνησε την χρήση ναρκωτικών ουσιών, που επιβάρυναν το προαναφερόμενο πρόβλημα του, από τα οποία δηλώνει εξαρτημένος. Ο Κατηγορούμενος, συνέχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα και όταν ενηλικιώθηκε. Δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τεχνικές σχολές στις οποίες εντάχθηκε για σκοπούς επαγγελματικής κατάρτισης του, και δεν κατάφερε να διατηρήσει εργασίες στις οποίες εργοδοτήθηκε. Όπως μου αναφέρθηκε, όταν ακόμα ήταν παιδί, ο πατέρας του, στην προσπάθεια του να τον οριοθετήσει, ασκούσε προς αυτόν βία. Στο παρόν στάδιο, δηλώνει ότι έχει αντιληφθεί την ανάγκη για αντιμετώπιση των προβλημάτων του και δη την εξάρτηση του από τα ναρκωτικά. Ήδη, εντάχθηκε σε πρόγραμμα, μου αναφέρθηκε, μέσω των Κεντρικών Φυλακών, σε σχετικό πρόγραμμα απεξάρτησης και καταβάλλει προσπάθεια. Όπως αποφασίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Παναγιώτου ν Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 478, τα ψυχολογικά προβλήματα [ή τα προβλήματα που προκαλούν διαταραχή προσωπικότητας] ενός κατηγορουμένου, μπορούν να μετριάσουν την ποινή του: «Έχει διατυπωθεί πρόσφατα στην Abe ν. Δημοκρατίας

(2008)2 A.A.Δ. 211, ότι παρά την αυστηρότητα με την οποία πρέπει να αντιμετωπίζονται οι υποθέσεις ναρκωτικών και παρά τη διαχρονική νομολογιακή αναφορά ότι οι προσωπικές συνθήκες σε αυτού του είδους τις υποθέσεις έχουν μειωμένη αξία, δεν πρέπει να δίνεται η εντύπωση ότι στην ουσία δεν λαμβάνονται καθόλου υπόψη, εξουδετερώνοντας έτσι την ενασχόληση του Δικαστηρίου με τη διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής. Στην επιβληθείσα εδώ ποινή, θα μπορούσαν να είχαν προσμετρήσει στη σκέψη του Κακουργιοδικείου έτι περισσότερο τα ψυχολογικά του προβλήματα, για τους λόγους που καταγράφηκαν προηγουμένως, ώστε να αντανακλούνται αυτά στο καθορισθέν ποινικό μέτρο κατά δικαιότερο τρόπο.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Εντούτοις, όπως αποφασίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Ιωάννου ν Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 382, τέτοιου είδους προβλήματα, αν και πρέπει να λαμβάνονται υπόψη προς μετριασμό της ποινής ενός κατηγορουμένου, δεν πρέπει να οδηγούν σε ουδετεροποίηση της αποτελεσματικότητας του νόμου και του χαρακτήρα της ποινής, ιδιαιτέρως στις περιπτώσεις αδικημάτων η διάπραξης των οποίων είναι σε έξαρση και επιβάλλεται, για σκοπούς αποτροπής, η αυστηρή τιμωρία τους προς προστασία της κοινωνίας: «Ενόψει του γεγονότος ότι η ψυχολογική κατάσταση του εφεσείοντα λήφθηκε υπόψη από το Δικαστήριο ο λόγος αυτός της έφεσης δεν μπορεί να ευσταθήσει. Η ανάγκη για την αυστηρή αντιμετώπιση τέτοιων αδικημάτων έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο .... Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου και τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Σε σοβαρά όμως αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξής τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής ποινής, οι παράγοντες αυτοί είναι ήσσονος σημασίας. Προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας. (Βλέπε: Alarsan v. Δημοκρατίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 11, Ψύλλας ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 430, Κλεοβούλου, Αργυρού (πιο πάνω)).». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Αυτό που σε κάθε περίπτωση επιβάλλεται, είναι, δεδομένης της ασθένειας ή προβλήματος του Κατηγορουμένου, ο καθορισμός από το Δικαστήριο, του βαθμού ευθύνης του για τα αδικήματα που διέπραξε, το πόσο επικίνδυνος μπορεί να είναι στην κοινωνία και για πόση χρονική περίοδο μπορεί να είναι επικίνδυνος (βλ. Λεμής ν Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 340, Μιχαήλ ν Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 613, Politis ν Police, Criminal Appeal No. 3470, 07/08/1973). Συνεπώς, η υπαιτιότητα του Κατηγορουμένου, δεδομένου του προαναφερόμενου προβλήματος που αντιμετώπισε και τις επιπτώσεις του στην προσωπικότητα του, σε κάποιο βαθμό μετριάζεται. Δεν κρίνεται, ένεκα τούτου, ως πρόσωπο επικίνδυνο, ώστε να επιβάλλεται επίδειξης λιγότερης επιείκειας από το Δικαστήριο. Οι δε προσπάθειες του για απεξάρτηση από τα ναρκωτικά, λαμβάνονται υπόψη του Δικαστηρίου προς μετριασμό της ποινής του. · Την περίοδο της κράτησης του Κατηγορουμένου, ως υπόδικου, για σκοπούς της υπόθεσης αυτής, σχετικά με το κατηγορητήριο που καταχωρήθηκε για αυτήν εναντίον του Κατηγορουμένου ενώπιον του Κακουργιοδικείου (Υπόθεση με αρ. 726/2019), από 14/03/2019 μέχρι και τις 27/05/2019 που η εν λόγω ποινική δίωξης του Κατηγορουμένου διακόπηκε από τον έντιμο Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και καταχωρήθηκε η παρούσα [την ίδια ημέρα]. Περίοδος, δηλαδή, 74 ημερών. (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Παντελή

(2000)2 Α.Α.Δ. 384). · Το γεγονός της έκδοσης εναντίον του Κατηγορουμένου, διατάγματος δήμευσης, βάσει του Άρθρου 8 του περί της Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμου του 2007, Νόμος 188(I)/2007 (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος 188(Ι)/2007»), και τις ενδεχόμενες επιπτώσεις προς τον Κατηγορούμενο, ένεκα τούτου, σε περίπτωση εφαρμογής των προνοιών του Άρθρου 9 του Νόμου 188(Ι)/

1. Στο βαθμό, βεβαίως, που αυτό το δεδομένο επιτρέπει μετριασμό της ποινής του Κατηγορουμένου, λόγω της/του φιλοσοφίας/σκοπού του Νόμου 188(Ι)/2007, όπως αυτή επεξηγήθηκε στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 22/06/2020, και των διαπιστώσεων, εν προκειμένω, του Δικαστηρίου, στην εν λόγω απόφαση του. προχωρώ στο να επιβάλω στον Κατηγορούμενο ποινή.
2. Στην βάση των όσων έχουν προαναφερθεί, εφαρμόζοντας τις αρχές της κοινής προσέγγισης των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217) και της συνολικότητας και αναλογικότητας της ποινής (βλ. Κωνσταντίνου ν Έφορου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 403, Χριστοφόρου ν Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 443, Δημητρίου (Μιχαήλ) ν Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 21), στον Κατηγορούμενο επιβάλλω τις ακόλουθες ποινές: Στην 1η Κατηγορία: καμία ποινή, επειδή τα γεγονότα της περιλαμβάνονται στην 2η κατηγορία. Στην 2η Κατηγορία: 3 χρόνια και 3 μήνες φυλάκιση. Στην 3η Κατηγορία: 19 μήνες φυλάκιση. Στην 4η Κατηγορία: 12 μήνες φυλάκιση. Στην 5η Κατηγορία: 6 μήνες φυλάκιση. Στην 6η Κατηγορία: 10 μήνες φυλάκιση. Στην 7η Κατηγορία: 2 χρόνια και έξι μήνες φυλάκιση. Στην 8η Κατηγορία: καμία ποινή, επειδή τα γεγονότα της περιλαμβάνονται στην 9η κατηγορία. Στην 9η Κατηγορία: 2 χρόνια και 2 μήνες φυλάκιση. Στην 10η Κατηγορία: καμία ποινή, επειδή τα γεγονότα της περιλαμβάνονται στην 11η κατηγορία. Στην 11η Κατηγορία: 2 χρόνια και 2 μήνες φυλάκιση. Στην 12η Κατηγορία: καμία ποινή, επειδή τα γεγονότα της περιλαμβάνονται στην 13η κατηγορία. Στην 13η Κατηγορία: 2 χρόνια και 2 μήνες φυλάκιση. Στην 14η Κατηγορία: καμία ποινή, επειδή τα γεγονότα της περιλαμβάνονται στην 15η κατηγορία. Στην 15η Κατηγορία: 1 χρόνο και 6 μήνες φυλάκιση. Στην 16η Κατηγορία: καμία ποινή, επειδή τα γεγονότα της περιλαμβάνονται στην 17η κατηγορία. Στην 17η Κατηγορία: 1 χρόνο και 6 μήνες φυλάκιση. Όλες οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Η ποινή φυλάκισης του Κατηγορουμένου, θα αρχίσει να εκτίεται από σήμερα που του έχει ανακοινωθεί, και κατ' εφαρμογής των προνοιών του Άρθρου 117

(2)του Κεφ.155, θα έχει την μείωση που προνοεί το Άρθρο 117

(1)του Κεφ. 155, δεδομένου ότι, αυτός, τέλεσε υπό κράτηση σε ότι αφορά αυτή την υπόθεση, για περίοδο από 27/05/2019 μέχρι και σήμερα. Αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, που αγγίζουν το ζήτημα της ποινής κατηγορουμένου για τα αδικήματα του κατηγορητηρίου του Κατηγορουμένου 1 αυτής της υπόθεσης, είναι μόνον ενδεικτικές της ποινικής μεταχείρισης που ένας κατηγορούμενος μπορεί να τύχει από το Δικαστήριο, καθότι, «ουδέποτε υπάρχει απόλυτη ταύτιση μεταξύ των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων δύο υποθέσεων.». Αυτό, αναφέρθηκε από τον έντιμο, Δ. Α. Δ., Σ. Ναθαναήλ, ο οποίος έδωσε την ομόφωνη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ναζίπ ν Αστυνομίας

(2014)2Β Α.Α.Δ 808. Όπως επεσήμανε ο έντιμος, Δ. Α. Δ. εν προκειμένω, «εκείνο στο οποίο βοηθά η προηγούμενη νομολογία, είναι στο πλαίσιο ανάδειξης εκείνου του μέτρου που ακολουθείται σε διάφορες υποθέσεις, ώστε να εξετάζεται σφαιρικά και η ποινή που θα επιβληθεί στη συγκεκριμένη υπόθεση που είναι ενώπιον του Δικαστηρίου.». Τέτοιες, σε ότι αφορά την υπόθεση αυτή, είναι οι ακόλουθες αποφάσεις: Κωνσταντίνου ν Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 296, Θεμιστοκλέους ν Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 96/2015, 19/02/2016, Ιωάννου ν Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 544, Khalil v Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 78, Jokarbozorgi v Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 726, Τσιάκκα ν Δημοκρατίας, κ. α.,

(2011)2 Α.Α.Δ. 282, Haggag v Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ.

2. Επισημαίνοντας εδώ και το εξής, που αφορά την ανάγκη, η ποινή που θα επιβαλλόταν στον Κατηγορούμενο, να είναι ανάλογη της συνολικής εγκληματικής συμπεριφοράς του. Όπως δια του έντιμου, Π. Α. Δ., Σ. Ναθαναήλ, αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, στην υπόθεση Gheorghe v Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 824 «Η αναλογικότητα στην ποινή συναρτάται όχι μόνο σε σχέση με άλλες παρόμοιες υποθέσεις, αλλά και με τη σοβαρότητα των επί μέρους κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο δράστης. Όπως υπέδειξε το Κακουργιοδικείο στο σκεπτικό του, η δράση των τριών εφεσειόντων, περιλαμβανομένου και του εφεσείοντος στην Ποινική Έφεση αρ. 20/2013, ήταν εκτεταμένη τόσο σε χρονική διάρκεια, όσο και στο ύψος των κλαπέντων αντικειμένων από τα οποία ελάχιστο μέρος μόνο έχει ανευρεθεί. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να απομονωθεί η κατηγορία υπ' αρ. 185 που αντιμετώπισε ο εφεσείων στην Ποινική Έφεση αρ. 20/2013, αλλά πρέπει να ενταχθεί και αυτή στο σύνολο των κατηγοριών, της όλης εγκληματικής συμπεριφοράς και των τριών εφεσειόντων και τις συνέπειες που επέφερε η όλη εγκληματική δράση.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Βλ. επίσης, Hussein v Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 252/2018, 31/05/

2. Στην περίπτωσή του Κατηγορουμένου, δεν συντρέχουν, κρίνω, παράγοντες, οι οποίοι μπορούν να ληφθούν υπόψη, ως συνηγορούντες υπέρ της αναστολής της ποινής φυλάκισης που του έχει επιβληθεί (σε ότι αφορά τις κατηγορίες για τις οποίες η επιβληθείσα ποινή, ως ανωτέρω, παρέχει την ευχέρεια στο Δικαστήριο εξέτασης ενός τέτοιου ζητήματος). Απόφαση στην οποία καταλήγω, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων τέλεσης των αδικημάτων και τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορουμένου, οι οποίες, θεωρώ, ότι δεν είναι ικανές να δικαιολογήσουν μία τέτοια απόφαση, επειδή, τέτοια απόφασης, δεν θα αντικατόπτριζε την αντικειμενική σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε, δεν θα εξυπηρετούσε τους πολλαπλούς σκοπούς της ποινής για αδικήματα της εξεταζόμενης φύσεως, ιδιαιτέρως αφής στιγμής βρίσκονται σε έξαρση και θα εξέπεμπε λανθασμένα μηνύματα σε ότι αφορά τις συνέπειες από την διάπραξη τους (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Σπύρου, Ποινική Έφεση Αρ. 276/2015, 18/09/2017, L.C.A. Domiki Ltd v R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ. α., Ποινική Έφεση Αρ. 116/2011, 17/03/2015, Συμιλλίδης ν Νικολάου

(2013)2 Α.Α.Δ. 444, Κυπριανού ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 28/2014, 24/02/2014, Ιωσήφ ν Διευθυντή των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Ποινική Έφεση Αρ. 148/2014 (Σχ. με 149/2014), 25/07/2014, Αριστοδήμου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 121/17, 21/09/2017, ΣΠΕ Λακατάμιας-Δευτεράς Λτδ ν Δράκου, Πoινική Έφεση αρ.129/2015, 15/11/2017, Χαλκιά ν Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 240/2016, 17/03/2017). 9. Το Ανώτατο Δικαστήριο, έχει σε πάρα πολλές αποφάσεις του, τονίσει ότι, δεν ενδείκνυται η αναστολή της ποινής φυλάκισης, όταν το αδίκημα ή τα αδικήματα που αφορά ή αφορούν την υπόθεση, βρίσκεται ή βρίσκονται σε έξαρση και η τιμωρία ενός συγκεκριμένου παραβάτη, είναι επιπρόσθετα το μέσο, να αποτραπούν άλλοι πιθανοί παραβάτες από την διάπραξη του/τους, διότι, η προστασία του δημοσίου συμφέροντος είναι υπεράνω των οποιονδήποτε προσωπικών περιστάσεων του (βλ. Σ. Π. Ε. Λακατάμιας-Δευτερας Λτδ. ν Δράκου, Πoινική Έφεση Αρ.129/2015, 15/11/2017). Η προκείμενη, είναι μια τέτοια περίπτωση. Οι παράγοντες που προαναφέρθηκαν κατά την επιλογή του είδους της ποινής του Κατηγορουμένου και την επιμέτρηση της, επανεξεταζόμενοι για σκοπούς εξέτασης του κατά πόσο δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που του έχει μόλις επιβληθεί, ήτοι, μέσα από το σύνολο των περιστάσεων αυτής της υπόθεσης και τις προσωπικές του περιστάσεις, δικαιολογούν, κατά την κρίση μου, την προαναφερόμενη απόφαση μου. Η ποινή φυλάκισης που ο Κατηγορούμενος συνολικά θα εκτίσει, θεωρώ ότι αντικατοπτρίζει την αντικειμενική σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε και εξυπηρετεί ταυτοχρόνως και τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας. Αυτό δεν θα εξυπηρετείτο, αν αυτή η ποινή του Κατηγορουμένου, αναστελλόταν. (Υπ.) _________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο