ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΒΑΡΝΑΒΑ κ.α., Υπόθεση υπ' αρ.: 8106/2020, 23/6/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:B247 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε.Δ. Υπόθεση υπ' αρ.: 8106/2020 Κατηγορητήριο που καταχωρήθηκε από: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Κατήγορο -εναντίον -
- XXXXX ΒΑΡΝΑΒΑ
- XXXXX ΒΑΡΝΑΒΑ
- XXXXX ΠΙΕΡΗ
- XXXXX ΓΙΑΠΑΣ Κατηγορουμένων ---------- Ημερομηνία: 23/06/
- Εμφανίσεις: Για τον Κατήγορο: κα Μ. Χαραλάμπους. Για τους Κατηγορουμένους 1 και 2: κα Σ. Δημητριάδου. Για τον Κατηγορούμενο 4: κ. Χ. Χαραλάμπους. Κατηγορούμενοι 1, 2 και 4, Παρόντες. ---------- ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Κατήγορος, στην υπόθεση αυτή, αντιμετωπίζει πρόβλημα με το κατηγορητήριο του, το οποίο, αν και δεν ηγέρθη ένστασης σχετικά με αυτό από πλευράς Κατηγορουμένων 1, 2 και 4 πριν την απάντηση τους σε αυτό, μετά από την απαγγελία του από την εκπρόσωπο του Κατήγορου ενώπιον του Δικαστηρίου, θα έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί από πλευράς του, πριν από την δήλωση της ολοκλήρωσης της παρουσίασης της υπόθεσης του από την εκπρόσωπο του, όταν πλέον, από απόψεως μαρτυρίας, ήταν ξεκάθαρο ποια πραγματικά περιστατικά προωθούσε εναντίον των Κατηγορουμένων 1, 2 και 4 για την υπόθεση του. Σύμφωνα με το Άρθρο 7 του περί Λοιμοκάθαρσης Νόμου, Κεφ. 260, (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος») [ως αυτό ίσχυε στις 30/03/2020, ημερομηνία κατά την οποία, σύμφωνα με την υπόθεση του Κατήγορου, οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 4, διέπραξαν το αδίκημα που τους καταλογίζεται με το κατηγορητήριο αυτής της υπόθεσης]: «
- Πρόσωπο το οποίο παραβαίνει οποιοδήποτε από τους Κανονισμούς και/ή τα Διατάγματα που εκδίδονται βάσει του Νόμου αυτού είναι ένοχο αδικήματος και υπόκειται μετά από καταδίκη σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τους έξι μήνες ή σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις τρείς χιλιάδες ευρώ (€3.000) ή και στις δύο αυτές ποινές της φυλάκισης και του προστίμου.». Συνεπώς, αυτό που καταλογίζεται στους Κατηγορούμενους 1, 2 και 4, είναι «παραβίασης οποιουδήποτε από τους Κανονισμούς και/ή τα Διατάγματα που εκδίδονται βάσει του Νόμου αυτού». Στην έκθεση αδικήματος, ο Κατήγορος, θέτει ως βάση για το κατηγορητήριο των Κατηγορουμένων 1, 2 και 4, παράβαση από πλευράς τους -είτε ως αυτουργοί, είτε ως συνεργοί-, «του περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων Παρεμπόδισης της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19 Διάταγμα (Αρ. 9) ΚΔΠ 117/20 και Διάταγμα (Αρ. 12) ΚΔΠ 135/20 για τις εργασίες σε εργοτάξια». Στις λεπτομέρειες δε του αδικήματος, ο Κατήγορος προσδιορίζει την διάπραξη του αδικήματος από πλευράς των Κατηγορουμένων 1, 2 και 4 ως εξής: «Οι κατηγορούμενοι, την 30η Μαρτίου 2020 στο Δάλι της Επαρχίας Λευκωσίας, παρέβηκαν Διάταγμα που εκδόθηκε από τον Υπουργό Υγείας, για τον καθορισμό μέτρων για παρεμπόδιση της εξάπλωσης του κορωνοϊού COVID-19, δηλαδή εργάζονταν σε εργοτάξιο στο οποίο υπήρχε ταυτόχρονη συμμετοχή πέραν των 3 ατόμων.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Είναι, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, προφανές κατά την κρίση μου, ότι, το κατηγορητήριο που ο Κατήγορος καταχώρισε στο Δικαστήριο εναντίον των Κατηγορουμένων 1, 2 και 4, είναι ελαττωματικό, εφόσον, οι Κανονιστικές Διοικητικές Πράξεις που αφορούν σε Διατάγματα του Υπουργού Υγείας βάσει του Άρθρου 6 του Νόμου, που έχουν συνενωθεί στην ίδια κατηγορία, αποτελούν διαφορετικές νομοθετικές διατάξεις, -ήτοι, διαφορετικές κανονιστικές πράξεις περιέχουσες διατάγματα με νομοθετικό περιεχόμενο για εκτέλεση του Νόμου- (βλ. Karasamanis v Police
(1986)2 C.L.R. 229 και R v Nicholls [1960] 2 All ER 449). Λόγω της διατύπωσης του Άρθρου 7 του Νόμου, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, καθορίζονται από την κανονιστική διοικητική πράξη που ορίζει πως ο Νόμος εκτελείται. Και στην προκείμενη περίπτωση, ανεξαρτήτως του ότι, όπως προκύπτει, αμφότερες οι Κανονιστικές Διοικητικές Πράξεις ορίζουν, ως αναφέρεται στην έκθεση αδικήματος, «για τις εργασίες σε εργοτάξια», δεν παύουν να είναι δύο ξεχωριστές Κανονιστικές Διοικητικές Πράξεις που ορίζουν διαφορετικά πως ο Νόμος εκτελείται, και να προσδιορίζουν δύο διαφορετικά αδικήματα [με διαφορετικά συστατικά στοιχεία]. Σύμφωνα με το Άρθρο 2(γ)(
- ii)του περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19 Διάταγμα (Αρ. 9) του 2020, Κ. Δ. Π. 117/2020: «Από τις 6.00 μ.μ. της 24ης Μαρτίου 2020 μέχρι τις 06.00 π.μ. της 13ης Απριλίου 2020: . (
- ii)αναστέλλονται οι εργασίες σε εργοτάξια πλην όσων αφορούν έργα δημόσιας ωφελείας, για τα οποία θα εκδίδεται σχετική άδεια από τον Υπουργό Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων,». Ενώ, σύμφωνα με το Άρθρο 2(ε) του περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ. 12) του 2020, Κ. Δ. Π. 135/2020: «Η παράγραφος 2(γ)(ίί) του περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊου COVID- 19) Διατάγματος (Αρ. 9) του 2020- Κ.Δ.Π 117/2020, αντικαθίσταται από την ακόλουθη νέα υποπαράγραφο: "(
- ii)αναστέλλονται οι εργασίες σε εργοτάξια στα οποία υπάρχει ταυτόχρονη συμμετοχή πέραν των 3 ατόμων από τις 06.00 π.μ. της 31ης Μαρτίου 2020, μέχρι τις 06.00 π.μ. της 13ης Απριλίου 2020, πλην όσων αφορούν έργα δημόσιας ωφελείας, για τα οποία θα εκδίδεται σχετική άδεια από τον Υπουργό Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Το ζήτημα εδώ, συνεπώς, δεν είναι απλώς, κακή ή ανακριβής περιγραφή αδικήματος, αλλά διπλότητας κατηγορητηρίου και ως εκ τούτου, ελαττωματικότητας (βλ. Λίγγης ν Διευθυντή Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 48/2011 και 49/2011, 30/09/2014), την οποία ο Κατήγορος όφειλε να αντιμετωπίσει, ουδέν όμως έπραξε. Δεν θεωρώ ότι, το κατηγορητήριο αυτής της υπόθεσης και δη η σοβαρότητα της κατηγορίας, -που εκδικάζεται σημειώνεται συνοπτικά, μάρτυρας κατηγορίας για την οποία ήταν/είναι ένα μόνο πρόσωπο-, να δικαιολογεί, δεδομένων και των ενδεχόμενων συνεπακόλουθων βάσει του Άρθρου 84 (και ειδικότερα του εδαφίου
(4)αυτού) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, την αυτεπάγγελτή τροποποίηση του κατηγορητηρίου από το Δικαστήριο (βλ. Συμβούλιο Βελτιώσεως Ξυλοφάγου ν Κούμα
(1997)2 Α.Α.Δ. 99). Το πρόβλημα βεβαίως στο κατηγορητήριο που ο Κατήγορος καταχώρισε στο Δικαστήριο εναντίον των Κατηγορουμένων 1, 2 και 4, θα μπορούσε να λεχθεί, έχει και μία άλλη διάσταση. Αυτή την φορά, εκτός από δικονομική και πραγματική, σε τελική ανάλυση και αποδεικτική. Λόγος, βεβαίως, επιπρόσθετος, για τον οποίο έκρινα/κρίνω ότι η τροποποίησης του κατηγορητηρίου αυτής της υπόθεσης, με πρωτοβουλία μάλιστα του Δικαστηρίου, δεν θα ήταν ορθή προσέγγισης. Διαβάζοντας κάποιος το Άρθρο 2(ε) του περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ. 12) του 2020, Κ. Δ. Π. 135/2020, αντιλαμβάνεται, ότι, με αυτό, τροποποιείται «η παράγραφος 2(γ)(ίί) του περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊου COVID- 19) Διατάγματος (Αρ. 9) του 2020- Κ.Δ.Π 117/2020», δια της «αντικατάστασης» της, με μία νέα υποπαράγραφο, η οποία προαναφέρθηκε. Μία τέτοια ερμηνεία της προαναφερόμενης διάταξης του Άρθρου 2(ε) του περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ. 12) του 2020, Κ. Δ. Π. 135/2020, σημαίνει ότι, το κατηγορητήριο δεν είναι πολλαπλό, καθότι, στην έκθεση του αδικήματος περιγράφεται ένα και μόνο αδίκημα βάσει του Άρθρου 7 του Νόμου, που αφορά την παραβίαση Κανονιστικής Διοικητικής Πράξης που αφορά σε Διάταγμα του Υπουργού Υγείας βάσει του Άρθρου 6 του Νόμου, -ήτοι, της παράβασης του Άρθρου 2(γ)(
- ii)του περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19 Διάταγμα (Αρ. 9) του 2020, Κ. Δ. Π. 117/2020, ως αυτό τροποποιήθηκε από το Άρθρο 2(ε) του περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ. 12) του 2020, Κ. Δ. Π. 135/2020-. Κατηγορητήριο, που, αν έτσι έχουν ορθώς τα πράγματα, δεν θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί από πλευράς Κατήγορου εναντίον των Κατηγορουμένων 1, 2 και 4 πραγματικά, εφόσον, στις 30/03/2020 που τους καταλογίζεται η παραβίασης του Άρθρου 7 του Νόμου, η απαγόρευσης του Άρθρου 2(γ)(
- ii)του περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19 Διάταγμα (Αρ. 9) του 2020, Κ. Δ. Π. 117/2020, ως αυτό τροποποιήθηκε από το Άρθρο 2(ε) του περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ. 12) του 2020, Κ. Δ. Π. 135/2020, δεν είχε ακόμη τεθεί σε ισχύ. Όπως ρητά αναφέρεται σε αυτό, η συγκεκριμένη απαγόρευση, ξεκινούσε «από τις 06.00 π.μ. της 31ης Μαρτίου 2020». Η αναφορά, άλλωστε στις λεπτομέρειες αδικήματος από πλευράς Κατήγορου, ότι οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 4 «παρέβηκαν Διάταγμα που εκδόθηκε από τον Υπουργό Υγείας ., δηλαδή εργάζονταν σε εργοτάξιο στο οποίο υπήρχε ταυτόχρονη συμμετοχή πέραν των τριών ατόμων», σε αυτή την προσέγγιση παραπέμπει για την υπόθεση του εναντίον των Κατηγορουμένων 1, 2 και 4. Διαφορετική αντιμετώπισης του των πραγμάτων, κατά την κρίση μου, επέβαλλε και πάλι, τροποποίηση του κατηγορητηρίου του. Κατ' ακολουθία των προαναφερόμενων, δεν θα καλέσω τους Κατηγορουμένους 1, 2 και 4 σε απολογία. Ως εκ τούτου, οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 4 αθωώνονται και απαλλάσσονται του κατηγορητηρίου τους. Τα έξοδα της διαδικασίας να καταβληθούν από την Δημοκρατία. Καμία διαταγή για έξοδα μεταξύ των διαδίκων. (Υπ.) _________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο