← Κύπρος

Δημοκρατία ν. S.A. κ.α., Aρ. Υπόθεσης: 7913/2019, 29/1/2020

Δημοκρατία ν. S.A. κ.α., Aρ. Υπόθεσης: 7913/2019, 29/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2020:1 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Ιωαννίδη, Π.Ε.Δ. Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Γ. Βλάμη, Ε.Δ. Aρ. Υπόθεσης: 7913/2019 Δημοκρατία - και -

  1. S.A.
  2. G.M. Κατηγορουμένων ----------------------------- Ημερομηνία: 29 Ιανουαρίου 2020 Εμφανίσεις: Για τη Δημοκρατία: κα. Χ. Κυθραιώτου (κα Ο. Σοφοκλέους για να ακούσει ποινή) Για τον Κατηγορούμενο 1: κα Κ. Πιερούδη Κατηγορούμενος 1: παρών Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος 1, ηλικίας 43 περίπου ετών, κατόπιν δικής του παραδοχής κρίθηκε ένοχος στις κατηγορίες 2 -
  3. Η πρώτη κατηγορία διακόπηκε και απαλλάχτηκε. Η ποινική δίωξη εναντίον του κατηγορούμενου 2 διακόπηκε στις 16/1/2020 και αυτός απαλλάχτηκε σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε. Η δεύτερη κατηγορία αφορά στο αδίκημα της αρπαγής ανήλικου προσώπου από νόμιμη κηδεμονία, κατά παράβαση των άρθρων 246 και 248 του Ποινικού Κεφ.
  4. Οι κατηγορίας 3 - 5 αφορούν στο αδίκημα της απαγωγής προσώπου με σκοπό τον κρυφό και άδικο περιορισμό του κατά παράβαση των άρθρων 247 και 250 του Ποινικού Κεφ. 154 και η κατηγορία 6 στο αδίκημα της ανυπακοής σε νόμιμη διαταγή, κατά παράβαση του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας 2, ο κατηγορούμενος 1 στις 30.4.2019 στη Λεμεσό της Επαρχίας Λεμεσού άρπαξε τον ανήλικο A.S.M.R, γεννηθέντα την 27.12.2007, από τη μητέρα του I.A.A.I, η οποία είχε την νόμιμη κηδεμονία του. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των κατηγοριών 3 - 5, ο κατηγορούμενος 1 τον ίδιο χρόνο και τόπο που αναφέρεται πιο πάνω ήτοι στις 30.4.2019, άρπαξε τον ανήλικο που αναφέρεται πιο πάνω (3η κατηγορία), την ανήλικη A.M.Β, γεννηθείσα την 21.8.2013 (4ης κατηγορία) και την ανήλικη S.L. γεννηθείσα την 9.9.2016 (5η κατηγορία) με σκοπό να προκαλέσει τον κρυφό και άδικο περιορισμό τους. Οι λεπτομέρειες της κατηγορίας 6 έχουν ως εξής: «Ο 1ος κατηγορούμενος την 30.4.2019 στην επαρχία Λεμεσού ανυπάκουε στο διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού που εκδόθηκε την 9.4.2019 στην αίτηση υπ΄αρ. 8/19 με το οποίο είχε δικαίωμα επικοινωνίας με τα ανήλικα παιδία του Α.Μ.Β. και S.L. κάθε Σάββατο και Κυριακή μεταξύ των ωρών 15:30 - 19:00.» Τα γεγονότα της υπόθεσης παρατίθενται στη συνέχεια αυτολεξεί όπως αυτά έχουν κατατεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή σε γραπτό κείμενο και με τα οποία συμφώνησε και η συνήγορος του κατηγορούμενου
  6. O 1ος Κατηγορούμενος και η IKHLAS . (ακολούθως αναφερόμενη ως «η IKHLAS») κατάγονται από την Ιορδανία και κατά τον επίδικο χρόνο διέμεναν στην Κύπρο υπό το καθεστώς των αιτητών ασύλου. Παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο τον Νοέμβριο του 2012 και από το γάμο τους απέκτησαν δύο κορίτσια, την A.M.B. γεννηθείσα την 21.8.13 και την S.L. γεννηθείσα την 9.9.
  8. Προηγουμένως η IKHLAS ήταν νυμφευμένη με τον αποβιώσαντα αδελφό του 1ου Κατηγορούμενου, με τον οποίο είχε αποκτήσει ένα γιο τον AL S.M.R. γεννηθέντα την 27.12.
  9. Την νόμιμη κηδεμονία του εν λόγω ανήλικου αγοριού είχε η μητέρα του IKHLAS.
  10. Μετά την τέλεση του γάμου τους, ο 1ος Κατηγορούμενος και η IKHLAS αντιμετώπιζαν διάφορα προβλήματα μεταξύ τους με αποτέλεσμα από τα τέλη Δεκεμβρίου 2018 να βρίσκονται σε διάσταση και τα τρία αναφερόμενα παιδιά να μένουν με την μητέρα τους.
  11. Την 10.1.19 ο 1ος Κατηγορούμενος καταχώρησε στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού την αίτηση υπ' αριθμόν 8/19 για έκδοση διατάγματος επικοινωνίας με τα τρία πιο πάνω παιδιά. Την 9.4.19 το Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού, στα πλαίσια της πιο πάνω αίτησης, έκδωσε διάταγμα με το οποίο ο Κατηγορούμενος 1 είχε δικαίωμα επικοινωνίας με τις δύο πιο πάνω ανήλικες θυγατέρες του μόνο κάθε Σάββατο και Κυριακή και μεταξύ των ωρών 1530-
  12. Δεν εκδόθηκε οποιοδήποτε διάταγμα επικοινωνίας που να αφορούσε στον ανήλικο γιο της IKHLAS.
  13. Κατά τον επίδικο χρόνο η IKHLAS δίδασκε την αραβική γλώσσα σε τέμενος στη Λεμεσό όπου μετέβαινε συγκεκριμένες μέρες της βδομάδας.
  14. Το απόγευμα της Τρίτης 30.4.19 η IKHLAS, επειδή έπρεπε να μεταβεί στο τέμενος για το καθιερωμένο της μάθημα, διευθέτησε όπως τρίτο πρόσωπο έχει υπό τη φροντίδα του τα τρία ανήλικα παιδιά της, κάτι που ο 1ος Κατηγορούμενος γνώριζε.
  15. Ενώ τα παιδιά βρίσκονταν υπό τη φύλαξη του τρίτου προσώπου, ο 1ος Κατηγορούμενος τηλεφώνησε στον τρίτο πρόσωπο αναφέροντας του ότι ήθελε για λίγη ώρα να δει τα παιδιά. Ενώ τα παιδιά βρίσκονταν με το τρίτο πρόσωπο σε αυτοκίνητο στο χώρο στάθμευσης του πολυκαταστήματος JUMBO στα Πολεμίδια της Λεμεσού, ο 1ος Κατηγορούμενος με τη βία εξανάγκασε τα τρία ανήλικα παιδιά να μπουν μέσα σε ένα άλλο αυτοκίνητο με σκοπό να τα μεταφέρει στις κατεχόμενες περιοχές και από κει να μεταβούν στην Ιορδανία, χωρίς η μητέρα τους να γνωρίζει οτιδήποτε και ή να έχει συναινέσει σε αυτό.
  16. Αφού ο 1ος Κατηγορούμενος έβαλε τα τρία παιδιά στο αυτοκίνητο, τα μετέφερε αρχικά στη Λευκωσία. Κατά τη διαδρομή προς τη Λευκωσία, ο 1ος Κατηγορούμενος αφαίρεσε την κάρτα τηλεφώνου του από τη συσκευή τηλεφώνου και την πέταξε.
  17. Ακολούθως ο 1ος Κατηγορούμενος κατέβασε τα παιδιά από το αυτοκίνητο και αφού περπάτησαν για περίπου 1,5 ώρα πέρασαν στις κατεχόμενες περιοχές από μη ελεγχόμενο σημείο διέλευσης από την αστυνομία. Αφού περπάτησαν ακόμα λίγο, ο 1ος Κατηγορούμενος οδήγησε τα παιδιά σε ένα τζαμί για να διανυχτερεύσουν.
  18. Καθ΄ολο το χρόνο που ο 1ος Κατηγορούμενος είχε τα τρία παιδιά, κάτω από τις συνθήκες που περιγράφονται πιο πάνω, δεν είχε στην κατοχή του ούτε τρόφιμα ούτε ρούχα των παιδιών και ως εκ τούτα τα παιδιά δεν είχαν φάει οτιδήποτε.
  19. Αφού ενημερώθηκε σχετικά η IKHLAS για τις ενέργειες του Κατηγορούμενου 1 το βράδυ της 30.4.19, προσπάθησε επανειλημμένα να επικοινωνήσει μαζί του χωρίς όμως θετικό αποτέλεσμα αφού το τηλέφωνο του 1ου Κατηγορούμενου ήταν απενεργοποιημένο. Περί ώρα 2000 την ίδια μέρα η IKHLAS μετέβηκε στο ΤΑΕ Λεμεσού και κατάγγειλε την υπόθεση με αποτέλεσμα να αρχίσει η διερεύνηση της από την αστυνομία.
  20. Ως εκ τούτου την ίδια μέρα εκδόθηκε δικαστικό ένταλμα σύλληψης εναντίον του 1ου Κατηγορούμενου και δημοσιεύτηκε η φωτογραφία του και των τριών ανήλικων παιδιών σε ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης προς εντοπισμό τους.
  21. Την 1.5.19 ο Κατηγορούμενος 1 μαζί με τα τρία ανήλικα παιδιά εντοπίστηκαν στις κατεχόμενες περιοχές και μετά από διευθέτηση που έγινε μέσω των Ηνωμένων Εθνών οδηγήθηκαν στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας στη Λευκωσία όπου εκεί η ώρα 1440 ο Κατηγορούμενος 1 συνελήφθηκε δυνάμει του δικαστικού εντάλματος σύλληψης που εκκρεμούσε εναντίον του. Αφού του εξηγήθηκαν οι λόγοι σύλληψης του και του επιστήθηκε η προσοχή του στον νόμο, ο Κατηγορούμενος 1 απάντησε: «Εντάξει, έπιασα τα μωρά». Έκτοτε τελεί υπό σύλληψη.
  22. Ακολούθως την ίδια ημέρα λήφθηκε, με τη βοήθεια διερμηνέα, ανακριτική κατάθεση από 1ο Κατηγορούμενο, στην οποία παραδέχθηκε τα αδικήματα.
  23. Την 22.5.19, μετά από αίτηση διαζυγίου ημερ.6.2.19 που υπέβαλε η IKHLAS στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού, εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο κηρύχτηκε η λύση του πολιτικού της γάμου με τον 1ο Κατηγορούμενο.» Λέχθηκε επίσης από την Κατηγορούσα Αρχή ότι ο κατηγορούμενος 1 είναι λευκού ποινικού μητρώου. Η έκθεση του γραφείου ευημερίας που είχε ετοιμαστεί μετά από οδηγίες του δικαστηρίου σε προηγούμενο στάδιο αναφορικά με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του κατηγορούμενου 1, περιγράφει την οικογενειακή, την οικονομική του κατάσταση, τις προσωπικές και άλλες συνθήκες και περιστάσεις του. Το περιεχόμενο της έκθεσης του γραφείου ευημερίας, υιοθέτησε η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορούμενου 1 κατά την αγόρευση της για μετριασμό της ποινής. Επίσης, στην αγόρευση της για μετριασμό της ποινής, ζήτησε να ληφθούν υπόψη και τα ακόλουθα ως μετριαστικοί της ποινής παράγοντες:
  24. Η παραδοχή του.
  25. Η απολογία του.
  26. Το λευκό ποινικό μητρώο του.
  27. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχθηκαν τα αδικήματα. Σε ότι αφορά τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, όπως ανάφερε, μέσα από το ιστορικό των σχέσεων του κατηγορούμενου 1 και της παραπονούμενης, φαίνονται και οι λόγοι που τον οδήγησαν στην διάπραξη των αδικημάτων. Μετά τον θάνατο του αδελφού του, ο κατηγορούμενος 1 βοήθησε την παραπονούμενη να έρθει στην Κύπρο και ακολούθως παντρεύτηκαν. Απέκτησαν δύο παιδία και οι σχέσεις τους ήταν αρμονικές μέχρι το
  28. Στην Κύπρο διέμεναν υπό το καθεστώς αιτητών πολιτικού ασύλου. Ο κατηγορούμενος 1 επρόκειτο, ανέφερε, για ένα κλασσικό οικογενειάρχη, ο οποίος εργαζόταν όλη μέρα σε διάφορες εργασίες για να προσφέρει στην οικογένεια του. Μάλιστα μετά από απαίτηση της παραπονούμενης, εργαζόταν ακόμη περισσότερο για να κερδίζει περισσότερα χρήματα τα οποία της έδιδε ώστε να «γλυτώσει από την μουρμούρα της». Ο ίδιος αγαπούσε, φρόντιζε και ένοιωθε σαν παιδί του και το παιδί της παραπονούμενης που είχε αποκτήσει με τον αδελφό του και το οποίο διέμενε μαζί τους. Οι σχέσεις τους διαταράχθηκαν το 2017 όταν απορρίφθηκαν και των δύο οι αιτήσεις τους για πολιτικό άσυλο. Όταν δε επήλθε διάσταση στις μεταξύ τους σχέσεις, η παραπονούμενη απέκοψε παντελώς την επικοινωνία του κατηγορούμενου 1 με το παιδί του αδελφού του και εμπόδιζε την επικοινωνία με τα δικά του παιδιά. Αποτάθηκε έτσι στο Οικογενειακό δικαστήριο για την έκδοση διατάγματος επικοινωνίας και με τα τρία παιδιά όπου τελικά εκδόθηκε διάταγμα επικοινωνίας μόνο με τα δύο ανήλικα δικά του παιδιά. Ήταν τότε, που ο κατηγορούμενος 1 περιήλθε σε απόγνωση και ενήργησε κάτω από το κράτος συναισθητικής πίεσης, γιατί δεν μπορούσε να έχει καμία επικοινωνία μαζί με το παιδί του αδελφού του αλλά και μη επαρκή επικοινωνία με τα δικά του παιδιά. Ένοιωθε επίσης, πως με το να πάρει τα παιδιά, θα πίεζε την σύζυγο του και με αυτό τον τρόπο θα την έφερνε κοντά του. Επρόκειτο ανάφερε, για μια στιγμιαία και αυθόρμητη απόφαση που έλαβε και υλοποίησε κάτω από αυτές τις συνθήκες. Ζήτησε επίσης, να ληφθεί υπόψη, ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν οδηγήθηκε στη διάπραξη των αδικημάτων από εκδικητικά κίνητρα, δεν προκλήθηκε βλάβη στα ανήλικα θύματα και ούτε σκοπό είχε το κέρδος όπως έχει συμβεί σε άλλες περιπτώσεις απαγωγής προσώπων. Συνεργάστηκε με την αστυνομία, και αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο, ως επίσης και η παραδοχή του, η οποία συντέλεσε και στο να μην εμπλέξει και τον συγκατηγορούμενο συγγενή του, γεγονός που, όπως ανέφερε η συνήγορος του, δείχνει ότι είναι καλού χαρακτήρα. Τέλος, εισηγήθηκε την αναστολή ενδεχόμενης ποινής φυλάκισης, κυρίως γιατί είναι άτομο με λευκό ποινικό μητρώο αλλά και αφού ληφθούν υπόψη τα κίνητρα του και το μικρό χρονικό διάστημα που διήρκησε η απαγωγή των παιδιών. Αναμφίβολα τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος 1 διέπραξε είναι σοβαρά. Η σοβαρότητα τους αντικατοπτρίζεται μέσα από τις ποινές που ο νόμος προβλέπει ως μέτρο και είδος τιμωρίας. Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ποινή που προβλέπεται από το Νόμο, λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.α

(1990)2 Α.Α.Δ. 264, Souilmi ν. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου
(1993)2 Α.Α.Δ. 9). Όπως τέθηκε στη Λεβέντης ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 632, «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Σε ότι αφορά τις κατηγορίες 2 - 5 η ποινή που προβλέπεται από τον Νόμο είναι αυτή της φυλάκισης των 7 χρόνων ενώ το αδίκημα της έκτης κατηγορίας, που είναι πλημμέλημα, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 2 χρόνων. Όπως έχει νομολογηθεί, κάθε υπόθεση θα πρέπει να κρίνεται στη βάση των δικών της πραγματικών περιστατικών, ενώ κατά το στάδιο της επιμέτρησης της ποινής, απαιτείται εξατομίκευση της, κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος, σε συνδυασμό με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Διατηρούμε βέβαια κατά νου ότι η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής, δε θα πρέπει να εξουδετερώνει την αποτρεπτικότητα της ή να καθιστά αναποτελεσματική την εφαρμογή του Νόμου (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγόρου
(2001)2 Α.Α.Δ. 285). Σε ότι αφορά την προσέγγιση αυτής της κατηγορίας αδικημάτων, υιοθετούμε τα όσα αναφέρθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο στη Ποινική Έφεση 136/2015 ημερομηνίας 8.7.2016 Mukhabbat Khudaykulova ν. Αστυνομία, απόφαση Α. Λυκούργου Ε.Δ (όπως ήταν τότε) : «Η αρπαγή ανηλίκου από την φυσική του μητέρα, η οποία κατά τον χρόνο της αρπαγής, ασκούσε νομίμως κοινή κηδεμονία με τον φυσικό πατέρα του ανηλίκου, αποτελεί αδίκημα πολύ σοβαρό. Επιπλέον του νομοθετικού χαρακτηρισμού του ως κακουργήματος και επιπλέον της νομοθετικώς προβλεπόμενης πολυετούς ποινής φυλάκισης, η σοβαρότητα του αδικήματος έγκειται και στο γεγονός πώς σε αυτό ενυπάρχει η, εκ μέρους του δράστη, απαξίωση και περιφρόνηση των δικαιωμάτων άλλων προσώπων. Η φυσική μητέρα του ανηλίκου έχει δικαίωμα γονικής μέριμνας και επιμέλειας αυτού. Όμως, το δικαίωμά της αυτό δεν πρέπει να το ασκεί κατά τρόπον αυθαίρετο και καταχρηστικό. Το δικαίωμά της αυτό πρέπει να το ασκεί αποδεχόμενη και σεβόμενη τα συναισθήματα και τα δικαιώματα τόσον του ανηλίκου όσον και του φυσικού του πατέρα και κηδεμόνα. Η εκ μέρους της φυσικής μητέρας αρπαγή ανηλίκου συνιστά παραγνώριση και ευθεία προσβολή θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των δύο αυτών προσώπων: Αφ΄ ενός η παράνομη αυτή πράξη πλήττει το δικαίωμα του ανηλίκου να διατηρεί τακτική προσωπική σχέση με τον φυσικό πατέρα του και να επωφελείται από την ενδιάθετη στοργή και αγάπη αυτού καθώς και από το προστατευτικό και συμβουλευτικό του ρόλο. Αφ΄ ετέρου, η παράνομη αυτή πράξη πλήττει το δικαίωμα του φυσικού πατέρα του ανηλίκου να ασκεί επί αυτού γονική μέριμνα και επιμέλεια και να απολαμβάνει και ο ίδιος το αγαθό της πατρικής ιδιότητας.» Στην πιο πάνω υπόθεση η κατηγορουμένη, φυσική μητέρα του ανήλικου Μ.S.C. ο οποίος τότε ήταν ηλικίας 5 ετών, στις 8.5.2013 τον απήγαγε από τον φυσικό του πατέρα και τον μετέφερε στο Ουζμπεκιστάν, την χώρα καταγωγής της. Ο ανήλικος κατά τον χρόνο επιβολής της ποινής, 2 χρόνια μετά την αρπαγή του, εξακολουθούσε να βρίσκεται στο Ουζμπεκιστάν υπό την φροντίδα των γονέων της κατηγορουμένης. Η ποινή που επιβλήθηκε στην κατηγορούμενη στην πιο πάνω υπόθεση μειώθηκε κατ' έφεση. Η ποινή φυλάκισης που της επιβλήθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο μειώθηκε κατά τρόπο που με την έκδοση της απόφασης του Εφετείου στις 8.7.2016 διατάχθηκε η αποφυλάκιση της. Η κατηγορούμενη τελούσε υπό κράτηση από τις 27.8.2014, ημερομηνία σύλληψης της, στην Ιταλία, ημερομηνία που κατ΄ έφεση θεωρήθηκε ότι θα έπρεπε να έχει ως αφετηρία τον χρόνο έναρξης της έκτισης της ποινής φυλάκισης που της επιβλήθηκε. Σε ότι αφορά την σοβαρότητα του αδικήματος, στην πιο πάνω υπόθεση, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε ορθά υπόψη του την σοβαρότητα του αδικήματος που διέπραξε η εφεσείουσα, το οποίο αντικατοπτρίζεται και από την ποινή που προβλέπει ο νομοθέτης. Όπως ορθά παρατήρησε το Δικαστήριο, ενυπάρχει σ΄αυτό η εκ μέρους του δράστη απαξίωση και περιφρόνηση των δικαιωμάτων άλλων προσώπων, τόσο του πατέρα, όσο και του ιδίου του ανήλικου, το οποίο έχει δικαίωμα να διατηρεί προσωπική σχέση με τον φυσικό του πατέρα.» Σε επίπεδο πρωτόδικων αποφάσεων η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορούμενου 1 μας παρέπεμψε στην υπόθεση 5674/2013 του Κακουργιοδικείου Λεμεσού (με διαφορετική σύνθεση) Δημοκρατία ν. Γεωργίου Κ. Στύλλη, απόφαση ημερομηνίας 24.7.2013. Στην πιο πάνω υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης ενός χρόνου για την απαγωγή ανήλικου 18 μηνών, από την θεία του, η οποία εμφορούμενη από κίνητρα χρόνιας εχθρότητας προς τους γονείς του ανήλικου και ιδιαίτερα προς την μητέρα του, τον απήγαγε στις 15/3/2013 ενώ βρισκόταν μόνος στην περιφραγμένη βεράντα του σπιτιού της γιαγιάς του. Σε ότι αφορά το ύψος της ποινής που αποφάσισε και επέβαλε στην κατηγορούμενη, το Κακουργιοδικείο τόνισε πως, θα επέβαλλε μέχρι και διπλάσια ποινή εάν αυτή δεν ήταν μητέρα τριών ανηλίκων παιδιών. Η αναφορά της συνηγόρου του κατηγορούμενου 1 στην πιο πάνω υπόθεση, έγινε για σκοπούς σύγκρισης των γεγονότων της με την παρούσα υπόθεση, προβάλλοντας την θέση ότι εκεί επρόκειτο για σοβαρότερη περίπτωση απαγωγής ανηλίκου παιδιού αφού τα κίνητρα της κατηγορούμενης ήταν εκδικητικά. Στην υπό κρίση περίπτωση δεν αγνοούμε ότι ο σκοπός του κατηγορούμενου 1, ήταν να χρησιμοποιήσει τα παιδιά ως δόλωμα για να πιέσει την παραπονούμενη, εν διαστάσει σύζυγο του, να τον ακολουθήσει, κάτι που θεωρούμε πως εμπίπτει στην έννοια του εκβιασμού. Επίσης, δεν αγνοούμε ότι η παρούσα υπόθεση αφορά σε τρία ανήλικα παιδία και ότι του ενός ανηλίκου ο κατηγορούμενος 1 δεν είναι ο βιολογικός του πατέρας. Σε ότι αφορά στα δικαστικά διατάγματα και στην τήρηση τους στην υπόθεση Safarino Shoe Industry & Trading Co Ltd v. Sunshoes Limited
(1984)1 CLR 738 λέχθηκε ότι «τα δικαστικά διατάγματα δεν αποτελούν λιγότερο προσταγή του Νόμου από ότι οι Νομοθετικές πρόνοιες. Μάλιστα, τα δικαστικά διατάγματα είναι πιο άμεσα καθότι προσδιορίζουν τι πρέπει να γίνει ή τι δεν πρέπει να γίνει. Η μη συμμόρφωση σε δικαστικό διάταγμα υπονομεύει την αποτελεσματικότητα της δικαστικής διαδικασίας και συνιστά περιφρόνηση η οποία ξεπερνά κατά πολύ τον κοινωνικό αντίκτυπο. Η συμμόρφωση στα δικαστικά διατάγματα αποτελεί ένα από τα θεμέλια της πολιτισμένης κοινωνίας». Σε σχέση επίσης με την σοβαρότητα του αδικήματος της παρακοής διατάγματος δικαστηρίου παραθέτουμε το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Λοίζου ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 227: «Παρακοή σε διαταγή του δικαστηρίου πλήττει το θεμέλιο της έννομης τάξης. Η συνέχιση της (παρακοής) τείνει να το ανατρέψει. Ανάλογη με τη σοβαρότητα της ανυπακοής είναι και η τιμωρία η οποία επιβάλλεται. Η τιμωρία για τη συνεχιζόμενη παρακοή σε διαταγή του δικαστηρίου είναι κατά κανόνα η φυλάκιση. Όταν επέλθει συμμόρφωση παρέχεται η δυνατότητα για επιεικέστερη αντιμετώπιση του παραβάτη, χωρίς όμως να διαγράφεται η σοβαρότητα του αδικήματος». Εξετάζοντας τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, αρχικά είναι σημαντικό να τονιστεί ότι σκοπός του κατηγορούμενου 1 δεν μπορεί να ήταν άλλος από την αποκοπή των δεσμών των ανήλικων παιδιών με την μητέρα τους και αντίστροφα καθώς και η απομάκρυνση τους από αυτή. Με κάθε τρόπο και για κάθε λόγο, ο κατηγορούμενος 1 αδιαφόρησε πλήρως για τα δικαιώματα της παραπονούμενης, για τα δικαιώματα των παιδιών καθώς και για τη τήρηση της διαταγής του Δικαστηρίου. Η αγωνία που δημιούργησε με τις πράξεις του ο κατηγορούμενος 1 στην μητέρα των παιδιών είναι ένα στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο, ως επίσης και η αγωνία αλλά και η ταλαιπωρία που υπέστηκαν τα ίδια τα ανήλικα παιδιά ηλικίας τότε 11½, σχεδόν 6 και 2½ ετών. Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, ο κατηγορούμενους 1 αφού απήγαγε τα τρία ανήλικα παιδιά από τη Λεμεσό, τα μετάφερε στη Λευκωσία και από εκεί τα οδήγησε δια μέσου χωραφιών και αφού περπάτησαν στο σκοτάδι για 1 ½ ώρα, εισήλθαν στις μη ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές όπου και διανυκτέρευσαν σε τζαμί. Ο κατηγορούμενος 1 δεν μερίμνησε καν για την κάλυψη των βασικών αναγκών των παιδιών, όπως για τη διατροφή και την ένδυση τους καθ' όλη τη διάρκεια που τα είχε μαζί του. Τα παιδιά μέχρι την επόμενη ημέρα που εντοπίστηκαν στις κατεχόμενες περιοχές και παραδόθηκαν στις ελεύθερες περιοχές, μετά από διευθέτηση που έγινε μέσω των Ηνωμένων Εθνών, δεν είχαν τραφεί. Η θέση της υπεράσπισης, ότι ο κατηγορούμενος 1 ενήργησε αυθόρμητα και ότι επρόκειτο για μια στιγμιαία απόφαση, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από τα γεγονότα της υπόθεσης. Αντιθέτως τα γεγονότα της υπόθεσης δείχνουν μια καλά σχεδιασμένη απαγωγή τριών ανηλίκων παιδιών. Τούτο συνάγεται από το ότι ο κατηγορούμενος 1 ζήτησε από άλλο πρόσωπο να του μεταφέρει τα παιδία στο σημείο από όπου τα απήγαγε, δήθεν για να τα δει λίγο, γνωρίζοντας από πριν ότι η μητέρα τους είχε αναθέσει σε αυτό το τρίτο πρόσωπο την φύλαξη τους εκείνη την ημέρα. Ο κατηγορούμενος 1 , στη συνέχεια με την βία εξανάγκασε τα παιδία να εισέλθουν σε όχημα με σκοπό να τα μεταφέρει όπως και έπραξε στις κατεχόμενες περιοχές. Μάλιστα, καθοδόν προς τη Λευκωσία και ο λόγος είναι προφανής, για να μην εντοπιστεί, αφαίρεσε την κάρτα του κινητού του τηλέφωνου και την πέταξε. Οδήγησε τα παιδία στις κατεχόμενες περιοχές, γεγονός που καθιστούσε τον εντοπισμό τους ακόμη δυσκολότερο κάτι που φαίνεται πως πολύ καλά γνώριζε. Και τέλος, σκοπός του ήταν να τα μεταφέρει στην Ιορδανία χωρίς η μητέρα τους να γνωρίζει οτιδήποτε και χωρίς να έχει συναινέσει για αυτό με σκοπό να την εξαναγκάσει να τον ακολουθήσει. Λαμβάνουμε προς όφελος του κατηγορούμενου 1 την συναισθηματική πίεση που επικαλέστηκε η συνήγορος του, η οποία όμως θεωρούμε πως εκδηλώθηκε με λανθασμένο τρόπο. Η φύση των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος 1 διέπραξε, ο σκοπός του κατηγορούμενου 1 αλλά και ο τρόπος που έδρασε, η ταλαιπωρία και η αγωνία που προκάλεσε με τις πράξεις του στην παραπονούμενη, στα παιδία και στις Αρχές που κινητοποιήθηκαν για την ανεύρεση τους και γενικά η αδιαφορία που επέδειξε έναντι των δικαιωμάτων άλλων, θεωρούμε ότι είναι ιδιαιτέρα επιβαρυντικά για αυτόν στοιχεία τα οποία και λαμβάνουμε υπόψη. Επίσης, λαμβάνουμε υπόψη ότι οι πράξεις του και ο σκοπός του ανακόπηκε συνεπεία του εντοπισμό του και των παιδιών την επόμενη ημέρα και όχι γιατί ο ίδιος προέβη σε κάποια ενέργεια ή πράξη που να δείχνει ότι υπαναχώρησε από το αρχικό του σχέδιο. Υπάρχουν βέβαια και ελαφρυντικά τα οποία θα πρέπει να προσμετρήσουν προς όφελος του εφόσον το καθήκον προς εξατομίκευση πάντοτε υπάρχει και δεν ατονεί, τούτα είναι τα ακόλουθα: Η παραδοχή του στο Δικαστήριο, η οποία συνέβαλε στο να εξοικονομηθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος (Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 28). Από την άλλη γνωρίζουμε ότι «Η σημασία της παραδοχής και της μεταμέλειας, η οποία είναι νομολογιακά αναγνωρισμένο ότι αποτελεί ελαφρυντικό παράγοντα, δεν επιδρά κατά τρόπο απόλυτο. Εξαρτάται πάντοτε από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. Όταν η μαρτυρία για απόδειξη του αδικήματος είναι συντριπτική, η παραδοχή είναι μικρής σημασίας μέχρι και ανύπαρκτη, οπόταν η ποινή που επιβάλλεται αντανακλά πλήρως τη σοβαρότητα του αδικήματος.» (Inloo ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 441). Η απολογία του η οποία εκφράστηκε μέσω της συνηγόρου του κατά το στάδιο της αγόρευσης. Το λευκό ποινικό μητρώο του. Οι προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις με βάση τα όσα προκύπτουν από την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας καθώς και τα όσα έχει αναφέρει σε σχέση με αυτές η συνήγορός του κατά την αγόρευσή της για μετριασμό της ποινής. Σύμφωνα με την έκθεση του γραφείου ευημερίας ημερομηνίας 12/8/2019, ο κατηγορούμενος 1 ηλικίας 43 περίπου ετών γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Συρία. Οι γονείς του έχουν αποβιώσει. Ο ίδιος είναι ο μικρότερος από τα 17 αδέλφια, 4 από τα οποία έχουν αποβιώσει. Οι σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας περιγράφονται καλές. Φοίτησε στη Μέση Εκπαίδευση μέχρι την ηλικία των 16 ετών και στη συνέχεια εργάστηκε στην υπεραγορά που διατηρούσε ο πατέρας του στη Συρία. Σε ηλικία 21 ετών ήρθε στη Κύπρο όπου εργαζόταν μέχρι την σύλληψη του ως υπάλληλος σε εταιρεία ανακύκλωσης σιδήρου με μηναίο εισόδημα €700. Μετά τον θάνατο του αδελφού του το 2012 παντρεύτηκε την χήρα σύζυγο του αδελφού του με την οποία απέκτησαν δύο παιδία. Οι περιστάσεις της υπόθεσης, η φύση των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος διέπραξε και οι συνθήκες διάπραξης τους, καθιστούν, κατά την άποψη μας, αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Τούτο άλλωστε επιβάλλεται ώστε να καταστεί φανερό πως τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν είναι ανεκτές, αφού μέσα από αυτές αλλά κυρίως μέσα από τις συνέπειες που επιφέρουν, παραβιάζονται κατάφωρα και όχι μόνο, τα δικαιώματα του νόμιμου κηδεμόνα καθώς και των ανήλικων παιδιών. Συνεκτιμώντας όλα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω, κυρίως έχοντας υπόψη μας τη σοβαρότητα των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος 1 διέπραξε, το γεγονός ότι το στοιχείο της αποτροπής θα πρέπει να χαρακτηρίζει αυτού του είδους υποθέσεις, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη μας και τους πιο πάνω μετριαστικούς παράγοντες, οι οποίοι θα επηρεάσουν το ύψος της ποινής αλλά όχι το είδος της, αφού η μόνη αρμόζουσα και ενδεδειγμένη ποινή θεωρούμε πως είναι αυτή της φυλάκισης, καταλήγουμε και επιβάλλουμε στο κατηγορούμενο 1 τις ακόλουθες ποινές φυλάκισης: 1) Στις κατηγορίες 3 - 5, σε κάθε μία από αυτές, ποινή φυλάκισης 2½ χρόνων. 2) Στις κατηγορίες 2 και 6 δεν επιβάλλουμε καμία ποινή καθότι τα γεγονότα τους εμπεριέχονται στις κατηγορίες 3 - 5 στις οποίες ήδη έχουμε επιβάλει ποινή (βλ. Βασιλείου ν. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 34). Οι πιο πάνω ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο 1 να συντρέχουν. Οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές φυλάκισης, μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος 1 τελεί υπό κράτηση και δη από την 1.5.2019. Έχουμε εξετάσει την εισήγηση της συνηγόρου του κατηγορούμενου 1 για την πρόσδοση ανασταλτικού χαρακτήρα στην ποινή φυλάκισης. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω πρόκειται για ιδιαίτερα σοβαρά αδικήματα. Το Δικαστήριο κατά το στάδιο της επιμέτρησης της ποινής έχει ήδη λάβει υπόψη του τα περιστατικά της υπόθεσης, τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου 1 καθώς και τα ελαφρυντικά του και δεν έχουμε εντοπίσει οτιδήποτε το οποίο θα συνηγορούσε υπέρ της αναστολής. Άλλωστε η σοβαρότητα των αδικημάτων καθώς και η αποτρεπτικότητα στην διάπραξη αυτής της κατηγορίας αδικημάτων οδηγούν στην κατάληξη πως δεν δικαιολογείται η έκδοση διαταγής για αναστολή της ποινής φυλάκισης που του επιβλήθηκε. Στην υπόθεση Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 930 αναφέρθηκε πως «τυχόν αναστολή της ποινής φυλάκισης δεδομένης της σοβαρότητας των περιστάσεων της υπόθεσης και της φύσης του αδικήματος, θα έδινε λανθασμένα μηνύματα γι' αυτού του είδους τη συμπεριφορά.». Το ίδιο καταλήγουμε πως ισχύει και στην υπό κρίση περίπτωση. (Υπ.) ............... Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. (Υπ.) ............... Γ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά: Αρπαγή ανηλίκου - απαγωγή με σκοπό τον κρυφό και άδικο περιορισμό cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.