Δημοκρατία ν. Χ.Δ., Αρ. Υπόθεσης: 22894/19, 28/7/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2020:9 ΣΤΟ ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Ιωαννίδη, Π.Ε.Δ. Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Γ. Βλάμη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 22894/19 Δημοκρατία ν. Χ.Δ. Κατηγορουμένου - - - - - - - - - - - - - - 28.07.2020 Για τη Δημοκρατία: κα Χ. Καραολίδου (η ίδια για ν' ακούσει απόφαση) Για τον Κατηγορούμενο: κα Μ. Πατσαλίδου (η ίδια για ν' ακούσει απόφαση) Κατηγορούμενος παρών Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος, ηλικίας 21 περίπου ετών, κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος σε κατηγορίες που αφορούν σε πράξεις που σκοπεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Κεφ.154 (κατηγορίες 2 και 3), γραπτές απειλές φόνου κατά παράβαση του άρθρου 216 του Κεφ.154 (κατηγορία 5), απειλή κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Κεφ.154 (κατηγορία 6) και επίθεση που προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του Κεφ.154 (κατηγορία 7). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των πιο πάνω κατηγοριών, ο κατηγορούμενος μεταξύ των μηνών Αυγούστου και Σεπτεμβρίου 2019 στη Λεμεσό παράνομα επιτέθηκε στον E.V. από τη XXX (στο εξής το 'θύμα' ή ο 'παραπονούμενος') προκαλώντας του πραγματική σωματική βλάβη. Συγκεκριμένα αφού εξανάγκασε το θύμα να αφαιρέσει όλα του τα ρούχα και να παραμείνει με το εσώρουχο του, τον χτύπησε με τα χέρια του σε όλο του το σώμα προκαλώντας του πολλαπλές εκδορές και μώλωπες. Περαιτέρω σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις τον Νοέμβριο 2019 στη Λεμεσό ο κατηγορούμενος, με σκοπό να επιφέρει βαριά σωματική βλάβη στο θύμα, χρησιμοποίησε τον ηλεκτρικό αναπτήρα του οχήματος του προκαλώντας του εγκαύματα στην περιοχή της κοιλιακής του χώρας, στα οπίσθια και στα γεννητικά του όργανα καθώς επίσης τον κτύπησε δυνατά στη μύτη με αποτέλεσμα να έχει αιμορραγία. Επιπλέον ο κατηγορούμενος στις 22.11.19 απέστειλε γραπτό μήνυμα στον παραπονούμενο μέσω της εφαρμογής Facebook Messenger με το οποίο τον απείλησε ότι θα τον θανάτωνε. Ειδικότερα στο μήνυμα σημειώνονταν κατά λέξει τα εξής: 'Αύριο περιμένω τηλέφωνο σου τζιαι δεν με κόφτει μόνο έτσι έννα γίνω καλά. Βασικά θέλω να σε σκοτώσω αλλά φοούμαι ότι εννά πάω φυλακή, ειδαλλιώς ήταν να σε σκοτώσω πριν πολύ καιρό. Αλλά πάλι εννά σε σκοτώσω σε κάτι ημέρες, ως το τέλος των Χριστουγέννων εννά σε σκοτώσω'. Επιπροσθέτως ο κατηγορούμενος στις 22.11.19 προκάλεσε τρόμο στον παραπονούμενο απειλώντας τον ότι 'θα του κόψει κομμάτι από τον κώλο του και θα του το ταΐσει και αν δεν το καταπιεί θα του χτάρει τη φάτσα του'. Σε σχέση με τις κατηγορίες 1 και 4 η Κατηγορούσα Αρχή προχώρησε στη διακοπή τους και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος απαλλάχτηκε σ' αυτές. Τα γεγονότα ως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση, παρατίθενται αυτολεξεί: "Στις 24/11/2019 προσήλθε στο ΤΑΕ Λεμεσού ο E.V. ΜK-1), με ημερομηνία γέννησης 08/09/2001, συνοδευόμενος από τον πατριό του R.V. (MK-4) όπου έδωσε γραπτή κατάθεση. Στα πλαίσια της γραπτής κατάθεσης του, κατήγγειλε ότι από τον Αύγουστο του 2019 μέχρι και τις 22 Νοέμβριου 2019 συναντήθηκε με τον Κατηγορούμενο αρκετές φορές και σε διαφορετικές περιοχές κατόπιν προτροπής του Κατηγορούμενου και σύμφωνα με τον ΜΚ-1 σε κάποιες από τις συναντήσεις τους, ο Κατηγορούμενος τον χτυπούσε και τον έκαιγε σε διαφορά μέρη του σώματος του, δηλαδή στην κοιλιά, στο στήθος, τα οπίσθια και τα γεννητικά του όργανα με την χρήση του ηλεκτρικού αναπτήρα του αυτοκίνητου του. Σύμφωνα με την κατάθεση του ΜΚ-1, ο λόγος για τον οποίο δεν είχε προβεί σε οποιαδήποτε καταγγελία μέχρι και τον Νοέμβριο του 2019, συνίστατο στο γεγονότος ότι φοβόταν τον Κατηγορούμενο. Πιο συγκριμένα, σύμφωνα με τα όσα εξιστόρησε ο ΜΚ-1 στην κατάθεση του ημερομηνίας 25/11/2019, τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα, έχουν ως ακολούθως ː «Ο ΜΚ-1 γνώρισε τον Κατηγορούμενο όταν φοιτούσε ακόμη στην δευτέρα τάξη του Γυμνασίου. Ο Κατηγορούμενος ήταν ηλικιακά μεγαλύτερος του τρία με τέσσερα χρόνια και αφού γνωρίστηκαν, έπαιζαν τα απογεύματα μαζί. Αυτό κράτησε μέχρι που ο Κατηγορούμενος πήγε Τρίτη Λυκείου. Μετά, οι συναντήσεις τους αραιώσαν καθότι ο Κατηγορούμενος κατετάγη στον στρατό και για δύο με τρία χρόνια δεν συναντήθηκαν καθόλου. Περί τον Αύγουστο του 2019 ο Κατηγορούμενος έστειλε στον ΜΚ-1 μήνυμα, μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας Facebook messenger, με το οποίο του ζήτησε να συναντηθούν. Συναντήθηκαν σε κάποιο πάρκο τα ξημερώματα και στην συνέχεια ξεκίνησαν να συναντιούνται μία με δύο φορές την εβδομάδα, μετά από προτροπές του Κατηγορουμένου. Σε κάποιες από τις μεταξύ τους συναντήσεις, όπως ανέφερε ο ΜΚ-1, ο Κατηγορούμενος τον κτυπούσε με μπουνιές σε όλο του το σώμα, λέγοντας του ότι θα πρέπει να μάθει να αντέχει στον πόνο. Σε κάποιες περιπτώσεις ο Κατηγορούμενος κατέληγε να κτυπά τον ΜΚ-1 στα πλαίσια « υποτιθέμενου » παιχνιδιού που έπαιζαν. Μετά από κάποιες συναντήσεις τους μεταξύ Αύγουστου και Σεπτέμβριου του 2019 και αφού ο παραπονούμενος απέφευγε να συναντηθεί με τον Κατηγορούμενο, διατηρούσαν επικοινωνία μέσω μηνυμάτων όπου σε κάποιες περιπτώσεις ο Κατηγορούμενος του ζητούσε να βρεθούν, αλλά ο ΜΚ-1 του έβρισκε διάφορες δικαιολογίες γιατί φοβόταν ότι θα τον ξανακτυπούσε και απόφευγε να βρεθούν. Στο μεταξύ είχε προηγηθεί και τσακώμος τους με΄σω μηνυμάτων στο Messenger. Μετά από κάποιες βδομάδες ο Κατηγορούμενος του ζήτησε να βρεθούν και δεν του αρνήθηκε για να μην νομίζει ότι τον αποφεύγει. Του είπε να βρεθούν έξω από την Υπεραγορά Σκλαβενίτη στην οδό Ομήρου και ο κατηγορούμενος ήρθε με ένα αυτοκίνητό μάρκας Mazda χρώματος χρυσό σκούρο. Του είπε να μπει μέσα για να πάνε περίπατο. Οδηγούσε για κανένα εικοσάλεπτο και τον μετέφερε σε κάποιους χωματόδρομους. Στην διαδρομή τον κτυπούσε με το χέρι του στο στομάχι και τον ρωτούσε αν πονεί και ο ΜΚ-1 του έλεγε να σταματήσει. Σταμάτησε σε ένα χωράφι και του είπε να κατέβει και μόλις κατέβηκε άρχισε να τον κτυπά. Σε κάποια φάση, του είπε νευριασμένα να βγάλει όλα τα ρούχα του. Έβγαλε όλα τα ρούχα του και έμεινα με το εσώρουχο και τις κάλτσες. Μόλις τον είδε ότι έμεινε γυμνός, άρχισε και πάλι να τον κτυπά δυνατά σε όλο του το κορμί. Κατά την διάρκεια, τον ρωτούσε αν πονούσε και τον έβλεπε πως του άρεσε που πονούσε. Αφού τον έδειρε αρκετά του είπε να ντυθεί αμέσως και να φύγουν. Ντύθηκε γρήγορα και μπήκε στο αυτοκίνητο του φοβούμενος για να μην τον ξαναδείρει. Καθ' οδόν για την επιστροφή, του είπε ότι αν τον ρωτήσει κανένας τι έγινε και πως έπαθε τα σημάδια στα χεριά να πει ότι έπαιζαν Chicken. Μετά από το εν λόγω περιστατικό, ο Κατηγορούμενος έκανε περίπου δύο βδομάδες να επικοινωνήσει μαζί ξανά με τον ΜΚ-1 και περί τον Νοέμβριο του 2019, ο Κατηγορούμενος του έστειλε μήνυμα για να ξαναβρεθούν. Ο ΜΚ-1 προσπάθησε να τον αποφύγει και αρνήθηκε, ωστόσο ο Κατηγορούμενος επέμενε και αναγκάστηκε να τον συναντήσει. Συναντηθήκαν γύρω στις 22.30μ.μ έξω από την Υπεραγορά Σκλαβενίτη και μπήκε στο αυτοκίνητο του για να τον πάρει στην δουλειά του σε περίπτερο. Αυτός προχώρησε με το αυτοκίνητό πίσω από πρατήριο βενζίνης στην Λεωφόρο Μακαρίου, στη Λεμεσό, όπου επικρατούσε σκοτάδι και σταμάτησε το αυτοκίνητο. Σήκωσε την φανέλα του γρήγορα και με τον αναπτήρα του αυτοκινήτου τον έκαψε στην κοιλιά. Ο ΜΚ-1 φώναζε δυνατά από το πόνο, έκλαιγε και εκείνος του έλεγε να αντέξει τον πόνο και του έβαζε το ζεστό αναπτήρα και σε άλλα σημεία πάνω στην κοιλιά και στο πλευρό. Στην συνέχεια, ο Κατηγορούμενος ξαναέβρασε τον αναπτήρα και συνέχιζε να προκαλεί περαιτέρω εγκαύματα στο σώμα του ΜΚ -
- Μετά του είπε να βγει από το αυτοκίνητο του και μόλις βγήκε άρχισε να τον κτυπά και να τον ρωτά αν πονάει. Στην συνέχεια ο ΜΚ-1, μπήκε στο αυτοκίνητο του για να τον πάρει στην δουλεία και τον ρώτησε γιατί τον έκαψε και τότε ο Κατηγορούμενος του ανέφερε ότι δεν τον σέβεται και πρέπει να μάθει να τον σέβεται. Αφού τον μετέφερε στο περίπτερο όπου εργαζόταν ο ΜΚ-1 του ανέφερε ότι ήθελε να τον αφήσει μέχρι το πρωί στο αυτοκίνητο και να τον δέρνει αλλά τον λυπήθηκε και τον άφησε να κατεβεί και να πάει δουλεία. Το πρωί σχόλασε και τον πήρε ο πατριός του στο σπίτι. Δεν είπε τίποτε σε κανένα. Ο ΜΚ-1 δεν επικοινώνησε μαζί του ξανά στο Messenger γιατί φοβόταν. Μετά από λίγες μέρες περί τον Νοέμβριο του 2019, του έστειλε και πάλι ο Κατηγορούμενος μήνυμα και του είπε ότι θα τον πάρει τηλέφωνο σε λίγες μέρες για να συναντηθούν. Ο ΜΚ-1 του είπε εντάξει γιατί φοβήθηκε ότι εάν του έλεγε όχι δεν ήξερε τι θα του έκαμνε. Λίγες μέρες αργότερα, ο Κατηγορούμενος απέστειλε μήνυμα στον ΜΚ-1, για να συναντηθούν. Όπως και έγινε, αφού συναντήθηκαν πήγαν με το αυτοκίνητό του Κατηγορούμενου στη περιοχή Γερμασόγεια, της Λεμεσού. Εκεί, ο Κατηγορούμενος ρωτούσε τον ΜΚ-1 αν πονεί ακόμη και του ζήτησε να του δείξει τα σημάδια που του έκανε με τον αναπτήρα. Αυτός του τα έδειξε και του είπε ότι φαίνονται άσχημα τα καψίματα και τον ρώτησε πόσο πόνο νιώθει από το 0 μέχρι τα
- Ο ΜΚ-1 τότε του απάντησε, 8 από τα
- Εκείνη την ώρα ο Κατηγορούμενος και ενώ βρίσκονταν εντός του αυτοκινήτου του, έσπρωξε απότομα τον ΜΚ-
- Μετά τον πήρε σπίτι και τον άφησε. Μετά από λίγες μέρες ο Κατηγορούμενος έστειλε ξανά μήνυμα στον ΜΚ-1, για να πάνε περίπατο με το αυτοκίνητο του. Ο ΜΚ-1 του είπε εντάξει γιατί φοβόταν μήπως και τον νευριάσει και του κάνει χειρότερα. Έτσι, συναντήθηκαν ξανά και πήγαν περίπατο με το αυτοκίνητό του. Καθώς οδηγούσαν ο Κατηγορούμενος τον κτυπούσε και του έλεγε να αντέξει τον πόνο. Τον κτύπησε και στο πρόσωπο και άρχισε να αιμορραγεί η μύτη του. Μετά από αυτά, ο Κατηγορούμενος τον πήρε στο σπίτι του. Αυτή ήταν η προτελευταία φορά που συναντήθηκαν. Μετά από δύο μέρες ο Κατηγορούμενος έστειλε ξανά μήνυμα στον ΜΚ-1 να βρεθούν και του είπε και πάλι εντάξει αφού φοβόταν. Πήγε μαζί του με το αυτοκίνητό του και ο Κατηγορούμενος τον οδήγησε σε ένα απόμερο σημείο, σε ένα χωράφι πάλι έξω από την περιοχή της Γερμασόγειας. Αφού σταμάτησε το αυτοκίνητο του και του έριξε την καρέκλα του προς τα πίσω, του είπε να κατεβάσει το παντελόνι του. Ο ΜΚ-1 αρνήθηκε και τότε ο Κατηγορούμενος του είπε να τελειώνει για να μην του κάνει χειρότερα. Τότε, ο ΜΚ-1 , φοβήθηκε αφού βρίσκονταν σε έρημη τοποθεσία, κατέβασε το παντελόνι του και του είπε να γυρίσει ανάποδα. Τότε, ο Κατηγορούμενος του κατέβασε το εσώρουχο και άρχισε να του βάζει τον αναμμένο αναπτήρα του αυτοκινήτου πάνω στα οπίσθια και στο πέος του. Ο ΜΚ-1 έκλαιγε από τον πόνο και φώναζε και αυτός του έλεγε να αντέξει και τον έκαψε αρκετές φορές. Του φώναζε να σταματήσει και αυτός του έλεγε να αντέξει τον πόνο ακόμα λίγο. Σε κάποια στιγμή, ο Κατηγορούμενος σταμάτησε να τον καίει και τότε του είπε να κατεβεί από το αυτοκίνητο. Αμέσως ο ΜΚ-1, τράβηξε τα ρούχα του πάνω και βγήκε από το αυτοκίνητο. Αμέσως εξήλθε και ο Κατηγορούμενος από το αυτοκίνητο και τον έσπρωξε και έπεσε στο έδαφός. Αφού ο ΜΚ-1 σηκώθηκε πάνω, τότε ο Κατηγορούμενος άρχισε να τον κτυπά με μπουνιές στα χέρια και στο στομάχι. Τον ρωτούσε συνέχεια εάν πονά την ώρα που τον κτυπούσε. Στις πολλές φορές που του είπε ότι πονεί και τότε ο Κατηγορούμενος σταμάτησε να τον κτυπά, τον έβαλε στο αυτοκίνητο του και ξεκίνησε για να τον πάρει στο σπίτι του. Στο δρόμο ο Κατηγορούμενος του ανέφερε, ότι δεν ξέρει τι παθαίνει και όποτε βρίσκεται μαζί του θέλει να τον κτυπά και να τον κάνει να πονάει και ότι του αρέσει να τον βλέπει να υποφέρει από τον πόνο. Αυτό έγινε στις 21/11/
- Την επόμενη μέρα, 22/11/2019, ο Κατηγορούμενος έστελνε μηνύματα στον ΜΚ-1 για να βρεθούν ξανά την επόμενη μέρα αλλά ο ΜΚ-1 αρνήθηκε. Τότε ο Κατηγορούμενος του τηλεφώνησε στο μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας Messenger και του ζητούσε να βρεθούν και όταν ο ΜΚ-1 του αρνήθηκε τον απείλησε ότι θα τον σκοτώσει. Τον φοβήθηκε και του είπε εντάξει και ότι θα του τηλεφωνούσε ο ίδιος να βρεθούν. Τότε, αυτός άρχισε να του στέλνει μηνύματα ότι πρέπει να βρεθούν και όταν βρεθούν θα του κόψει κομμάτι από τον κώλο του και θα του το δώσει να το φάει και ότι εάν δεν το κάνει θα του χτάρει την φάτσα σου. Επίσης, του έγραψε θέλει να τον σκοτώσει και οτι σε λίγες μέρες θα τον σκοτώσει και ότι πριν τα Χριστούγεννα σίγουρα θα τον σκοτώνε. Του έγραφε επίσης ότι μπορούσε να τον σκοτώσει πιο πριν αλλά φοβόταν ότι θα πάει φυλακή. Πάντα του έλεγε να σβήνει τις συνομιλίες τους στο Messenger. Ο ΜΚ-1 επειδή τον φοβήθηκε, έσβησε την εφαρμογή Messenger από το κινητό του αλλά πριν το κάνει, έβγαλε κάποιες από τις συνομιλίες τους σε φωτογραφίες, τις οποίες και παρέδωσε στην Αστυνομία στις 24/11/
- » Στις 24/11/2019 και ενώ ο ΜΚ-1, η μητέρα του T.V. (MΚ-3) και ο πατριός του, ΜΚ-4, βρίσκονταν στην κουζίνα της οικίας τους η ΜΚ-3 ενώ είδε τον ΜΚ-1 να περπατά με παράξενο τρόπο τον ρώτησε τι συνέβαινε και τότε ο ΜΚ-1, της ανέφερε ότι πονάει και σήκωσε την φανέλα του και της έδειξε τα σημάδια από τα εγκαύματα στο κορμί του. Ο ΜΚ-1 της είπε ότι αυτά έγιναν με αναπτήρα αυτοκινήτου και παρά τις επανειλημμένες ερωτήσεις της ΜΚ-3 δεν τις έδωσε περαιτέρω εξηγήσεις. Τότε, μεταφέρθηκε από τον MΚ-4 στο Γεν. Νοσοκομείο Λεμεσού. Κατά την παραμονή τους στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού ο ΜΚ-1 εκμυστηρεύθηκε στον ΜΚ-4 ότι τα τραύματα που έφερε προκλήθηκαν από τον Κατηγορούμενο τον οποίο ο ΜΚ-4 γνώριζε εξ όψεως αφού τον είχε δει στο παρελθόν. Στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού ο ΜΚ-1 εξετάστηκε από την επί καθήκοντι ιατρό Δρ. XXXXX Παπαλουκά (ΜΚ-2) η οποία διέγνωσε ότι ο ΜΚ-1 φέρει πολλαπλά εγκαύματα 1ου και 2ου βαθμού στο πρόσθιο θωρακικό τοίχωμα, στο κοιλιακό τοίχωμα και στους γλουτούς με διαφορετικές επουλώσεις. Έγινε περιποιήση τραυμάτων, χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή και εξήλθε με οδηγίες και φαρμακευτική αγωγή. Στις 25/11/2019 ο ΜΚ-1 εξετάστηκε από τον ιατροδικαστή Δρ. XXXXX Σοφοκλέους (ΜΚ-5) στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, στην παρουσία δερματολόγου και χειρουργού και διαπιστώθηκε ότι φέρει πολλαπλά κυκλικά εγκαύματα 2ου βαθμού στη κοιλιακή χωρά και σε διαφορά αλλά μέρη του σώματος. Παρόν στην ιατροδικαστική εξέταση ήταν και ο Αστ.XXXXX Δ. Σαζός ο οποίος λάμβανε φωτογραφίες κατόπιν υπόδειξης του ιατροδικαστή καθώς και ο Α/Αστ.XXXXX Μ. Φιλίππου [ΜΚ-6]. Λόγω της σοβαρότητας των εγκαυμάτων του, ο ΜΚ-1 μεταφέρθηκε την ιδιά μέρα στην κλινική εγκαυμάτων του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας για περαιτέρω νοσηλεία. Βιβλιάριο Φωτογραφιών που λήφθηκαν από τον Αστ. XXXXX, Δ. Σαζό την 25/11/2019 και στις οποίες παρουσιάζονται τα τραύματα που ο Κατηγορούμενος προκάλεσε στον παραπονούμενο, κατατίθενται. Από την ιατροδικαστική εξέταση ο ΜΚ-5 εντόπισε πάνω στον ΜΚ-1 πολλαπλά κυκλικά εγκαύματα 2ου και 3ου βαθμού στην κοιλιακή χώρα, στις θηλές και στους γλουτούς, εγκαύματα 1ου βαθμού στο πέος του ΜΚ-1, εκδορές και εκχυμώσεις. Την ιδιά μέρα 25/11/2019 εναντίον του Κατηγορούμενου εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης και ο Κατηγορούμενος αναζητήθηκε στην οικία του στην οδό ΧΧΧ. αρ.10 στην Λεμεσό χωρίς να εντοπιστεί. Στην συνεχεία στην πιο πάνω οικία διενεργήθηκε έρευνα από τον ΜΚ-6, με την βοήθεια μελών του ΤΑΕ Λεμεσού, στην παρουσία του πατερά του Κατηγορούμενου. Στις 25/11/2019 και ώρα 17.30μ.μ ο ΜΚ-6 συνέλαβε τον Κατηγορούμενο δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης στην Λεμεσό. Ο ΜΚ-6 επέστησε την προσοχή του Κατηγορούμενου στο Νόμο και ο Κατηγορούμενος απάντησε «Παραδέχομαι ότι έκαψα τον αλλά επροηγήθηκε τσακωμός με αποτέλεσμα να τραυματιστώ». Στις 25/11/2019 μεταξύ των ωρών 21.05μ.μ - 22.20μ.μ ο Α/Λοχ.XXXXX Α. Χατζιήκκος [ΜΚ-7] έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο, στην οποία ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι προκάλεσε τραύματα στον ΜΚ-1 αποδίδοντας όμως την συμπεριφορά του προς τον ΜΚ-1 σε θολούρα του ιδίου και σε παιχνίδι με τον ΜΚ-
- Στις 26/11/2019 ο Κατηγορούμενος παρουσιάστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού όπου εναντίον του εξεδόθη διάταγμα προσωποκράτησης για περίοδο οκτώ
(8)ημερών και έκτοτε τελεί υπό κράτηση. Την ίδια μέρα περί ώρα 10.30 π.μ ο Κατηγορούμενος εξετάστηκε από την κυβερνητική Ψυχίατρο XXXXX Χ''Ιωάννου. Σύμφωνα με την έκθεση της Δρ Χ''Ιωάννου ο Κατηγορούμενος είναι ικανός να παρακολουθήσει δικαστική διαδικασία." Σε διευκρινιστική ερώτηση του Δικαστηρίου η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ανάφερε ότι στις 24.11.19 ο παραπονούμενος εισήλθε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού για περιποίηση των τραυμάτων του όπου και εξήλθε αυθημερόν αλλά λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης του νοσηλεύτηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας στις 25.11.19 όπου και παρέμεινε μέχρι τις 13.12.
- Επίσης διευκρίνισε ότι στις 02.12.19 και ενόσω ο παραπονούμενος νοσηλευόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας πραγματοποιήθηκε χειρουργική αποκατάσταση κάποιων εγκαυματικών επιφανειών στους γλουτούς και κάποιων εγκαυματικών επιφανειών στην πλάγια επιφάνεια κοιλιακής χώρας και συγκεκριμένα πάνω από τους γλουτούς με την τοποθέτηση μοσχευμάτων. Καταλήγοντας η κυρία Καραολίδου, αφού κλήθηκε από το Δικαστήριο να τοποθετηθεί για το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου, δήλωσε πως δεν αμφισβητεί ότι αυτός είναι λευκού ποινικού μητρώου. Σε ότι αφορά την πραγματική ιατρική κατάσταση του παραπονούμενου στις 25.11.19, αμφότερες πλευρές παρέπεμψαν στο περιεχόμενο της ιατρικής έκθεσης του Δρ. XXXXX Σοφοκλέους, το οποίο κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1 και σημειώνει τα εξής: «
- Πολλαπλά κυκλοτερή εγκαύματα 2ου και 3ου βαθμού στις 2 θηλές, στην κοιλιακή χώρα καθώς επίσης και στην πλάγια αριστερή κοιλιακή και ισχιακή χώρα διαστάσεων 1.5Χ1.5 εκ. Μερικά από αυτά επουλωμένα.
- Εκδορές μετά εφελκίδων στην δεξιά υποπλάτια χώρα.
- Πολλαπλά εγκαύματα επουλωμένα στις γλουτιαίες χώρες άμφω, 2ου και 3ου βαθμού.
- Πολλαπλά εγκαύματα 1ου βαθμού στο πέος.
- Θλαστική εκχύμωση στην δεξιά και αριστερή ζυγωματική χώρα.
- Θλαστική εκχύμωση κιτρινόφαιης χροιάς στην δεξιά και αριστερή μαστική χώρα. » Ακολούθως η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου αφού συμφώνησε με τις διευκρινίσεις που διατυπώθηκαν από την κατηγορούσα αρχή, προέβη σε εμπεριστατωμένη αγόρευση για μετριασμό ποινής. Κατά τρόπο έντιμο και ακριβοδίκαιο που τιμά το λειτούργημα του δικηγόρου, η κυρία Πατσαλίδου έθεσε όλα τα έγγραφα που αφορούν στις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές συνθήκες του πελάτη της αλλά και όλη τη Νομολογία που αφορά σε πράξεις που σκοπεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, είτε αυτά βοηθούσαν είτε όχι την υπόθεση της υπεράσπισης. Σχετικά με τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου η ευπαίδευτη συνήγορος υιοθέτησε την κοινωνικο-οικονομική έκθεση που ετοιμάστηκε από λειτουργό του Γραφείου Ευημερίας αναφέροντας, παράλληλα, επιπρόσθετα σχετικά στοιχεία. Θεωρούμε χρήσιμο να τα αναφέρουμε συνοπτικά: Ο κατηγορούμενος είναι άγαμος και στο στάδιο αυτό βρίσκεται υπόδικος στις Κεντρικές Φυλακές. Πριν από τη σύλληψη του διέμενε με τους γονείς του στην πατρική του οικία και εργαζόταν ως φρουρός ασφαλείας. Είναι το μοναδικό παιδί της οικογένειας του. Ο πατέρας του εργάζεται ως XXXXX. Η μητέρα του αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας και την περίοδο 31.07.06 - 26.05.14 παρακολουθείτο από τον ψυχίατρο Δρ. XXXXX Χατζηβασίλη. Σχετική ιατρική βεβαίωση ημερ. 10.01.20 αποτελεί μέρος της δέσμης εγγράφων που κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως Ένδειξη 'Γ'. Ένεκα αδυναμίας της να ασκήσει το γονεϊκό της ρόλο, τη φύλαξη και φροντίδα του κατηγορουμένου ανέλαβε ο πατέρας του. Στις 08.04.20 η μητέρα του κατηγορουμένου αυτοπυρπολήθηκε και στις 11.04.20 υπέκυψε στα τραύματα της. Ιατρικό πιστοποιητικό αιτιών θανάτου αποτελεί μέρος της κατατεθείσας δέσμης εγγράφων. Ο κατηγορούμενος αποφοίτησε από το λύκειο με άριστα. Αντίγραφο του απολυτηρίου του καθώς και διάφορα δελτία προόδου επιμορφωτικών μαθημάτων παρουσιάστηκαν ως μέρος της Ένδειξης 'Γ'. Στη συνέχεια υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως καταδρομέας. Αντίγραφο απολυτηρίου εκπαιδευμένου καταδρομέα παρουσιάστηκε ως μέρος της κατατεθείσας δέσμης εγγράφων. Έπειτα ο κατηγορούμενος φοίτησε για 7 μήνες στο Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο XXXXX στον κλάδο νομικής με μερική υποτροφία αλλά λόγω οικονομικών προβλημάτων αναγκάστηκε να διακόψει τη φοίτηση του και να αναζητήσει εργασία. Ωστόσο στοχεύει να επιστρέψει στο πανεπιστήμιο και να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Σύμφωνα με την ευπαίδευτη συνήγορο υπεράσπισης, η ψυχωτική ασθένεια της μητέρας του προκάλεσε τραυματικά βιώματα στον κατηγορούμενο, τα οποία σε συνδυασμό με το στίγμα που δέχτηκε από το κοινωνικό του περιβάλλον ευθύνονται για τις εκρήξεις θυμού που εμφάνιζε. Επ' αυτού η κυρία Πατσαλίδου παρέπεμψε στην ιατρική έκθεση του ψυχίατρου Δρ. XXXXX Αργυρίου ημερ. 20.06.20 που αποτελεί μέρος της προαναφερθείσας δέσμης εγγράφων που κατατέθηκε, στην οποίαν αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Από την κλινική ψυχιατρική αξιολόγηση διαπιστώνω ότι ο κύριος Χ.Δ. έχει βιώσει ένα πολύ ψυχοτραυματικό παρελθόν με αιτία τη χρόνια και σοβαρή ψυχωσική ασθένεια της μητέρας του Ν.Δ.. Οι αρνητικές και πολυπροβληματικές συνθήκες διαβίωσης της, ευθραστότητα της ψυχικής της διάθεσης, ..., επηρέασαν τραυματικά την παιδική και εφηβική του ζωή. Το κοινωνικό στίγμα που εισέπραττε από το γειτονικό, συγγενικό και φιλικό περιβάλλον λόγω των εντάσεων, της οχλαγωγίας και των αρνητικών εντυπώσεων που προέκυπταν από τη ψυχοπαθολογία και τη συμπεριφορά της μητέρας του, έχουν εμποτίσει αρνητικά την ωρίμανση της προσωπικότητας του. Θεωρώ ότι υπό το φως των δεδομένων που έχω υπ' όψη μου ότι ο κύριος Χ.Δ. υπό το βάρος χρόνιων επιβαρυντικών και τραυματικών βιωμάτων στην οικογένεια και στο κοινωνικό περιβάλλον, παρουσίασε στο πρόσφατο παρελθόν ελλείμματα στην οργάνωση της προσωπικότητας του και της συμπεριφοράς του. Αυτό εκφραζόταν με εκδηλώσεις συσσωρευμένης δυσφορίας και θυμού και με χαμηλή ανοχή σε στρεσσογόνους παράγοντες με συνέπεια δυσχέρεια ελέγχου του θυμού και των παρορμήσεων ιδιαίτερα σε συγκυρίες που δυνατό να αισθανόταν αδικία, ειρωνεία, εμπαιγμό, περιφρόνηση ή πιθανή υβριστική τάση προς τον ίδιο και την οικογένεια του.» Ακόμη κατατέθηκε βεβαίωση ψυχολογικής παρακολούθησης του κατηγορουμένου από τον ειδικό ψυχολόγο XXXXX Παπατρύφωνος των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, ο οποίος δεν διαπίστωσε την παρουσία οποιασδήποτε σοβαρής ψυχοπαθολογίας. Εκτός από τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου, η ευπαίδευτη συνήγορος κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει τα πιο κάτω ως μετριαστικούς παράγοντες: (α) το λευκό ποινικό μητρώο του πελάτη της, (β) την άμεση μεταμέλεια του, (γ) την αυθόρμητη συνεργασία του με την αστυνομία, (δ) το ότι κατά τη διάπραξη των αδικημάτων ήταν ηλικίας 21 ετών, (ε) την έλλειψη προσχεδιασμού και οργάνωσης στη διάπραξη των αδικημάτων, (στ) το ότι για τα περιστατικά των κατηγοριών 3 και 7 υπήρξε πρόκληση από τον παραπονούμενο. (ζ) το ότι δεν έχουν προκληθεί μόνιμες βλάβες, σημαντικές αναπηρίες ή κατάλοιπα στον παραπονούμενο, παρόλο ότι η υπεράσπιση δέχεται τη θέση της κατηγορούσας αρχής ότι θα παραμείνουν κάποιες ουλές σε επιφάνειες δέρματος σχετικά με εγκαύματα 3ου βαθμού. Όλα τα αδικήματα που κατηγορούμενος διέπραξε είναι σοβαρά με αποκορύφωμα αυτά που αφορούν σε πράξεις οι οποίες στοχεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης και σε γραπτές απειλές για φόνο. Χωρίς αμφιβολία δημιουργούν αισθήματα αποστροφής. Η σοβαρότητα που τα χαρακτηρίζει αντανακλάται και από τις προβλεπόμενες από το Νόμο ποινές. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου
(1993)2 Α.Α.Δ. 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Συγκεκριμένα το αδίκημα της εκτέλεσης πράξεων που στοχεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης τιμωρείται με ποινή φυλάκισης διά βίου. Η δε διάπραξη του αδικήματος γραπτών απειλών για φόνο επισύρει ποινή φυλάκισης μέχρι επτά χρόνια, ενώ για έκαστο από τα αδικήματα της απειλής και πρόκλησης πραγματικής σωματικής βλάβης προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι τρία έτη. Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου, τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων και το μέσο που χρησιμοποιήθηκε για τη διενέργεια της εγκληματικής πράξης (βλ. Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 930). Δυστυχώς, εγκλήματα τα οποία εμπεριέχουν τη χρήση βίας και απειλής εναντίον προσώπου βρίσκονται σε έξαρση και είναι πολύ σοβαρά. Στη Λουκά Μιχαήλ ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 577, λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, δηλαδή με την ανύψωση των ποινών (βλέπε επίσης Abunazha v. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 551). Η έννοια της επιβολής αποτρεπτικών ποινών εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 342. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα, το οποίο ομιλεί από μόνο του: «Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, που αντανακλάται στο απόσπασμα και παρατίθεται στην απόφαση του Κακουργιοδικείου από το σύγγραμμα του Thomas «Principles of Sentencing", και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους.» Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Γ. Πικής ανέφερε τα εξής ενδιαφέροντα: «Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας· πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το άρθρο 7.1 του συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπειά του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωσή της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Στην Urgur ν. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 189, για άλλη μια φορά επαναλαμβάνεται ότι αδικήματα της φύσεως που ο κατηγορούμενος διέπραξε, βρίσκονται σε έξαρση και ότι σε τέτοια περίπτωση οι ποινές θα πρέπει να είναι αποτρεπτικές. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση: «Τα φαινόμενα βίας που συχνά παρατηρούνται τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, μας προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία. Η βία στα γήπεδα, στους δρόμους, στην οικογένεια ακόμη και στα σχολεία είναι πλέον θέματα της καθημερινότητας. Προτού αυτά τα φαινόμενα προσλάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις και με ολέθριες συνέπειες, κάποιοι πρέπει να προβληματιστούν ώστε εγκαίρως και με τα κατάλληλα μέτρα να αντιμετωπιστεί όσο μπορεί πιο αποτελεσματικά η κατάσταση. Τα Δικαστήρια από τη δική τους πλευρά, οφείλουν να μεριμνούν ώστε οι υποθέσεις αυτού του είδους να εκδικάζονται χωρίς καθυστέρηση και να επιβάλλονται στους δράστες αποτρεπτικές ποινές, στέλνοντας έτσι μήνυμα μηδενικής ανοχής». Εδώ, δυστυχώς, οι περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων είναι άκρως επιβαρυντικές για τον κατηγορούμενο και θα λέγαμε ότι η συγκεκριμένη υπόθεση είναι από τις σοβαρότερες του είδους. Ο κατηγορούμενος μεταχειρίστηκε σαδιστικά και βάναυσα τον παραπονούμενο. Όπως διαφαίνεται από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της υπόθεσης, μεταξύ των δύο αυτών ατόμων αναπτύχθηκε μία περίεργη σχέση εξάρτησης στην οποίαν κυριαρχούσαν στοιχεία βίας, φόβου και πόνου. Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για φυσιολογική φιλική σχέση ανάμεσα σε δύο άτομα που γνωρίζονταν από παλαιότερα. Ο κατηγορούμενος ασκούσε επιρροή στον παραπονούμενο, ο οποίος υπό το κράτος φόβου και αδυναμίας δήλωνε υποταγή στη βίαιη και συνάμα επικίνδυνη συμπεριφορά. Προκειμένου να πετύχει υπακοή του παραπονούμενου στις επιθυμίες του, ο κατηγορούμενος τον απειλούσε και τον εκφόβιζε τόσο προφορικά δια τηλεφωνικής επικοινωνίας όσο και με την αποστολή γραπτών μηνυμάτων. Οι απειλές και οι εκφοβισμοί του κατηγορουμένου στρέφονταν όχι μόνο κατά της σωματικής ακεραιότητας του παραπονούμενου αλλά ακόμη και εναντίον της ίδιας του της ζωής. Μπροστά σ' αυτήν την απειλητική και εκφοβιστική στάση του κατηγορουμένου, ο παραπονούμενος υπάκουε στα κελεύσματα του κατηγορουμένου να συναντιούνται. Ο κατηγορούμενος ήταν αδίσταχτος και σκληρός. Χρησιμοποιούσε τον παραπονούμενο ως εξιλαστήριο θύμα για να εκτονώνεται και να ικανοποιεί τις ανώμαλες ορέξεις του. Ένδειξη της βίαιης και βάναυσης συμπεριφοράς του κατηγορουμένου απέναντι στον παραπονούμενο αποτελούν οι πιο κάτω ενέργειες του, η περιγραφή των οποίων αντλείται αυτούσια από τα γεγονότα της υπόθεσης που τέθηκαν ενώπιον μας: (α) μέρος γεγονότων που αφορούν το περιστατικό που συνέβηκε την περίοδο Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 2019: «Στην διαδρομή τον κτυπούσε με το χέρι του στο στομάχι και τον ρωτούσε αν πονεί και ο ΜΚ-1 του έλεγε να σταματήσει. Σταμάτησε σε ένα χωράφι και του είπε να κατέβει και μόλις κατέβηκε άρχισε να τον κτυπά. Σε κάποια φάση, του είπε νευριασμένα να βγάλει όλα τα ρούχα του. Έβγαλε όλα τα ρούχα του και έμεινα με το εσώρουχο και τις κάλτσες. Μόλις τον είδε ότι έμεινε γυμνός, άρχισε και πάλι να τον κτυπά δυνατά σε όλο του το κορμί.» (β) μέρος γεγονότων που αφορούν το πρώτο περιστατικό του Νοεμβρίου 2019: «Σήκωσε την φανέλα του γρήγορα και με τον αναπτήρα του αυτοκινήτου τον έκαψε στην κοιλιά. Ο ΜΚ-1 φώναζε δυνατά από το πόνο, έκλαιγε και εκείνος του έλεγε να αντέξει τον πόνο και του έβαζε το ζεστό αναπτήρα και σε άλλα σημεία πάνω στην κοιλιά και στο πλευρό. Στην συνέχεια, ο Κατηγορούμενος ξαναέβρασε τον αναπτήρα και συνέχιζε να προκαλεί περαιτέρω εγκαύματα στο σώμα του ΜΚ-
- Μετά του είπε να βγει από το αυτοκίνητο του και μόλις βγήκε άρχισε να τον κτυπά και να τον ρωτά αν πονάει..» (γ) μέρος γεγονότων που αφορούν το δεύτερο περιστατικό του Νοεμβρίου 2019: «Πήγε μαζί του με το αυτοκίνητο του και ο Κατηγορούμενος τον οδήγησε σε ένα απόμερο σημείο, σε ένα χωράφι πάλι έξω από την περιοχή της Γερμασόγειας. Αφού σταμάτησε το αυτοκίνητο του και του έριξε την καρέκλα του προς τα πίσω, του είπε να κατεβάσει το παντελόνι του. Ο ΜΚ-1 αρνήθηκε και τότε ο Κατηγορούμενος του είπε να τελειώνει για να μην του κάνει χειρότερα. Τότε, Κατηγορούμενος του κατέβασε το εσώρουχο και άρχισε να του βάζει τον αναμμένο αναπτήρα του αυτοκινήτου πάνω στα οπίσθια και στο πέος του. Ο ΜΚ-1 έκλαιγε από τον πόνο και φώναζε και αυτός του έλεγε να αντέξει και τον έκαψε αρκετές φορές. Του φώναζε να σταματήσει και αυτός του έλεγε να αντέξει τον πόνο ακόμα λίγο.» Πέραν των πιο πάνω ενδεικτικών αναφορών, η βίαιη εγκληματική συμπεριφορά του κατηγορουμένου αποτυπώνεται στις φωτογραφίες που κατατέθηκαν ενώπιον μας, τις οποίες είχαμε την ευκαιρία να εξετάσουμε. Τα αποτελέσματα των εγκληματικών πράξεων του κατηγορουμένου, όπως αυτά έκδηλα απεικονίζονται στις φωτογραφίες, προκαλούν ομολογουμένως φρίκη. Ορθά η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης δήλωσε στην αγόρευση της ότι κάποιες από τις φωτογραφίες προκαλούν αποτροπιασμό. Μέσα από την σκληρή και βίαιη στάση του ο κατηγορούμενος παρουσίασε σαδιστικό πρόσωπο απέναντι στον παραπονούμενο. Όπως προκύπτει από τα γεγονότα της υπόθεσης, οι βάναυσες και αποκρουστικές πράξεις στις οποίες προέβαινε εις βάρος του παραπονούμενου τον ικανοποιούσαν. Παράλληλα τον ευχαριστούσε να βλέπει το θύμα να υποφέρει από τον πόνο που αισθανόταν ως αποτέλεσμα των πιο πάνω αρρωστημένων πράξεων στις οποίες προέβαινε εναντίον του παραπονούμενου. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που ο παραπονούμενος αντιλήφθηκε στο περιστατικό της επίθεσης που δέχτηκε από τον κατηγορούμενο την περίοδο Αύγουστο-Σεπτέμβριο 2019, ως αποτέλεσμα της οποίας προκλήθηκαν τραύματα σε διάφορα μέρη του σώματος, τα οποία καταγράφουμε όπως ακριβώς αυτά σημειώνονται στα αδιαμφισβήτητα γεγονότα: «Σταμάτησε σε ένα χωράφι και του είπε να κατέβει και μόλις κατέβηκε άρχισε να τον κτυπά. Σε κάποια φάση, του είπε νευριασμένα να βγάλει όλα τα ρούχα του. Έβγαλε όλα τα ρούχα του και έμεινα με το εσώρουχο και τις κάλτσες. Μόλις τον είδε ότι έμεινε γυμνός, άρχισε και πάλι να τον κτυπά δυνατά σε όλο του το κορμί. Κατά την διάρκεια, τον ρωτούσε αν πονούσε και τον έβλεπε πως του άρεσε που πονούσε.» Εξίσου χαρακτηριστικό είναι αυτό που ο κατηγορούμενος ανάφερε στον παραπονούμενο κατά το πρώτο περιστατικό πρόκλησης εγκαυμάτων στο σώμα του παραπονούμενου τον Νοέμβριο 2019, το περιεχόμενο της οποίας αναφοράς του επίσης καταγράφεται αυτούσια από τα γεγονότα που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο: «Στο δρόμο ο Κατηγορούμενος του ανάφερε, ότι δεν ξέρει τι παθαίνει και όποτε βρίσκεται μαζί του θέλει να τον χτυπά και να τον κάνει να πονάει και ότι του αρέσει να τον βλέπει να υποφέρει από τον πόνο. Αυτό έγινε στις 21.11.19.» Δεν διαφεύγει την προσοχή μας ότι η εγκληματική συμπεριφορά του κατηγορουμένου δεν περιορίζεται σε μία μεμονωμένη ενέργεια αλλά οι αποτρόπαιες πράξεις του επαναλήφθηκαν συνθέτοντας πέντε διαφορετικά περιστατικά που συνέβησαν την περίοδο μεταξύ Αυγούστου και Σεπτεμβρίου 2019 και Νοεμβρίου
- Συνεπώς ο παραπονούμενος υπέφερε κατ' επανάληψη από τον εκφοβισμό που του ασκούσε και τα βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλλε ο κατηγορούμενος. Ωστόσο εκλαμβάνουμε ενιαία την εγκληματική δραστηριότητα του κατηγορουμένου, η οποία στο σύνολο της εκδηλώθηκε στην προαναφερόμενη περίοδο και περιλαμβάνει διάφορα περιστατικά που αναφέρονται στα γεγονότα που εκτέθηκαν, τα οποία έχουν ως κοινή βάση επιθετική και απειλητική συμπεριφορά με στόχο να πληγεί η σωματική ακεραιότητα του παραπονούμενου. Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι από τη μεταχείριση που έτυχε από τον κατηγορούμενο ο παραπονούμενος βασανίστηκε αρκετά και δικαιολογημένα ο ίδιος φοβήθηκε για τη ζωή του. Οι έρημες τοποθεσίες στις οποίες ο κατηγορούμενος μετέφερνε τον παραπονούμενο με το όχημα του, ο αποτρόπαιος τρόπος που ο κατηγορούμενος δρούσε και ενεργούσε, η επιλογή ευαίσθητων μερών του σώματος του παραπονούμενου για να πραγματοποιήσει τις αποκρουστικές πράξεις του ο κατηγορούμενος, το μένος, η βιαιότητα και η σκληρότητα της συμπεριφοράς του κατηγορουμένου απέναντι στον παραπονούμενο καθώς επίσης το περιεχόμενο των αδίσταχτων απειλητικών μηνυμάτων του κατηγορουμένου προς τον παραπονούμενο, συνθέτουν ένα εφιαλτικό σκηνικό για τον παραπονούμενο με βιώματα επίπονων τραυμάτων και στιγμές τρόμου για τη ζωή του. Χαρακτηριστική δε είναι και η αναφορά του παραπονούμενου όταν ερωτήθηκε από τον κατηγορούμενο σχετικά με το επίπεδο πόνου που αισθανόταν όπου σε κλίμακα από μηδέν μέχρι δέκα αυτός απάντησε οκτώ. Περαιτέρω λαμβάνουμε υπόψη την έκταση και το βαθμό σοβαρότητας των τραυμάτων που προκλήθηκαν στον παραπονούμενο καθώς επίσης τον πόνο και την ταλαιπωρία που αυτός υπέστη. Η σοβαρότητα και η έκταση των τραυμάτων του παραπονούμενου φαίνεται από την περίοδο νοσηλείας του, η οποία διήρκησε περίπου 20 ημέρες, αλλά και από την ιατρική έκθεση του Δρ. Σοφοκλή Σοφοκλέους (Τεκμήριο 1), ο οποίος εξέτασε τον παραπονούμενο στις 25.11.
- Όπως καταδεικνύεται από το εν λόγω ιατρικό έγγραφο, διαπιστώθηκαν πολλαπλά κυκλοτερή εγκαύματα 2ου και 3ου βαθμού στις δύο θηλές, στην κοιλιακή χώρα, στην πλάγια αριστερή κοιλιακή και ισχιακή χώρα, κάποια από τα οποία βέβαια έχουν επουλωθεί. Επίσης εντοπίστηκαν πολλαπλά εγκαύματα 1ου βαθμού στο πέος και πολλαπλά επουλωμένα εγκαύματα 2ου και 3ου βαθμού στις γλουτιαίες χώρες. Επιπλέον παρατηρήθηκαν θλαστικές εκχυμώσεις στη δεξιά και αριστερή ζυγωματική χώρα και θλαστική εκχύμωση κιτρινόφαιης χροιάς στη δεξιά και αριστερή μαστική χώρα καθώς και εκδορές μετά εφελκίδων στη δεξιά υποπλάτια χώρα. Ακολούθησε χειρουργική αποκατάσταση κάποιων εγκαυματικών επιφανειών στους γλουτούς και κάποιων εγκαυματικών επιφανειών στην πλάγια επιφάνεια κοιλιακής χώρας και συγκεκριμένα πάνω από τους γλουτούς με την τοποθέτηση μοσχευμάτων, η οποία πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του παραπονούμενου στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Τα πιο πάνω διαμορφώνουν το πλαίσιο έκτασης και σοβαρότητας των τραυμάτων που προκλήθηκαν καθώς επίσης τον πόνο και την ταλαιπωρία που ο παραπονούμενος υπέστη. Την ίδια στιγμή βεβαίως λαμβάνουμε υπόψη ότι τα πιο πάνω τραύματα δεν θα έχουν μόνιμη μορφή και ότι ο παραπονούμενος δεν παρουσιάζει οποιεσδήποτε αναπηρίες ή λειτουργικά κατάλοιπα. Ορισμένα δε από αυτά έχουν επουλωθεί. Δεν παραγνωρίζουμε βέβαια από την άλλη ότι στο σώμα του παραπονούμενου θα παραμείνουν μόνιμα κάποιες ουλές που αφορούν εγκαύματα 3ου βαθμού. Παράλληλα ιδιαίτερη βαρύτητα δίδουμε στο λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου καθώς επίσης στην παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου την οποία θεωρούμε άμεση (Gorko κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 458, 463). Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ.28, Gorko κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 458) και Βασιλείου ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 110/2014, απόφαση ημερομηνίας 15.06.2015). Όπως αναφέρθηκε και στην υπόθεση 2317/12 του Κακουργιοδικείου Λεμεσού (με διαφορετική σύνθεση) Δημοκρατία ν. Π.Ζ., απόφαση ημερομηνίας 26.03.2012, «Όπως επανειλημμένα έχουμε πει η παραδοχή είναι η πρώτη απτή απόδειξη για το Δικαστήριο ότι ένας κατηγορούμενος έχει συνειδητοποιήσει το σφάλμα του και ζητά συγχώρεση από το κοινωνικό σύνολο». Η εν λόγω παραδοχή συνοδεύεται από έκφραση έμπρακτης μεταμέλειας, η οποία μέσω της αγόρευσης της ευπαιδεύτου συνηγόρου υπεράσπισης ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (βλ. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους
(2010)2 Α.Α.Δ. 288, 296). Η έμπρακτη μεταμέλεια είχε τη μορφή συνεργασίας με τις αστυνομικές αρχές προς τις οποίες ο κατηγορούμενος προέβηκε σε θεληματική κατάθεση όπου αποκάλυψε το σύνολο της αξιόποινης συμπεριφοράς του και παραδέχτηκε τη διάπραξη όλων των αδικημάτων που αντιμετωπίζει. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Conrad Mbakoub Mbakoup ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 8614, απόφαση ημερομηνίας 27.03.2015, «Η έμπρακτη συνεργασία με την Αστυνομία θεωρείται άλλωστε πάντοτε από τη νομολογία ως μετριαστικός παράγων και αυτό πρέπει να είναι στη γνώση των κατηγορουμένων προσώπων.» Μεταμέλεια επεδείχθη επίσης ενώπιον του ιδιώτη ψυχίατρου Δρ. Αργύρη Αργυρίου προς τον οποίον ο κατηγορούμενος εξεδήλωσε συναισθήματα συνειδησιακών τύψεων αναφορικά με τις πράξεις του εις βάρος του παραπονούμενου, πράγμα που ο εν λόγω ιατρός καταγράφει στην ιατρική του έκθεση ημερ. 25.06.20. Καθίσταται από τώρα σαφές, πως χωρίς την παραδοχή του κατηγορούμενου και την έμπρακτη μεταμέλεια που αυτός επέδειξε τα περιθώρια επιείκειας θα ήταν ακόμη πιο στενά. Περαιτέρω δίδουμε σημασία στο νεαρό της ηλικίας του κατηγορουμένου αφού όταν διέπραξε τα αδικήματα ήταν 21 ετών περίπου. Ανέκαθεν το νεαρό της ηλικίας ενός κατηγορουμένου αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί μετριαστικό παράγοντα. Ο νεαρός κατηγορούμενος δεν πρέπει να μένει με την εντύπωση ότι η κοινωνία τον έχει ξεγράψει από τους κόλπους της (Hamdaz v. The Republic
(1988)2 C.L.R. 201, Savvides v. The Republic
(1988)2 C.L.R. 51). Αντιμετωπίζεται με περισσότερη επιείκεια από το Δικαστήριο δίνοντας του τη δυνατότητα να αναμορφώσει την παραβατική του συμπεριφορά και να γίνει χρήσιμος πολίτης της πολιτείας (Charalambous and Another v. The Police
(1981)2 C.L.R. 182). Όταν δε υπάρχει ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου από τη σοβαρή εγκληματική δραστηριότητα του νεαρού κατηγορουμένου, η επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας του είναι αναπόφευκτη (Menelaou and Others v. The Republic
(1971)2 C.L.R. 146). Στην προκειμένη περίπτωση λάβαμε πολύ σοβαρά υπόψη μας το νεαρό της ηλικίας του κατηγορουμένου. Επιπλέον από τα ενώπιον μας γεγονότα δεν βρίσκουμε να υπήρχε προσχεδιασμός και οργάνωση από τον κατηγορούμενο στη διάπραξη των αδικημάτων. Ωστόσο η μεταφορά του παραπονούμενου με το όχημα του κατηγορουμένου σε απόμερες περιοχές και η συμπεριφορά που αυτός κατ' επανάληψη εξεδήλωσε καταδεικνύουν στοχευμένη δράση του δεύτερου εις βάρος του πρώτου. Τα δε εγκλήματα που διέπραξε είναι ειδεχθή και προκαλούν αποστροφή. Θα εξετάσουμε τώρα τη θέση της συνηγόρου υπεράσπισης ότι υπήρξε πρόκληση του παραπονούμενου σχετικά με τα αδικήματα των κατηγοριών 3 και 7. Η έννοια της πρόκλησης όπως είναι γνωστή στο κοινοδίκαιο, περιγράφεται στην κλασική αγγλική υπόθεση R. v. Duffy
(1949)1 All ER 932: «Provocation is some act, or series of acts, done by the dead man to the accused which would cause in any reasonable person, and actually causes in the accused, a sudden and temporary loss of self-control, rendering the accused so subject to passion as to make him or her for the moment not master of his mind.» Στην πιο πάνω υπόθεση λέχθηκε ότι αυτό που κρίνεται είναι κατά πόσο οι πράξεις του θύματος δικαιολογούσαν αιφνίδια και προσωρινή απώλεια αυτοελέγχου του δράστη έτσι ώστε να τον κάνουν έρμαιο πάθους καθιστώντας τον στιγμιαία όχι αφέντη του μυαλού του (master of his mind). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ανδρέα Αεροπόρου
(1997)2 Α.Α.Δ. 17 αποφασίστηκε ότι το κατά πόσον υπάρχει ή όχι πρόκληση, αποτελεί θέμα πραγματικό, προδιαγεγραμμένο όμως νομικά από τα γεγονότα που το συνθέτουν. Επίσης στην υπόθεση Πισκόπου (πιο πάνω) λέχθηκε ότι η πρόκληση ως παράγοντας μετριασμού της ποινής δεν αποτιμάται αόριστα αλλά συγκεκριμένα, στο πλαίσιο το οποίο εκδηλώνεται και σε συνάρτηση πάντα με τις αντιδράσεις του προκληθέντα. Όπου ο κατηγορούμενος είχε τον χρόνο να αποκτήσει την ψυχραιμία του, η συμπεριφορά του θύματος δεν συνιστά πρόκληση με την έννοια που προσδιορίζεται στον όρο από την νομολογία (Γεώργιος Στεφάνου Προδρόμου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 169).Η πρόκληση αποτελεί μετριαστικό παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή της ποινής (Kyrmizis v. The Republic
(1965)2 C.L.R. 55 και Pantazis v. The Police
(1967)2 C.L.R. 277). Η συνήγορος υπεράσπισης ευσεβάστως υπέβαλε ότι για τα γεγονότα της 7ης κατηγορίας υπήρξε πρόκληση από τον παραπονούμενο. Συγκεκριμένα επικαλέστηκε διαπληκτισμό που ο κατηγορούμενος είχε με τον παραπονούμενο μέσω μηνυμάτων στη διαδικτυακή πλατφόρμα 'messenger'. Είναι αλήθεια ότι στα γεγονότα που έχουν εκτεθεί υπάρχει τέτοια αναφορά με την προσθήκη ότι ο εν λόγω διαπληκτισμός συνέβηκε λίγες εβδομάδες πριν από το επίμαχο περιστατικό της 7ης κατηγορίας. Επί της ουσίας όμως ουδεμία λεπτομέρεια παρέχεται ως προς το θέμα και τις περιστάσεις του τσακωμού καθώς και για την εν γένει συμπεριφορά του παραπονούμενου, προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσο ο τσακωμός αυτός μπορεί να συνδεθεί με την αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορουμένου που είχε εκδηλωθεί στο συγκεκριμένο περιστατικό. Παρά τη διευκρινιστική ερώτηση του Δικαστηρίου, η συνήγορος υπεράσπισης, προς πίστη της, ανάφερε ότι δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει. Κάτω από αυτά τα δεδομένα, απουσιάζει το πραγματικό πλαίσιο εκείνο που θα μπορούσε μέσα από τον τσακωμό να αναδείξει πρόκληση από μέρους του παραπονούμενου στο περιστατικό της 7ης κατηγορίας. Ακόμη όμως και να υπήρχαν λεπτομέρειες για τα πιο πάνω ουσιώδη κενά, το χρονικό διάστημα των μερικών εβδομάδων που μεσολάβησε μεταξύ του διαπληκτισμού και του εν λόγω περιστατικού συνιστά επαρκή χρόνο για τον κατηγορούμενο να αποκτήσει την ψυχραιμία του και έτσι να μην δικαιολογείται αιφνίδια και προσωρινή απώλεια αυτοελέγχου του. Ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να εκλάβουμε ως πρόκληση αυτό που η εν λόγω συνήγορος ανέφερε. Περαιτέρω η συνήγορος υπεράσπισης επικαλέστηκε πρόκληση από τον παραπονούμενο και για τα γεγονότα της 3ης κατηγορίας. Ειδικότερα η κυρία Πατσαλίδου ευσεβάστως υπέβαλε ότι ο παραπονούμενος είπε κάτι κακό για τη μητέρα του κατηγορουμένου χωρίς όμως να είναι σε θέση να αναφέρει τι ακριβώς είχε λεχθεί. Σύμφωνα με την εν λόγω συνήγορο, ο παραπονούμενος σπρώχθηκε με τον κατηγορούμενο και αντάλλαξαν μπουνιές. Σε κάποια στιγμή ο παραπονούμενος πάτησε δυνατά το πόδι του κατηγορουμένου με αποτέλεσμα το μυαλό του τελευταίου να θολώσει και να προβεί στις επιλήψιμες πράξεις του αφού πρώτα ακινητοποίησε τον παραπονούμενο. Έχουμε εξετάσει με προσοχή αυτά που λέχθηκαν από τη συνήγορο υπεράσπισης με τα οποία συμφωνεί η κατηγορούσα αρχή και αποδίδουμε σ' αυτά κάποια βαρύτητα μετριαστικής φύσεως. Σε καμία όμως περίπτωση μπορούν να δικαιολογηθούν οι βάναυσες και αποτρόπαιες πράξεις του κατηγορουμένου που ακολούθησαν εις βάρος του παραπονούμενου. Σε ότι αφορά την αναφορά της κυρίας Πατσαλίδου ότι αναδύονται ερωτηματικά για τη στάση του παραπονούμενου χωρίς να τον αφήνουν άμοιρο ευθυνών, στερείται ουσιωδών λεπτομερειών. Η εν λόγω συνήγορος δεν ήταν σε θέση να δώσει εξηγήσεις που να τεκμηριώνουν την τοποθέτηση της, παρόλο που ερωτήθηκε συγκεκριμένα από το Δικαστήριο. Συνεπώς πρόκειται για υποκειμενική άποψη που στερείται πραγματικού υποβάθρου και γι' αυτό δεν έχει οποιαδήποτε αξία για να μπορεί να ληφθεί υπόψη. Δεχόμαστε ωστόσο ως ελαφρυντικό παράγοντα το γεγονός ότι η χρόνια ψυχωτική ασθένεια της μητέρας του κατηγορουμένου που την οδήγησε στο θάνατο σε συνδυασμό με το κοινωνικό στίγμα που ο κατηγορούμενος εισέπραττε από συγγενικό και φιλικό περιβάλλον του ένεκα της ψυχοπαθολογίας και της συμπεριφοράς της μητέρας του κάτω από τις δύσκολες συνθήκες συμβίωσης μαζί της, επηρέασαν τραυματικά την παιδική και εφηβική ζωή (δημιουργία ψυχοτραυματικού παρελθόντος) του κατηγορουμένου και έχουν εμποτίσει αρνητικά την ωρίμανση της προσωπικότητας του. Επίσης δεχόμαστε ότι τα πιο πάνω δημιούργησαν συναισθηματική φόρτιση στον κατηγορούμενο, ο οποίος υπό το καθεστώς αυτό σε όλες τις περιπτώσεις εξεδήλωσε εκρήξεις θυμού που είχε συσσωρεύσει με αποτέλεσμα να δράσει με τον τρόπο που έπραξε εις βάρος του παραπονούμενου. Σε τελευταία ανάλυση δεχόμαστε όλες τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου που περιγράφονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αλλά και αναφέρθηκαν από τη συνήγορο υπεράσπισης. Από την άλλη δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι η εγκληματική συμπεριφορά που είχε διάρκεια ανακόπηκε μόνο όταν η μητέρα του παραπονούμενου παρατήρησε τον παράξενο τρόπο βαδίσματος του υιού της με αποτέλεσμα το θύμα να αναγκαστεί να της αποκαλύψει ότι πονούσε από τα εγκαύματα που είχε στο κορμί του, τα οποία και της υπέδειξε. Ακολούθως και ενώ βρισκόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού αποκαλύφτηκε η εμπλοκή του κατηγορουμένου στην πρόκληση των τραυμάτων όταν το θύμα εκμυστηρεύτηκε στον πατριό του ότι αυτά επήλθαν από ενέργειες του κατηγορουμένου. Την ίδια στιγμή είναι εις γνώση μας η νομολογία που υποδεικνύει ότι σε περιπτώσεις που έχουν διαπραχτεί σοβαρής φύσεως αδικήματα που βρίσκονται σε έξαρση, όπως στην παρούσα περίπτωση, οι προσωπικές συνθήκες των παραβατών διαδραματίζουν περιθωριακό ρόλο στην επιμέτρηση της ποινής έτσι ώστε να μην εξουδετερώνουν τον αποτρεπτικό χαρακτήρα της που σε τέτοιου είδους υποθέσεις είναι δεδομένος (Xiaojin και άλλος v. Δημοκρατίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 104, Ιωάννου άλλως Μουσικός v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 286, Κλεοβούλου v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 57 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ζαννέτου
(2001)2 Α.Α.Δ. 438). Στην υπόθεση Christinel v. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 742, στην οποίαν προς πίστη της η ίδια η συνήγορος υπεράσπισης μας παρέπεμψε, λέχθηκαν, ανάμεσα σ' άλλα, τα εξής που ουσιαστικά αντλήθηκαν από την υπόθεση Παναγιώτου v. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 540: «Οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετώπιζε είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Σε σοβαρά όμως αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξής τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής και αυστηρής ποινής, οι παράγοντες αυτοί είναι ήσσονος σημασίας. Προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας.» Είναι μ' αυτό το σκεπτικό που προσεγγίζουμε τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές συνθήκες του κατηγορουμένου οι οποίες έχουν εκτεθεί πιο πάνω. Πάρα πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για τα αδικήματα της φύσεως που ο κατηγορούμενος διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας
(1996)2 ΑΑΔ 217). Στην Σάμπη ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 100, το Εφετείο επανέλαβε ότι: «.. δεν υπάρχει προκαθορισμένο πλαίσιο και ακριβής προσδιορισμός της επιβαλλόμενης ποινής αναλόγως των προηγούμενων αποφάσεων. Η κάθε υπόθεση εξετάζεται στα πλαίσια των ιδιαιτεροτήτων που υπάρχουν και η κρίση της ορθότητας μιας ποινής εάν δηλαδή είναι έκδηλα υπερβολική ή όχι συναρτάται με τα περιστατικά της υπόθεσης, την προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή και τις προσωπικές συνθήκες έκαστου εφεσείοντα, όπου είναι δυνατόν». Στην Πισκόπου ν. Δημοκρατίας (πιο πάνω) ο εφεσείων, 48 ετών τότε, αντιμετώπιζε το αδίκημα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα. Η θυγατέρα του εφεσείοντα και ο υιός του πρώτου εξαδέλφου της συζύγου του, ο παραπονούμενος, συνήψαν ερωτικό δεσμό και σκόπευαν να παντρευτούν. Στα σχέδια τους αντέδρασαν οι οικογένειες τους. Σε συνάντηση που είχε ο παραπονούμενος με τον εφεσείοντα, του ανέφερε ότι θα παντρευτεί την κόρη του, όποιες και αν ήταν οι αντιδράσεις, θέση με την οποία συμφώνησε και η θυγατέρα του. Τότε ο εφεσείων την χαστούκισε και ακολούθως ο παραπονούμενος τον κτύπησε. Έπεσαν στο έδαφος και αλληλοκτυπιούνταν. Σ' αυτή τη φάση ο εφεσείων ανέσυρε σουγιά και τον κτύπησε δύο φορές στο λαιμό και στον αριστερό μηρό. Το θύμα μεταφέρθηκε στη μονάδα εντατικής παρακολούθησης του νοσοκομείου, όπου διαπιστώθηκε κάκωση νωτιαίου μυελού στο ύψος της βλάβης του αυχένα, εξ ου και η τετραπληγία την οποία παρουσίασε. Το Κακουργιοδικείο, μεταξύ άλλων παραγόντων, έλαβε υπόψη του την άμεση παραδοχή του, το λευκό του ποινικό μητρώο, το γεγονός ότι δεν υπήρχε προσχεδιασμός ή μελέτη του εγκλήματος, το ότι όλα έγιναν κάτω από συναισθηματική φόρτιση και την πρόκληση που δέχθηκε ο εφεσείων. Επέβαλε σ' αυτόν ποινή φυλάκισης έξι ετών. Η πιο πάνω ποινή επικυρώθηκε από το Εφετείο. Στην Ion ν. Δημοκρατίας
(2013)2 Α.Α.Δ. 146, ο εφεσείων αντιμετώπιζε το αδίκημα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228 (α) του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τα εκτεθέντα γεγονότα της υπόθεσης, υπήρχε υπόβαθρο διαπροσωπικών διαφορών μεταξύ εφεσείοντα και θύματος. Ο εφεσείων μετά από λεκτική αντιπαράθεση, έριξε thinner στον παραπονούμενο και όταν ο παραπονούμενος κινήθηκε προς το μέρος του, ο εφεσείων έθεσε φωτιά στο υγρό το οποίο είχε καλύψει το πάνω μέρος του σώματος του παραπονούμενου. Ακολούθως, ο εφεσείων τον κτύπησε στο κεφάλι με μεταλλικό εργαλείο. Το θύμα έφερε εγκαύματα δευτέρου και τρίτου βαθμού και τραύματα στο μέτωπο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού έλαβε υπόψη του μεταξύ άλλων παραγόντων, την παραδοχή του, το λευκό του ποινικό μητρώο, τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις, ήταν ηλικίας περίπου 25 ετών και πατέρας ενός παιδιού, αλλά και την πρόκληση σε κάποιο βαθμό που υπήρξε από το θύμα, επέβαλε στον εφεσείοντα ποινή φυλάκισης επτά ετών. Το Εφετείο, αφού έλαβε υπόψη του και την πρόκληση που υπήρξε από τον παραπονούμενο, έκρινε την ποινή έκδηλα υπερβολική και τη μείωσε στα τέσσερα χρόνια. Στην Urgur, (ανωτέρω), επικυρώθηκαν ποινές φυλάκισης 2½ ετών για το αδίκημα της τέλεσης πράξεων που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα και 2 ετών για δύο κατηγορίες που αφορούσαν στο αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Ο εφεσείων σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις μέσα σε λίγες μέρες επιτέθηκε στο θύμα προκαλώντας του στην πρώτη περίπτωση κάταγμα κάτω γνάθου αριστερά, κάταγμα ζυγωματικού αριστερά, καθώς και εκχυμώσεις σε διάφορα μέρη του σώματος του και στην δεύτερη περίπτωση προκαλώντας του θλαστικό τραύμα στον τράχηλο δεξιά, τραυματισμό γλώσσας, αποκόλληση δοντιών, οίδημα και εκχυμώσεις τραχήλου, οίδημα αριστερού αυτιού, αιμάτωμα στη βάση της γλώσσας, στοματικές κακώσεις και επιπλοκή στα κατάγματα που είχε υποστεί κατά το προηγούμενο επεισόδιο. Μάλιστα οι ποινές χαρακτηρίστηκαν από το Εφετείο ως επιεικείς αφού θα μπορούσαν να ήταν αυστηρότερες. Στη Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 241 ο εφεσείων ηλικίας 73 χρονών, μάζευε χαρούπια από χωράφι το οποίο δεν του ανήκε και το οποίο βρισκόταν υπό τη μίσθωση του παραπονούμενου. Διεξήχθη συζήτηση μεταξύ των δύο αντρών κατά τη διάρκεια της οποίας ο εφεσείων χτύπησε τον παραπονούμενο με σιδερένια σωλήνα που βρισκόταν στο έδαφος προκαλώντας του θλαστικά τραύματα στο πρόσωπο και κάτω από αυτά ρωγμώδη κατάγματα του κρανίου. Τα προκληθέντα τραύματα συνιστούσαν βαριά σωματική βλάβη αλλά δεν αποτελούσαν κίνδυνο για τη ζωή του θύματος. Ποινή φυλάκισης 4 χρόνων μειώθηκε από το Εφετείο σε 3 χρόνια. Το Εφετείο έχοντας υπόψη του τον τρόπο που το πρωτόδικο Δικαστήριο προσέγγισε το γεγονός του θανάτου, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο ο θάνατος να επέδρασε στον καθορισμό του ύψους της ποινής παρά την ορθή αυτοκαθοδήγηση ότι αποτελούσε εξωγενές στοιχείο. Στην Ιωσήφ (πιο πάνω), η πλειοψηφία του Εφετείου ανέφερε ότι η σοβαρότητα των περιστάσεων του αδικήματος ήταν τέτοιου βαθμού που δεν επέτρεπαν την αναστολή της ποινής και ότι τυχόν αναστολή της ποινής φυλάκισης θα έδιδε λανθασμένα μηνύματα για αυτού του είδους τη συμπεριφορά. Να σημειώσουμε πως στην εν λόγω υπόθεση ο κατηγορούμενος μετέβηκε στο σπίτι του στη Λακατάμεια, στη Λευκωσία, πήρε το κυνηγετικό του όπλο και οδήγησε στα Λειβάδια, στη Λάρνακα, όπου πυροβόλησε το θύμα δύο φορές, τη δεύτερη ενώ αυτό έτρεχε καλώντας σε βοήθεια και προσπαθώντας να βρει τόπο για να κρυφτεί. Μάλιστα, το έγκλημα έγινε για λόγους εκδίκησης. Στην κατηγορία που αντιμετώπισε βάσει του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 74 ετών, λευκού ποινικού μητρώου, παραδέχθηκε αμέσως τη διάπραξη του αδικήματος και συνεργάστηκε πλήρως με την Αστυνομία αφού παρέδωσε τόσο το όπλο που χρησιμοποίησε για τη διάπραξη του αδικήματος όσο και τα 26 πλήρη φυσίγγια που κατείχε. Διέπραξε τα αδικήματα επειδή θεωρούσε τον παραπονούμενο ως τον υπεύθυνο για το θάνατο της εγγονής του, ο οποίος έλαβε χώρα δύο χρόνια προηγουμένως καθ' ον χρόνο η εγγονή του επέβαινε μαζί με φίλη της σε αυτοκίνητο που οδηγούσε επικίνδυνα ο παραπονούμενος. Διέπραξε τα αδικήματα υπό το κράτος έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Να αναφέρουμε ότι το Εφετείο θεώρησε ότι η επιείκεια του Δικαστηρίου είχε εξαντληθεί στο ύψος της επιβληθείσας ποινής. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Ιωάννου
(1999)2 Α.Α.Δ. 603 όπου ο κατηγορούμενος κατά το χρόνο διάπραξης των εγκλημάτων ήταν ηλικίας 42 ετών, πατέρας τριών παιδιών και είχε ενεργήσει κάτω από συναισθηματική φόρτιση (ένταση), το Εφετείο, κάνοντας δεκτή την έφεση που καταχώρισε ο Γενικός Εισαγγελέας κατά των ποινών, αύξησε τις ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στο αδίκημα της ανθρωποκτονίας και στα αδικήματα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης σε 12 και 8 χρόνια αντίστοιχα. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέου
(2008)2 Α.Α.Δ. 207, ο κατηγορούμενος αρχικά αντιμετώπιζε κατηγορία που αφορούσε σε απόπειρα φόνου. Στη συνέχεια η εν λόγω κατηγορία απεσύρθη και προσετέθη η κατηγορία «της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης» την οποία ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε. Το Κακουργιοδικείο αφού έλαβε υπόψη και τη συναισθηματική φόρτιση του κατηγορούμενου, επέβαλε σε αυτόν ποινή φυλάκισης 7 ετών. Ο κατηγορούμενος περιέλουσε την παραπονούμενη με βενζίνη και αφού την καταδίωξε την πυρπόλησε με τον αναπτήρα του. Το Εφετείο αφού αναφέρθηκε στα σοβαρά κατάλοιπα της παραπονούμενης και ότι η συγκεκριμένη υπόθεση ήταν από τις σοβαρότερες του είδους, αύξησε την ποινή σε 9 έτη. Στην Christinel v. Δημοκρατίας (πιο πάνω) ο εφεσείοντα παραδέχτηκε το αδίκημα της διενέργειας πράξεων που σκοπεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του Άρθρου 228(ζ) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Ο εφεσείων επιτέθηκε στην παραπονούμενη ρίχνοντας στο πρόσωπο της, κεφάλι και σ' ολόκληρο το σώμα της καυστικό υγρό (acid) το οποίο μετέφερε μαζί του σε πλαστικό δοχείο. Η παραπονούμενη ως αποτέλεσμα της επίθεσης υπέστη χημικά εγκαύματα ολικού πάχους συνολικής επιφάνειας σώματος 20% κυρίως στο πρόσωπο, άνω άκρα, δεξιά κροταφικής χώρα, τριχωτό της κεφαλής, δεξιό μαστό και σε διάφορες μικρές διεσπαρμένες εστίες. Κατά τη νοσηλεία της μεταξύ 13/4/10-2/7/10 έτυχε χειρουργικής αποκατάστασης με χειρουργικό καθαρισμό και ακρωτηριασμό δεξιού ωτός και τοποθέτησης μερικού πάχους δερματικών μοσχευμάτων όπως και υδροθεραπεία. Η κατάσταση της κρίθηκε σοβαρή και αναμενόταν να υποβληθεί σε επανειλημμένες χειρουργικές επεμβάσεις. Έφερε μόνιμες εγκαυματικές ουλές στο πρόσωπο, άνω άκρα και δεξιά κροταφική χώρα και παρακολουθείτο στα εξωτερικά ιατρεία. Περαιτέρω υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία και παρακολουθείτο από ψυχολόγο. Το πρωτόδικο δικαστήριο κατά την επιμέτρηση της ποινής αφού έλαβε υπόψη του ακόμη μια υπόθεση που παραδέχθηκε ο εφεσείοντας που αφορούσε το αδίκημα της κοινής επίθεσης, του επέβαλε ποινή φυλάκισης 9 ετών, η οποία επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Σε ότι αφορά περιπτώσεις επιθέσεων που προκαλούν πραγματική σωματική βλάβη, η Νομολογία υποδεικνύει ότι αντιμετωπίζονται με αυστηρότητα (Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλου (πιο πάνω) και Urgur ν. Αστυνομίας (πιο πάνω)). Ενδεικτικά παραπέμπουμε στην υπόθεση Αιμίλιος Ιωάννου ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 327 όπου στο δράστη με λευκό ποινικό μητρώο που απρόκλητα παράνομα επιτέθηκε στο θύμα σε δημόσιο χώρο προκαλώντας του σωματικές βλάβες επιβλήθηκε κατόπιν ακρόασης ποινή φυλάκισης. Σε σχέση με το αδίκημα της απειλής, θεώρηση της πιο κάτω Νομολογίας που αφορά στην απειλή βιαιοπραγίας, η οποία όμως βρίσκει έρεισμα και στη δική μας περίπτωση αφού πρόκειται για ομοειδές αδίκημα, καταδεικνύει ότι συνήθως επιβάλλεται ποινή φυλάκισης. Συγκεκριμένα παραπέμπουμε στην υπόθεση Ομήρου v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 588 όπου στο δράστη με προηγούμενες καταδίκες επιβλήθηκε, κατόπιν ακρόασης, ποινή άμεσης φυλάκισης 9 μηνών, η οποία επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Μετά από πολλή μελέτη και περίσκεψη, καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 98). Αναμφίβολα προκύπτει ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου από εγκληματικές συμπεριφορές, όπως αυτή του κατηγορουμένου. Οι προσωπικές - οικογενειακές - οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, το λευκό ποινικό μητρώο του, η παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, η μεταμέλεια του, η συνεργασία του με τις αστυνομικές αρχές, το νεαρό της ηλικίας του καθώς και τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας από την ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης και για τα οποία έγιναν αναφορά πιο πάνω, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης. Κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές, τις οποίες και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο: Στην 2η κατηγορία ποινή φυλάκισης τεσσεράμισι (4 1/2) ετών Στην 3η κατηγορία ποινή φυλάκισης τεσσεράμισι (4 1/2) ετών Στην 5η κατηγορία ποινή φυλάκισης δύο
(2)ετών Στην 6η κατηγορία ποινή φυλάκισης ενός
(1)έτους Στην 7η κατηγορία ποινή φυλάκισης ενός
(1)έτους. Οι πιο πάνω ποινές να συντρέχουν. Οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση και δη από τις 25.11.19. Καταληκτικά θεωρούμε ότι δεν πρέπει να αγνοηθεί η ιατρική συμβουλή του ψυχίατρου Δρ. Αργυρίου που καταγράφεται στη σελίδα 3 της ιατρικής του έκθεσης ημερ. 25.06.20 (μέρος των εγγράφων που κατατέθηκαν ως ένδειξη 'Γ'), η οποία συνιστά ψυχοθεραπευτική υποστήριξη του κατηγορουμένου σε βάθος χρόνο και εκπαίδευση του σε τεχνικές διαχείρισης του θυμού και των συναισθημάτων του. Η ένταξη του κατηγορουμένου σ' ένα τέτοιο ψυχοθεραπευτικό πρόγραμμα κατά τη διάρκεια έκτισης της ποινής του, εφόσον και νοουμένου ότι ο ίδιος συγκατατίθεται, θα είναι προς όφελος του. Σε ότι αφορά τα δύο κινητά τηλέφωνα και τον αναπτήρα οχήματος τα οποία κατασχέθηκαν από την Αστυνομία και τα οποία ανήκουν στον κατηγορούμενο, να του επιστραφούν. (Υπ.) ............... Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. (Υπ.) ............... Γ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο