Αν. Διευθύντρια των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Αρ. Υπόθεσης: 24164/19, 9/11/2020

(1)του

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της πρώτης κατηγορίας, ο κατηγορούμενος παρέλειψε να πληρώσει τις εισφορές Κοινωνικών Ασφαλίσεων, που όφειλε ως αυτοτελώς εργαζόμενος, για την περίοδο από 02/07/2018 μέχρι 21/10/2018 οι οποίες ανέρχονται συνολικά σε €875,
2. Επίσης, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της δεύτερης κατηγορίας, από τις 12/02/2019 και μετέπειτα παρέλειψε να πληρώσει πρόσθετο τέλος αναφορικά με τις εισφορές Κοινωνικών Ασφαλίσεων που όφειλε για την περίοδο από 02/07/2018 μέχρι 21/10/
3. Ο κατηγορούμενος ο οποίος εκπροσώπησε ο ίδιος τον εαυτό του στην διαδικασία δεν παραδέχθηκε τις εναντίον του κατηγορίες και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Για να αποδείξει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή, κάλεσε ως μάρτυρα την χχχχ, Μ.Κ.1, η οποία κατέθεσε, ως μέρος της κυρίως εξέτασής της Γραπτή Δήλωση (Έγγραφο Α). Σε αυτήν ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι εργάζεται ως Βοηθός Ασφαλιστικός Λειτουργός στο Επαρχιακό Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων Λεμεσού και ανάμεσα στα καθήκοντα της είναι ο έλεγχος για την καταβολή των οφειλόμενων εισφορών από τα αυτοτελώς εργαζόμενα πρόσωπα. Ο κατηγορούμενος ως ανέφερε η μάρτυρας σύμφωνα με τα αρχεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων ήταν εγγεγραμμένος ως αυτοτελώς εργαζόμενο άτομο στην κατηγορία 7 ως Οδηγός Ταξί από 03/04/2006 μέχρι 21/10/
4. Στις 22/10/18 υπέβαλε αίτηση τερματισμού της απασχόλησης του ως αυτοτελώς εργαζόμενος (Τεκμήριο 1) με την οποία γνωστοποιούσε στις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων το γεγονός ότι τερμάτισε οριστικά την απασχόληση του ως αυτοτελώς εργαζόμενος από 21/10/2018 η οποία και εγκρίθηκε σύμφωνα με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 που του κοινοποιήθηκε και με την οποία ενημερωνόταν για τα πιο κάτω: α) την έγκριση του αιτήματος του και ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του ως αυτοτελώς εργαζόμενο πρόσωπο και την ημερομηνία που εγκρίθηκε ο τερματισμός του και β) πληροφορήθηκε ότι τυχόν οφειλόμενες εισφορές θα πρέπει να ξοφληθούν. Ο κατηγορούμενος ήταν ενταγμένος στην κατηγορία 7, στην οποία εντάσσονται οι αυτοτελώς εργαζόμενοι οδηγοί. Σχετικός πίνακας που καταδεικνύει τις επαγγελματικές κατηγορίες και τα ποσά των ασφαλιστέων αποδοχών των αυτοτελώς εργαζομένων κατατέθηκε ως Τεκμήριο
5. Σύμφωνα με την μάρτυρα ο κατηγορούμενος με βάση τον περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμο και τους δυνάμει αυτού εκδοθέντες κανονισμούς οφείλει για κάθε περίοδο εισφοράς μέσα στην οποία απασχολήθηκε, εάν αυτή αφορά το πρώτο τρίμηνο κάθε χρόνου να καταβάλει τις οφειλόμενες εισφορές μέχρι τις 10 Μαΐου του ιδίου χρόνου, για το δεύτερο τρίμηνο μέχρι 10 Αυγούστου , για το τρίτο τρίμηνο μέχρι 10 Νοεμβρίου και για το τέταρτο τρίμηνο μέχρι 10 Φεβρουαρίου του επόμενου έτους. Οι οφειλόμενες εισφορές υπολογίζονται με βάση το τεκμαρτό εισόδημα της κατηγορίας του που καθορίζουν οι σχετικοί κανονισμοί ως παρουσιάζεται στο Πίνακα Τεκμήριο
6. Σημείωσε η μάρτυρας ότι ο κατηγορούμενoς είχε δικαίωμα να υποβάλει εντός της προβλεπόμενης από τον νόμο προθεσμίας ένσταση για μείωση των ασφαλιστέων αποδοχών του, σε περίπτωση που οι πραγματικές ασφαλιστέες του αποδοχές ήταν μικρότερες του τεκμαρτού εισοδήματος, πράγμα το οποίο δεν έπραξε. Στις 17 Ιουλίου 2020 στην επίσημη εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας ανακοινώθηκε η τροποποίηση του κανονισμού 17 για το θέμα των ενστάσεων για μείωση των ασφαλιστέων αποδοχών με αναδρομική ισχύει και πάλι όμως ο κατηγορούμενος δεν έχει υποβάλει ένσταση με σκοπό να δηλώσει τα πραγματικά του εισοδήματα για τo έτος
7. Ο κατηγορούμενος για την περίοδο από 02/7/2018 μέχρι 21/10/2018 παρέλειψε να καταβάλει τις οφειλόμενες εισφορές μέσα στην καθορισμένη προθεσμία και ως εκ τούτου καταχωρήθηκε εναντίον του η παρούσα ποινική Υπόθεση. Σύμφωνα και πάλι με την μάρτυρα το συνολικό οφειλόμενο ποσό για την ως άνω επίδικη περίοδο είναι €1.112,28, το οποίο υπολογίστηκε ως εξής: Ο υπολογισμός έγινε με βάση το τεκμαρτό εισόδημα της κατηγορίας του για το 2018, γιατί όπως ανέφερε η μάρτυρας δεν είχε υποβληθεί σχετική ένσταση. Το τεκμαρτό εισόδημα της συγκεκριμένης κατηγορίας για το έτος 2018 ήταν €374,92 εβδομαδιαίως. Το έτος εισφορών αρχίζει από την πρώτη Δευτέρα του έτους και λήγει την τελευταία Κυριακή του ίδιου έτους. Το ίδιο ισχύει και για κάθε τρίμηνο. Αναλυτικοί πίνακες που καταδεικνύουν το πόσο εισφορών αυτοτελώς εργαζομένων στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων για το πρώτο μέχρι και το τέταρτο τρίμηνο ως και η περίοδος κάθε τριμήνου για το έτος 2018 παρουσιάζεται στο Τεκμήριο
8. Στην αρχή των αναφερομένων πινάκων αναγράφεται το εβδομαδιαίο τεκμαρτό εισόδημα κάθε κατηγορίας αυτοτελώς εργαζομένου, που στην περίπτωση του κατηγορουμένου, κατηγορία 7, ανέρχετο στο ποσό των Ευρώ €374,92 εβδομαδιαίως για το έτος
9. Σύμφωνα με την μάρτυρα για την περίοδο από 02/7/2018 μέχρι 21/10/2018 o κατηγορούμενος όφειλε να πληρώσει τα εξής: · Μέχρι τις 10 Νοεμβρίου 2018 για το 3ο Τρίμηνο του 2018 €711,
10. · Μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου του 2019 για το 4ο Τρίμηνο του 2018 €164,
11. Τα ως άνω ποσά υπολογίστηκαν πολλαπλασιάζοντας τις εβδομάδες εισφορών με το αντίστοιχο εβδομαδιαίο ύψος των ασφαλιστέων αποδοχών, πραγματικών η τεκμαρτών επί του εκάστοτε ποσοστού εισφορών. Το ποσοστό εισφορών για το έτος 2018 ήταν 14.6%. Για την περίοδο από 02/07/2018 μέχρι 21/10/2018 λήφθηκε υπόψη το τεκμαρτό εισόδημα με βάση την κατηγορία 7 του ΠΙΝΑΚΑ 1 (Τεκμήριο 3) που παρουσιάστηκε το οποίο ανερχόταν στα €374.92 εβδομαδιαίως και του ποσοστού εισφορών της περιόδου αυτής που ανέρχεται στο 14.6% ο κατηγορούμενος οφείλει να καταβάλει στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων το ποσό των €875,
12. Λόγω της παράλειψης του να καταβάλει εμπρόθεσμα τις οφειλόμενες εισφορές της επίδικης περιόδου ως ανέφερε η μάρτυρας ο κατηγορούμενος υποχρεούται δυνάμει του Νόμου και των σχετικών Κανονισμών να καταβάλει πρόσθετο τέλος για κάθε μήνα καθυστέρησης το ύψος του οποίου αρχίζει στο 3% και μπορεί να φτάσει μέχρι το 27%, αφού αυξάνεται κατά 3% για κάθε επιπρόσθετο μήνα καθυστέρησης. Ως εκ τούτου για την περίοδο 02/7/2018 - 21/10/2018 ο κατηγορούμενος οφείλει να καταβάλει πρόσθετο τέλος αναφορικά με τις εισφορές αυτές που ανήλθε στο 27%, και είναι €236,47 ευρώ. ΣΥΝΟΛΟ €1.112,28 (Τεκμήριο 5). Η μάρτυρας ανέφερε επίσης ότι ο κατηγορούμενος μέχρι σήμερα δε έχει προσβάλει την εγκυρότητα οποιασδήποτε απόφασης του Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων ενώπιον του Ανώτατου και/ή Διοικητικού Δικαστηρίου και δεν έχει μέχρι σήμερα συμμορφωθεί και αυτός εξακολουθεί να οφείλει ολόκληρο το ποσό των €1.112,28 το οποίο αφορά τόσο την εισφορά στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων όσο και το πρόσθετο τέλος. Τέλος η μάρτυρας ανέφερε ότι στα πλαίσια έρευνας μετά την υποβολή του Τεκμηρίου 1 κατά πόσον ο κατηγορούμενος συνεχίζει να εργάζεται η όχι αυτός δεν ήταν συνεργάσιμος. Σε σχέση με διερεύνηση που έλαβε χώρα στην υπηρεσία του Φ.Π.Α. ενημερώθηκαν ότι ο κατηγορούμενος τερμάτισε την εγγραφή του αναφορικά με τον Φ.Π.Α. την 01/01/
13. Επίσης σε έρευνα που έγινε στην Αρχή Αδειών φαίνεται ότι ο κατηγορούμενος συνεχίζει να κατέχει επαγγελματική άδεια οδηγού ταξί αλλά πράγματι το μηχανοκίνητο όχημα ταξί που κατέχει έχει διαγραφή λόγω της μη πληρωμής των σχετικών τελών. Εν τέλει αποδέχτηκαν την ημερομηνία την οποία ο ίδιος ο κατηγορούμενος δήλωσε ως γνωστοποίηση τερματισμού του επί του Τεκμηρίου
14. Ο Κατηγορούμενος στην ουσία δεν προχώρησε σε αντεξέταση της ΜΚ1 επί των όσων αναγράφονται στην Γραπτή της Δήλωση (Έγγραφο Α) ή σε σχέση με τα τεκμήρια που αυτή κατέθεσε κατά την κυρίως εξέταση της. Αυτός περιορίστηκε στην ουσία να ρωτήσει την μάρτυρα κατά πόσον προέβηκε σε έρευνα όταν αυτός υπέβαλε την σχετική αίτηση Τεκμήριο 1 με την μάρτυρα να απαντά ότι προχώρησε σε έρευνα και μάλιστα μετάβηκε στο σπίτι του κατηγορούμενου για σκοπούς εξέτασης της αίτησης και προηγούμενη επικοινωνία (πριν την καταχώρηση του Τεκμηρίου 1) του κατηγορούμενου με την ΜΚ1 δεν υπήρχε. Ο κατηγορούμενος συνέχισε ρωτώντας την μάρτυρα πόσες φορές τους είπε ότι δεν εργάζεται με την μάρτυρα να απαντά ότι όπως τον είχε ενημερώσει πολλές φορές χωρίς ο ίδιος να προχωρήσει στην υποβολή δήλωσης τερματισμού ως είχε βεβαίως δικαίωμα να πράξει δεν μπορεί να εξεταστεί τέτοιος ισχυρισμός. Όσον αφορά την αναφορά της ΜΚ1 περί της διαγραφής του Κατηγορούμενου την 01/01/19 από τον ΦΠΑ ο τελευταίος ρώτησε την ΜΚ1 αν έλαβαν και τον λόγο της διαγραφής του από τον ΦΠΑ με την μάρτυρα να απαντά ότι δεν ρώτησαν κάτι τέτοιο αφού τους ενδιέφερε μόνο η ημερομηνία τερματισμού από τον Φ.ΠΑ. Yπενθυμίζεται ότι η παράλειψη αντεξέτασης πάνω σε ένα ουσιώδες μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα την αφήνει αναντίλεκτη και δύναται να εκληφθεί ως αποδοχή της μαρτυρίας του (Βλ. Phipson on Evidence, 12η Έκδοση, παράγραφος 1593, σελίδα 687 και Δημήτρης Ζαχαρίου ν. Ανδρονίκης Δ. Ζαχαρίου

(1993)1 Α.Α.Δ. 159). Μετά που ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία, με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του, αυτός επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία ο ίδιος και δεν παρουσίασε οποιοδήποτε άλλο μάρτυρα. Κατά την κυρίως εξέταση του ο κατηγορούμενος απλά περιορίστηκε να αναφέρει ότι δεν έχει οδηγήσει το αυτοκίνητο ταξί του από το 2012 το οποίο είναι εγκαταλειμμένο και πως γίνεται να είναι στο Δικαστήριο και να δικάζεται. Αντεξεταζόμενος όμως συμφώνησε με την θέση της δικηγόρου της κατηγορούσας αρχής ότι παρόλο που το αυτοκίνητο του είναι εγκαταλειμμένο ο ίδιος συνεχίζει να κατέχει άδεια ως επαγγελματίας οδηγός ταξί με τον μάρτυρα να απαντά ''βεβαίως πρέπει και εγώ να εργαστώ κάπου''. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του κατηγορούμενου τόσο ο κατηγορούμενος προσωπικά όσο και η δικηγόρος της Κατηγορούσας Αρχής αγόρευσαν προφορικά, υποστηρίζοντας ο κάθε ένας τις δικές του θέσεις. Ήταν η θέση του κατηγορούμενου ότι αυτός είναι αθώος και ότι δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό αφού δεν εργαζόταν κατά τους επίδικους χρόνους. Από την άλλη πλευρά η κα. Νεοκλέους αναφέρθηκε στο γεγονός ότι ο ίδιος ο κατηγορούμενος με το Τεκμήριο 1 ενημέρωσε τις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων ότι επιθυμεί τον τερματισμό του ως αυτοτελώς εργοδοτούμενο πρόσωπο από 21/10/18 η οποία και εγκρίθηκε και η περίοδος για την οποία κατηγορείται με την υπό εξέταση υπόθεση είναι για περίοδο πριν τον συγκεκριμένο τερματισμό. Επίσης η κα Νεοκλέους ανέφερε ότι δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει το επαγγελματικό όχημα ταξί του κατηγορούμενου το οποίο δεν χρησιμοποιείται από τον ίδιο όμως όπως ανέφερε ο ίδιος ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι συνεχίζει μέχρι σήμερα και καθόλη την επίδικη περίοδο να κατέχει επαγγελματική άδεια οδηγού ταξί στη βάση της οποίας δικαιούται να εργάζεται και εργάζεται. Τέλος η κα Νεοκλέους ανέφερε ότι ενώ ο κατηγορούμενος είχε το δικαίωμα δεν προχώρησε να αμφισβητήσει καμία από τις κατά καιρούς αποφάσεις του Διευθυντή των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων που τον αφορούσαν και συνεπώς το μόνο που καλείται να αποφασίσει το δικαστήριο στην υπό εξέταση υπόθεση μέσα από την δοθείσα μαρτυρία η οποία στην ουσία έμεινε αναντίλεκτη είναι το κατά πόσον υπάρχει από τον κατηγορούμενο υποχρέωση πληρωμής, αν υπάρχει παράλειψη πληρωμής και ο υπολογισμός των ποσών τόσο αναφορικά με τις Εισφορές των Κοινωνικών Ασφαλίσεων όσο και του πρόσθετου τέλους. Θα προχωρήσω στη συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσάχθηκε, κρίνοντας τους μάρτυρες τόσο με βάση τα όσα ανέφεραν όσο και με τον τρόπο που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου (Ζαβρού ν. Χαραλάμπους

(1996)1Α Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς ν. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Πιο κάτω γίνεται ξεχωριστή αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα. Η αξιολόγηση αυτή ωστόσο δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Mustafa v. Κακουρή κ.α

(2002)1Α Α.Α.Δ. 165). Η ΜΚ1 όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω δεν αντεξετάστηκε επί των όσων περιλαμβάνονταν στη Γραπτή της Δήλωση (Έγγραφο Α) ούτε και σε σχέση με τα Τεκμήρια που αυτή κατέθεσε και τα οποία υποστηρίζουν τα όσα ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση της και η μαρτυρία της ουσιαστικά παρέμεινε αναντίλεκτη. Επομένως ουδεμία αμφισβήτηση υπήρξε στην πιο πάνω μαρτυρία την οποία και αποδέχομαι στην ολότητα της αφού η μάρτυρας παρά και την απουσία αντεξέτασης μου έκανε θετική εντύπωση, υπήρξε απολύτως ειλικρινείς και αξιόπιστος μάρτυρας. Συνακόλουθα, η μαρτυρία της κρίνεται πλήρως αξιόπιστη και την αποδέχομαι στην ολότητα της, περιλαμβανομένων και των Τεκμηρίων που κατέθεσε, η ύπαρξη και το περιεχόμενο των οποίων δεν αμφισβητήθηκε. Από την αντίπερα όχθη το Δικαστήριο δεν δύναται να προσδώσει στη μαρτυρία του κατηγορουμένου οποιαδήποτε βαρύτητα. Τα ελάχιστα τα οποία ανέφερε ο Κατηγορούμενος κατά την μαρτυρία του δεν αποδυναμώνουν την μαρτυρία που παρατέθηκα από πλευράς της κατηγορούσας αρχής η οποία ουσιαστικά παρέμεινε και αναντίλεκτη. Το γεγονός ότι ο ίδιος ενδεχόμενα να μην χρησιμοποιεί το μηχανοκίνητο όχημα ταξί που διατηρούσε στο παρελθόν δεν βοηθά την υπεράσπιση του κατηγορούμενου αφού αν πράγματι έτσι είχαν τα πράγματα όφειλε να προβεί στις ανάλογες αιτήσεις και ενέργειες στην Υπηρεσία των Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Απεναντίας ο κατηγορούμενος μόλις στις 22/10/2018 υπέβαλε την αίτηση (Τεκμήριο 1) με την οποία αιτήθηκε την τον τερματισμό του μάλιστα καθορίζονταν την χρονική περίοδο από 21/10/2018 και όχι σε οποιοδήποτε προγενέστερο χρόνο. Αν η θέση του Κατηγορούμενου ήταν αυτή που προώθησε κατά την δική δηλαδή ότι αυτός δεν εργαζόταν κατά τους επίδικους για τις κατηγορίες χρόνους δεν χωρεί στην κοινή λογική για ποιο λόγο ο ίδιος να συμπληρώσει, υπογράψει και υποβάλει το Τεκμήριο 1 μόλις στις 22/10/2018 και να ζητά τον τερματισμό του ως αυτοτελώς εργαζόμενος από τις 21/10/2018 και όχι από οποιαδήποτε άλλη προγενέστερη ημερομηνία. Περαιτέρω άξιο απορίας και προβληματισμού είναι και το γιατί η αίτηση αυτή υποβλήθηκε μόλις στις 22/10/2018 και όχι σε προγενέστερο χρόνο από μέρους του κατηγορούμενου αν πράγματι η θέση του ήταν ότι αυτός δεν εργαζόταν. Στην ουσία αυτό που φαίνεται να είχε στο μυαλό του ο κατηγορούμενος ως υπερασπιστική γραμμή ήταν το γεγονός ότι επειδή από το έτος 2012 του αφαιρέθηκε η άδεια ταξί από το μηχανοκίνητο όχημα που χρησιμοποιούσε και χωρίς να προβεί στην υποβολή οποιουδήποτε αιτήματος προς την Υπηρεσία Κοινωνικών Ασφαλίσεων για να εξεταστεί ο ενδεχόμενος τερματισμός του αν πράγματι δεν εργαζόταν για τον λόγο που εξήγησε παραγνώριζε και συνεχίζει ακόμα να παραγνωρίζει το γεγονός ότι ο ίδιος συνέχισε να κατέχει την προσωπική επαγγελματική άδεια για την οδήγηση ταξί επάγγελμα το οποίο όπως ο ίδιος ανέφερε όχι μόνο ασκούσε αλλά συνεχίζει να ασκεί με σκοπό την διαβίωση του. Συνεπώς ακόμα και αυτό το ελάχιστο μέρος της μαρτυρίας που παρέθεσε ο ίδιος ο Κατηγορούμενος προς υπεράσπιση του δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και απορρίπτεται ως πλήρως αναξιόπιστη. Ήταν έκδηλη η προσπάθεια του κατηγορούμενου να προσπαθήσει διακαώς να πείσει ότι δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό σε σχέση με τις επίδικες κατηγορίες παραγνωρίζοντας βεβαίως ότι οι ενέργειες που είχε κάνει ο ίδιος ιδίως η συμπλήρωση, υπογραφή και υποβολή του Τεκμηρίου 1 καθιστούν ανεδαφικούς τους ισχυρισμούς του κατά την δίκη. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί επίσης, ότι σύμφωνα με την αναντίλεκτη και αποδεκτή από το Δικαστήριο μαρτυρία της Μ.Κ.1, ο κατηγορούμενος δεν αμφισβήτησε με οποιοδήποτε τρόπο, δυνάμει των προνοιών της σχετικής Νομοθεσίας, (Ν.51

(1)/2010), την απόφαση της Κατηγορούσας Αρχής να τον κατατάξει ως αυτοτελώς εργαζόμενο στην επαγγελματική κατηγορία 7, λόγω του επαγγέλματός του ως οδηγού ταξί είτε όταν εγγράφηκε αρχικά είτε κατά την διάρκεια τέτοιας εγγραφής. Θα πρέπει επίσης στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι, η εξέταση της απόφασης της Κατηγορούσας Αρχής με την οποία ο κατηγορούμενος κατατάχθηκε στην προαναφερόμενη επαγγελματική κατηγορία, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης, καθότι εκφεύγει του δικαιοδοτικού πλαισίου ελέγχου του παρόντος Δικαστηρίου. Αφ' ης στιγμής λοιπόν ο κατηγορούμενος δεν προσέβαλε με οποιοδήποτε τρόπο την πράξη εγγραφής του ως αυτοτελώς εργαζόμενος στην επαγγελματική κατηγορία 7, δυνάμει των προνοιών του άρθρου 81 του προαναφερόμενου Νόμου, για την οποία εγγραφή του, όπως προανέφερα, ήταν γνώστης και δεν αμφισβήτησε επίσης, δυνάμει των προβλεπόμενων διαδικασιών, την επιβολή του επίδικου ποσού εισφορών για το οποίο κατηγορείται, αυτό το οποίο καλείται να αποφασίσει το Δικαστήριο είναι κατά πόσο καταβλήθηκαν ή όχι από τον κατηγορούμενο οι εισφορές που αναφέρονται στο κατηγορητήριο. Ούτε βεβαίως ο κατηγορούμενος όταν εγκρίθηκε ο τερματισμός της εργοδότησης του ως αυτοτελώς προέβηκε σε οποιαδήποτε ένσταση η προσφυγή σε σχέση με την χρονική περίοδο της έγκρισης αφού ούτως η άλλως ήταν η χρονική περίοδος που καθόρισε ο ίδιος ως τερματισμό που έγινε αποδεκτή. Υπό το φως των πιο πάνω η μαρτυρία του κατηγορούμενου απορρίπτεται στην ολότητα της. Έχοντας υπόψη το σύνολο της μαρτυρίας και δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Ο κατηγορούμενος είχε εγγραφεί στις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως αυτοτελώς εργαζόμενο άτομο στην κατηγορία 7 ως Οδηγός Ταξί από 03/04/2006 μέχρι 21/10/

1. Στις 22/10/2018 ο κατηγορούμενος υπέβαλε αίτηση τερματισμού της απασχόλησης του (Τεκμήριο 1) ως αυτοτελώς εργαζόμενο πρόσωπο με ισχύ από 21/10/2018 η οποία και εγκρίθηκε. Με την έγκριση του αιτήματος του κατηγορούμενου αυτός ενημερώθηκε μέσω του Τεκμηρίου 2 ότι εγκρίθηκε ο Τερματισμός του από 21/10/2018 και ότι τυχόν οφειλόμενες εισφορές θα πρέπει να ξοφληθούν. Ο κατηγορούμενος με βάση τον περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμο και τους δυνάμει αυτού εκδοθέντες κανονισμούς οφείλει για κάθε περίοδο εισφοράς μέσα στην οποία απασχολήθηκε, εάν αυτή αφορά το πρώτο τρίμηνο κάθε χρόνου να καταβάλει τις οφειλόμενες εισφορές μέχρι τις 10 Μαΐου του ιδίου χρόνου, για το δεύτερο τρίμηνο μέχρι 10 Αυγούστου, για το τρίτο τρίμηνο μέχρι 10 Νοεμβρίου και για το τέταρτο τρίμηνο μέχρι 10 Φεβρουαρίου του επόμενου έτους. Για τη περίοδο από 02/07/2018 μέχρι 21/10/2018 ο κατηγορούμενος ήταν εγγεγραμμένος ως αυτοτελώς εργαζόμενος στην κατηγορία 7 και είχε υποχρέωση καταβολής οφειλομένων εισφορών μέσα στην καθορισμένη διορία υπολογιζόμενων με βάση το τεκμαρτό εισόδημα της κατηγορίας του που καθορίζουν οι σχετικοί κανονισμοί ως παρουσιάζεται στον Πίνακα ΙΙ Τεκμήριο
2. Ο κατηγορούμενος ουδέποτε υπέβαλε ένσταση για μείωση των ασφαλιστέων αποδοχών του σε περίπτωση που οι πραγματικές ασφαλιστέες του αποδοχές ήταν μικρότερες του τεκμαρτού εισοδήματος ούτε και κατέβαλε τις οφειλόμενες εισφορές. Στις 17 Ιουλίου 2020 στην Επίσημη Εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας ανακοινώθηκε η τροποποίηση του κανονισμού 17 για το θέμα των ενστάσεων για μείωση των ασφαλιστέων αποδοχών με αναδρομική ισχύει και πάλι όμως ο κατηγορούμενος δεν υπέβαλε οποιαδήποτε ένσταση με σκοπό να δηλώσει τα πραγματικά του εισοδήματα για το έτος
3. Το συνολικό οφειλόμενο ποσό του κατηγορούμενου για την επίδικη περίοδο ήτοι από 02/07/2018 μέχρι και 21/10/2018 είναι €1.112,28 ευρώ, το οποίο υπολογίζεται ως εξής: Για το έτος 2018 ο υπολογισμός γίνεται με βάση το τεκμαρτό εισόδημα της κατηγορίας του λόγω της μη καταχώρησης από πλευράς του κατηγορούμενου ένστασης. Το τεκμαρτό εισόδημα της συγκεκριμένης κατηγορίας ήταν για το έτος 2018 €374,92 εβδομαδιαίως. Το έτος εισφορών αρχίζει από την πρώτη Δευτέρα του έτους και λήγει την τελευταία Κυριακή του ίδιου έτους. Το ίδιο ισχύει και για κάθε τρίμηνο. Αναλυτικοί πίνακες που καταδεικνύουν το πόσο εισφορών αυτοτελώς εργαζομένων στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων για το πρώτο μέχρι και το τέταρτο τρίμηνο ως και η περίοδος κάθε τριμήνου για το έτος 2018 παρουσιάζεται στο Τεκμήριο
4. Στην αρχή των αναφερομένων πινάκων αναγράφεται το εβδομαδιαίο τεκμαρτό εισόδημα κάθε κατηγορίας αυτοτελώς εργαζομένου, που στην περίπτωση του κατηγορουμένου, κατηγορία 7, ανέρχετο στο ποσό των €374,92 εβδομαδιαίως για το έτος
5. Για την περίοδο από 02/07/2018 μέχρι 21/10/2018 o κατηγορούμενος όφειλε να πληρώσει τα εξής: · Μέχρι τις 10 Νοεμβρίου 2018 για το 3ο Τρίμηνο του 2018 €711,
6. · Μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου του 2019 για το 4ο Τρίμηνο του 2018 €164,
7. Τα ως άνω ποσά υπολογίστηκαν πολλαπλασιάζοντας τις εβδομάδες εισφορών με το αντίστοιχο εβδομαδιαίο ύψος των ασφαλιστέων αποδοχών, πραγματικών η τεκμαρτών επί του εκάστοτε ποσοστού εισφορών. Το ποσοστό εισφορών για το έτος 2018 ήταν 14.6%. Για την περίοδο από 02/7/2018 μέχρι 21/10/2018 λήφθηκε υπόψη το τεκμαρτό εισόδημα με βάση την κατηγορία 7 του ΠΙΝΑΚΑ 1 (Τεκμήριο 3) που παρουσιάστηκε το οποίο ανερχόταν στα Ευρώ €374.92 εβδομαδιαίως και του ποσοστού εισφορών της περιόδου αυτής που ανέρχεται στο 14.6% ο κατηγορούμενος οφείλει να καταβάλει στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων το ποσό των €875,
8. Λόγω της παράλειψης του κατηγορούμενου να καταβάλει εμπρόθεσμα τις οφειλόμενες εισφορές της επίδικης περιόδου αυτός υποχρεούται δυνάμει του Νόμου και των σχετικών Κανονισμών να καταβάλει πρόσθετο τέλος για κάθε μήνα καθυστέρησης το ύψος του οποίου αρχίζει στο 3% και μπορεί να φτάσει μέχρι το 27%, αφού αυξάνεται κατά 3% για κάθε επιπρόσθετο μήνα καθυστέρησης. Ως εκ τούτου για την περίοδο 02/7/2018 - 21/10/2018 ο κατηγορούμενος οφείλει να καταβάλει πρόσθετο τέλος αναφορικά με τις εισφορές αυτές που ανήλθε στο 27%, και είναι €236,
9. ΣΥΝΟΛΟ €1.112,28 ποσό το οποίο ο κατηγορούμενος συνεχίζει να οφείλει μέχρι και σήμερα. Δεν υπάρχει σε εκκρεμότητα η οποιαδήποτε διαδικασία στο Ανώτατο Δικαστήριο ή Διοικητικό Δικαστήριο με την οποία ο κατηγορούμενος να αμφισβητεί το ύψος της οφειλής του ή την κατάταξή του στην επαγγελματική κατηγορία
10. Ο κατηγορούμενος δεν υπέβαλε αίτηση για πληρωμή των εισφορών του με βάση το πραγματικό του εισόδημα, ούτε και υπέβαλε οποιαδήποτε δήλωση ότι δεν απασχολήθηκε για οποιοδήποτε διάστημα ή ότι τερματίστηκε η απασχόλησή του ως αυτοτελώς εργαζόμενος για περίοδο άλλη από αυτή που αφορά το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
11. Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος απόδειξης της σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ.). Το άρθρο 11 του Περί κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου του 2010 προνοεί ότι: «Για κάθε περίοδο εισφοράς μέσα στην οποία πρόσωπο απασχολήθηκε ως αυτοτελώς εργαζόμενος, υπάρχει υποχρέωση για καταβολή εισφοράς από τον αυτοτελώς εργαζόμενο και από το Πάγιο Ταμείο της Δημοκρατίας». Το άρθρο 12 του Νόμου ορίζει το ποσό της εισφοράς που καταβάλλεται για την απασχόληση αυτοτελώς εργαζομένου. Σύμφωνα δε, με το άρθρο 85

(1)του Νόμου: «Κάθε εργοδότης ή αυτοτελώς εργαζόμενος ο οποίος παραλείπει ή αμελεί να καταβάλει οποιαδήποτε εισφορά ή πρόσθετο τέλος είναι ένοχος αδικήματος». Αυτό συνακόλουθα που οφείλει να εξετάσει το Δικαστήριο στην υπό εξέταση υπόθεση προκειμένου να ικανοποιηθεί ότι έχει αποδειχτεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η διάπραξη των αδικημάτων για τα οποία κατηγορείται ο κατηγορούμενος είναι α) ότι, ο κατηγορούμενος έχει την υποχρέωση για καταβολή εισφοράς στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων β) ότι, αναφορικά με την πρώτη κατηγορία, δεν κατέβαλε το ποσό των €875,81 που αντιστοιχεί σε εισφορά Κοινωνικών Ασφαλίσεων για την περίοδο από 02/07/2018 μέχρι 21/10/2018 και γ) ότι, αναφορικά με τη δεύτερη κατηγορία, ο κατηγορούμενος δεν κατέβαλε το ποσό των €236,47 που αντιπροσωπεύει το πρόσθετο τέλος για την προαναφερόμενη περίοδο. Δεδομένου του ευρήματος του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος κατά τους επίδικους για τις κατηγορίες χρόνους είναι εγγεγραμμένος στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως αυτοτελώς εργαζόμενος στην επαγγελματική κατηγορία 7, έχει την υποχρέωση για καταβολή της εισφοράς που του αντιστοιχεί. Δεδομένων επίσης των ευρημάτων του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος δεν κατέβαλε στην Κατηγορούσα Αρχή το ποσό των €875,81 που αντιπροσωπεύει τις εισφορές του για την περίοδο από 02/07/2018 μέχρι 21/10/2018 ως επίσης και το ποσό των €236,47 που αντιπροσωπεύει το πρόσθετο τέλος για την προαναφερόμενη περίοδο, αποτελεί κατάληξη μου ότι η Κατηγορούσα Αρχή πέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Συνακόλουθα ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος και στις δύο κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ....................................... N. Φακοντής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο