Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Wanigathungage, Αρ. Υπόθεσης: 9525/20, 9/9/2020

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ως προς το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας, σχετική είναι η νομοθετική ρύθμιση του άρθρου 266(β) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 155, το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: ΄΄Αν διαπραχτεί κλοπή με οποιαδήποτε από τις πιο κάτω περιστάσεις δηλαδή- (β) αν το πράγμα κλαπεί σε κατοικία και η αξία του υπερβαίνει τις πέντε λίρες ή ο υπαίτιος κατά ή αμέσως πριν ή μετά το χρόνο της κλοπής χρησιμοποιεί βία ή απειλεί να χρησιμοποιήσει βία σε οποιοδήποτε ο υπαίτιος υπόκειται σε φυλάκιση πέντε χρόνων.΄΄ Η γενική νομοθετική πρόνοια για το αδίκημα της κλοπής έχει ως ακολούθως: ΄΄ Όποιος κλέβει, χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη, που γίνεται με δόλιο τρόπο και χωρίς αξίωση δικαιώματος με καλή πίστη, αποκτά κατοχή και αποκομίζει ο,τιδήποτε που μπορεί να καταστεί αντικείμενο κλοπής με σκοπό, κατά το χρόνο της απόκτησης, να αποστερήσει τον ιδιοκτήτη μόνιμα από αυτό: Νοείται ότι πρόσωπο δύναται να είναι ένοχο κλοπής οποιουδήποτε τέτοιου πράγματος, ανεξάρτητα του ότι κατέχει αυτό νόμιμα, αν είναι θεματοφύλακας ή συνιδιοκτήτης του, με δόλιο τρόπο σφετερίζεται αυτό για χρήση από τον ίδιο ή από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο παρά του ιδιοκτήτη.

(2)(α) Ο όρος "αποκτά κατοχή" περιλαμβάνει και το να αποκτά κατοχή- (

1. i)με τέχνασμα (
2. ii)με εκφοβισμό (iii) με συνέπεια πλάνης του ιδιοκτήτη που είναι σε γνώση του αποκτώντα ότι κατοχή του αποκτώμενου αποκτήθηκε με τέτοιο τρόπο (
3. iv)με ανεύρεση, εφόσον κατά το χρόνο της ανεύρεσης αυτός που το βρήκε πιστεύει ότι ο ιδιοκτήτης μπορεί να ανακαλυφθεί με εύλογα διαβήματα (β) ο όρος "αποκομίζει" περιλαμβάνει κάθε μετακίνηση οποιουδήποτε πράγματος από το χώρο τον οποίο αυτό κατέχει, προκειμένου όμως για πράγμα προσαρτημένο, μόνο αν αυτό αποσπάστηκε εντελώς. (γ) ο όρος "ιδιοκτήτης" περιλαμβάνει και τον ιδιοκτήτη μέρους ή αυτόν που έχει κατοχή ή έλεγχο ή ειδική ιδιοκτησία πράγματος το οποίο δύναται να καταστεί αντικείμενο κλοπής.

(3)Δύναται να είναι αντικείμενο κλοπής κάθε πράγμα που έχει αξία και που ανήκει σε οποιοδήποτε πρόσωπο, προκειμένου όμως για πράγμα προσκολλημένο σε ακίνητο μετά το διαχωρισμό του από τέτοιο ακίνητο.΄΄ Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κλοπής είναι τα ακόλουθα: α) η απόκτηση κατοχής και η αποκόμιση πράγματος που μπορεί να καταστεί αντικείμενο κλοπής, β) κατά τον ουσιώδη χρόνο απόκτησης της κατοχής και αποκόμισης του πράγματος ο αδικοπραγών να ενεργεί με πρόθεση να το αποστερήσει μόνιμα από τον ιδιοκτήτη του, γ) κατά τον ουσιώδη χρόνο απόκτησης της κατοχής και αποκόμισης του πράγματος ο αδικοπραγών να ενεργεί χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη του πράγματος, δ) κατά τον ουσιώδη χρόνο απόκτησης της κατοχής και αποκόμισης του πράγματος ο αδικοπραγών να ενεργεί με δόλιο τρόπο και όχι καλόπιστα, ε) κατά τον ουσιώδη χρόνο απόκτησης της κατοχής και αποκόμισης του πράγματος ο αδικοπραγών να μην πιστεύει ειλικρινά ότι με την πράξη του ασκεί ή αξιώνει δικό του περιουσιακό δικαίωμα επί του πράγματος, δηλαδή να μην συντρέχουν οι πρόνοιες του άρθρου 8 του ΚΕΦ.154. Επιπρόσθετα, λόγω της ειδικής νομοθετικής πρόνοιας του άρθρου 266(β), η κλοπή θα πρέπει να αποδειχθεί ότι έλαβε χώρα από κατοικία και στην προκειμένη περίπτωση από την οικία του παραπονουμένου. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ - ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο είναι σε θέση να αξιολογήσει όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Το Δικαστήριο αξιολογεί τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Έχουν ενταχθεί και αναλυθεί όλα τα παραδεκτά γεγονότα στο πλαίσιο του συνόλου της μαρτυρίας, ασχέτως αν δεν αναφέρονται ρητώς και σε όλη την έκταση στην απόφαση, θεωρώντας το Δικαστήριο αυτά ως δεδομένα (βλ. κατ' αναλογία, Ανδρέα κ.ά ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 498, 501) κρίνοντας τα, καθηκόντως, ως παραδεκτή κατά το Δίκαιο μαρτυρία και ουσιαστικά μετουσιώνονται αυτούσια σε ευρήματα και συμπεράσματα του Δικαστηρίου (βλ. κατ' αναλογία, Χριστοδούλου άλλως Ρόπας κ.ά. ν. Δημοκρατίας (αρ. 2)

(2000)2 Α.Α.Δ. 628, 640). Η ανάλυση των στοιχείων που οδηγούν στην αξιολόγηση της φιλαλήθειας ενός μάρτυρα, έχει, όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Sayed v. Πλοίου M/V Mary John κ.α.

(2002)1 ΑΑΔ 661, δύο επάλληλα στοιχεία. Το πρώτο αφορά στο περιεχόμενο της ίδιας της μαρτυρίας. Τα αναφερόμενα σε αυτήν υποβάλλονται στη βάσανο της εύλογα αναμενόμενης ανθρώπινης λειτουργίας και βεβαίως συγκρίνονται και με το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό στην υπόθεση. Το άλλο, ανάγεται στην έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να διακρίνει από το σύνολο της προσωπικότητας αυτού που εξιστορεί κάτι, αν λέει την αλήθεια. Επιπρόσθετο εφόδιο αξιολόγησης, αποτέλεσε η Δικαστική τριβή, εμπειρία και γνώση περί της ανθρώπινης φύσης, που κατά τη νομολογία αποτελούν γνώμονες που προσδίδουν στο Δικαστήριο δυνατότητα κρίσης για εύρεση της αλήθειας, (ανθρώπινη βεβαίως), για εύρεση της αλήθειας (βλ. κατ΄ αναλογίαν, C & A Pelekanos Associates Limited v Πελεκάνου

(1999)1(Β) ΑΑΔ 1273, 1280-1281). Το Δικαστήριο εξάλλου, διατηρεί πάντα τη δυνατότητα να αποδεχθεί μέρος μιας μαρτυρίας και να απορρίψει άλλη. Δεν υπάρχει κανόνας ότι μια μαρτυρία θα πρέπει να γίνει αποδεκτή ή να απορριφθεί στην ολότητα της. Η ως άνω δυνατότητα του Δικαστηρίου, υπό την προϋπόθεση ότι ασκείται κατά τρόπο δικαστικό και αιτιολογημένα, δεν επιδέχεται εκ των προτέρων περιορισμούς. (Βλ. Γεώργιος Σάββα ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391 και Αντώνης Σωτηρίου ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 301) και Μιχαήλ κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 145/2014 κ.α., ημερ. 15.04.2016). Όπως είναι νομολογημένο, ο ανακριτής δεν πρέπει να στοχεύει απλώς στην προσαγωγή του υπόπτου στο Δικαστήριο, με αποκλειστικό γνώμονα την καταδίκη του, αλλά στην ανίχνευση όλων των ουσιωδών γεγονότων, ώστε να λάμψει η αλήθεια στην υπόθεση (βλέπε σχετικά, Munteanu v. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ 459). Τυχόν μικροαντιφάσεις, που αφορούν σε δευτερεύοντα θέματα και επουσιώδεις λεπτομέρειες, ως έχει νομολογιακά καθιερωθεί, (βλέπε υπόθεση Κ. Σιβιτανίδης ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 166) στη συνήθη πορεία των πραγμάτων, θεωρούνται ότι ενδυναμώνουν μια μαρτυρία που κατά τα άλλα είναι πειστική και καταδεικνύουν ανυπαρξία προσχεδιασμού ή συνεννόησης μεταξύ των μαρτύρων. Όπως ανέφερε ο Έντιμος πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πικής στην υπόθεση MOSSA (MUSSA) MOHAMMED MUSTAFA - ανδρεα Κακουρη κ.α.

(2002)1Α Α.Α.Δ 165 ότι και το απίθανο μπορεί να είναι αληθινό και ότι κριτής είναι το Δικαστήριο. Η λογική είναι ένας ασφαλής οδηγός για το Δικαστήριο για να προβεί στα ανάλογα συμπεράσματα και αυτό τονίστηκε επανειλημμένα από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά και όχι περιοριστικά στην CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD "ΥΠΟ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΙΩΝ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 2013, Ν. 17

(1)/2013 (ΕΝΕΡΓΩΝΤΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑΣ ΤΗΣ, ΑΝΤΡΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ, ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ - ν - OTIS ELEVATORS (CYPRUS) LTD ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 371/2009 ημερ. 16/2/2015 λέχθησαν τα ακόλουθα: ΄΄Η εντύπωση που αποκομίζει από τους μάρτυρες το πρωτόδικο Δικαστήριο φέρει μαζί της το ευεργέτημα της επισταμένης παρακολούθησης των όσων οι μάρτυρες καταθέτουν, τον τρόπο με τον οποίο καταθέτουν, τη λογική που η μαρτυρία τους εκπέμπει και όλα αυτά σε συνδυασμό με την ανάλογη αντιπαραβολή με τη δικογραφία στις πολιτικές υποθέσεις ή τις καταθέσεις στις ποινικές υποθέσεις και τα εν γένει τεκμήρια. Η ανθρώπινη εμπειρία εν πολλοίς είναι οδηγός ως προς τη λογική των πραγμάτων (δέστε Baloise Insurance Co Ltd ν. Κατωμονιάτη κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 1275)΄΄ Ως προς την αποδεικτική βαρύτητα θέσης που προβάλλεται και που δεν έχει υποβληθεί, σχετική ειναι η πρόσφατη απόφαση Δώρος Πολυκάρπου - Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 149,2015, ημερομηνίας 25/4/2017, στην οποία αποφασίσθηκαν τα ακόλουθα από την έντιμη Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα Τάσια Ψαρά - Μιλτιάδου: ΄΄Είναι παγίως εδραιωμένη αρχή του δικαίου ότι παράλειψη υποβολής ουσιώδους θέσης στην άλλη πλευρά κατά την αντεξέταση, δημιουργεί ρήγμα στην αξιοπιστία της πλευράς που παραλείπει να το πράξει. 'Οπως ετέθη στην υπόθεση Pal κ.ά. v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 551 η υπεράσπιση οφείλει να θέσει τα ζητήματα που έχει κατά νου στους μάρτυρες κατηγορίας ώστε να έχουν τη δυνατότητα να απαντήσουν δεόντως. Αυτή δε η υποχρέωση καθίσταται ιδιαίτερα βαρύνουσα αν πρόκειται για ουσιώδηισχυρισμό.(βλ.επίσης Adidas Sportshunfanbriken Adi Dassler KG v. The Jonitexo Ltd

(1987)1 C.L.R. 383 και Τάκη ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 599 και Σιακαλλής ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 146). Ομοίως, αντιφατική υποβολή με τις θέσεις που προωθούνται εν τέλει ενόρκως ουσιωδώς πλήττουν την αξιοπιστία της όλης εκδοχής ενός μάρτυρα.΄΄ Ως προς τον τρόπο αντίκρυσης της περιστατικής μαρτυρίας σχετική είναι η υπόθεση Παφίτης ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 102, όπου επιβεβαιώθηκε η σπουδαιότητα της, που τείνει να αποδείξει την ενοχή ενός κατηγορουμένου, πολλές φορές αποκλείοντας και το ανθρώπινο λάθος, αφού εδράζεται σε συμπερασματική στοιχειοθέτηση ενός γεγονότος. H περιστατική μαρτυρία πρέπει να οδηγεί όχι μόνο σε εκδοχή συμβατή με την ενοχή ενός κατηγορουμένου, αλλά επίσης να αποκλείει οποιοδήποτε άλλο λογικό συμπέρασμα παρά ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα. Το Δικαστήριο, στο παρόν στάδιο, θα παραθέσει τον πυρήνα της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του, χωρίς να την επαναλάβει αυτολεξεί, αλλά θα γίνει ταυτόχρονα αξιολόγηση της κάθε μαρτυρίας, για να εξαχθούν τα ανάλογα συμπέρασμα. Η ΜΚ1, ανέφερε ότι είναι ο ανακριτής της υπόθεσης και η οποία κατέθεσε τα Τεκμήρια 17, στα οποία γίνεται αναφορά στην ανεύρεση, παράδοση και φύλαξη των επίδικων Τεκμήριων Swap, δειγματοληψία, για σκοπούς επιστημονική εξέτασης. Κατέθεσε επίσης, το χρηματικό ποσό και το κόσμημα που ανευρέθηκαν κατά την έρευνα που έγινε, αντίγραφα των εμβασμάτων που προέβαινε η κατηγορούμενη μέσω συγκεκριμένης εταιρείας, τα ημερολόγια ενεργείας, όπου γίνεται αναφορά σε επιστολή αντικειμένων από την κατηγορούμενη στη χώρα της, αλλά και την έρευνα που έχει γίνει για αυτό το ζήτημα και κατατέθηκε επίσης, κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας το Τεκμήριο 7, η οποία είναι έγχρωμη φωτογραφία που απεικονίζει την κατηγορούμενη, με ευχές για τα γενέθλια της και σχόλια που βρίσκονται όπισθεν της φωτογραφίας. Επίσης, τόσο κατά τη διάρκεια της κυρίως εξέτασης, όσο και κατά την αντεξέταση, η κατηγορούμενη αναφέρθηκε στις έρευνες που έγιναν στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης και τα όσα πληροφορήθηκε κατά την εκτέλεση των καθηκόντων της, όπως είναι οι εκδοχές που παρουσίασαν οι ΜΚ2 και η κατηγορούμενη αντίστοιχα και κυρίως στα τεκμήρια που κατατέθηκαν. Το Δικαστήριο παρακολουθώντας τη ΜΚ1 κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, έχει πειστεί απόλυτα για την αντικειμενικότητα, αμεροληψία και ανεξαρτησία της μάρτυρος και δεν έχει εντοπίσει το Δικαστήριο οτιδήποτε το επιλήψιμο, είτε στη διά ζώσης μαρτυρία, αυτή κατά την εκτέλεση των καθηκόντων της. Φαίνεται από τη μαρτυρία της ΜΚ1, ότι η κατηγορούμενη κατά καιρούς απέστελλε διάφορα χρηματικά ποσά στη χώρα της, μέσω συγκεκριμένης υπηρεσίας και διαφάνηκε ότι αυτά τα ποσά, υπόκεινται σε αναλογία και λογική διασύνδεση, με την αντιμισθία της. Επίσης, δεν έχει προκύψει οτιδήποτε το ενοχοποιητικό, είτε από άμεση μαρτυρία, είτε από περιστατική, που να καταδεικνύει ότι η κατηγορούμενη μέσω της αποστολής αυτών των αντικειμένων, απέστειλε οποιοδήποτε χρηματικό ποσό ή αντικείμενο, που να αποτελεί προϊόν κλοπής. Κατ΄ επέκταση, το Δικαστήριο αποδέχεται τη μαρτυρία της ΜΚ1 ως αληθή και αξιόπιστη. Τηρουμένων των αναλογιών ισχύουν και τα ίδια όσον αφορά τον ΜΚ3, διότι και αυτός στα πλαίσια της διερεύνησης της υπόθεσης, χωρίς να είναι ανακριτής, αλλά εντούτοις έχει εκτελέσει εν μέρει ανακριτικό έργο, αφού έλαβε την ανακριτική κατάθεση από την κατηγορούμενη και δεν έχει εντοπίσει το Δικαστήριο, οτιδήποτε το επιλήψιμο, είτε στη διά ζώσης του μαρτυρία, είτε κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του και τις συνθήκες, κάτω από τις οποίες έλαβε την ανακριτική κατάθεση από την κατηγορούμενη, αλλά και τα όσα έλαβαν χώρα κατά την έρευνα, που έγινε στον χώρο που διέμενε η κατηγορούμενη και ανευρέθηκαν τα σχετικά τεκμήρια. Ενήργησε με αντικειμενικότητα, ανεξαρτησία και αμεροληψία και αυτός ο μάρτυρας κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του. Κατ΄ επέκταση το Δικαστήριο, αποδέχεται τη μαρτυρία του ως αληθή και αξιόπιστη. Το Δικαστήριο, έρχεται στον πυρήνα πλέον της υπόθεσης, δηλαδή στις μαρτυρίες των ΜΚ2 και ΜΚ4 και της κατηγορούμενης, η οποία κατέθεσε ενόρκως και δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης, αφού βεβαίως, προηγήθηκε η ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία, αποφασίστηκε ότι έχει καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση και επεξηγήθηκαν στην κατηγορούμενη τα δικαιώματά της. Το Δικαστήριο, έχει παρακολουθήσει κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, με ιδιαίτερη και επαυξημένη προσοχή και παρατηρητικότητα τους μάρτυρες αυτούς, διότι αναμφίβολα, η μαρτυρία τους και η βαρύτητα που θα δοθεί μετά την αξιολόγηση, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Ως προς τη ΜΚ2, το Δικαστήριο προβαίνει στις εξής διαπιστώσεις: Η θέση της ΜΚ2, ήταν ότι σε διάφορα χρονικά σημεία, είχε φυλάξει σε συγκεκριμένο μέρος του σπιτιού, εν αγνοία των υπολοίπων μελών της οικογένειας, το ποσό των € 18.000 αν και ο σύζυγός της γνώριζε ότι φυλαγόταν κάποιο ποσό, όχι όμως το ακριβές ύψος. Αυτό το χρηματικό ποσό, όπως και τα κοσμήματα και τα επίδικα αντικείμενα, φυλάγονταν στο δωμάτιο της ΜΚ4 και τόσο στην κατάθεσή της, όσο και στην κύρια εξέταση και αντεξέταση της, ο πυρήνας της εκδοχής της είναι ότι δεν έχει άλλο άτομο να υποψιάζεται πέραν της κατηγορούμενης, έχοντας υπόψη την πρόσβαση που είχε η κατηγορούμενη σε όλους τους χώρους του σπιτιού, της εμπιστοσύνης που της είχε και τα καθήκοντά της, που εκτελούσε εκεί, σε συνδυασμό πάντα με το γεγονός ότι μεσολάβησε η περίοδος της καραντίνας και δεν επιτρέπονταν επισκέψεις και έχοντας υπόψη ότι ουδέποτε δώρισε οποιοδήποτε από τα κοσμήματα, συμπεριλαμβανομένου και του Τεκμηρίου 3 στην κατηγορούμενη, απορρίπτοντας δηλαδή τη θέση της κατηγορούμενης ότι το Τεκμήριο 3, που μόνο αυτό αναφέρθηκε από τα αντικείμενα τα επίδικα, ότι ήταν δηλαδή δώρο της ΜΚ

1. Ωστόσο, στο Τεκμήριο 7, στην οποία απεικονίζεται η κατηγορούμενη να φοράει το Τεκμήριο 3 ως φωτογραφία που αναρτήθηκε στο Facebook, όπου αναγράφεται πάνω στη φωτογραφία η φράση «Happy Birthday» και πίσω η ΜΚ2, ούσα ηλεκτρονική φίλη της κατηγορούμενης, έκανε like σε αυτήν τη φωτογραφία. Ανέφερε ότι πρόβηκε σε αυτήν την πράξη φυσικά και ασυναίσθητα, τυπικά, χωρίς να υποψιαστεί οτιδήποτε και δεν πρόσεξε τι φορούσε η κατηγορούμενη. Ανέφερε ότι, δεν γνώριζε ακριβώς τα κοσμήματα της θυγατέρας της, προφανώς εννοώντας το Τεκμήριο
2. Στην ακροαματική διαδικασία, η εκδοχή της ήταν περεταίρω διανθισμένη αναφορικά με τις επισκέψεις που γίνονταν στο σπίτι της από την κατηγορούμενη και από τους γονείς της και τις εργασίες που εκεί εκτελούσε. Ανέφερε, ότι δεν είδε ποτέ την κατηγορούμενη να κλέβει κάτι και συμφώνησε στη θέση, ότι η κατηγορούμενη κατά τις εκεί επισκέψεις δεν έφερε οποιανδήποτε τσάντα μαζί της ή άλλο αντικείμενο πέραν του κινητού της. Αναφέρθηκε επίσης και στη μη καταβολή του τελευταίου μισθού στην κατηγορούμενη και γενικά αντίκρουσε θέσεις της υπεράσπισης, που είχαν ως επίκεντρο το άλλοθι της κατηγορούμενης. Έχω προβληματιστεί με τις εκδοχές που παρουσίασαν και οι δύο πλευρές, διότι, από τη μία προβάλλονταν θέσεις που έχουν το στοιχείο της κοινής λογικής, αλλά και από την άλλη το στοιχείο του σχετικά απίθανου και εξηγώ: Από τη μία προβάλλεται ως άλλοθι το ότι από τη στιγμή που ήταν δώρο, δεν θα το απόκρυβε και δεν φωτογραφιζόταν στο facebook με αυτό, αλλά θα τ απέκρυβε για να μην αποκαλυφθεί η κλοπή. Από την άλλη, η πλευρά, της Κατηγορούσας Αρχής, ανάφερε ότι δεν μπορεί να γνωρίζει τον τρόπο που σκέφτεται ο καθένας και ουσιαστικά, αφήνει να εννοηθεί ότι πέραν το σχετικά απίθανο αυτής της εκδοχής, θα μπορούσε να έγινε, δηλαδή και με βάση τη νομολογία που αναφέρθηκε πάνω, θα μπορούσε να γίνει και αυτό. Επίσης, η πλευρά της υπεράσπισης, πρόβαλε ως άλλοθι την απουσία επιστημονικής μαρτυρίας, που να συνδέει τον χώρο που έγινε η κλοπή, δηλαδή στο ερμάρι που βρισκόταν το τσαντάκι που κλάπηκε το ποσό, αλλά και από τον χώρο που ήταν τα αντικείμενα. Η πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής και οι παραπονούμενες, ουσιαστικά ανέφεραν ότι δεν είχαν άλλο πρόσωπο να υποψιάζονταν, πέραν της κατηγορούμενης, έχοντας υπόψη ότι δεν δέχονταν άλλα άτομα σε συνδυασμό με την ελευθερία κινήσεων που της παρέχονταν, που σε κάποια σημεία ήταν ανεπιτήρητη και ότι τα άλλα άτομα είναι πέραν κάθε υποψίας. Το Δικαστήριο, είχε προβληματιστεί ιδιαίτερα για τις δύο εκδοχές και αισθάνεται την ασφάλεια να στηριχθεί στους κανόνες της κοινής λογικής, χωρίς να διαφεύγει την προσοχή, ότι καμιά φορά το απίθανο μπορεί να είναι λογικό. Με αξιολόγηση των παραγόντων που το Δικαστήριο θα αναφερθεί πιο κάτω, οδηγεί στο λογικό συμπέρασμα, που θα αναφερθεί πιο κάτω. Δημιουργήθηκαν στο μυαλό του Δικαστηρίου εύλογες αμφιβολίες για την εκδοχή που παρουσίασαν οι παραπονούμενες και εξηγώ: Δεν είναι μόνο η ανάρτηση της φωτογραφίας στο facebook που η κατηγορούμενη φαίνεται να φοράει στο Τεκμήριο 3 που είναι κοινό υπόβαθρο ότι ήταν ιδιοκτησία της ΜΚ
3. Το αμφισβητούμενο είναι η αίτια που βρέθηκε στην κατοχή της το αντικείμενο, δηλαδή κατά πόσο είναι νόμιμη ή παράνομη. Εξετάζοντας με πάρα πολύ προσοχή το Τεκμήριο 7, διακρίνω το εξής: Ότι το Τεκμήριο 3, που φοράει η κατηγορούμενη, όπως φαίνεται στο Τεκμήριο 7, είναι σε εμφανέστατο σημείο και σίγουρα δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός που υπήρχε εμφανέστατη φωτογραφία να γράφει ευχή για τα γενέθλια της κατηγορούμενης, σε συνδυασμό με το like που έκανε η ΜΚ2 και μπορεί κάλλιστα, να αποτελέσει Δικαστική γνώση ότι το like είναι ένα θετικό σχόλιο και επιδοκιμασία για κάτι που βλέπει ή διαβάζει. Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου, τα όσα ανάφερε η ΜΚ2, αλλά η ΜΚ2, έχω διαπιστώσει ότι είναι άτομο μορφωμένο, έξυπνο και σίγουρα γνωρίζει τον τρόπο που λειτουργούν τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και έχοντας υπόψη το πώς έχει η φωτογραφία, αυτό που διαπιστώνεται είναι ότι έχοντας υπόψη, είναι και για τα γενέθλια που γίνεται σχόλιο, η πιο λογική εκδοχή είναι αυτή πού ανέφερε η κατηγορούμενη, δηλαδή ότι ήταν δώρο και δεν διαπιστώνω οποιοδήποτε πρόβλημα ή κώλυμα στην οποιανδήποτε μερική απόκλιση στις αναφορές της κατηγορούμενης στο πότε αυτή τελικά η φωτογραφία αναρτήθηκε, διότι όλα έγιναν στην περίοδο των Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και γενεθλίων της κατηγορούμενης στις 06/01 και ασφαλώς οι γιορτές προηγήθηκαν λίγες μέρες πριν. Πράγματι, ο κοινός νους αναμένει, ότι αν κάποιος θέλει να κλέψει κάτι θα το απόκρυβε, πράγμα που δεν έγινε με το Τεκμήριο 3 και αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός, ότι δεν ανευρέθηκε οποιοδήποτε χρηματικό ποσό στην κατοχή ή οποιοδήποτε άλλο κόσμημα, καταδεικνύεται ως πιο λογική, να είναι η εκδοχή της κατηγορούμενης, διότι, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως το Δικαστήριο, τα χρηματικά ποσά που απέστελλε η κατηγορούμενη βρίσκονταν σε κοινή λογική, συνοχή, συνέχεια και συνάφεια με την αντιμισθία της, χωρίς να υπάρχει οποιοδήποτε υπερβολικό ποσό που δεν δικαιολογείται με τον μισθό της, ώστε να υπάρχουν εύλογες υποψίες και σύνδεση ότι είναι από την κλοπή. Συνεπώς, φαίνεται ότι, από τα νομολογιακά κριτήρια για το λογικό της εκδοχής της κατηγορούμενης, για το μόνο που ανευρέθηκε, υπήρχε μόνο λογική εξήγηση, αλλά και το Τεκμήριο 7 που αξιολογήθηκε πιο πάνω. Δεν είναι βεβαίως μόνο αυτό, που δημιούργησε τις εύλογες αμφιβολίες στο μυαλό του Δικαστηρίου και εξηγώ: Με βάση το Τεκμήριο 16 και σε αυτό το σημείο, θα ήταν παράλειψη του Δικαστηρίου να μην ευχαριστήσει αμφότερους τους συνήγορους για την υπεύθυνη στάση που κράτησαν και που διαμοιράστηκαν την επιθυμία του Δικαστηρίου να πληροφορηθεί για το αποτέλεσμα των επιστημονικών εξετάσεων, διαπιστώθηκε ότι η κατηγορούμενη στον χώρο που έγινε η κλοπή, δεν συνδέεται επιστημονικά είτε με γενετικό υλικό, είτε με αποτυπώματα και αυτό έρχεται να ενισχύσει την εκδοχή της, ότι ουσιαστικά όταν μετέβαινε στην οικία της παραπονούμενης, δεν ήταν ανεπιτήρητη, διότι εκτελούσε τα καθήκοντά της. Δεν είναι βεβαίως και μόνο το γεγονός αυτό που αφήνουν εύλογα ερωτηματικά στο Δικαστήριο. Αποτελεί κοινό υπόβαθρο τόσο της ΜΚ2, όσο και της κατηγορούμενης, ότι στον χώρο μετέβαινε η κατηγορούμενη έχοντας μόνο το κινητό της τηλέφωνο, δηλαδή, χωρίς τσάντα ή οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο, που να μπορεί να χωρέσει κάτι και να κρύψει κάτι μέσα σε αυτό. Βεβαίως, δεν μπορεί να αποκλειστεί σε θεωρητικό επίπεδο, η δυνατότητα κλοπής, χωρίς το πιο πάνω μέσο, αλλά έχοντας υπόψη ότι σε συνδυασμό με τη συχνότητα που η κατηγορούμενη μετέβαινε στο σπίτι των ΜΚ2 και ΜΚ4, σε συνδυασμό με το ομολογουμένως μεγάλο ποσό που έλειπε, γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε, αλλά αμφισβητήθηκε η θέση της κατηγορούμενης και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι, για ένα τόσο μεγάλο χρηματικό ποσό, αλλά και για τα κοσμήματα που ανέφερε, λογικά, θα έπρεπε να φυλαχθούν με τέτοιο τρόπο είτε κάπου στα ρούχα της, στο σώμα της, που δεν υπήρχε ναφορά, είτε σύνδεση και σε συνδυασμό επομένως με τη λογική εξήγηση που αξιολογήθηκε πιο πάνω αναφορικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες το Τεκμήριο 3 βρέθηκε στην κατοχή της και σε συνδυασμό με την αξιολόγηση που έγινε πιο πάνω αναφορικά με το Τεκμήριο 7, στη μη ύπαρξη μαρτυρίας που να καταδεικνύει αποστολή χρημάτων που δεν συνδέονται λογικά με την αντιμισθία της και σε συνδυασμό με την απουσία επιστημονικής έρευνας που έγινε, διότι το λογικό θα ήταν εάν ακουμπούσε η κατηγορούμενη στον χώρο όπου βρίσκονταν το τσαντάκι θα υπήρχε μαρτυρία, είτε επιστημονική αναφορά που με βάση τα πιο πάνω νομολογιακά κριτήρια θα μπορούσαν να εξαχθούν τα ανάλογα ευρήματα και συμπεράσματα, που εν απουσία τέτοιας μαρτυρίας, το μόνο που γίνεται είναι να ενισχύουν τις εύλογες αμφιβολίες στο μυαλό του Δικαστηρίου. Κατ΄ επέκταση, τα όσα αναφέρθηκαν από τη ΜΚ2 και ΜΚ4, αναφορικά με τα ζητήματα που είχαν ως επίκεντρο αυτό που αναφέρθηκε πιο πάνω, δηλαδή τις υποψίες που στρέφονταν εναντίον της κατηγορούμενης, το Δικαστήριο δεν αισθάνεται την ασφάλεια να στηριχθεί στις μαρτυρίες τους με βάση τους κανόνες λογικής και την απουσία συγκεκριμένης μαρτυρίας, όπως αυτή που αξιολογήθηκε, σε συνδυασμό με το Τεκμήριο 7 και το Τεκμήριο 16, Όσον αφορά την μαρτυρία της κατηγορούμενης δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά. Έγινε προσπάθεια να πληγεί η αξιοπιστία της κατηγορούμενης, έχοντας υπόψη το Τεκμήριο 7 που έχει αναρτηθεί στο facebook και πότε έγινε αυτό, αλλά το Δικαστήριο δεν έχει εντοπίσει οποιανδήποτε αντίφαση που να πληγεί την αξιοπιστία της, για τον εξής λόγο: Η φωτογραφία που έχει αναρτηθεί και απεικονίζεται η κατηγορούμενη, με αυτό, δηλαδή το Τεκμήριο 3, με τις ευχές που αναγράφονται πιο πάνω και το like της ΜΚ2, αυτά έχουν αξιολογηθεί πιο πάνω. Το ότι αναφέρθηκε στην αλλεργία της στη θέση που το φορούσε, θέση που δεν υποβλήθηκε, ότι δηλαδή από τις 6 Ιανουαρίου και μετά δεν το είχε φορέσει και ότι η ΜΚ2, της είπε να βάλει aloe vera, γιατί της προκαλούσε φαγούρα, το Δικαστήριο δεν έχει διαπιστώσει οποιανδήποτε πρόθεση της κατηγορούμενης, να εφεύρει υστερόβουλο άλλοθι, διότι αυτά αναφέρθηκαν στα πλαίσια της αντεξέτασης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει πιο πάνω, δημιουργήθηκαν τα πιο πάνω εύλογα ερωτηματικά στο μυαλό του Δικαστηρίου και μέσα από τα κενά της μαρτυρίας, αλλά και την αξιολόγηση που έγινε και δεν συνδέουν την κατηγορούμενη με το υπό εξέταση αδίκημα και κατ΄ επέκταση, η κατηγορούμενη αθωώνεται από την ποινή που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......... Α. Φυλακτού, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο