Δημοκρατία ν. Π.Π. κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 14015/19, 23/11/2020

(1993)2 Α.Α.Δ. 391, 394, οι κατηγορούμενοι ήταν προστάτες πολυμελών οικογενειών και το Εφετείο δεν επενέβηκε στην επιβολή της ποινής. Το ίδιο έγινε και στην υπόθεση Μακρή ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 42 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 47: «Δεν ευσταθεί ούτε το επιχείρημα, ότι δεν τονίστηκαν στο δικαστήριο οι επιπτώσεις στην αλλοδαπή σύζυγό του και στο μικρό βρέφος, από τυχόν φυλάκιση του Εφεσείοντος. Από τη στιγμή που η ύπαρξη των δύο μελών της οικογένειας του Εφεσείοντος αναφέρθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο, το θέμα ήταν υπόψη του δικαστηρίου και αξιολογήθηκε μέσα στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής.» Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 3 κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας δεν συνιστά, σε καμιά περίπτωση, επιβαρυντικό παράγοντα. Ο κατηγορούμενος 3 εδώ είχε κάθε δικαίωμα να αρνηθεί τις κατηγορίες και το Δικαστήριο καθήκον να εξετάσει κατά πόσο αυτός διέπραξε τα αδικήματα που του καταλογίζονται. Τελικά το Δικαστήριο τον βρήκε ένοχο στις κατηγορίες για τις οποίες έγινε αναφορά πιο πάνω. Εκεί όμως που υπάρχει παραδοχή, αυτή συνιστά μετριαστικό παράγοντα. Όπως αναφέρθηκε και στην υπόθεση 2317/12 του Κακουργιοδικείου Λεμεσού (με διαφορετική σύνθεση) Δημοκρατία ν. Π.Ζ., απόφαση ημερομηνίας 26.03.2012, «Όπως επανειλημμένα έχουμε πει η παραδοχή είναι η πρώτη απτή απόδειξη για το Δικαστήριο ότι ένας κατηγορούμενος έχει συνειδητοποιήσει το σφάλμα του και ζητά συγχώρεση από το κοινωνικό σύνολο». Παραπέμπουμε επίσης στις υποθέσεις Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28, Δημήτρης Βασιλείου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 110/14, απόφαση ημερομηνίας 15.06.2015 και Η.Ε. ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση αρ. 137/18 (σχ. με 50/18), απόφαση ημερομηνίας 08.04.2020. Στην τελευταία αυτή απόφαση ποινή φυλάκισης 7 ετών που επιβλήθηκε, κατόπιν ακρόασης, σε κατηγορούμενο, για άλλο βεβαίως αδίκημα, αυξήθηκε σε 10 χρόνια. Τονίστηκε όμως πως η ποινή φυλάκισης των 7 ετών θα ήταν αρμόζουσα σε περίπτωση παραδοχής. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι «η εγκληματικότητα του προμηθευτή ναρκωτικών και του διαμεσολαβητή για τη διάθεσή τους δεν διαφέρει. Κοινός είναι ο σκοπός και κοινό το αντικείμενο. Σκοπός είναι η μόλυνση της κοινωνίας και αντικείμενο το κέρδος» (Salaryand ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 541). Πάνω στην ίδια βάση κινήθηκε και η πρόσφατη απόφαση στην Rafael Alexis Valdez κ.α. ν. Δημοκρατίας Ποινικές Εφέσεις 144/2016 και 145/2016, απόφαση ημερομηνίας 21.2.2017, όπου λέχθηκε για άλλη μια φορά ότι οι μεταφορείς των ναρκωτικών αποτελούν ένα σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα διακίνησης και διασποράς τους στη χώρα μας. Εδώ τα αδικήματα της εισαγωγής της κοκαΐνης ήταν καλά προσχεδιασμένα, με τον κατηγορούμενο 3 να αναλαμβάνει το ρόλο του αγοραστή των ναρκωτικών για λογαριασμό τρίτου προσώπου, το οποίο ήταν το πρόσωπο που κατέβαλλε τα χρήματα για την αγορά. Όλα τα μέλη της ομάδας, κατηγορούμενος 3, Μ.Κ.11 (πρώην κατηγορούμενος 1) και Τ., είχαν κοινό σκοπό να εισαχθούν τα ναρκωτικά στην Κύπρο και να παραδοθούν σε άλλο πρόσωπο, στην Κύπρο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Για να υλοποιηθεί αυτός ο σκοπός, ο κατηγορούμενος 3 σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις μετέβηκε στην Ολλανδία για να αγοράσει και αγόρασε έναντι συγκεκριμένου ποσού την κοκαΐνη για να εισαχθεί αυτή στην Κύπρο. Να σημειώσουμε εδώ ότι πρόκειται περί μεγάλης ποσότητας κοκαΐνης αφού η εν γένει εγκληματική του συμπεριφορά αφορά συνολικά 2 περίπου κιλά κοκαΐνης. Μάλιστα, για να μην εντοπιστεί η κοκαΐνη από τις αρμόδιες αρχές, συμβούλευσε - παρότρυνε τον Μ.Κ.11 στον οποίο παρέδωσε την κοκαΐνη (ένα κιλό) για να εισαχθεί στην Κύπρο μέσω DHL, να χρησιμοποιήσει φουσκωτό κρεβάτι και να την κρύψει επιμελώς εντός αυτού. Το ένα κιλό κοκαΐνης που εισήχθη αρχικά στην Κύπρο, παραδόθηκε έναντι του ποσού των €65.000 σε τρίτο πρόσωπο στην Κύπρο με τους κινδύνους που εγκυμονεί η διοχέτευση ναρκωτικών. Το άλλο κιλό κοκαΐνης δεν πρόλαβε να διοχετευθεί στην Κύπρο, αφού η παράνομη δραστηριότητα του κατηγορούμενου 3 και των συνεργατών του, ανεκόπη μετά από ελεγχόμενη παράδοση της κοκαΐνης που διενεργήθηκε στη βάση της Κυπριακής Νομοθεσίας. Ο κατηγορούμενος 3 πέρα από τη χρηματική αμοιβή που συμφωνήθηκε να λάβει και έλαβε για την εν γένει διαμεσολάβηση του ώστε η κοκαΐνη να φθάσει στην Κύπρο, συμφωνήθηκε να λάβει και κοκαΐνη. Συγκεκριμένα, όσον αφορά στην πρώτη εισαγωγή (Μάρτης του 2019), έλαβε ως αμοιβή πέρα από το χρηματικό ποσό και 30 γραμμάρια κοκαΐνης τα οποία του παραδόθηκαν στην Κύπρο. Όσον αφορά στη δεύτερη εισαγωγή (Απρίλης του 2019), συμφωνήθηκε να λάβει από το ένα κιλό κοκαΐνης που θα έφθανε στην Κύπρο 200 γραμμάρια κοκαΐνης στην τιμή των €6.000. Με άλλα λόγια, από τη διάπραξη των εγκλημάτων ο κατηγορούμενος 3 είχε και οικονομικό όφελος. Κατ' επέκταση, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε πως ο κατηγορούμενος 3 ενήργησε έναντι οικονομικού οφέλους και όχι μόνο, με απώτερο στόχο να διοχετευθεί μεγάλη ποσότητα σκληρών ναρκωτικών στην «Κυπριακή αγορά». Την πρώτη φορά τα κατάφερε ενώ την επόμενη φορά η προσπάθεια του απέτυχε μετά από την έγκαιρη παρέμβαση της Αστυνομίας (ελεγχόμενη παράδοση) με αποτέλεσμα να αποφευχθεί η εν λόγω διοχέτευση (Μemic v. Δημοκρατίας

(2014)2(Α) Α.Α.Δ. 276). Το αδίκημα εισαγωγής, και κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια αυτού σε άλλα πρόσωπα, είναι ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα, και αυτό αντανακλάται από την προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή, που είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων, αφού η εξατομίκευση της ποινής αποτελεί «συνθετικό στοιχείο του παρονομαστή της τιμωρίας» (Salaryand πιο πάνω). Όσον αφορά στη σοβαρότητα των αδικημάτων, θεωρούμε σκόπιμο να παραπέμψουμε και στην υπόθεση Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 391, όπου στις σελίδες 402 - 403 λέχθηκαν τα ακόλουθα ενδιαφέροντα από τον αείμνηστο Ι. Πογιατζή: «Σχετικά με τη σοβαρότητα των αδικημάτων θα θέλαμε να παρατηρήσουμε ότι ο χαρακτηρισμός κάποιου αδικήματος ως σοβαρού δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το ανώτατο όριο ποινής που ο νόμος προνοεί για τη διάπραξή του. Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν τη διάπραξή του και διαγράφουν το μέγεθος της βλάβης και τις εν γένει συνέπειες που η διάπραξή του μπορεί να επιφέρει στην κοινωνία και οι οποίες δυνατόν είτε να υποβιβάζουν ένα αδίκημα για το οποίο προνοείται πολυετής φυλάκιση σε απλή και τυπική παράβαση, είτε να καθιστούν εξαιρετικά σοβαρό ένα αδίκημα για το οποίο δεν προνοείται αυστηρή ποινή υπό μορφή πολυετούς φυλάκισης.» Εδώ δεν είναι μόνο η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή που είναι αυστηρή. Οι περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων από τον κατηγορούμενο 3, είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικές με αποτέλεσμα τα αδικήματα που αυτός διέπραξε να καθίστανται εξαιρετικά σοβαρά. Θα πρέπει εδώ να επαναλάβουμε ότι, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά παρουσιάζουν έξαρση στην Κύπρο και σε τέτοια περίπτωση το στοιχείο της αποτροπής για προστασία του κοινωνικού συνόλου υπερτερεί έντονα. Στη Σάμπη ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 100 λέχθηκαν τα ακόλουθα στις σελίδες 109 και 110 για τη μάστιγα των ναρκωτικών: «Τα ναρκωτικά αποτελούν τη μάστιγα μιας σύγχρονης κοινωνίας, ιδιαιτέρως σε μια χώρα όπως την Κύπρο η οποία έχει ιδιαίτερα προβλήματα τα οποία ανάγονται στην κατοχή μέρους της χώρας μας από τα τουρκικά στρατεύματα και της αναγκαιότητας στήριξης της νεολαίας. Τα ναρκωτικά, ως επί το πλείστον, έχουν στόχο νεαρά πρόσωπα. Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρόνων, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών. Βλ. Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 359». Τέλος, στη Λουκά Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577, λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, δηλαδή με την ανύψωση των ποινών. (Βλέπε επίσης Abunazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 551). Η αντιμετώπιση υποθέσεων εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια, σκληρών ναρκωτικών έχει επισύρει αυστηρές ποινές (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos

(2005)2 Α.Α.Δ. 297). Πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που ο κατηγορούμενος 3 διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217). Στη Mallouk v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 711, λέχθηκε ότι η πρόθεση κέρδους αυτοκαθορίζει τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Στην εν λόγω υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών για κατοχή 237,20 γρ. ηρωίνης με σκοπό την προμήθεια της σε τρίτα πρόσωπα παρόλο που λήφθηκε υπόψη, ανάμεσα σε άλλα, η παραδοχή του εφεσείοντα αμέσως μετά τη σύλληψή του και η μετέπειτα συνεργασία του με την Αστυνομία για την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης καθώς και άλλων υποθέσεων που ενδιέφεραν την Αστυνομία. Στην υπόθεση Hijazi v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 99, ο εφεσείων ηλικίας 33 ετών παντρεμένος με τέσσερα παιδιά βρέθηκε ένοχος με δική του παραδοχή ότι είχε στην κατοχή του σκευάσματα 9,9 γραμμαρίων που περιείχαν 98% κοκαΐνη με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο που θα του εξασφάλιζε βίζα για να μεταφέρει το παιδί του για σκοπούς θεραπείας. Το πρωτόδικο Δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση τόνισε μεταξύ άλλων ότι οποιοσδήποτε και αν είναι ο σκοπός της εμπορίας ναρκωτικών, ο σκοπός αυτός δεν αγιάζει τα μέσα και οποιοσδήποτε ανθρωπιστικός λόγος δε δικαιολογεί την εμπορία ναρκωτικών. Στην Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 359 η κατηγορούμενη συνελήφθη μετά από σωματική έρευνα ενώ αναχωρούσε από το αεροδρόμιο Λάρνακας έχοντας κρυμμένα κάτω από τα ενδύματα της 1.867,20 γρ. ηρωίνης. Παραδέχθηκε κατηγορία για κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 6½ ετών, η οποία επικυρώθηκε. Στην υπόθεση Jokarbozorgi v. Αστυνομίας,

(2001)2 Α.Α.Δ. 726, ο εφεσείοντας μετέφερε 12,266 γραμμάρια ηρωίνης και την προόριζε προς πώληση. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση επεσήμανε ότι η ποινή ήταν όντως αυστηρή πλην όμως δεν ξέφευγε του μέτρου που διαγράφει η Νομολογία ώστε να δικαιολογείτο η επέμβασή του. Στην υπόθεση El Kara v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 239, η κατηγορούμενη παραδέχθηκε κατηγορίες κατοχής ναρκωτικών και κατοχής αυτών με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για ηρωίνη βάρους 247,183 γρ. Η κατηγορούμενη είχε αναλάβει την πώληση των ναρκωτικών σε τρίτα πρόσωπα για το ποσό των Λ.Κ.10.

1. Η ίδια θα αμειβόταν με το ποσό των Λ.Κ.2.
2. Της επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 4 και 7 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο επικύρωσε τις πιο πάνω ποινές παρόλο που είχε γίνει εισήγηση ότι η κατάσταση της υγείας της κατηγορουμένης είχε επιδεινωθεί μετά την καταδίκη της. Τόνισε δε πως τα αποτελέσματα της εμπορίας ναρκωτικών και μάλιστα σκληρών είναι ολέθρια. Στην υπόθεση Sikaf v. Δημοκρατίας,

(2003)2 Α.Α.Δ. 467 επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο, μετά από παραδοχή ποινές φυλάκισης 7 ετών σε κατηγορίες εισαγωγής, κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, δηλαδή 587,3412 γραμμάρια κοκαΐνης. Ο κατηγορούμενος κατονόμασε τους συνεργάτες του. Οι ποινές επικυρώθηκαν από το Εφετείο. Στην υπόθεση Dos Santos (πιο πάνω) συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 ετών που επιβλήθηκαν, κατόπιν παραδοχής, από το Κακουργιοδικείο Λάρνακας στον 19χρονο κατηγορούμενο για εισαγωγή, και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 1,021 γραμμαρίων κοκαΐνης, αυξήθηκαν από το Εφετείο σε 9 έτη. Μάλιστα, ο τότε Πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου Χρ. Αρτεμίδης, ανέφερε και τα ακόλουθα: «Στην υπόθεση που εξετάζουμε ο εφεσίβλητος ενήργησε σκόπιμα, εν ψυχρώ και προγραμματισμένα με μοναδικό κίνητρο το δικό του οικονομικό όφελος, χωρίς οποιαδήποτε κρίση συνείδησης ή σκέψης για τον όλεθρο που θα εισήγαγε στον τόπο μας. Μας προκαλεί θλίψη και ανησυχία η συνεχής εκμετάλλευση από εγκληματίες των συνθηκών και συνηθειών ζωής που επικρατούν στη χώρα μας, όπου οι άνθρωποι επιθυμούν να ζουν μέσα σε συνθήκες ασφάλειας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Οι κάτοικοι θέλουν να έχουν τις πόρτες και τα παράθυρα των σπιτιών τους ανοιχτά, επιθυμούν να εισέρχονται στη χώρα μας εκατομμύρια τουρίστες, χωρίς να υποβάλλονται στις συνήθεις ταλαιπωρίες τελωνειακού ελέγχου. Οι άνθρωποι έμαθαν να αφήνουν ενίοτε εκτεθειμένη την περιουσία τους, πιστεύοντας πως δεν θα κλαπεί ή καταστραφεί. Θέλουν να κινούνται ελεύθερα στους δρόμους χωρίς να φοβούνται πως θα ληστευθούν. Αυτές οι συνήθειες χαρίζουν την καλή ποιότητα ζωής στη χώρα μας. Δεν μπορεί, επομένως, να γίνει ανεχτή η εγκληματικότητα, που αναγκάζει την Πολιτεία και τους πολίτες, αμυνόμενοι, να μεταβάλουν αυτές τις συνήθειες. ................................. Τα κακά από τη χρήση ναρκωτικών είναι ήδη στη χώρα μας. Και εκτός από τα ολέθρια αποτελέσματα στη ζωή και υγεία των χρηστών δημιουργούν, σωρευτικά, εστίες εγκλήματος. Η εμπορία πρέπει να παταχθεί. Οι ποινές πρέπει να είναι αποτρεπτικές. Ο έμπορας των ναρκωτικών να υποχρεωθεί να υπολογίζει τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης του.» Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Sak

(2005)2 Α.Α.Δ. 377, η ποινή φυλάκισης 5 ετών που επιβλήθηκε στον εφεσίβλητο, μετά από παραδοχή, για κατοχή 391,25 γραμμάρια ηρωίνης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα αυξήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε 8 χρόνια φυλάκιση. Στην υπόθεση Κυριάκου v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 96, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε κατηγορίες που αφορούσαν σε κατοχή φαρμάκων τάξεως Α' και Β' με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 189.20 γρ. κοκαΐνης και 4 κιλά και 96.1575 γρ. κάνναβης. Του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 8 και 12 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορούμενου ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα στη σελίδα 99: «Η ποινή που επέβαλε το κακουργιοδικείο είναι μεν αυστηρή, αλλά μέσα στα πλαίσια των ποινών που εγκρίνονται για τέτοιου είδους σοβαρά αδικήματα, και δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια αναφορικά με τη σοβαρότητα αυτών των αδικημάτων.» Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 124, ο εφεσείοντας ηλικίας 21 ετών παραδέχθηκε ενοχή σε κατηγορίες που αφορούσαν την κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, ήτοι 1.910 δισκία ecstasy συνολικού βάρους 373,1873 και της προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, ήτοι 80 δισκία ecstasy σε άγνωστα πρόσωπα ως επίσης και της χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α. Λήφθηκε υπόψη ακόμη μία υπόθεση η οποία αφορούσε στο αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α και συγκεκριμένα 24,27651 γραμμάρια κοκαΐνης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 9 ετών για το αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια και για το αδίκημα της προμήθειας. Το Εφετείο θεώρησε τις ποινές αυστηρές, όχι όμως έκδηλα υπερβολικές και απέρριψε την έφεση του κατηγορουμένου. Στην υπόθεση Tomatari v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 169 ο εφεσείων, ηλικίας 25 ετών, κρίθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής, ανάμεσα σε άλλες κατηγορίες, στην κατηγορία της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 498.6158 γρ. οπίου. Η ποινή φυλάκισης 10 ετών που του επιβλήθηκε πρωτόδικα χαρακτηρίστηκε ως αυστηρή αλλά με κανένα τρόπο έκδηλα υπερβολική που να δικαιολογεί την παρέμβαση του Εφετείου. Στην υπόθεση Saliba v. Γενικού Εισαγγελέα

(2008)2 Α.Α.Δ. 388, ο εφεσείων ηλικίας 26 ετών αφίχθηκε στην Κύπρο μεταφέροντας στο στομάχι του 62 σκευάσματα τα οποία περιείχαν κοκαΐνη συνολικού βάρους 130.2612 γραμμαρίων. Ήταν λευκού ποινικού μητρώου και παραδέχθηκε ενοχή ενώπιον του Κακουργιοδικείου σε κατηγορίες που αφορούσαν στα αδικήματα της εισαγωγής, της κατοχής και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια. Το Κακουργιοδικείο επέβαλε στα αδικήματα της εισαγωγής και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού επεσήμανε ότι η ποσότητα των ναρκωτικών δεν ήταν μικρή απέρριψε την έφεση. Ως ανέφερε, η επιβληθείσα ποινή αν και αυστηρή, δεν ήταν υπερβολική ώστε να δικαιολογείται η επέμβασή του. Στην υπόθεση Βενιζέλου ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 59, ποινές φυλάκισης 12 και 8 ετών που επιβλήθηκαν στον εφεσείοντα για τα αδικήματα της εισαγωγής, κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια 1.045 γραμμάρια κοκαΐνης μειώθηκαν σε 10 και 6 χρόνια για τους λόγους που εξηγούνται στην απόφαση. Στην υπόθεση Gorko κ.α. v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 458 οι εφεσείουσες καταδικάστηκαν από το Κακουργιοδικείο σε επταετή ποινή φυλάκισης για κατηγορίες που αφορούσαν την κατοχή και την κατοχή με σκοπό την προμήθεια κοκαΐνης ποσότητας 202 γραμμαρίων στην περίπτωση της 1ης εφεσείουσας και 206 γραμμαρίων στην περίπτωση της 2ης εφεσείουσας. Οι ποινές μειώθηκαν κατ' έφεση σε ποινή φυλάκισης 5 ετών για κάθε εφεσείουσα ως προς τις κατηγορίες της κατοχής με σκοπό την προμήθεια, και σε 3 έτη ως προς την εφεσείουσα 1 σε σχέση με την κατηγορία της κατοχής, ενόψει του ότι το Κακουργιοδικείο έλαβε υπόψη του κατά την επιμέτρηση της ποινής προηγούμενες καταδίκες που δεν αποδείχθηκαν και εσφαλμένα αποφάσισε να αποδώσει στη στάση των εφεσειουσών τη μη εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου. Να σημειώσουμε ότι από την απόφαση του Εφετείου συνάγεται πως η ποινή των 7 ετών «ενδεχομένως να μην ήταν υπερβολική σε απόλυτους αριθμούς στην περίπτωση τέτοιας κατηγορίας». Στην υπόθεση Θάνος Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 231, επιβλήθηκαν κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας ποινές φυλάκισης 9 ετών για τα αδικήματα της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α ήτοι 389.36 γραμμαρίων κοκαΐνης και της κατοχής των πιο πάνω ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους. Ο εφεσείων ήταν λευκού ποινικού μητρώου και πατέρας δύο ανηλίκων παιδιών. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση κατά της ποινής σημείωσε ότι η κοκαΐνη είναι σκληρό ναρκωτικό, για να καταλήξει ως ακολούθως: «Η έξαρση των αδικημάτων, εισαγωγής ναρκωτικών στη χώρα μας, αποτελεί στοιχείο αρκούντως επιβαρυντικό, που καθιστά, άμεση και επιτακτική την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών. Όπως επαναλήφθηκε σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι προσωπικές συνθήκες του καταδικασθέντα για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά, υποχωρούν έναντι της ευρύτερης αναγκαιότητας προστασίας του κοινωνικού συνόλου και της εκδήλωσης απαρέσκειας της κοινωνίας για την εγκληματική συμπεριφορά, αυτού του είδους. Τούτου δοθέντος, της προβλεπόμενης ποινής, όπου βάσει του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 1977 (Ν.29/77)όπως τροποποιήθηκε, τα αδικήματα της εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο, τιμωρούνται με μέγιστη ποινή, δια βίου φυλάκιση, η οποία αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα, που ήθελε να προσδώσει στο αδίκημα, ο νομοθέτης, (βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248), δεν διαπιστώνουμε σφάλμα αρχής ούτε θεωρούμε την ποινή που επιβλήθηκε ως έκδηλα υπερβολική. Η έφεση κατά της ποινής απορρίπτεται.» Στην απόφαση Μemic v. Δημοκρατίας (πιο πάνω), ο εφεσείων παραδέχθηκε ενοχή στο αδίκημα της παράνομης κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α. Επρόκειτο για 915.27 γρ. κοκαΐνης. Επιβλήθηκε στον εφεσείοντα ποινή φυλάκισης 8 ετών αφού λήφθηκε προς όφελος του υπόψη, μεταξύ άλλων παραγόντων, και η καθυστέρηση των 3 ετών από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πιο πάνω ποινή. Σημείωσε όμως τα ακόλουθα: «Μόνο ως εκ της δικής μας εκτίμησης των γεγονότων θεωρούμε ότι θα μπορούσε να είχε επιβληθεί στον εφεσείοντα πρωτοδίκως οριακά χαμηλότερη ποινή, που, όμως, ακριβώς για το λόγο αυτό, δε δικαιολογείται η παρέμβασή μας.» Στην υπόθεση Mbakoub v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 86/14, απόφαση ημερομηνίας 27.03.2015, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών, κατόπιν παραδοχής για το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια. Επρόκειτο για 351,4198 γρ. κοκαΐνης. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε να συνεργαστεί με την Αστυνομία, παρόλο που κατείχε σημαντικές πληροφορίες. Στην υπόθεση Andrei Marius ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 155/14, απόφαση ημερομηνίας 27.05.2015, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 11 ετών, κατόπιν παραδοχής για το αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια ναρκωτικού φαρμάκου τάξεως Α. Επρόκειτο για 883,4463 γρ. κοκαΐνης. Η ποινή βεβαίως κρίθηκε αρκετά αυστηρή, όχι όμως σε βαθμό «που θα μπορούσε αντικειμενικά να χαρακτηριστεί έκδηλα υπερβολική». Στην Αναστασιάδης ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 242/18, απόφαση ημερομηνίας 31.05.2019, το Εφετείο αρνήθηκε να παρέμβει στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Έτσι επικύρωσε ποινή φυλάκισης 4 ετών σε κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια 600,9 γραμμαρίων κοκαΐνης. Λήφθηκε ιδιαίτερα υπόψη η περιστασιακή εμπλοκή του εφεσείοντα στη διάπραξη του αδικήματος, ο οποίος είχε περιορισμένο ρόλο. Στην εν λόγω υπόθεση επαναλαμβάνεται για άλλη μια φορά ότι «οι προηγούμενες αποφάσεις επί ποινών δεν παρέχουν πάντοτε ασφαλή καθοδήγηση για τον απλό λόγο ότι σπάνια υπάρχει ταυτοσημία επί όλων των γεγονότων.». Στη Leandro Soares De Almeida v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 22/15, απόφαση ημερομηνίας 07.07.2017, επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο, κατόπιν παραδοχής, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 ετών για τα αδικήματα της εισαγωγής και της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α, (κοκαΐνη βάρους 2.831,9 γρ.). Ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 23 ετών, πατέρας ενός ανήλικου παιδιού ενώ η σύζυγος του ήταν ηλικίας μόλις 16 ετών. Το Εφετείο, σε συμφωνία με το πρωτόδικο Δικαστήριο, βρήκε ότι λήφθηκαν δεόντως υπόψη όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου και αρνήθηκε να παρέμβει στην επιβληθείσα ποινή. Στη Viorel Cosmin Maciuca ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 72/15, απόφαση ημερομηνίας 22.01.2018, επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο, ο οποίος κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακρόασης, ποινή φυλάκισης 13½ ετών για αδικήματα που αφορούσαν σε εισαγωγή και σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια ναρκωτικών Τάξεως Α, (κοκαΐνη βάρους 3 κιλών και 750 γραμμαρίων περίπου). Ο κατηγορούμενος εφεσίβαλε την ποινή ως έκδηλα υπερβολική. Το Εφετείο, απορρίπτοντας την έφεση, ανέφερε τα ακόλουθα: Σχετικά με την ποινή, έχοντας κατά νουν τη φύση του σκληρού ναρκωτικού που εισήξε ο εφεσείων στην Κύπρο, τη μεγάλη της ποσότητα και το γεγονός ότι δεν παραδέχθηκε ενοχή, σε συνδυασμό με την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών για τέτοιου είδους αδικήματα, με σκοπό την προστασία της κοινωνίας, δεν μπορούμε παρά να επιβεβαιώσουμε την πρωτόδικη ποινή των 13 ½ ετών φυλάκισης, ως μή έκδηλα υπερβολική. Επαναλαμβάνουμε ότι στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής θα λάβουμε υπόψη μας και τις προσωπικές και άλλες συνθήκες του κατηγορούμενου 3, αφού όπως επανειλημμένα έχει τονιστεί, δεν πρέπει να δίδεται η εντύπωση κατά την επιβολή ποινής ότι οι προσωπικές συνθήκες των κατηγορουμένων δεν λαμβάνονται υπόψη, παρά το ότι μνημονεύονται. Για το θέμα αυτό παραπέμπουμε στην υπόθεση Abe v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 211 και Χρυσάνθου ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ.

1. Εδώ, ο κατηγορούμενος 3 βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη η οποία δυστυχώς αφορά και πάλι σε αδικήματα που έχουν να κάνουν με κατοχή ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια και με χρήση ναρκωτικών ουσιών Συγκεκριμένα, καταδικάστηκε στις 22.02.2008 στην υπόθεση 6873/07 του Κακουργιοδικείου Λεμεσού, για αδικήματα που είχαν να κάνουν με ναρκωτικά Τάξεως Α και Β (κοκαϊνη 9,74 γραμμάρια και κάνναβη 1 κιλό) . Τα αδικήματα έλαβαν χώραν στις 02.05.
2. Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης, η μεγαλύτερη εκ των οποίων ήταν 5 χρόνια. Όσον αφορά στην προηγούμενη καταδίκη του κατηγορούμενου 3, είναι γνωστό ότι ουδείς τιμωρείται εκ νέου για αδίκημα για το οποίο έχει ήδη τιμωρηθεί. Η σημασία όμως των προηγούμενων καταδικών έγκειται στο ότι η ύπαρξή τους τείνει να μειώσει σε κάποιο βαθμό, μεγάλο ή μικρό, ανάλογα με τον αριθμό, το χρόνο και τη φύση των αδικημάτων στα οποία αναφέρονται, την επιείκεια που μπορεί να επιδειχθεί. Και τούτο, κυρίως, γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης του κατηγορούμενου στην τήρηση των νόμων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ματθαίου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 17). Στην Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 306 τονίστηκε και πάλι ότι οι προηγούμενες καταδίκες δεν αποτελούν παράγοντα επιβαρυντικό της ποινής αλλά επενεργούν ως παράγων περιορισμού της επιείκειας, της οποίας θα μπορούσε να τύχει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος, αν δεν βαρυνόταν με τις προηγούμενες καταδίκες (βλ. επίσης Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 565). Στην Ιωάννου άλλως Μουσικός ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 286 τα προηγούμενα αδικήματα που ο κατηγορούμενος είχε διαπράξει, περιόρισαν τα περιθώρια επιείκειας με αποτέλεσμα το Ανώτατο Δικαστήριο να απορρίψει την έφεση του. Για τη σημασία και τη βαρύτητα των προηγούμενων καταδίκων και των υποθέσεων που λαμβάνονται υπόψη, και η οποία, επαναλαμβάνουμε, έχει να κάνει με την επιείκεια, παραπέμπουμε και στην υπόθεση Vedat v. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 787. Θα προσεγγίσουμε την προηγούμενη καταδίκη υπό το φως της πιο πάνω Νομολογίας. Ταυτόχρονα, λαμβάνουμε προς όφελος του κατηγορούμενου 3 το χρόνο που διέρρευσε από την ημερομηνία διάπραξης των προηγούμενων αδικημάτων μέχρι την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων της παρούσας υπόθεσης. Καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 98). Οι προσωπικές - οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου 3 καθώς και όλα τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, θα επηρεάσουν κατά κάποιο τρόπο την έκταση της ποινής φυλάκισης. Από τα εκτεθέντα γεγονότα, βρίσκουμε ότι ο ρόλος του Μ.Κ.11 και του κατηγορούμενου 3 στη διάπραξη των αδικημάτων είναι περίπου ο ίδιος. Και οι δύο με τις ενέργειες τους στόχευαν στο να εισαχθεί στην Κύπρο μεγάλη ποσότητα κοκαΐνης για να διοχετευθεί στην Κυπριακή αγορά. Για σκοπούς ισότητας κατά την επιβολή ποινής, λάβαμε υπόψη και την ποινή που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο 1 (Μ.Κ.11). Όσον αφορά στον κατηγορούμενο 2, λέμε ότι η ανάμιξη του στο έγκλημα, που δεν αφορούσε σε εισαγωγή, ήταν περιστασιακή και για το θέμα αυτό παραπέμπουμε και στην απόφαση μας ημερομηνίας 17.03.2020. Δεν υπάρχουν για τον κατηγορούμενο 3 οι σοβαροί μετριαστικοί παράγοντες που υπήρχαν για τον κατηγορούμενο 1 (Μ.Κ.11) και που ήταν οι εξής: (α) Είχε παραδεχθεί αμέσως τις κατηγορίες, η δε παραδοχή του συνοδεύτηκε από έκφραση μεταμέλειας μέσω της αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου του. (β) Είχε συνεργαστεί πλήρως με τις ανακριτικές αρχές αφού σε θεληματική κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία παραδέχθηκε τη διάπραξη όλων των αδικημάτων ενώ έδωσε πλήρεις λεπτομέρειες σε σχέση με το ρόλο του στην εισαγωγή των ναρκωτικών και γενικότερα σε σχέση με τη διαδρομή των ναρκωτικών μέχρι αυτά να εισαχθούν στην Κύπρο. (γ) Κατονόμασε στις ανακριτικές αρχές τους συνεργάτες του. Η συνεργασία του επεκτάθηκε και σε αδικήματα που αφορούσαν σε ναρκωτικά για τα οποία η Αστυνομία ουδέν γνώριζε. Βοήθησε και στην εξιχνίαση υποθέσεων στα οποία εμπλέκοντο άλλα πρόσωπα. (δ) Εντάχθηκε στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων αφού δήλωσε πρόθυμος να καταθέσει στο Δικαστήριο, υπόσχεση που υλοποίησε ενώπιον μας. Μάλιστα, θα τολμούσαμε να πούμε πως η καταδικαστική απόφαση εναντίον του κατηγορούμενου 3 οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μαρτυρία του. Παρόμοια θέματα εξετάστηκαν και στην υπόθεση Λοΐζου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 546, 568. (ε) Ήταν λευκού ποινικού μητρώου και μόλις 26 περίπου ετών. Όπως άλλωστε αναφέρθηκε στην υπόθεση Αναστάσιος Φραγκίσκου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 222/14, απόφαση ημερομηνίας 25.11.2015, «Όπου ένας παραβάτης διαθέτει ευεργέτημα το οποίο δεν διαθέτει άλλος συγκατηγορούμενός του καλύπτεται και από ανάλογο ελαφρυντικό, το οποίο επιβάλλεται να αντανακλάται στο ύψος και στη διαφοροποίηση της ποινής.». Σε τέτοια περίπτωση δεν τίθεται θέμα παραβίασης της αρχής της ισότητας και για το θέμα αυτό παραπέμπουμε και στην Αναστασιάδης (πιο πάνω), όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «. Η ανισότητα στις ποινές ώστε να είναι δυνατόν να γίνεται λόγος για παραβίαση της αρχής της ισότητας πρέπει να είναι τέτοια ώστε να παρουσιάζεται κατά αντικειμενικό τρόπο ως εκδήλως προβληματική, (Ayvazian v. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 224). Η ανομοιότητα πρέπει να προβάλλει αβίαστα, (Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1). Η αρχή της ίσης μεταχείρισης δεν εξισούται με αριθμητική εξίσωση των ποινών, (Ευαγόρου ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 593). Ούτε κατ΄ ανάγκην ταυτίζεται με μεγάλες διαφοροποιήσεις στο ύψος κάθε ποινής. Το κριτήριο δεν είναι τι ενδεχομένως θα επέβαλλε, όπως προηγουμένως έχει αναφερθεί, άλλο Δικαστήριο ή το ίδιο το Εφετείο, αλλά κατά πόσο η επέμβαση του Εφετείου είναι αναγκαία ώστε να αποκατασταθεί η φαινομενική αδικία. Δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε παραβίαση της αρχής της ισότητας, ούτε μπορεί να παραγνωριστεί ο ρόλος του εφεσείοντα ως μεταφορέα στην ουσία των ναρκωτικών ουσιών, από την άποψη ότι δέχθηκε να διακινήσει τον Σ. ο οποίος εν γνώσει του μετέφερε ναρκωτικά που είχε στην κατοχή του.» (Βλ. επίσης τις υποθέσεις Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 382 και Κούκος ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 64.) Καθίσταται σαφές από τα πιο πάνω, ότι οι ποινές που θα πρέπει να επιβληθούν στον κατηγορούμενο 3 θα πρέπει να είναι πολύ πιο αυστηρές από αυτές που είχαν επιβληθεί στον Μ.Κ.11, πρώην κατηγορούμενο 1, τον οποίο, κρίναμε για τους λόγους που εκτίθενται στην απόφαση μας ημερομηνίας 05.12.2019, με επιείκεια. Δεν έχουμε αμφιβολία ότι κατ' αρχάς η προσέγγιση των Δικαστηρίων σ' αυτού του είδους τα αδικήματα θα πρέπει να είναι αυστηρή με την επιβολή πολυετών ποινών φυλάκισης. Όμως, όπως ορθά ανέφερε και ο κ. Νεάρχου, θα πρέπει η αρχή της αποτρεπτικότητας να εξισορροπείται με την αρχή της εξατομίκευσης μέσα στο πλαίσιο ιδιαιτεροτήτων που αφορούν και στο πρόσωπο του δράστη. Χωρίς να αγνοούμε την έξαρση των ναρκωτικών στην Κύπρο και τη μεγάλη ποσότητα κοκαΐνης (ναρκωτικό Τάξεως Α) που ο κατηγορούμενος 3 μετέφερε από το εξωτερικό στην Κύπρο και την οποία στη συνέχεια κατείχε με σκοπό την προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα, έχουμε καθήκον να λάβουμε υπόψη όλους τους μετριαστικούς παράγοντες που έχουν εκτεθεί πιο πάνω, στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής. Τέλος, κάποια βαρύτητα θα δώσουμε και στο γεγονός ότι τα αδικήματα διαπράχθηκαν το Μάρτιο - Απρίλιο του 2019 και το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή το Νοέμβριο του 2020. Κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές φυλάκισης, τις οποίες και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο 3: Στην κατηγορία 2 ποινή φυλάκισης 11 ετών. Στην κατηγορία 8 ποινή φυλάκισης 11 ετών. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Στις υπόλοιπες κατηγορίες δεν επιβάλλεται ποινή αφού τα γεγονότα αυτών ουσιαστικά εμπεριέχονται στις κατηγορίες στις οποίες έχουμε ήδη επιβάλει ποινή (βλ. Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 34). Οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές, μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος 3 τελεί υπό κράτηση και δη από τις 30.04.2019. Όλα τα Τεκμήρια κατάσχονται και να παραμείνουν στην κατοχή της Αστυνομίας, ως η δήλωση της κας Καραολίδου. €400 έξοδα να καταβληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία. (Υπ.) ............... Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Κ. Κουνίδου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Γ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο